Για πολλούς που εργαζόμαστε στην εφημερίδα είναι σαν να βρίσκεται δίπλα μας κάθε μέρα, σαν να συνομιλούμε και να κουτσοπίνουμε σε κάποιο από τα κεντράκια στην πλατεία Καρύτση, εκεί που του άρεσε να κάθεται και να απολαμβάνει λίγες ώρες ξεκούρασης με την παρέα του.
Γιώργος Σταματόπουλος
Και όμως πριν από δυο μέρες έκλεισαν κιόλας τέσσερα χρόνια από την αποδημία του κορυφαίου σκιτσογράφου [επιμένω και αρθρογράφου] Γιάννη Καλαϊτζή, συναδέλφου αλλά και φίλου για πολλούς. Είναι λοιπόν σαν να τον βλέπουμε, ήρεμο, στωικό, αλλά και με ξεσπάσματα όταν ένιωθε πως παρεισφρέουν «κύματα» αδικίας και κακοποίησης της ελληνικής γλώσσας στην ατμόσφαιρα.
Ευρυμαθής. Λάτρης της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας, εραστής του κινηματογράφου, συνομιλητής με τους εξέχοντες σκιτσογράφους του πλανήτη· ηδονιζόταν να ακούει [και να άδει] παλιά ρεμπέτικα. Αξέχαστες είναι εκείνες οι στιγμές που ενώ καθόταν στο γραφείο του και ένιωθε κάποια δυσφορία τηλεφωνούσε στον παλιό και επιστήθιο φίλο του Περικλή Κοροβέση και τραγουδούσαν ο ένας στον άλλο -μετά το πρώτο ξάφνιασμα των συναδέλφων πλάταινε ευθύς ο ορίζοντας, ομόρφαινε η ατμόσφαιρα και ο τόπος ελάμβανε νέα σημασία. Μια πολύπλευρη, πολυσχιδής προσωπικότητα του καιρού του.
Το τελευταίο πάθος του ήταν φυσικά η «Εφημερίδα των Συντακτών». Πίστεψε όσο λίγοι στη συνεταιριστική δομή της [χωρίς αφεντικά, ισοτιμία και λοιπά] και έδωσε όλες του τις δυνάμεις να ενσπείρει το συνεταιριστικό αυτό πνεύμα και σε μας τους υπόλοιπους αλλά και να μας εμπνεύσει με τον δικό του τρόπο, ώστε να εμποτιστούμε έως το μεδούλι από το δυσεύρετο, δυσκολοαπόκτητο, ακόμη, τούτο πνεύμα. Μία από τις μεγάλες του χαρές [ίσως και οιονεί δικαίωσή του] ήταν η άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία –με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Χλεύαζε κομμάτι όσους εγείραμε ενστάσεις, ιδίως μετά το δημοψήφισμα.
Το έκανε εντούτοις με αγάπη, δεν μας είδε σαν εχθρούς, ούτε καν διανοήθηκε να υποψιαστεί ότι κάποιος είχε κάνει στροφή προς τα δεξιά. Η ειρωνεία του, σαφής, ήταν αγαπησιάρικη, πήγαζε από βαθιά συναισθήματα και από την επίγνωση πως ούτε ο ίδιος είχε απόλυτο δίκιο. Ανθρώπινα πράγματα και καταστάσεις.
Αξέχαστες επίσης θα μείνουν οι συναντήσεις στα στέκια των Εξαρχείων. Η γειτονιά αυτή ήταν, μετά την Κοκκινιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, ο μόνιμος τόπος κατοικίας και δημιουργίας του. Ηταν, γι’ αυτόν, το κέντρο του κόσμου -ο ίδιος και οι φίλοι του και βεβαίως οι απροσδόκητες εικόνες από τη σφύζουσα -τότε, γιατί τώρα…- ζωή των Εξαρχείων. Θα είχε εκμανεί σήμερα από το μεγαλεπήβολο σχέδιο του υπουργού Πολιτικής Προστασίας να «εκκαθαρίσει» την περιοχή από εγκληματικά, τρομοκρατικά στοιχεία, από πρόσφυγες και λοιπούς «παραβατικούς».
Για αρκετούς από τους φίλους του, λοιπόν, είναι σαν να είναι παρών· νομίζουν, φίλοι και τα αγαπημένα του πρόσωπα, ότι κάποια στιγμή θα φανεί στη γωνία της Καλλιδρομίου ή της Ζωοδόχου Πηγής με το σαρκαστικό του ύφος και το πενάκι στην τσέπη του να σκιτσάρει κάποιον από την παρέα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, λοιπόν, όπως λέει το άσμα.
efsyn.gr
