Πάντα με την αστυνομική βία εφαρμόζονται οι πολιτικές που πάνε κόντρα στο λαϊκό αίσθημα, πολιτικές δηλαδή χωρίς καμία προοπτική, με σχέδια του ποδαριού, όπως καλή ώρα με τα «πλάνα» της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προβλήματος του προσφυγικού. Ακριβώς διότι ουδέποτε η εξουσία καταδέχτηκε να συνομιλήσει με τις τοπικές κοινωνίες, αφού τα συμφέροντα των «ισχυρών» δεν επιτρέπουν τέτοιες συνομιλίες. Αυτό που έχουν στα ολίγα μυαλά τους οι κύριοι της κυβέρνησης είναι το άκρον άωτον της «φιλοσοφίας» του νεοφιλελευθερισμού: να φυλακίσουν τους εξορισμένους, να εξευτελίσουν τους κατατρεγμένους, τους εκδιωγμένους βιαίως από τις πατρίδες τους, από τις προγονικές τους ρίζες, χωρίς κανένα περιθώριο να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο.
Γιώργος Σταματόπουλος
Τόσα σπίτια εγκαταλελειμμένα στις μεγάλες πόλεις, τόσα χωριά ερειπωμένα στην επικράτεια, τόσα χέρσα χωράφια, ακαλλιέργητα, ταπεινωμένα λες από την κυβερνητική ακηδία και την αλαζονεία του καπιταλισμού [σοσιαλισμού και λοιπών -ισμών], του «λαμπρού» δυτικού [και ανατολικού ] πολιτισμού. Πώς αποδεχόμαστε άπαντες τέτοια ταπείνωση; Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Πώς δεν σκέφτηκαν να γεμίσουν όλα αυτά τα εθνικά κενά με το να τα πληρώσουν με εγκατάσταση προσφύγων; Φοβούνται μήπως την αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού; Μα είναι ελληνικός πληθυσμός αυτός που «ανθοβολεί» στην Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα; Φαίνονται περισσότερο. Ελληνες όσοι σκέπτονται ελληνικά και όχι όσοι κατοικούν στην Ελλάδα. Θα αναρωτηθεί κανείς -και θα έχει προφανώς δίκιο- τι σημαίνει να σκέπτεται κανείς ελληνικά; Και αυτό είναι άλλο θέμα [έχει να κάνει πάντως με την αρετή].
Οχι, λοιπόν, να καλλιεργηθούν μόνο οι αγροί της χώρας, όχι μόνο να ανοίξουν τα σχολεία, όχι μόνο να ξαναφανεί ζωή στην ελληνική ερημία, αλλά και να δοθεί η ευκαιρία στους πρόσφυγες να γίνουν Ελληνες, εάν τους αρέσει η χώρα και εάν το επιθυμούν. -Αυτό πού το πάμε; Βεβαίως και είναι εκ των ων ουκ άνευ ένας διάλογός της με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις τοπικές κοινωνίες.
Και ασφαλώς απαιτείται, για μια τέτοια απόφαση, εθνική συναίνεση και ομοψυχία, πολιτική γενναιότητα και κυρίως πολιτική εντιμότητα και όχι κομματικοί υπολογισμοί και εκμετάλλευση βασανισμένων υπάρξεων. Εάν, επιπροσθέτως, ανοίξουμε τα στραβά μας, εγκύπτοντας στα κιτάπια, ίσως διαπιστώσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε συνοχή μέσα από την αφομοιωτική του δεινότητα, από τη δυνατότητά του να δέχεται επιρροές από ξένους πολιτισμούς, να τις φιλτράρει και να αναγεννά νέους πολιτισμούς μέσα από πολιτικούς – πολιτισμικούς αξιακούς κώδικες. Θεωρίες, ίσως πει κανείς· άλλες οι κοινωνικές συνθήκες των αρχαίων και εντελώς διαφορετικές -χάσμα ουράνιο τις χωρίζει- των νέων [ημών]. Η ανθρώπινη δυστυχία εντούτοις ίδια είναι, από της εμφανίσεως των κοινωνιών.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα πληρώσει την αδιαλλαξία και την ξενοφοβία που δέρνει πολλά από τα στελέχη της, από την ίδια την «ιδεολογία» της -σιγά την ιδεολογία, από την υποτέλεια που τη διακρίνει και της δίνει και λόγο ύπαρξης στο πολιτικό στερέωμα. Εάν τολμούσε κάτι τέτοιο, να ανοίξει δηλαδή τον γεωγραφικό και αστικό της χώρο στους κυνηγημένους, δεν θα είχε ανάγκη και τις «οδηγίες» της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτού του συνονθυλεύματος σκληρών [σύγχρονων όμως, καλέ] εθνικισμών και ρατσιστικών εγκεφάλων. Κατά τα άλλα, μας μάραναν οι ανοιχτές, πολυπολιτισμικές κοινωνίες.
.efsyn.gr
