8 Μάρτη: Ζητούμενο η ενωτική και ριζοσπαστική κινητοποίηση

Η πρώτη φεμινιστική απεργία στην Ελλάδα, με την κήρυξη στάσης εργασίας από ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες, σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, πραγματοποιήθηκε πέρσι, στις 8 Μάρτη 2019, δημιουργώντας μια πολύτιμη παρακαταθήκη

Κατερίνα Γιαννούλια

 

η για το μέλλον των γυναικείων διεκδικήσεων, στον κρίσιμο τομέα των εργατικών συλλογικοτήτων.

Ως Συ­νέ­λευ­ση 8 Μάρτη, θε­ω­ρού­με ότι συμ­βά­λα­με σε πολύ με­γά­λο βαθμό, μέσα από την ΑΔΕΔΥ, από τις συν­δι­κα­λι­στι­κές πα­ρα­τά­ξεις που δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε και από τη δράση μας σε χώ­ρους δου­λειάς, στην πραγ­μα­το­ποί­η­ση αυτής της απερ­γί­ας.

Κα­τα­θέ­του­με αυτή τη δια­πί­στω­ση για λό­γους ακρί­βειας και επό­με­νων στό­χων και όχι για λό­γους αυ­τα­ρέ­σκειας και αύ­ξη­σης της τάσης πε­ρι­χα­ρά­κω­σης και δια­χω­ρι­σμού με τις υπό­λοι­πες φε­μι­νι­στι­κές/γυ­ναι­κεί­ες συλ­λο­γι­κό­τη­τες που προ­ϋ­πήρ­χαν ή εμ­φα­νί­στη­καν πρό­σφα­τα.

Ως ανα­δρο­μή στη σύ­ντο­μη ιστο­ρία της Συ­νέ­λευ­σης 8 Μάρτη και της σύν­δε­σής της με ευ­ρύ­τε­ρα ακρο­α­τή­ρια ακόμα και στο δύ­σκο­λο χώρο της ερ­γα­σί­ας, μπο­ρού­με με βε­βαιό­τη­τα να θε­ω­ρή­σου­με ότι βα­σι­κό ρόλο έπαι­ξε η ει­λι­κρι­νής διά­θε­ση για ισό­τι­μη συ­νερ­γα­σία, χωρίς καμιά προ­σπά­θεια επι­βο­λής των από­ψε­ών μας και κυ­ριαρ­χί­ας των επι­λο­γών μας στις άλλες συλ­λο­γι­κό­τη­τες.

Tο θε­τι­κό προη­γού­με­νο του 2019 φι­λο­δο­ξού­σα­με να είναι προ­ω­θη­τι­κός οδη­γός για φέτος. Ο στό­χος: πολ­λές γυ­ναί­κες στην κι­νη­το­ποί­η­ση, να νιώ­σουν γυ­ναι­κεία και κι­νη­μα­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύη, την «ασφά­λεια» της μα­ζι­κό­τη­τας, τη σι­γου­ριά της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, τη δυ­να­τό­τη­τα για την προ­σθή­κη των αι­τη­μά­των τους σε έναν υπό δια­μόρ­φω­ση κα­τά­λο­γο, τη δια­βε­βαί­ω­ση για τη συ­νέ­χεια της πάλης όλο το χρόνο κι όχι μόνο μια επε­τεια­κή μέρα.

Τα ερ­γα­τι­κά σω­μα­τεία και η ίδια η ΑΔΕΔΥ μπο­ρού­σε κι έπρε­πε να πιε­στούν να παί­ξουν έναν ορ­γα­νω­τι­κό ρόλο, διευ­κο­λύ­νο­ντας το σύ­νο­λο των γυ­ναι­κών της ερ­γα­τι­κής τάξης να μά­θουν για την 8η Μάρτη, να τη θε­ω­ρή­σουν «δική τους» μέρα, μια μέρα που οι συ­να­δέλ­φισ­σες και οι φίλες θα κα­τέ­βουν στο κέ­ντρο να δια­δη­λώ­σουν, να ακού­σουν μου­σι­κή, να συ­ζη­τή­σουν, να φάνε από συλ­λο­γι­κές κου­ζί­νες, να αφή­σουν τα παι­διά και τις δου­λειές στους άντρες συ­ντρό­φους/συμ­μά­χους/αλ­λη­λέγ­γυους, που θα βοη­θού­σαν τις γυ­ναί­κες να κι­νη­το­ποι­η­θούν χωρίς άγχος για όσα αφή­νουν πίσω, έστω για μια μέρα (για αρχή!).

Παρά τον κα­τα­κερ­μα­τι­σμό και την πο­λυ­διά­σπα­ση της αρι­στε­ράς και των τα­ξι­κών δυ­νά­με­ων θε­ω­ρή­σα­με και φά­νη­κε εφι­κτή μια συ­νεν­νό­η­ση σε πρώτο επί­πε­δο, μια συμ­φω­νία στο να δια­χει­ρι­στεί η ΑΔΕΔΥ μια κοινή εξέ­δρα όλων, όπου με ισο­τι­μία και δη­μο­κρα­τία, να υπάρ­χει πρό­σβα­ση σε κάθε γυ­ναι­κεία/φε­μι­νι­στι­κή/ερ­γα­τι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα.

Η διεύ­ρυν­ση και η δια­σπο­ρά του μη­νύ­μα­τος που μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει ένα με­γά­λο συν­δι­κά­το είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τες για το κί­νη­μα.

Κατά τη γνώμη μας, δεν μπο­ρεί παρά να είναι προ­τε­ραιό­τη­τα η ενω­τι­κή – κοινή δράση της αρι­στε­ράς και η πίεση προς τα συν­δι­κά­τα να ανα­λά­βουν πιο μα­χη­τι­κό ρόλο για τη βελ­τί­ω­ση της θέσης των γυ­ναι­κών.

Δυ­στυ­χώς, εμπό­διο σε αυτήν την προ­σπά­θεια στά­θη­κε η «Κί­νη­ση για μια Απερ­για­κή 8 Μάρτη», όπου δρα­στη­ριο­ποιού­νται οι δυ­νά­μεις του ΣΕΚ, σα­μπο­τά­ρο­ντας την όποια συ­νεν­νό­η­ση δρο­μο­λο­γού­νταν ώστε η ΑΔΕΔΥ να ανα­λά­βει τον ορ­γα­νω­τι­κό και δια­χει­ρι­στι­κό συ­ντο­νι­σμό μιας εξέ­δρας για όλες, στην Κλαυθ­μώ­νος, χωρίς προ­νό­μια και μο­νο­με­ρή στή­ρι­ξη σε κά­ποια συλ­λο­γι­κό­τη­τα και χωρίς δε­σμευ­τι­κό πλαί­σιο. Αυτό έδωσε άλ­λο­θι στη συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία της πλειο­ψη­φί­ας στην ΑΔΕΔΥ (που δεν κό­πτε­ται για τη μα­ζι­κο­ποί­η­ση του γυ­ναι­κεί­ου-ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα), να αρ­νη­θεί τε­λι­κά να ανα­λά­βει οποιον­δή­πο­τε ρόλο στην κι­νη­το­ποί­η­ση.

Προ­σθέ­σα­με το επι­πλέ­ον επι­χεί­ρη­μα, απευ­θεί­ας δια­τυ­πω­μέ­νο στις συ­ντρό­φισ­σες του ΣΕΚ και της «Κί­νη­σης για μια απερ­για­κή 8 Μάρτη», ότι ως γυ­ναί­κες αγω­νί­στριες έπρε­πε να συ­νεν­νοη­θού­με, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γου­με το απο­κρου­στι­κό στε­ρε­ό­τυ­πο που «θέλει» τις γυ­ναί­κες να είναι αντα­γω­νι­στι­κές με­τα­ξύ τους.

Εί­μα­στε ανα­γκα­σμέ­νες να ονο­μα­τί­σου­με το πρό­βλη­μα, καθώς θε­ω­ρού­με απα­ρά­δε­κτη οπι­σθο­χώ­ρη­ση το απο­τέ­λε­σμα να μην υπάρ­χει ούτε κά­λε­σμα της ΑΔΕΔΥ για τη μέρα της 8ης Μάρτη, λόγω μιας συ­γκε­κρι­μέ­νης πρα­κτι­κής, που βρί­σκου­με συχνά μπρο­στά μας από αυτές τις δυ­νά­μεις (και σε άλλα μέ­τω­πα, πχ στο αντι­ρα­τσι­στι­κό), που θέλει να ταυ­τί­ζει την ΑΔΕΔΥ και τα σω­μα­τεία με τη δική της οντό­τη­τα, αλ­λιώς «προ­τι­μά­ει» να μην υπάρ­χει τί­πο­τα.

Έχει απο­δει­χτεί ότι τέ­τοιες αντι­λή­ψεις και κι­νή­σεις δεν απο­λαμ­βά­νουν μό­νι­μης στή­ρι­ξης από τον κόσμο των «από κάτω», καθώς απο­κα­λύ­πτο­νται τε­λι­κά, ωστό­σο, η αρ­νη­τι­κή επί­δρα­ση που «προ­σφέ­ρουν» σε μια τόσο δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία χρή­ζει αντι­με­τώ­πι­σης από τις δυ­νά­μεις που αντι­λαμ­βά­νο­νται και αγω­νιούν για το μέλ­λον του γυ­ναι­κεί­ου κι­νή­μα­τος, από τις δυ­νά­μεις που θε­ω­ρούν την ισό­τι­μη συ­νερ­γα­σία ως ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση για το προ­χώ­ρη­μα του συ­νό­λου των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Σε ό,τι μας αφορά θα συ­νε­χί­σου­με στο δρόμο της ενό­τη­τας και της ρι­ζο­σπα­στι­κής δρά­σης, της πλα­τιάς απεύ­θυν­σης, ταυ­τό­χρο­να με τη δύ­σκο­λη εφαρ­μο­γή του σε­βα­σμού των υπο­λοί­πων και με το βλέμα προ­ση­λω­μέ­νο στην ανά­καμ­ψη του γυ­ναι­κεί­ου κι ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

/rproject.gr