Απολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ: Παραχάραξη της ιστορίας για επιτάχυνση προς τα δεξιά

Απολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ: Παραχάραξη της ιστορίας για επιτάχυνση προς τα δεξιά

  • |

Το κείμενο του απολογισμού της κυβερνητικής περιόδου, που ενέκριναν ομόφωνα στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι κομμένο και ραμμένο με το μάτι «στο αύριο», δηλαδή στη ραγδαία πορεία του προς τα δεξιά.

Όποιος δια­τη­ρεί αμ­φι­βο­λί­ες, ας ση­μειώ­σει τη με­γέ­θυν­ση των συ­νη­θειών και των πρα­κτι­κών της «ηλε­κτρο­νι­κής εσω­κομ­μα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας» -με το iSyriza και τον (τάχα) διά­λο­γο κά­ποιων «μελών» κα­τευ­θεί­αν (λέει) με τον Τσί­πρα μέσω της «σε­λί­δας» iAsk&Watch … Αυτός ο πλή­ρης εκ­φυ­λι­σμός των εν­νοιών Κόμ­μα-Μέ­λος-Διά­λο­γος, απο­τέ­λε­σε βα­σι­κό γνώ­ρι­σμα της «νέας σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας» (θυ­μά­ται κα­νείς την «δη­μο­κρα­τία» του ΓΑΠ;), δη­λα­δή των σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών κομ­μά­των σε όλη την Ευ­ρώ­πη κατά την πε­ρί­ο­δο της πλή­ρους προ­σχώ­ρη­σής τους στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό. 

Αντώνης Νταβανέλος

Αυτές οι συ­νή­θειες απο­τε­λούν την κα­λύ­τε­ρη προει­δο­ποί­η­ση για την ποιό­τη­τα των υλι­κών με τα οποία ο κύ­κλος γύρω από τον Τσί­πρα προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για τη «δεύ­τε­ρη φορά Αρι­στε­ρά». Ταυ­τό­χρο­να απο­τε­λούν προει­δο­ποί­η­ση για το μέλ­λον (ανά­λο­γο της στυμ­μέ­νης λε­μο­νό­κου­πας) που ο ηγε­τι­κός κύ­κλος Τσί­πρα επι­φυ­λάσ­σει σε όσους-όσες μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια­τη­ρούν ακόμα κά­ποια επι­μο­νή η ανά­μνη­ση των βα­σι­κών ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κών ή ορ­γα­νω­τι­κών γνω­ρι­σμά­των της Αρι­στε­ράς.

Ο «απο­λο­γι­σμός» στη­ρί­ζε­ται σε μια βά­ναυ­ση πα­ρα­χά­ρα­ξη της ιστο­ρί­ας των συ­γκρού­σε­ων με­τα­ξύ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και των αντι­πά­λων του, αλλά και των αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στην προ του 2015 πε­ρί­ο­δο.

Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι η πε­ρί­κλει­στη ηγε­τι­κή ομάδα γύρω από τον Αλ. Τσί­πρα, προ­ε­τοι­μά­στη­κε για τη συ­γκρό­τη­ση της κυ­βέρ­νη­σης της «πρώ­της φορά Αρι­στε­ρά», όχι απλώς πα­ρα­βιά­ζο­ντας τις κομ­μα­τι­κές απο­φά­σεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά κυ­ριο­λε­κτι­κά ανα­τρέ­πο­ντάς τες.

Η συ­νε­δρια­κή από­φα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όριζε με σα­φή­νεια το φάσμα των πι­θα­νών και επι­τρε­πτών πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών ενό­ψει της κυ­βερ­νη­τι­κής ανα­τρο­πής (από την άκρα Αρι­στε­ρά ως την αρι­στε­ρά της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, που δεν έχει ανα­λά­βει μνη­μο­νια­κές ευ­θύ­νες). Ο Αλ. Τσί­πρας προ­ε­τοί­μα­σε μυ­στι­κά και επέ­βα­λε πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κά (με τις κι­νή­σεις του μέσα στο Γε­νά­ρη του ’15) μια «συμ­μα­χία» που πε­ρι­λάμ­βα­νε τη λαϊ­κι­στι­κή Δεξιά (ΑΝΕΛ), την κα­ρα­μαν­λι­κή πτέ­ρυ­γα της ΝΔ και εκ­προ­σώ­πους του ρεύ­μα­τος της «βα­θιάς σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας» που ήταν γνώ­στες των μυ­στι­κών της κα­θε­στω­τι­κής «δια­κυ­βέρ­νη­σης». Αυτά φά­νη­καν στις απο­φά­σεις για τη σύν­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης, τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας και κρί­σι­μες το­πο­θε­τή­σεις στους «αρ­μούς της εξου­σί­ας» (Σα­γιάς, Ρου­μπά­της, Πα­να­ρί­τη κ.ά.). Απο­κλεί­ο­ντας από τις ανα­ζη­τή­σεις του μόνο τη ΧΑ και τη «σα­μα­ρι­κή Δεξιά», ο Αλ. Τσί­πρας δεν συ­γκρό­τη­σε κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, αλλά μια ιδιό­μορ­φη κυ­βέρ­νη­ση «εθνι­κής σω­τη­ρί­ας».

Η συ­νε­δρια­κή από­φα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για το κρί­σι­μο ζή­τη­μα του χρέ­ους είχε μια βα­σι­κή «κόκ­κι­νη γραμ­μή»: ότι όποια δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές για την τε­λι­κή μοίρα του χρέ­ους (δια­γρα­φή του «με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους»; Κα­ταγ­γε­λία όλου του χρέ­ους ως πα­ρά­νο­μου και επα­χθούς και μο­νο­με­ρής από­φα­ση άρ­νη­σης πλη­ρω­μής του;) θα μπο­ρού­σε να εξε­λι­χθεί μόνο μετά από την κα­θο­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κά κυ­βερ­νη­τι­κή πράξη της δια­κο­πής πλη­ρω­μών των «δό­σε­ων» που είχαν επι­βά­λει τα μνη­μό­νια 1 και 2. Σή­με­ρα το κεί­με­νο «απο­λο­γι­σμού» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­κη­ρύσ­σει ανα­δρο­μι­κά όλες αυτές τις ιδέες ως «λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κες» και νο­μι­μο­ποιεί τους άθλιους χει­ρι­σμούς του πρώ­του εξα­μή­νου του 2015: όταν η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα απο­φά­σι­σε να πλη­ρώ­νει «στο ακέ­ραιο και εγκαί­ρως» όλες τις δό­σεις, εξα­ντλώ­ντας τα απο­θέ­μα­τα ρευ­στό­τη­τας του δη­μο­σί­ου, των Τα­μεί­ων, των νο­σο­κο­μεί­ων και των Δήμων, και έσφι­ξε στο λαιμό της τη θηλιά της αδυ­να­μί­ας πλη­ρω­μών συ­ντά­ξε­ων και μι­σθών (δη­λα­δή της χρε­ο­κο­πί­ας) σε ελά­χι­στες βδο­μά­δες μετά, τον Μάη του ’15. Την ίδια πε­ρί­ο­δο οι τρά­πε­ζες (με ιδιαί­τε­ρη ευ­θύ­νη του Γ. Δρα­γα­σά­κη…) αφέ­θη­καν ανε­νό­χλη­τες να βγά­ζουν εκα­το­ντά­δες δισ. ευρώ στο εξω­τε­ρι­κό, ενώ οι με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις έφτα­ναν να βγά­ζουν στο εξω­τε­ρι­κό τις ει­σπρά­ξεις τους σε ημε­ρή­σια βάση. Τα capital controls, που ακόμα και μια σο­βα­ρή και στι­βα­ρή αστι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα είχε επι­βά­λει νω­ρί­τε­ρα, αφέ­θη­καν να εμ­φα­νι­στούν όταν αυτά αφο­ρού­σαν μόνο στα ΑΤΜ, τις μι­κρο­α­να­λή­ψεις και τους συ­ντα­ξιού­χους.

Η συ­νε­δρια­κή από­φα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ άφηνε ανοι­χτή την αυ­τα­πά­τη της «δια­πραγ­μά­τευ­σης» με την ΕΕ και την Ευ­ρω­ζώ­νη, αλλά με δύο σα­φείς πε­ριο­ρι­σμούς: Αφε­νός, ότι η δια­πραγ­μά­τευ­ση θα έπρε­πε να εξε­λι­χθεί στο έδα­φος που θα είχαν δη­μιουρ­γή­σει οι «μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες» αντι­μνη­μο­νια­κής «τα­ξι­κής με­ρο­λη­ψί­ας» που η κυ­βέρ­νη­ση όφει­λε να πάρει από τις πρώ­τες εβδο­μά­δες της στην εξου­σία. Αφε­τέ­ρου, από τη θέση «καμιά θυσία για το ευρώ». Η θέση «πάση θυσία στο ευρώ» που κα­θό­ρι­σε την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή Τσί­πρα και που σή­με­ρα κα­θα­γιά­ζε­ται από το κεί­με­νο «απο­λο­γι­σμού», απο­τε­λεί μια εκ των υστέ­ρων κα­τα­σκευή που ποτέ δεν εγκρί­θη­κε από οποιο­δή­πο­τε συλ­λο­γι­κό όρ­γα­νο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ο Τσί­πρας επέ­βα­λε αυτήν τη στρο­φή υπο­κρι­νό­με­νος, αρ­χι­κά, ότι αυτή η νέα γραμ­μή αφο­ρού­σε κυ­ρί­ως τη «διευ­κό­λυν­ση» της προ­ε­κλο­γι­κής εκ­στρα­τεί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ («η Μέρ­κελ θα δε­χθεί και θα’ ναι μέρα με­ση­μέ­ρι»). Όμως μετά τις εκλο­γές του Γε­νά­ρη, επέ­βα­λε με πυγμή τον εγκλω­βι­σμό στη δια­πραγ­μά­τευ­ση και στο έδα­φος του «πάση θυσία στο ευρώ», ως το μο­να­δι­κό πεδίο όπου θα μπο­ρού­σε, τάχα, να ανα­ζη­τη­θεί λύση για την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας.

Είναι γνω­στό ότι αυτή η τα­κτι­κή οδή­γη­σε σε πλή­ρες αδιέ­ξο­δο, που έκανε ανα­γκαία την αιφ­νί­δια στρο­φή προς το δη­μο­ψή­φι­σμα. Είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά αστεία η προ­σπά­θεια του «απο­λο­γι­σμού» να υπο­βι­βά­σει το δη­μο­ψή­φι­σμα σε μια απλή ενί­σχυ­ση της «δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής ισχύ­ος» της κυ­βέρ­νη­σης, σε μια «εντο­λή» για ανα­ζή­τη­ση μιας ευ­νοϊ­κό­τε­ρης συμ­φω­νί­ας μέσα στα πλαί­σια του ευρώ και, κατά συ­νέ­πεια, μέσα στα όρια της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας. Είναι αμνη­σία απέ­να­ντι στις δη­λώ­σεις των ηγε­τών της ευ­ρω­ζώ­νης, της υστε­ρί­ας του με­τώ­που «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη», των κλει­στών τρα­πε­ζών, των απει­λών της ερ­γο­δο­σί­ας και –πάνω απ’ όλα– της απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών μαζών. Είναι ταυ­τό­χρο­να μια εκ των υστέ­ρων νο­μι­μο­ποί­η­ση της, τότε, πα­νι­κό­βλη­της ηγε­σί­ας Τσί­πρα, που την επο­μέ­νη του βρο­ντε­ρού ΟΧΙ επέ­λε­ξε να ενω­θεί με τους ντό­πιους εκ­προ­σώ­πους του ΝΑΙ και να πάει τρέ­χο­ντας στην ΕΕ για να πάρει μια «συμ­φω­νία» χει­ρό­τε­ρη από αυτήν που απέρ­ρι­ψε ο κό­σμος στο Δη­μο­ψή­φι­σμα.

Είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά εξορ­γι­στι­κή η κρι­τι­κή που ο «απο­λο­γι­σμός» απευ­θύ­νει στον Γιάνη Βα­ρου­φά­κη. Τα ση­με­ρι­νά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­τη­γο­ρούν τον Βα­ρου­φά­κη για, πε­ρί­που, ακρο­α­ρι­στε­ρή από­κλι­ση (υπο­τί­μη­ση των συμ­μα­χιών και των ανα­γκαί­ων «γε­φυ­ρών», αδυ­να­μία σύν­δε­σης της στρα­τη­γι­κής με τα τα­κτι­κά βή­μα­τα δια­πραγ­μά­τευ­σης, υπο­βάθ­μι­ση του πο­λι­τι­κού έργου σε δια­πά­λη και καυγά με­τα­ξύ αφη­ρη­μέ­νων ιδεών κ.ο.κ.). Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι η πε­ρί­κλει­στη ηγε­τι­κή ομάδα Τσί­πρα επέ­λε­ξε η ίδια κι επέ­βα­λε τον Γ. Βα­ρου­φά­κη, ως «πο­λιορ­κη­τι­κό κριό» για την ανα­τρο­πή των πο­λι­τι­κών και προ­γραμ­μα­τι­κών κα­τευ­θύν­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όπως και για τη σύ­γκρου­ση με την αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι επί­σης κοινό μυ­στι­κό ότι οι συ­ντη­ρη­τι­κές «τομές» του Γ. Βα­ρου­φά­κη (ανα­γνώ­ρι­ση του 70% των μνη­μο­νια­κών αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων, ανα­γνώ­ρι­ση του «μο­νό­δρο­μου» της συμ­με­το­χής στην ευ­ρω­ζώ­νη, άρ­νη­ση της στά­σης πλη­ρω­μών, πρό­τα­ση να δοθεί η «ιδιο­κτη­σία» των τρα­πε­ζών στην ευ­ρω­ζώ­νη, συμ­φω­νία 20 Φλε­βά­ρη κ.ο.κ.). συ­να­ντού­σαν την ορ­γι­σμέ­νη αντί­δρα­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας και πολ­λών άλλων στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, την απο­δο­κι­μα­σία που ξε­πε­ρά­στη­κε μόνο κάτω από την πλήρη κά­λυ­ψη που έδωσε, τότε, ο Τσί­πρας και η παρέα του στους «χει­ρι­σμούς» του Γ. Βα­ρου­φά­κη. Εδώ, όμως, χρειά­ζε­ται μια πα­ρα­τή­ρη­ση με πο­λι­τι­κή αλλά και ηθική αξία: όταν ο Γ. Βα­ρου­φά­κης βρέ­θη­κε μπρο­στά στο ναυά­γιο της πο­λι­τι­κής του, μπρο­στά στην ξε­κά­θα­ρη δια­πί­στω­ση ότι η «δια­πραγ­μά­τευ­ση» οδη­γού­σε στο μνη­μό­νιο 3, ο ίδιος υπα­να­χώ­ρη­σε και αρ­νή­θη­κε να πιεί το πικρό πο­τή­ρι μέχρι τέ­λους. Αντί­θε­τα η ομάδα Τσί­πρα, με αντί­τι­μο την πα­ρα­μο­νή στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, υπέ­γρα­ψε το μνη­μό­νιο 3 και ανέ­λα­βα να το επι­βά­λει αδί­στα­κτα.

Η συ­νο­λι­κή απο­τί­μη­ση του «απο­λο­γι­σμού» για τα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα είναι πραγ­μα­τι­κά θλι­βε­ρή: Στά­θη­κε, λέει, επά­ξια γιατί οδή­γη­σε «σε ανα­βάθ­μι­ση της διε­θνούς θέσης της χώρας». Μόνο που το έκανε επι­βάλ­λο­ντας μνη­μό­νιο, συ­νε­χί­ζο­ντας τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, συ­νε­χί­ζο­ντας τα χτυ­πή­μα­τα στα βα­σι­κά ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Με αυτήν την έν­νοια τα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα, δεν έχουν καμιά επαφή με τις μαρ­ξι­στι­κές πα­ρα­δό­σεις και πο­λι­τι­κές σχε­τι­κά με το τι θα μπο­ρού­σε να είναι μια «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς», αλλά απο­τε­λούν μια πλήρη αντι­στρο­φή και κα­τα­συ­κο­φά­ντη­σή τους. Οι συγ­γρα­φείς του απο­λο­γι­σμού της νε­ο­σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, που πλέον θε­ω­ρούν ως «αρι­στε­ρί­στι­κες» και εκτός συ­γκυ­ρί­ας ακόμα και τις με­τριο­πα­θείς εκ­δο­χές του λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου κυ­βερ­νη­τι­κού «λαϊ­κι­σμού», προ­σπα­θούν να κρα­τή­σουν ανοι­χτό το δρόμο του πάση θυσία κυ­βερ­νη­τι­σμού, που θα διεκ­δι­κή­σει τη «δεύ­τε­ρη φορά» με μια πο­λι­τι­κή πιο δεξιά ακόμα και από τις θλι­βε­ρές μέρες του μνη­μο­νί­ου 3.

/rproject.gr/