Στις Συμπληγάδες της τοξικής επιχειρηματικότητας του ποδοσφαίρου

Στις Συμπληγάδες της τοξικής επιχειρηματικότητας του ποδοσφαίρου

  • |

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό της αγνώριστης Ελλάδας, Κυριάκο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Δυ­στυ­χώς, πρω­θυ­πουρ­γέ, διό­λου αγα­πη­τέ Κυ­ριά­κο…

Μας χω­ρί­ζει αβυσ­σα­λέο και αγε­φύ­ρω­το τα­ξι­κό χάσμα και μίσος, όπως θα έλεγε και ο παπ­πούς Καρλ. Αλλά πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας σε στο δια­δί­κτυο να απευ­θύ­νε­σαι στη Βουλή των Ελ­λή­νων την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, πραγ­μα­τι­κά, σε λυ­πή­θη­κα.

Γιάννης Νικολόπουλος |

Σου θυ­μί­ζω πως η εβδο­μά­δα σου ξε­κί­νη­σε με εσένα να υπό­σχε­σαι μια αγνώ­ρι­στη Ελ­λά­δα από τις στή­λες της «Κα­θη­με­ρι­νής της Κυ­ρια­κής» και προ­τού λα­λή­σουν τρεις φορές τα κο­κό­ρια της… ανά­πτυ­ξης και της… προ­ό­δου, η αγνώ­ρι­στη Ελ­λά­δα που ευαγ­γε­λί­στη­κες, συ­ντο­νί­στη­κε αι­τιω­δώς με τις αλ­λο­πρό­σαλ­λες αρ­θρο­γρα­φι­κές δι­δα­χές σου με ρίζες στον ιδιώ­νυ­μο εθνάρ­χη και απέ­κτη­σε εκτρω­μα­τι­κές και τε­ρα­τώ­δεις δια­στά­σεις στο πλαί­σιο της το­ξι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, την οποία υπο­στη­ρί­ζεις, πο­λι­τι­κά και ιδε­ο­λο­γι­κά, με πάθος.

Σου το γράφω ει­λι­κρι­νά, σε λυ­πή­θη­κε η ψυχή μου.

Όσο και αν προ­σπά­θη­σες να πεί­σεις πως θα σπά­σεις αυγά και απο­στή­μα­τα στον πο­λύ­πα­θο χώρο του ελ­λα­δι­κού πο­δο­σφαί­ρου, δεν τα κα­τά­φε­ρες και δεν θα τα κα­τα­φέ­ρεις – για όλους τους προ­φα­νείς, πο­λι­τι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς λό­γους.

Ένας κα­θα­ρό­αι­μος νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος όπως εσύ, ο οποί­ος ορ­κί­ζε­ται νυ­χθη­με­ρόν στην υπε­ρο­χή του ιδιω­τι­κού τομέα ένα­ντι του «κακού» κρά­τους και προ­πα­γαν­δί­ζει την κα­τί­σχυ­ση της αγο­ράς σε σχέση με την πο­λι­τι­κή, τότε, φα­ντά­ζο­μαι, ότι κα­τα­λα­βαί­νει πως στον χώρο του ελ­λα­δι­κού και όχι μόνο πο­δο­σφαί­ρου των και­ρών μας, την έχει πα­τή­σει με­γα­λο­πρε­πώς και προ­κα­τα­βο­λι­κά, ενώ κατά τα άλλα συ­νε­χί­ζει να που­λά­ει κα­θρε­φτά­κια και χά­ντρες σε ιθα­γε­νείς, για… ρή­ξεις με το…αμαρ­τω­λό πα­ρελ­θόν.

Γιατί, φα­ντά­ζο­μαι, ότι αντι­λαμ­βά­νε­σαι πως για να κα­θα­ρί­σεις την συσ­σω­ρευ­μέ­νη κόπρο του Αυ­γεία στο ελ­λα­δι­κό πο­δό­σφαι­ρο, πρέ­πει να δια­σχί­σεις πρώτα αλώ­βη­τος τις δι­πλές Συ­μπλη­γά­δες Πέ­τρες – πολλή ελ­λη­νι­κή μυ­θο­λο­γία μας έπεσε – πράγ­μα εντε­λώς απί­θα­νο. Και εξη­γή­σα­με ήδη τους λό­γους.

Κα­ταρ­χάς τις Συ­μπλη­γά­δες, του δυ­σώ­δους και διε­φθαρ­μέ­νου πα­ρα­κρά­τους των Ελ­λή­νων ιδιο­κτη­τών, προ­έ­δρων και με­τό­χων των ΠΑΕ (πο­δο­σφαι­ρι­κές ανώ­νυ­μες εται­ρεί­ες), που κακά τα ψέ­μα­τα όση ανα­δρο­μή και αν κά­νου­με στις επο­χές του Μαν­τζα­βε­λά­κη και του Γου­λαν­δρή (τότε το ελ­λα­δι­κό πο­δό­σφαι­ρο ήταν τύ­ποις ακόμη «ερα­σι­τε­χνι­κό»), ή του Προ­έ­δρου (ένας ήταν ο Πρό­ε­δρος!…) και του Νταϊ­φά, του Κόκ­κα­λη και του Βαρ­δι­νο­γιάν­νη, των Με­λισ­σα­νί­δη και Καρρά, του Κο­σκω­τά και του Σα­λια­ρέ­λη, ποτέ άλ­λο­τε δεν θα δούμε τόση όχι μόνο επι­χει­ρη­μα­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή δύ­να­μη στα χέρια δυο προ­έ­δρων ΠΑΕ αλλά κυ­ρί­ως την ομο­λο­γη­μέ­νη, ξε­κά­θα­ρα ή υπο­νο­ού­με­να, πρό­θε­σή τους να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τους οπα­δι­κούς στρα­τούς τους για να πε­τύ­χουν οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά οφέλη, επι­χει­ρη­μα­τι­κές και με­το­χι­κές διευ­κο­λύν­σεις, αγω­νι­στι­κές επι­τυ­χί­ες και κυ­ρί­ως πολ­λα­πλα­σια­σμό των κερ­δών τους από την φα­νε­ρή, την κρυφή, την πα­ρα­σκη­νια­κή και εν­δε­χο­μέ­νως και την πα­ρά­νο­μη δρα­στη­ριό­τη­τά τους (μένει να απο­φαν­θούν σχε­τι­κά και τα αρ­μό­δια δι­κα­στή­ρια, αν και όπως, μάλ­λον, γνω­ρί­ζεις ελά­χι­στη εμπι­στο­σύ­νη έχω σε αυτά), σε όλο το εύρος και το βάθος , που αυτή βρί­σκε­ται, φθά­νο­ντας στο ση­μείο να απει­λούν με… εθνι­κούς δι­χα­σμούς και… αίμα και τε­λω­νεια­κούς ελέγ­χους στα Τέμπη.

Για να είμαι δί­καιος, την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτή, σε ένα βαθμό, την κλη­ρο­νό­μη­σες, όπως και τόσα άλλα, από την συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ-προ­θύ­μων – σου θυ­μί­ζω, αν και έκα­νες συ­γκε­κρι­μέ­να ασυγ­χώ­ρη­τα λα­θά­κια και είπες με­ρι­κά εξό­φθαλ­μα ψε­μα­τά­κια από το βήμα της Βου­λής, ότι εφη­με­ρί­δα πα­νελ­λα­δι­κής κυ­κλο­φο­ρί­ας και τη­λε­ο­πτι­κό κα­νά­λι πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας (και μά­λι­στα της… με­γά­λης δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης και της… Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς!), οι δυο μο­νο­μά­χοι, ο ερυ­θρό­λευ­κος και ο με­λα­νό­λευ­κος απέ­κτη­σαν επί ημε­ρών Τσί­πρα και ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – με άλλα λόγια, ήταν… δί­καιο και… έγινε πράξη!

Η χώρα επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ-προ­θύ­μων βγήκε από τα… μνη­μό­νια και έπεσε στους… βό­θρους!

Η κα­τά­στα­ση στο ελ­λα­δι­κό πο­δό­σφαι­ρο με τους δυο χάρ­τι­νους και «ιστο­ρι­κούς» δει­νο­σαύ­ρους, ερυ­θρό­λευ­κο και με­λα­νό­λευ­κο, είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανε­ξέ­λεγ­κτη – και το απο­δει­κνύ­ουν ορι­σμέ­νες εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νες δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις, οι οποί­ες είναι απο­κα­λυ­πτι­κές για το τι μέλ­λει γε­νέ­σθαι.

Κα­ταρ­χάς το ομο­λό­γη­σε άθελα της η υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού, Λίνα Μεν­δώ­νη, η οποία κατά τα λοιπά, πα­ρα­μέ­νει στη θέση της, μετά τα όσα ξε­στό­μι­σε στη Βουλή. Είπε πως η κυ­βέρ­νη­ση νο­μο­θε­τεί για να δια­φυ­λα­χθεί η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή – από τους οπα­δι­κούς στρα­τούς δυο μόνο ΠΑΕ και τους ιδιο­κτή­τες τους κιν­δυ­νεύ­ει το σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας!

Η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, Κυ­ριά­κο, κιν­δυ­νεύ­ει από την ανερ­γία, τη φτώ­χεια, τη συ­ντρι­βή των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων, τη διά­λυ­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, το δυ­σθε­ώ­ρη­το κό­στος ζωής, το ξή­λω­μα των κοι­νω­νι­κών κα­τα­κτή­σε­ων και των πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των. Με άλλα λόγια, από την πο­λι­τι­κή που εφαρ­μό­ζεις και υπη­ρε­τείς πιστά και στα­θε­ρά. Και η οποία συν τους άλ­λοις, ενι­σχύ­ει ποι­κι­λο­τρό­πως και υπο­γεί­ως και τους δει­νο­σαύ­ρους από χαρτί, φα­νέ­λα και σώ­βρα­κο που έχεις βρει μπρο­στά σου.

Το δεύ­τε­ρο στοι­χείο είναι η δη­μό­σια πια απο­κά­λυ­ψη των δια­κομ­μα­τι­κών κομ­μά­των του ΠΑΟΚ και του ΟΣΦΠ – βου­λευ­τές και ευ­ρω­βου­λευ­τές λο­γο­δο­τούν πρώτα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ και μετά στο εκά­στο­τε κόμμα τους. Βου­λευ­τές και ευ­ρω­βου­λευ­τές ψη­φί­ζουν ή απου­σιά­ζουν ανά­λο­γα με το τι ΘΑ ήθελε η ΠΑΕ ΟΣΦΠ. Άλλη μια τρα­ντα­χτή από­δει­ξη των δει­νών και των αθλιο­τή­των, που φέρ­νει ο εφαρ­μο­σμέ­νος νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός σου.

Για να είμαι ξανά δί­καιος δια­κομ­μα­τι­κά κόμ­μα­τα πάντα υπήρ­χαν στην Ελ­λά­δα, με πρώτο και κυ­ριό­τε­ρο εκεί­νο της Εκ­κλη­σί­ας. Όπως και βου­λευ­τές εκλέ­γο­νταν ανέ­κα­θεν σε συ­γκε­κρι­μέ­νες, εκλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες, και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, άν­θρω­ποι που είχαν χτί­σει καλές σχέ­σεις με τις κερ­κί­δες, τους ιδιο­κτή­τες και τους συλ­λό­γους οπα­δών, είτε του ΟΣΦΠ, είτε του ΠΑΟ, είτε της ΑΕΚ είτε του ΠΑΟΚ και σε μι­κρό­τε­ρο βαθμό, ανά­λο­γα και με τις επιρ­ρο­ές και τις ψή­φους, με τις άλλες ΠΑΕ ανά την Ελ­λά­δα. Πάντα! Ας μην θυ­μί­σου­με ονό­μα­τα και διευ­θύν­σεις, είναι πολύ γνω­στά.

Όμως ποτέ άλ­λο­τε τόσο ανοι­χτά και θα μου επι­τρέ­ψεις να πω και ξε­διά­ντρο­πα, τα δια­κομ­μα­τι­κά κόμ­μα­τα βου­λευ­τών και ευ­ρω­βου­λευ­τών με στε­νές σχέ­σεις εν προ­κει­μέ­νω με τις δυο ΠΑΕ που «θα χω­ρί­σουν την Ελ­λά­δα, στα δυο» δεν έκα­ναν αι­σθη­τή την πα­ρου­σία τους. Και πού είσαι ακόμα!; Τι άλλο, άραγε, έχου­με να δούμε!; Μήπως… απο­στα­σί­ες για να συ­γκρο­τού­νται κοι­νο­βου­λευ­τι­κές πλειο­ψη­φί­ες και για να ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν κυ­βερ­νή­σεις φι­λι­κές είτε προς τον έναν είτε προς τον άλλο ολι­γάρ­χη και ιδιο­κτή­τη ΠΑΕ;

Αλλά, και η… νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία(!) της κυ­βέρ­νη­σης σου, Κυ­ριά­κο, μια τρύπα στο νερό ήταν και θα είναι – εδώ, ερ­χό­μα­στε στις δεύ­τε­ρες Συ­μπλη­γά­δες που κα­λεί­σαι να πε­ρά­σεις, αν και προ­κα­τα­βο­λι­κά ως συ­νε­πής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος θα απο­τύ­χεις.

Οι δεύ­τε­ρες Συ­μπλη­γά­δες έχουν να κά­νουν με το υπερ­κρά­τος της FIFA και το πε­ρι­βό­η­το «αυ­το­διοί­κη­το» του ελ­λα­δι­κού πο­δο­σφαί­ρου – και όχι μόνο αυτού. Πά­ρ’το χα­μπά­ρι, όπως δεν μπο­ρείς και δεν θέ­λεις να φο­ρο­λο­γή­σεις τον πλού­το των Ελ­λή­νων αστών που βρί­σκε­ται για πα­ρά­δειγ­μα στο Λου­ξεμ­βούρ­γο του… φίλου της Ελ­λά­δας, Ζαν – Κλοντ Γιούν­κερ, έτσι δεν μπο­ρείς και δεν θέ­λεις να τα βά­λεις με τη FIFA.

Όπως δεν μπο­ρείς και δεν θέ­λεις να συ­γκρου­στείς με την ΕΕ και την ΕΚΤ για τις πε­ριο­ρι­στι­κές και αντι­κοι­νω­νι­κές νο­μι­σμα­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές τους πο­λι­τι­κές, έτσι δεν μπο­ρείς και δεν θέ­λεις να συ­γκρου­στείς με τη FIFA.

Ένα τέ­τοιο κα­θή­κον, μία τέ­τοια απο­στο­λή σε ξε­περ­νά, όχι μόνο λόγω των πε­ριο­ρι­σμέ­νων, πρω­θυ­πουρ­γι­κών σου ικα­νο­τή­των, αλλά κυ­ρί­ως λόγω της αστι­κής σου πί­στης και παι­δεί­ας για την υπε­ρο­χή της… αγο­ράς στα πο­λι­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δρώ­με­να – και η FIFA, φα­ντά­ζο­μαι το ξέ­ρεις, δεν είναι απλώς η διε­θνής (εγκλη­μα­τι­κή θα έγρα­φα) ορ­γά­νω­ση του πο­δο­σφαί­ρου, είναι Η αγορά του πο­δο­σφαί­ρου.

Και όταν κά­νεις λόγο για «κά­θαρ­ση» (ουπς, φορ­τι­σμέ­νη λέξη!) στο χώρο του ελ­λα­δι­κού πο­δο­σφαί­ρου με την αρωγή της FIFA, είναι σαν να βά­ζεις τον λύκο όχι να φυ­λά­ει τα πρό­βα­τα, αλλά τα… λυ­κό­που­λα! Κα­τα­λα­βαί­νεις, φα­ντά­ζο­μαι, τι εννοώ…

Κά­ποιοι χρή­σι­μοι ηλί­θιοι και πλα­στο­γρά­φοι της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας του ευ­ρω­παϊ­κού πο­δο­σφαί­ρου συ­ντη­ρούν (ακόμη και σή­με­ρα!) τον μύθο της Μάρ­γκα­ρετ Θά­τσερ και της… εξυ­γί­αν­σης του αγ­γλι­κού πο­δο­σφαί­ρου.

Κάθε φορά που το κά­νουν αυτό, προ­σβάλ­λουν τη μνήμη και την κρίση εκα­τομ­μυ­ρί­ων οπα­δών στο νησί και τρί­ζουν ομα­δι­κά τα κόκ­κα­λα των 96 νε­κρών οπα­δών της Λί­βερ­πουλ στο Χίλ­σμπο­ρο – και λυ­πά­μαι αλλά δεν θα κάτσω τώρα να γράψω ένα κα­τε­βα­τό για το πώς και πόσο η κακιά μά­γισ­σα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού μι­σού­σε το πο­δό­σφαι­ρο και ό,τι αυτό εκ­προ­σω­πού­σε ει­δι­κά για την ερ­γα­τι­κή τάξη της Βρε­τα­νί­ας – όπως και οτι­δή­πο­τε θύ­μι­ζε ερ­γα­τιά, συλ­λο­γι­κό, κα­θη­με­ρι­νό αγώνα, μόχθο και επα­νά­στα­ση.

Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, το αγ­γλι­κό πο­δό­σφαι­ρο όπως το γνω­ρί­ζου­με πλέον ως οπα­δοί-(τηλε)θε­α­τές-κα­τα­να­λω­τές ει­δι­κά της Premier League, του πιο επι­δρα­στι­κού, σύγ­χρο­νου αθλη­τι­κού «προ­ϊ­ό­ντος» στον κόσμο, ΔΕΝ έχει «εξυ­γιαν­θεί» (αν τα περί εξυ­γί­αν­σης αφο­ρούν απο­κλει­στι­κά την υπο­τι­θέ­με­νη «κακή» βία των χού­λι­γκανς) – έχει απο­στει­ρω­θεί, υπάρ­χει ου­σιώ­δης, ση­μα­ντι­κή και κομ­βι­κή δια­φο­ρά στις λέ­ξεις. Και ως τέ­τοιο, «απο­στει­ρω­μέ­νο» και κερ­δο­φό­ρο τη­λε­ο­πτι­κό κυ­ρί­ως προ­ϊ­όν προ­σφέ­ρε­ται στις μάζες από τους τη­λε­ο­πτι­κούς δέ­κτες και το δια­δί­κτυο, σε όλη σχε­δόν την οι­κου­μέ­νη από την Κίνα έως το Μα­ρό­κο και από την Αγ­γλία έως τη Νότια Αφρι­κή.

Το πόσο πίσω είναι η αγνώ­ρι­στη Ελ­λά­δα σου, Κυ­ριά­κο, φαί­νε­ται και στη συ­ζή­τη­ση που ανα­ζω­πύ­ρω­σε η κό­ντρα ανά­με­σα στους νέους ολι­γάρ­χες της χώρας με αφορ­μή το πο­δό­σφαι­ρο.

Στο εξω­τε­ρι­κό έχει ξε­κι­νή­σει – δειλά ίσως, αλλά έχει ξε­κι­νή­σει – η συ­ζή­τη­ση για το «κου­ρα­σμέ­νο» και το «κο­ρε­σμέ­νο» πο­δό­σφαι­ρο – το κου­ρα­σμέ­νο των κα­τα­πο­νη­μέ­νων και εξα­ντλη­μέ­νων πο­δο­σφαι­ρι­στών που δί­νουν κάθε σεζόν έναν απί­θα­νο αριθ­μό αγώ­νων, οδη­γώ­ντας στα άκρα τις αν­θρώ­πι­νες αντο­χές και την ψυ­χι­κή και σω­μα­τι­κή τους υγεία, και το κο­ρε­σμέ­νο του τη­λε­ο­πτι­κού κοι­νού και των θε­α­τών που αρ­χί­ζουν και μπου­χτί­ζουν από την υπερ­προ­σφο­ρά πο­δο­σφαι­ρι­κού θε­ά­μα­τος, με αντί­στοι­χα εμ­φα­νή ση­μά­δια στα­σι­μό­τη­τας, αν όχι κάμ­ψης της κερ­δο­φο­ρί­ας. Κοι­νώς, τα πράγ­μα­τα στο πο­δό­σφαι­ρο, από πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νη και κα­πι­τα­λι­στι­κή σκο­πιά, δεν πάνε και τόσο καλά. Διό­λου τυ­χαία βέ­βαια αυτή τη συ­ζή­τη­ση, η FIFA πα­λεύ­ει να την κλεί­σει όπως-όπως…

Εσύ, πίσω στην ανα­γνω­ρί­σι­μη Ψω­ρο­κώ­σται­να, ασχο­λεί­σαι με το μοί­ρα­σμα αχύ­ρου σε δυο όνους (κοι­νώς, γαϊ­δού­ρια). Και το σανό που κα­τα­να­λώ­νουν αντί­στοι­χα οι οπα­δοί των…ιστο­ρι­κών συλ­λό­γων, των…με­γά­λων λαών και των… πύ­ρι­νων κό­σμων! Φα­σκε­λο­κου­κού­λω­στα!

Πάρτε το χα­μπά­ρι, πίσω στην Ελ­λά­δα, ο με­γά­λος Μα­νου­έλ Βάθ­κεθ Μο­νταλ­μπάν μπο­ρεί να πέ­θα­νε από καρ­δια­κή προ­σβο­λή στο αε­ρο­δρό­μιο της Μπαν­γκόκ το 2003, αλλά δι­καιώ­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά για την κα­τρα­κύ­λα του επι­χει­ρη­μα­τι­κά το­ξι­κού πο­δο­σφαί­ρου της επο­χής μας – πέ­ρα­σε ανε­πι­στρε­πτί ίσως η εποχή που οι ομά­δες μας ήταν οι άο­πλοι, συμ­βο­λι­κοί στρα­τοί μας, για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σω την έξοχη φράση του Μα­νό­λο για την Μπάρ­τσα «του», ενά­ντια σε ό,τι αντί­πα­λο και εχθρι­κό συμ­βό­λι­ζαν οι ομά­δες «των άλλων», όπως η λευκή στρα­τιά του κα­στι­γιά­νι­κου κρά­τους και της Ρεάλ Μα­δρί­της.

Σή­με­ρα έχου­με τους ένο­πλους, επι­χει­ρη­μα­τι­κούς στρα­τούς του ενός και του άλλου ολι­γάρ­χη, εν προ­κει­μέ­νω, και όπως απέ­δει­ξε η στάση συ­γκε­κρι­μέ­νων βου­λευ­τών ούτε τα ΜΑΤ του Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, που κατά τα άλλα ανοί­γουν κε­φά­λια και παί­ζουν άγριο ξύλο στο σωρό, σε κα­τα­λή­ψεις και δια­δη­λώ­σεις, δεν θέ­λουν και δεν μπο­ρούν να τους αντι­με­τω­πί­σουν – απο­τέ­λε­σμα του απο­λυ­ταρ­χι­κού φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού που πρε­σβεύ­εις, Κυ­ριά­κο (κρα­τι­κή βία με τα­ξι­κό πρό­ση­μο, κρα­τι­κή συ­νε­νο­χή με φι­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κό προ­φίλ).

Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, κά­πο­τε είχες ομο­λο­γή­σει πως στα­μά­τη­σες τη με­λέ­τη του «Ηγε­μό­να» του Μα­κια­βέ­λι στα φοι­τη­τι­κά σου χρό­νια – θα σου πρό­τει­να να τον με­λε­τή­σεις ξανά. Να αφή­σεις για λίγο το πρω­θυ­πουρ­γι­κό Travel Plan (Πα­ρί­σι, Νέα Υόρκη, Ουά­σιγ­κτον, Βρυ­ξέλ­λες, Κρα­κο­βία, ξανά Πα­ρί­σι, Πε­κί­νο, αύριο – με­θαύ­ριο Ριάντ και Αμπού Ντά­μπι) και να δια­βά­σεις σο­βα­ρά, γιατί πιά­νε­σαι κατ’ επα­νά­λη­ψη αδιά­βα­στος και αμε­λέ­τη­τος-όπως και οι ά(χ)ρι­στοι υπουρ­γοί σου, με πρώτη και κα­λύ­τε­ρη, δη­λα­δή χει­ρό­τε­ρη, την υπουρ­γό (και) Παι­δεί­ας, Νίκη Κε­ρα­μέ­ως.

Η έν­νοια, βέ­βαια, του απο­λυ­ταρ­χι­κού φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού δεν ανή­κει στον φλω­ρε­ντι­νό στο­χα­στή, αλλά στον Γερ­μα­νό, να­ζι­στή αντι­συ­νταγ­μα­το­λό­γο και πο­λι­τειο­λό­γο, Καρλ Σμιτ – ρώτα σχε­τι­κά και τον ά(χ)ριστο τον Γε­ρα­πε­τρί­τη που έχεις δίπλα σου, ο οποί­ος κατά τα άλλα πι­στεύ­ει πως ο Χί­τλερ κα­τέ­λυ­σε τη δη­μο­κρα­τία της Βαϊ­μά­ρης λόγω… απλής ανα­λο­γι­κής!-μι­λά­με για…πα­νε­πι­στη­μια­κή μόρ­φω­ση, έτσι; Αν ο Γε­ρα­πε­τρί­της δεν ξέρει ποιος ήταν και τι πρέ­σβευε ο Καρλ Σμιτ, ρώτα τον Βο­ρί­δη, αυτός θα ξέρει σί­γου­ρα αν ανα­τρέ­ξει στα νιάτα του και τις τότε πο­λι­τι­κές του πε­ποι­θή­σεις – ο λύκος, και αν εγέ­ρα­σε…

Οφεί­λω επί­σης να σου θυ­μί­σω ότι πρό­σφα­τα νο­μο­θέ­τη­σαν η κυ­βέρ­νη­ση σου και η Βουλή των Ελ­λή­νων την ψήφο των απο­δή­μων.

Πι­θα­νό­τα­τα και πέρα από τις κρα­τι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις «με τα λεφτά των Ελ­λή­νων φο­ρο­λο­γου­μέ­νων», που θα δώσει η κυ­βέρ­νη­ση σου με διά­φο­ρες προ­φά­σεις και σε διά­φο­ρα ιδρύ­μα­τα των ελ­λη­νι­κών κοι­νο­τή­των εις την αλ­λο­δα­πήν, προ­κει­μέ­νου να εξα­γο­ρα­στούν συ­νει­δή­σεις και ψήφοι, πι­θα­νό­τα­τα, λέω και γράφω, γνω­ρί­ζεις ότι το αυτό μπο­ρούν ή και θέ­λουν ή και προ­σπα­θούν να πρά­ξουν διά­φο­ροι «ευ­ερ­γέ­τες», με διά­φο­ρα χο­ρη­γι­κά προ­γράμ­μα­τα, κι­νη­το­ποιώ­ντας διά­φο­ρα, είτε ιστο­ρι­κά είτε πλα­στο­γρα­φι­κά, αντα­να­κλα­στι­κά και αντί­στοι­χες «μνή­μες» με επί­κε­ντρο «χα­μέ­νες πα­τρί­δες», «λε­βε­ντο­γέν­νες νή­σους» και άλλα αντί­στοι­χα. Φα­ντά­ζο­μαι ότι αντι­λαμ­βά­νε­σαι τι θέλω να πω. Φα­ντά­ζο­μαι…

Φα­ντά­ζο­μαι επί­σης ότι δεν θα ήθε­λες να προ­κύ­ψει από το που­θε­νά, με πρό­φα­ση το πο­δό­σφαι­ρο και όχι μόνο αυτό, κά­ποια «μικρή Κα­τα­λο­νία» ή κά­ποια «μικρή Σκω­τία» εν Ελ­λά­δι επί των πρω­θυ­πουρ­γι­κών ημε­ρών σου.

Ει­δι­κά σε τέ­τοιες «πε­ρί­ερ­γες» επο­χές που ζούμε. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν θα ήθε­λες να ανα­βιώ­σουν άλλες, σκο­τει­νές πε­ρί­ο­δοι της ευ­ρύ­τε­ρης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας, όταν για πα­ρά­δειγ­μα στην τουρ­κο­κρα­τού­με­νη Κρήτη της ει­κο­σα­ε­τί­ας του 1870-1890, υπήρ­χε πο­λι­τι­κό Κόμμα των Αγ­γλο­φρό­νων, με πυ­ρή­να τόσο τους χρι­στια­νούς όσο και τους μου­σουλ­μά­νους εμπό­ρους των Χα­νί­ων, κόμμα που προ­πα­γάν­δι­ζε όχι την ένωση της νήσου με την Ελ­λά­δα, αλλά την οι­κειο­θε­λή προ­σχώ­ρη­ση της Κρή­της ως προ­τε­κτο­ρά­του, στις αποι­κί­ες της Βρε­τα­νί­ας, έπει­τα και από την πα­ρα­χώ­ρη­ση της Κύ­πρου από την Υψηλή Πύλη στους Άγ­γλους.

Μήπως θυ­μά­σαι, από την ιστο­ρία της οι­κο­γέ­νειας σου, ποιος ήταν ο αρ­χη­γός και ορ­γα­νω­τής αυτού του Κόμ­μα­τος των Αγ­γλο­φρό­νων στα τουρ­κο­κρα­τού­με­να Χανιά, ποιος ήταν ο το­πι­κός ηγέ­της, ο οποί­ος ήθελε την Κρήτη, αγ­γλι­κό προ­τε­κτο­ρά­το; (για τους αδα­είς, όχι δεν ήταν ο με­τέ­πει­τα εθνάρ­χης Ελευ­θέ­ριος, ο οποί­ος ήταν ακόμη μικρό παιδί τότε…)

Φα­ντά­ζε­σαι να βρε­θείς μπρο­στά σε ορ­γα­νω­μέ­νες ομά­δες πο­λι­τι­κής πί­ε­σης, λόμπι και κόμ­μα­τα ή ΚΟ μα­ρι­να­κο­φρό­νων και σαβ­βι­δο­φρό­νων, με συν τοις άλ­λοις, «πε­ρί­ερ­γες» απο­σχι­στι­κές τά­σεις και το­πι­κι­στι­κά άγριες δια­θέ­σεις, πέρα από την «πλα­κί­τσα» για τε­λω­νεια­κούς ελέγ­χους στα Τέμπη;

Κάπου εδώ, λέω να κλεί­σω αυτή την επι­στο­λή. Δεν πρό­κει­ται να σου προ­τεί­νω κά­ποια λύση στον γόρ­διο δεσμό που έχεις μπρο­στά σου (αλλά, όπως ίσως θυ­μά­σαι, ό,τι δεν λύ­νε­ται, κό­βε­ται…). Δεν πάσχω και από το σύν­δρο­μο του μέσου Νε­ο­έλ­λη­να μα­λά­κα, που βλέ­πει τον εαυτό του, πρω­θυ­πουρ­γό για μια μέρα. Δεν έχω τέ­τοιες φι­λο­δο­ξί­ες.

Δεν πάσχω και από οίηση όπως ο Αλέ­ξης ο Τσί­πρας – η οίηση τον είχε χτυ­πή­σει στο κε­φά­λι όταν δή­λω­νε πάνω από τα Τέμπη, μΠΑΟΚ και κάτω από τα Τέμπη, Πα­νά­θα! Ένα απλός γρα­φιάς είμαι στην φι­λό­ξε­νη γωνιά του rproject, όποτε έχω τον σχε­τι­κό, ελά­χι­στο, ελεύ­θε­ρο χρόνο και τη διά­θε­ση για να γράψω – και όποτε με προ­κα­λεί αφά­ντα­στα η επι­και­ρό­τη­τα.

Κόψε τον λαιμό σου με το ελ­λα­δι­κό πο­δό­σφαι­ρο και τους το­ξι­κούς επι­χει­ρη­μα­τί­ες και ιδιο­κτή­τες που το δια­φε­ντεύ­ουν και με τους οποί­ους έχεις συ­μπα­γείς, εκλε­κτι­κές σχέ­σεις άλ­λο­τε σπο­ρα­δι­κά και άλ­λο­τε πιο μό­νι­μα – και εξη­γή­σα­με, νο­μί­ζω, πως στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν θέ­λεις και δεν μπο­ρείς να κό­ψεις γόρ­διους δε­σμούς, να θε­ρα­πεύ­σεις αρ­ρω­στη­μέ­νες νο­ο­τρο­πί­ες και να κα­τα­στεί­λεις διε­φθαρ­μέ­να κα­θε­στώ­τα τύπου ου­σια­στι­κά μιας οιο­νεί offshore στα όρια της ελ­λα­δι­κής επι­κρά­τειας.

Αλλά, ολο­φά­νε­ρα κάτι πρέ­πει να κά­νεις – αν και πι­θα­νό­τα­τα θα τα κά­νεις σαν τα μού­τρα σου.

Κάτι πρέ­πει να κά­νεις, γιατί αλ­λιώς βλέπω την πρω­θυ­πουρ­γία σου, να μην την τρώνε οι πο­λε­μι­κοί καρ­χα­ρί­ες των ΑΟΖ ούτε οι ξε­σα­λω­μέ­νες τί­γρεις της επεν­δυ­τι­κής λε­η­λα­σί­ας, αλλά οι κο­ριοί του ελ­λα­δι­κού πο­δο­σφαί­ρου (μια πα­ραλ­λα­γή σε στί­χους του κομ­μου­νι­στα­ρά, Μπέρ­τολτ Μπρε­χτ, ήταν αυτή, γιατί κάπως μας τα ζά­λι­σες με τον ιδιώ­νυ­μο εθνάρ­χη και είπα να απα­ντή­σω με τα­ξι­κά στρα­τευ­μέ­νους και δυ­να­μι­κούς ποι­η­τές).

Όχι τί­πο­τα άλλο, αν τα σκα­τώ­σεις, όπως το θεωρώ βέ­βαιο, τότε εν­δε­χο­μέ­νως η «Κα­θη­με­ρι­νή» θα θυ­μη­θεί τις πα­λιές, καλές εκεί­νες επο­χές, στην αρχή της δε­κα­ε­τί­ας του 1960, όταν η ιδιο­κτή­τρια, εκ­δό­τρια, χρυσή κλη­ρο­νό­μος και αρ­θρο­γρά­φος, Ελένη Βλά­χου «ξυ­λο­φόρ­τω­νε», τρό­πον τινά, τον πα­τέ­ρα σου, Κων­στα­ντί­νο με πρω­το­σέ­λι­δο και βα­ρυ­σή­μα­ντο άρθρο της με τίτλο «Όπου -άκης, πρό­βλη­μα», ώστε να του δυ­να­μι­τί­σει τις όποιες προ­ο­πτι­κές είχε για να γίνει πρώτα αρ­χη­γός της Ένω­σης Κέ­ντρου και έπει­τα πρω­θυ­πουρ­γός.

Ο μπα­μπάς σου αυ­το­κτό­νη­σε πο­λι­τι­κά στην απο­στα­σία και χρειά­στη­κε να έρθει με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά ο κιουπ­κιοϊ­άρ­χης της Δε­ξιάς και της ΝΔ για να τον μα­ζέ­ψει από τα αζή­τη­τα και τον σκου­πι­δο­τε­νε­κέ της πο­λι­τι­κής, ώστε ο μέγας φρυ­δέ­μπο­ρας των Σερ­ρών με το καλ­λι­τε­χνι­κό ψευ­δώ­νυ­μο Τρια­ντα­φυλ­λί­δης να δει το προ­ε­δρι­κό μέ­γα­ρο από μέσα – και ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης αρ­χη­γία της ΝΔ το 1984 και πρω­θυ­πουρ­γία το 1990, με τις γνω­στές πε­ρι­πέ­τειες (με­τα­ξύ άλλων, και με την «Κα­θη­με­ρι­νή»).

Φα­ντά­ζο­μαι ότι αυτά τα ξέ­ρεις, έτσι δεν είναι;

Άντε, γκαλό κου­ρά­γκιο με το ελ­λα­δι­κό, το­ξι­κό πο­δό­σφαι­ρο, όπως έλεγε και ο άλλος… φίλος της Ελ­λά­δας, Όλι Ρεν, στην έναρ­ξη των μνη­μο­νί­ων.

Αυτά.

/rproject.gr/