Ο,τι μας καπνίσει

Ο,τι μας καπνίσει

  • |

Με την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου -πριν από μερικούς μήνες-, η Ελλάδα έπαψε (ευτυχώς) να είναι μια από τις λιγοστές χώρες στην Ευρώπη όπου δεν υπήρχαν σοβαρές απαγορεύσεις στο κάπνισμα.

Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Αν και ο σχετικός νόμος υπήρχε για αρκετά χρόνια, δεν είχε υλοποιηθεί και απαξιώθηκε πλήρως με διάφορα γελοία επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν ως προφάσεις. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε πολιτική βούληση και ένα αυτονόητο μέτρο έμενε ανεφάρμοστο.

Προφανώς, όμως, δεν πρόκειται για στενά κομματικό ζήτημα. Διότι μπορεί να χρειάζεται ο «μπαμπούλας» ενός τσουχτερού προστίμου για να μην ανάβουν τσιγάρο οι καπνιστές όπου βρουν, θα πρέπει ωστόσο αυτό να γίνει συνείδηση και να αλλάξει η νοοτροπία, ζήτημα σημαντικότερο και κατά πολύ δυσκολότερο.

Και, για να γίνω αντιληπτός, αρκεί ένα παράδειγμα: Το Σάββατο, βρέθηκα σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, θεωρώντας δεδομένο ότι το κάπνισμα εντός του καταστήματος απαγορεύεται.

Η διάψευσή μου καθυστέρησε, αλλά ήταν οικτρή. Μόλις η ώρα πήγε μία τα ξημερώματα, ο κόσμος είχε τελειώσει το φαγητό, τα φώτα χαμήλωσαν και η μουσική δυνάμωσε, δόθηκε το σινιάλο για το ντουμάνιασμα. Την αρχή έκαναν κάποιοι θαμώνες στα μπροστινά τραπέζια, γνώριμοι του ιδιοκτήτη, και στη συνέχεια, με την ανοχή του ίδιου, άρχισαν να φουμάρουν και οι υπόλοιποι. Πως ο χώρος μετατράπηκε σε τεκέ και η βραδιά έγινε… αξέχαστη, περιττεύει να εξηγήσω.

Γι’ αυτό και έλεγα παραπάνω ότι, για να μην κάνουν οι καπνίζοντες ό,τι τους καπνίσει, το ζητούμενο είναι να κατανοήσουν ότι δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα που αφορά τον νόμο (που αν είσαι «μάγκας» τον αψηφάς), αλλά είναι θέμα παιδείας και σεβασμού. Του εαυτού τους και των διπλανών τους.

efsyn.gr