Εκτός από τα διλήμματά του και τις εσωκομματικές συγκρούσεις ο πρωθυπουργός έχει να αντιμετωπίσει και την μήνιν των οπαδών, είναι γνωστό δα ότι οι μεγαλύτερες δεξαμενές ψηφοφόρων, εκτός από τους δημοσίους υπαλλήλους μετά των οικογενειών τους, είναι οι οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων -μαζί και οι πιστοί της Εκκλησίας [οι «τυφλοί» πιστοί διότι υπάρχουν και οι αγνοί και σοβαροί]· σε ό,τι αφορά τους αγρότες αυτοί ουδέποτε κατόρθωσαν να φτιάξουν και να διατηρήσουν συνεταιρισμούς, άσε που έχουν δραματικά συρρικνωθεί τις τελευταίες δεκαετίες [με κάποιον τρόπο εντάσσονται όμως και αυτοί στους οπαδούς αφού ακόμη αναστενάζει στα γήπεδα η Ελλάς, που έψαλλε κι εκείνος ο τροβαδούρος της νιότης].
Γιώργος Σταματόπουλος
Λοιπόν τι θα κάνει ο πρωθυπουργός με τους μεγιστάνες του ποδοσφαίρου αλλά και με τους οπαδούς που ακολουθούν συνήθως την τακτική των προέδρων των ομάδων τους; Αμήχανος φαίνεται, διστακτικός και ολίγος -εξάντλησε την αυστηρότητά του εκπαραθυρώνοντας από το κόμμα έναν ανύπαρκτο ούτως ή άλλως ευρωβουλευτή του, έναν ποδοσφαιριστή άλαλο και κωφό στο Ευρωκοινοβούλιο αλλά και στην πολιτική ζωή του τόπου. Αυτό δεν λέγεται πολιτική πυγμής και αποφασιστικότητας. Με αυτήν την αδέξια και άστοχη, ανούσια κίνηση προσπάθησε να θολώσει [αλλά ούτε και αυτό το κατάφερε] τα νερά, να εκτονωθεί κάπως το ασφυκτικό κλίμα που έχει δημιουργήσει ο δυσάρεστος κλοιός τον οποίο έχουν προκαλέσει οι ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων -όχι μόνο ποδοσφαιρικών ομάδων, μην ξεχνιόμαστε.
Επιπλέον αποδεικνύεται και η ολιγότητα των πολλών στελεχών της κυβέρνησης, αυτών που μας πιπίλισαν προεκλογικά το μυαλό περί επανόδου «κανονικότητας», αριστείας, αξιοκρατίας, επιδιδόμενοι σε απίστευτες και χονδροειδείς φανφάρες. Με την πάροδο του χρόνου ξεγυμνώνονται και φαίνεται ολοκάθαρα ποιοι πραγματικά είναι -μέτριες προσωπικότητες, ανασφαλείς και επιρρεπείς σε αντιφάσεις και ατονικούς χειρισμούς των υποθέσεων τις οποίες αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας [ποιο πέρας;]. Βέβαια οι οπαδοί δεν δίνουν σημασία στις ανακολουθίες και τα ψεύδη, οι ομάδες τους και μόνον αυτές απορροφούν όλον τους τον προβληματισμό και το ενδιαφέρον τους. Αν η ομάδα πάει καλά, όλα καλά είναι και κυρίως τα αφεντικά αυτών των ομάδων.
Τα αφεντικά προφανώς τα συμφέροντά τους υπερασπίζονται και καλά κάνουν σύμφωνα με την επικρατούσα [φιλελεύθερη κυρίως αλλά και σοσιαλδημοκρατική] λογική. Οταν όμως τα συμφέροντα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις τότε αποκτούν άλλη διάσταση, τιτρώσκοντας ταυτόχρονα τους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως είναι η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Μαλλιά κουβάρια δηλαδή· ναι, γιατί έτσι ασκείται στην Ελλάδα η πολιτική: φοβικά, άτολμα, εξαρτημένη από τις βουλές των ισχυρών της οικονομικής ζωής.
Για λύπηση είναι εκείνος ο καημένος ο Αυγενάκης -έχει χάσει πια την αλαζονεία και την επιτηδευμένη αυτοπεποίθηση, που αφειδώς σκόρπιζε στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του. Ακολουθεί βεβαίως τη μοίρα του, αυτήν του ρηχού πολιτευτή που κατάφερε να ανέλθει στα δώματα της εξουσίας, αλλά πέραν τούτου ουδέν, τζίφος. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν στη μεταναστευτική πολιτική και στον χειρισμό των προσφύγων. Τώρα αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι το πρόβλημα είναι σε εκείνα τα ισχυρά κράτη που προμηθεύουν όπλα σε άλλα, ότι οι πόλεμοι φταίνε και όχι οι φτωχοδιάβολοι πρόσφυγες που εκπατρίζονται εκόντες άκοντες. Κάπου διάβασα ότι δύο χρόνια ζωής τούς δίνει ένας δικός τους…
efsyn.gr
