Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται και πιέζουν τον Μακρόν

Μετά την αναστολή της ηρωικής απεργίας διαρκείας των σιδηροδρομικών

Στα μέσα προς τέλη Γε­νά­ρη, οι γε­νι­κές συ­νε­λεύ­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων στους σι­δη­ρο­δρό­μους απο­φά­σι­σαν η μία μετά την άλλη την ανα­στο­λή της απερ­γί­ας διαρ­κεί­ας. Πήρε έτσι τέλος μια απερ­γία που υπήρ­ξε υπο­δειγ­μα­τι­κή ως προς τη δη­μο­κρα­τι­κή της ορ­γά­νω­ση, την ενό­τη­τα των απερ­γών και τη μα­χη­τι­κό­τη­τά της, που ηρω­ι­κά άντε­ξε επί ενά­μι­ση μήνα, ως η πιο μα­κρο­χρό­νια κλα­δι­κή απερ­γία στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία της Γαλ­λί­ας.

Η συ­γκι­νη­τι­κή μα­ζι­κή αντα­πό­κρι­ση στις εκ­κλή­σεις για στή­ρι­ξη των απερ­για­κών τα­μεί­ων δεν αρ­κού­σε για να αντι­με­τω­πί­σει την οι­κο­νο­μι­κή εξά­ντλη­ση των απερ­γών, που βρί­σκο­νταν σε κι­νη­το­ποί­η­ση από τις 5 Δε­κέμ­βρη. Αλλά το οι­κο­νο­μι­κό βάρος ήρθε να προ­στε­θεί και στη «μο­να­ξιά» των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών (του­λά­χι­στον όσον αφορά την κα­θη­με­ρι­νά ανα­νε­ού­με­νη απερ­γία διαρ­κεί­ας).

Οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κοί δεν μπή­καν σε αυτή την πα­ρα­τε­τα­μέ­νη δράση, πι­στεύ­ο­ντας ότι έτσι θα κερ­δί­σουν. Λει­τούρ­γη­σαν συ­νει­δη­τά ως «πρω­το­πο­ρία» –με την κυ­ριο­λε­κτι­κή «στρα­τιω­τι­κή» έν­νοια του όρου– ως το από­σπα­σμα που βγαί­νει στην πρώτη γραμ­μή της μάχης, για να υπο­στη­ρί­ξει με τη δράση του την προ­έ­λα­ση του υπό­λοι­που στρα­τεύ­μα­τος.

Η πα­ρά­τα­ση της απερ­γί­ας τους είχε ως στόχο να δώσει χρόνο στους υπό­λοι­πους κλά­δους να πρά­ξουν το ίδιο. Στις μέρες γε­νι­κών απερ­γιών («πα­νε­θνι­κές μέρες δρά­σεις»), που κα­τέ­βα­ζαν εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες στους δρό­μους, η έκ­κλη­ση ήταν πάντα ίδια: «δεν μπο­ρού­με να κερ­δί­σου­με, αν όλοι αυτοί που απερ­γούν σή­με­ρα, επι­στρέ­ψουν αύριο στη δου­λειά τους, τους χρεια­ζό­μα­στε και αύριο». Αυτό το στοί­χη­μα δεν κερ­δή­θη­κε σε αυτές τις πρώ­τες εβδο­μά­δες της αντι­πα­ρά­θε­σης, οπότε οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κοί έκα­ναν μια υπο­χώ­ρη­ση, αν και εξα­κο­λου­θούν να αντα­πο­κρί­νο­νται μα­ζι­κά στα «κε­ντρι­κά» απερ­για­κά κα­λέ­σμα­τα των γε­νι­κών συ­νο­μο­σπον­διών.

Αν και χά­θη­κε αυτή η ευ­και­ρία που δη­μιουρ­γού­σε η δράση ενός κα­θο­ρι­στι­κού κλά­δου, το μέ­τω­πο της αντι­πα­ρά­θε­σης με τον Μα­κρόν πα­ρα­μέ­νει ενερ­γό. Τα συν­δι­κά­τα, που στέ­κο­νται ενά­ντια στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση, δη­λώ­νουν ότι ο αγώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται, ενώ ούτε οι ίδιοι οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κοί δεν δη­λώ­νουν «ητ­τη­μέ­νοι». Αυτό αντα­να­κλά­ται και έμπρα­κτα. Η «δια­συν­δι­κα­λι­στι­κή» συ­νε­χί­ζει να ορ­γα­νώ­νει πα­νε­θνι­κές μέρες δρά­σης (24 Γε­νά­ρη, 29 Γε­νά­ρη, 6 Φλε­βά­ρη) και η αντα­πό­κρι­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων συ­νε­χί­ζει να είναι μα­ζι­κή.

Στο με­τα­ξύ δια­φαί­νο­νται δυ­να­τό­τη­τες να «πά­ρουν τη ση­μαία του αγώνα» άλλοι κλά­δοι ή κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις από τα χέρια των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε μετρό και τρένα. Η αστι­κή αρ­θρο­γρα­φία ήδη σχο­λιά­ζει ότι «με τα τρένα να λει­τουρ­γούν, τα φώτα πέ­φτουν στην ενέρ­γεια». Η κυ­βέρ­νη­ση ήδη εξα­πο­λύ­ει σε αυτόν τον κλάδο τις πιο χυ­δαί­ες επι­θέ­σεις της («εξ­τρε­μι­στές» κ.ο.κ.).

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην ενέρ­γεια βρί­σκο­νταν κι αυτοί σε πα­ρα­τε­τα­μέ­νη κι­νη­το­ποί­η­ση –αλλά όχι σε γε­νι­κευ­μέ­νη κα­θη­με­ρι­νή βάση κι όχι με «πλήρη έντα­ση» (συ­νει­δη­τά δεν είχε «μπλο­κα­ρι­στεί» συ­νο­λι­κά η λει­τουρ­γία). Με την υπο­χώ­ρη­ση των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών, φαί­νε­ται ότι αρ­χί­ζουν μια –εξαι­ρε­τι­κά στο­χευ­μέ­νη– κλι­μά­κω­ση: Κό­βουν το ρεύμα σε επι­χει­ρή­σεις, βυ­θί­ζουν στο σκο­τά­δι εκ­δη­λώ­σεις με κα­λε­σμέ­νους υπουρ­γούς, απο­κα­θι­στούν την πλήρη ηλε­κτρο­δό­τη­ση φτω­χών νοι­κο­κυ­ριών, που βρί­σκο­νται σε «κα­θε­στώς πε­ριο­ρι­σμέ­νης πρό­σβα­σης» λόγω χρεών, βυ­θί­ζουν στο σκο­τά­δι αστυ­νο­μι­κά τμή­μα­τα ως αντί­ποι­να σε συλ­λή­ψεις απερ­γών.

Αυτή η δράση έχει προ­κα­λέ­σει τη μήνη του Μα­κρόν και των απο­λο­γη­τών του, γιατί υπεν­θυ­μί­ζει μια με­γά­λη αλή­θεια, με την οποία κα­τα­λή­γει η ανα­κοί­νω­ση «ανά­λη­ψης ευ­θύ­νης» εκ μέ­ρους των απερ­γών: «Εμείς δου­λεύ­ου­με, εμείς πα­ρά­γου­με, εμείς απο­φα­σί­ζου­με. Αντί­στα­ση». Εκτός ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, είναι κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας το γε­γο­νός ότι έληξε η πε­ρί­ο­δος των δια­κο­πών σε σχο­λεία και σχο­λές: Στις 29 Γε­νά­ρη, λύ­κεια και πα­νε­πι­στή­μια έκλει­σαν για τη συμ­με­το­χή στη συν­δι­κα­λι­στι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση, όπου υπήρ­ξε ση­μα­ντι­κή συμ­με­το­χή της νε­ο­λαί­ας. Το κά­λε­σμα για τις 6 Φλε­βά­ρη απέ­κτη­σε κά­ποιες νέες υπο­γρα­φές στο πλευ­ρό των ερ­γα­τι­κών συ­νο­μο­σπον­διών –αυτές των με­γα­λύ­τε­ρων φοι­τη­τι­κών ενώ­σε­ων. Με κά­ποιες απερ­γί­ες-μποϊ­κο­τάζ να έχουν ήδη αρ­χί­σει σε κά­ποια λύ­κεια και πα­νε­πι­στή­μια, μένει να φανεί αν η γαλ­λι­κή νε­ο­λαία θα δεί­ξει και πάλι το ιδιαί­τε­ρο αντα­να­κλα­στι­κό της να ρί­χνε­ται με θέρμη στη μάχη, για να δώσει μια επι­πλέ­ον ώθηση, όταν βλέ­πει ότι ο εκά­στο­τε πρό­ε­δρος αντι­με­τω­πί­ζει μια σο­βα­ρή πρό­κλη­ση από το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα.

Η ανα­ζή­τη­ση νέων «μπρο­στά­ρη­δων» δεν συμ­βαί­νει σε κενό. Η κοι­νω­νι­κή οργή πα­ρα­μέ­νει διά­χυ­τη. Πε­ρι­στα­σια­κά, απο­σπα­σμα­τι­κά, με­ρι­κά, μια σειρά κλά­δοι βρί­σκο­νται σε ανα­βρα­σμό. Ερ­γα­ζό­με­νοι σε δι­υ­λι­στή­ρια και σε λι­μά­νια, εκ­παι­δευ­τι­κοί, νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, δι­κη­γό­ροι, και σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις κομ­μά­τια του ιδιω­τι­κού τομέα (πχ σού­περ μάρ­κετ) συμ­με­τέ­χουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο κί­νη­μα. Μια συμ­βο­λι­κή δράση των δι­κη­γό­ρων, όπου πέ­τα­ξαν τις ρό­μπες τους μπρο­στά σε υπουρ­γό, βρί­σκει τα­χύ­τα­τα μι­μη­τές με νο­σο­κο­μεια­κούς να πε­τά­νε τις στο­λές τους, εκ­παι­δευ­τι­κούς να πε­τά­νε βα­λί­τσες και τε­τρά­δια κ.ο.κ.

Πα­ράλ­λη­λα, το απερ­για­κό κί­νη­μα εξα­κο­λου­θεί να κρατά ζω­ντα­νό το εξε­γερ­τι­κό «πνεύ­μα» των Κί­τρι­νων Γι­λέ­κων: Οι υπουρ­γοί δεν τολ­μούν να κυ­κλο­φο­ρή­σουν, το Λού­βρο ή η Εθνι­κή Βι­βλιο­θή­κη απο­κλεί­ο­νται, μπλό­κα υψώ­νο­νται σε δρό­μους ή σι­δη­ρο­δρο­μι­κές γραμ­μές, δη­μο­τι­κά συμ­βού­λια δια­κό­πτο­νται από κα­τα­λη­ψί­ες. Οι μα­κρο­νι­κοί δή­μαρ­χοι φέτος δεν έκο­ψαν βα­σι­λό­πι­τες –ένας που τόλ­μη­σε, τρά­πη­κε σε φυγή από δε­κά­δες απερ­γούς. Ένα κτί­ριο πε­ρι­φε­ρεια­κής διοί­κη­σης είδε την εί­σο­δό του χτι­σμέ­νη με τού­βλα κι ένα αστυ­νο­μι­κό τμήμα είδε την εί­σο­δό του φραγ­μέ­νη από δε­μά­τια άχυρα. Τα γρα­φεία των βου­λευ­τών του Μα­κρόν έχουν γίνει στό­χος των δια­δη­λω­τών. Ο ίδιος ο Μα­κρόν τρά­πη­κε σε φυγή, όταν επι­χεί­ρη­σε να πα­ρα­κο­λου­θή­σει μια θε­α­τρι­κή πα­ρά­στα­ση.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί και το ευ­ρύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κό κλίμα. Η απόρ­ρι­ψη της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης πα­ρα­μέ­νει πλειο­ψη­φι­κή –και διευ­ρύ­νε­ται, όσο περνά ο και­ρός. Η υπο­στή­ρι­ξη στις απερ­γί­ες (παρ’ όλες τις δυ­σκο­λί­ες) πα­ρα­μέ­νει πλειο­ψη­φι­κή. Αυτά τα γε­νι­κά πο­σο­στά (γύρω στο 60%) αυ­ξά­νο­νται πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στον κόσμο της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας. Τέλος, εντυ­πω­σιά­ζει το 70% που δη­λώ­νει βέ­βαιο ότι οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις θα συ­νε­χι­στούν για αρ­κε­τό καιρό ακόμα.

Ο Μα­κρόν έχει υπο­στεί μια πρώτη πο­λι­τι­κή ήττα, σε σχέση με τον αρ­χι­κό του σχε­δια­σμό. Επι­χεί­ρη­σε να πεί­σει ότι «βάζει τέλος στα συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά προ­νό­μια» για να απο­μο­νώ­σει κοι­νω­νι­κά τα συν­δι­κά­τα.  Υπο­λό­γι­ζε ότι θα μπο­ρού­σε να τους κα­τα­φέ­ρει ένα άμεσο συ­ντρι­πτι­κό χτύ­πη­μα και ήθελε να χτί­σει το προ­φίλ του «ατσα­λά­κω­του» για να κερ­δί­σει την ολό­θερ­μη στή­ρι­ξη της άρ­χου­σας τάξης.

Απέ­τυ­χε προ­πα­γαν­δι­στι­κά –καθώς το πε­ριε­χό­με­νο της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής του με­ταρ­ρύθ­μι­σης γί­νε­ται όλο και πιο γνω­στό και όλο και πιο απε­χθές, ενώ ο αγώ­νας των συν­δι­κά­των κερ­δί­ζει λαϊκή υπο­στή­ρι­ξη. Ανα­κά­λυ­ψε ότι τα συν­δι­κά­τα έχουν ακόμα σθέ­νος να ορ­γα­νώ­σουν αντί­στα­ση και βρέ­θη­κε να είναι ο πρό­ε­δρος της χώρας που αντι­με­τω­πί­ζει τη με­γα­λύ­τε­ρη απερ­για­κή ανα­τα­ρα­χή στην Ευ­ρώ­πη εδώ και 2 μήνες, κο­στί­ζο­ντας πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ στους ερ­γο­δό­τες. Για να απο­φύ­γει τη γε­νί­κευ­ση του κι­νή­μα­τος, έχει υπο­χρε­ω­θεί σε ελιγ­μούς και πα­ρα­χω­ρή­σεις (ηλι­κια­κές εξαι­ρέ­σεις, κλα­δι­κές εξαι­ρέ­σεις κ.ο.κ.) που μπο­ρεί να μην αναι­ρούν τη με­γά­λη ζημιά που θα υπο­στούν όλοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι από το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό, αλλά κά­νουν ζημιά στο αλα­ζο­νι­κό προ­φίλ του «ατσα­λά­κω­του», που, τάχα, θα έβαζε τέλος στην «εποχή της δια­πραγ­μά­τευ­σης».

Οι δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζει (και από τα πάνω) αντα­να­κλώ­νται στο βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους, το ανώ­τα­το συμ­βου­λευ­τι­κό σώμα που γνω­μο­δο­τεί επί των προ­τει­νό­με­νων νόμων, το οποίο επι­κρί­νει ένα «κα­κο­σχε­δια­σμέ­νο νο­μο­σχέ­διο», «με αμ­φι­λε­γό­με­νες οι­κο­νο­μι­κές προ­βλέ­ψεις» για το οποίο «δεν είχε επαρ­κή χρόνο με­λέ­της».

Η επό­με­νη δο­κι­μα­σία αφορά την έναρ­ξη του δια­λό­γου με τα συν­δι­κά­τα όσον αφορά την ηλι­κία συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης. Η ανα­στο­λή της αύ­ξη­σης από τα 62 στα 64 ήταν το «τυ­ρά­κι» που ανα­ζη­τού­σε η με­τριο­πα­θής CFDT για να απο­συρ­θεί από το κί­νη­μα. Ήταν ένα μέτρο απο­λύ­τως εν­δει­κτι­κό για την αλα­ζο­νεία του Μα­κρόν –που ήθελε να απο­στε­ρή­σει και τις πιο συμ­βι­βα­σμέ­νες συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες ακόμα και από το δι­καί­ω­μα «να δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται το βάρος της αλυ­σί­δας». Για να διαρ­ρα­γεί το απερ­για­κό μέ­τω­πο, απο­δέ­χτη­κε την επι­στρο­φή στην πα­ρα­δο­σια­κή μέ­θο­δο του «κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου». Αλλά ο «κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος» θα είναι η ώρα της αλή­θειας: Απο­κλεί­ο­ντας κάθε αύ­ξη­ση των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, η συ­ζή­τη­ση για την «ανα­ζή­τη­ση ισο­δύ­να­μων μέ­τρων» θα απο­κα­λύ­ψει πικρά μέτρα και είτε η CFDT θα τα απο­δε­χτεί (ενώ ήδη αντι­με­τω­πί­ζει την οργή τμή­μα­τος της βάση της για την ως τώρα στάση της) είτε θα υπο­χρε­ω­θεί εκ νέου να ξα­να­μπεί στο κί­νη­μα για να δια­σώ­σει τη φήμη της και την επιρ­ροή της.

Σε αυτό το φόντο, το νο­μο­σχέ­διο εγκρί­θη­κε από το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο και μπαί­νει στη Βουλή προς συ­ζή­τη­ση μέσα στο Φλε­βά­ρη. Είναι μια δια­δι­κα­σία που έχει χρόνο μπρο­στά της, ενώ η Αρι­στε­ρά επι­χει­ρεί να την πα­ρα­τεί­νει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Οι βου­λευ­τές της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας έχουν κα­τα­θέ­σει πάνω από 5.000(!) τρο­πο­λο­γί­ες, όλες με την πα­νο­μοιό­τυ­πη ει­σα­γω­γή «Δια­φω­νού­με με όλη τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση και κάθε άρθρο της…». Το γαλ­λι­κό νο­μο­θε­τι­κό σύ­στη­μα προ­βλέ­πει δια­δι­κα­σί­ες «ξε­κα­θα­ρί­σμα­τος» προ­τει­νό­με­νων τρο­πο­λο­γιών, που θα φτά­σουν σε συ­ζή­τη­ση, αλλά αυτή η προ­σπά­θεια «μποϊ­κο­τάζ» (όπως κα­ταγ­γέλ­λε­ται από τον εξορ­γι­σμέ­νο αστι­κό Τύπο) είναι εν­δει­κτι­κή της κα­τά­στα­σης.

Υπάρ­χει χρό­νος για ανα­σύ­ντα­ξη του απερ­για­κού κι­νή­μα­τος, μετά το πι­σω­γύ­ρι­σμα της υπο­χώ­ρη­σης των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών, αλλά πρέ­πει να αξιο­ποι­η­θεί για τη διεύ­ρυν­σή του. Η κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα υπάρ­χει κα­ταρ­χήν. Πολ­λοί τη­λε-σχο­λια­στές ανα­ρω­τιού­νται για την επι­μο­νή εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων «45α­ρη­δων», που εξαι­ρού­νται από τη με­ταρ­ρύθ­μι­ση, να δια­δη­λώ­νουν. Όπως είπαν οι χο­ρεύ­τριες της Όπε­ρας του Πα­ρι­σιού (που εξαι­ρέ­θη­καν): «δεν θέ­λου­με να εί­μα­στε η γενιά που θυ­σί­α­σε την επό­με­νη».

Αυτό το πνεύ­μα γε­νί­κευ­σε ο Με­λαν­σόν, δη­λώ­νο­ντας σε μια απερ­για­κή συ­γκέ­ντρω­ση ότι «Αυτός ο αγώ­νας αφορά την κοι­νω­νία στην οποία θέ­λου­με να ζούμε: αν θα είναι ο κα­θέ­νας για τον εαυτό του ή αν θα εί­μα­στε όλοι μαζί για όλους». Στην ανά­γκη να εκ­φρα­στεί αυτό το πνεύ­μα μα­ζι­κά ανα­φέρ­θη­κε ο Ολι­βιέ Μπε­ζαν­σε­νό, προ­τεί­νο­ντας η επό­με­νη μέρα δρά­σης να αφορά μια πα­νε­θνι­κή «κά­θο­δο στο Πα­ρί­σι» απερ­γών από κάθε γωνιά της χώρας.

Ανε­ξάρ­τη­τα από την τε­λι­κή έκ­βα­ση, έχει ήδη ση­μα­σία το ότι η με­ταρ­ρύθ­μι­ση-«ναυαρ­χί­δα» του Μα­κρόν δεν ήταν ο αστρα­πιαί­ος «κοι­νω­νι­κός θρί­αμ­βος», στον οποίο υπο­λό­γι­ζε. Ο Μα­κρόν βγαί­νει με βαριά τραύ­μα­τα. Ωστό­σο, η τε­λι­κή έκ­βα­ση θα έχει ασφα­λώς ση­μα­σία. Το γαλ­λι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα έχει κα­τα­φέ­ρει ήδη να με­τα­τρέ­ψει μια πι­θα­νή του νίκη σε «πύρ­ρειο». Αλλά η «πύρ­ρειος νίκη» του ενός, πα­ρα­μέ­νει ήττα του άλλου. Η έλ­λει­ψη προ­ε­τοι­μα­σί­ας (από το Σε­πτέμ­βρη ή και νω­ρί­τε­ρα) σε μια σειρά κλά­δους βά­ρυ­νε στην κα­θυ­στέ­ρη­ση να πει­στούν και να κι­νη­το­ποι­η­θούν άλλοι κρί­σι­μοι κλά­δοι (ενέρ­γεια, αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νί­ες, χη­μι­κές βιο­μη­χα­νί­ες, δη­μό­σιο), όταν οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κοί έβα­ζαν το ζή­τη­μα μιας γε­νί­κευ­σης της απερ­γί­ας διαρ­κεί­ας επι­τα­κτι­κά. Είναι ζη­τού­με­νο, αν αυτό μπο­ρεί να γίνει κα­τορ­θω­τό σή­με­ρα –ει­δι­κά καθώς όλη η έκρη­ξη αυ­τε­νέρ­γειας που υπο­στη­ρί­ζει τις πε­ρισ­σό­τε­ρες μα­χη­τι­κές δρά­σεις, που πε­ρι­γρά­ψα­με πα­ρα­πά­νω, δεν έχει ακόμα απο­κτή­σει το «κύρος» να αμ­φι­σβη­τή­σει την υπαρ­κτή συν­δι­κα­λι­στι­κή ηγε­σία ως προς την έναρ­ξη και τη λήξη των απερ­γιών. Όσο κου­ρα­στι­κή κι αν γί­νε­ται η διαρ­κής επα­νά­λη­ψη της ίδιας έκ­κλη­σης πολ­λών Γάλ­λων αγω­νι­στών από τις 5 Δε­κέμ­βρη μέχρι σή­με­ρα, πα­ρα­μέ­νει επι­τα­κτι­κή και το κλει­δί: η απερ­γία πρέ­πει να γε­νι­κευ­τεί και να γίνει διαρ­κής…

/rproject.gr/