Ο κορωνοϊός, η ανθρώπινη βλακεία και ο πλούτος των λίγων που δεν ωφελεί τους πολλούς

Οι πολλές αλήθειες που αποκάλυψε το ξέσπασμα της εξάπλωσης του κορωνοϊού για την κατάσταση των πολιτευμάτων και των κοινωνιών στον καπιταλισμό της κρίσης.

(το κεί­με­νο γρά­φε­ται σε συν­θή­κες κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμού, από τα «μέτρα» μιας «φι­λε­λεύ­θε­ρης» κυ­βέρ­νη­σης δυ­τι­κο­ευ­ρω­παϊ­κής χώρας)

Είναι πάρα πολλά όσα απο­κά­λυ­ψε η εξά­πλω­ση του κο­ρω­νοϊ­ού, (δεν θα γράψω, παν­δη­μία ή επι­δη­μία, γιατί κάτι τέ­τοιο δεν δι­καιο­λο­γεί­ται ούτε από τη γλώσ­σα των αριθ­μών, στους ασθε­νείς και τα θύ­μα­τα ούτε από τον πα­νι­κό που επι­κρα­τεί στα ΜΜΕ).

Γιάννης Νικολόπουλος

Κα­ταρ­χάς ξε­γυ­μνώ­θη­κε η με­γα­λύ­τε­ρη αλή­θεια από όλες, στην ύστε­ρη φάση του επι­θε­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, που κυ­κλο­φο­ρεί με τον ευ­φη­μι­σμό του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Ο πλού­τος των λίγων δεν ωφε­λεί τους πολ­λούς – εν προ­κει­μέ­νω, μπο­ρεί να τους βάζει, με­τα­φο­ρι­κά πάντα γρά­φο­ντας, και σε θα­νά­σι­μο κίν­δυ­νο, σε πρώτη φάση ως προς τη δυ­σχε­ρή ούτως ή άλλως οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή τους κα­τά­στα­ση και εν δευ­τέ­ροις, ως προς την υγεία τους.

Ο κό­σμος της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης, που κι­νεί­ται με ευ­χέ­ρεια και άνεση, για λό­γους εμπο­ρί­ου, γο­ή­τρου, ανα­ψυ­χής, κέρ­δους, σε όλη την υφή­λιο, κυ­ρί­ως με αε­ρο­πλά­να και βα­πό­ρια, βάζει σε δο­κι­μα­σία τον λαό της (απο)εδα­φι­κο­ποι­η­μέ­νη­ςερ­γα­σί­ας -ερ­γα­ζό­με­νους, με­τα­νά­στες, πρε­κα­ριά­το, κα­τώ­τε­ρα στρώ­μα­τα.

Οι πάνω κά­νουν ούτως ή άλλως τα­ξι­κό πό­λε­μο ενα­ντί­ον των κάτω και τώρα ζη­τούν από τους δεύ­τε­ρους να πει­θαρ­χή­σουν και στα απί­θα­να μέτρα στρα­το­κρα­τι­κής υφής που εκ­πο­νούν για να στα­μα­τή­σουν τι ακρι­βώς; Έναν ιό που λο­γι­κά θα συ­ντρο­φέ­ψει την αν­θρω­πό­τη­τα όχι τις επό­με­νες εβδο­μά­δες ή τους επό­με­νους μήνες, αλλά για κά­ποια χρό­νια, όπως συμ­βαί­νει κατά κόρον και με τις άλλες με­ταλ­λά­ξεις ή «πα­ραλ­λα­γές» του ιού της γρί­πης;

Ήδη βέ­βαια ορι­σμέ­νοι βα­θύ­πλου­τοι επι­βι­βά­στη­καν στα ιδιω­τι­κά τους τζετ και κλει­δα­μπα­ρώ­θη­καν στα ιδιω­τι­κά τους νη­σά­κια στην Κα­ραϊ­βι­κή και τον Ιν­δι­κό Ωκε­α­νό πε­ρι­μέ­νο­ντας το… κακό να πε­ρά­σει. Πότε; Σε έξι χρό­νια, ας πούμε;

Σε αυτό το επί­πε­δο είναι εκ­κω­φα­ντι­κή η σιωπή της δια­βό­η­της… ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας και επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας – πού έχουν χαθεί οι φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρεί­ες – κο­λοσ­σοί, αυτοί οι ολί­γοι που απο­λαμ­βά­νουν πλού­το από το υστέ­ρη­μα των πολ­λών, αυτές οι εται­ρεί­ες που και στην Ελ­λά­δα και όχι μόνο σε αυτήν έκα­ναν κα­νο­νι­κό και… ωραίο πλιά­τσι­κο στα χρό­νια της ευ­η­με­ρί­ας και σή­με­ρα απου­σιά­ζουν επι­δει­κτι­κά από τη δη­μό­σια σφαί­ρα για το τι πρέ­πει να (τους επι­βλη­θεί να) κά­νουν στην έρευ­να και την πα­ρα­γω­γή για να υπάρ­ξει σύ­ντο­μα εμ­βό­λιο και θε­ρα­πεία για τον ιό;

Πού είναι η Νο­βάρ­τις, πού είναι η Μπά­γιερν, πού είναι η Ζα­νό­φι και τα γκόλ­ντεν­μπόις τους, οι μέ­το­χοι και οι πρό­ε­δροι τους για να μας πουν και να μας τεκ­μη­ριώ­σουν ποιες «πρω­το­βου­λί­ες» έχουν πάρει για να αντι­με­τω­πί­σουν ή να ανα­σχέ­σουν τον ιό με την κα­τάλ­λη­λη θε­ρα­πεία ή το ανά­λο­γο εμ­βό­λιο; Τι πε­ρι­μέ­νουν; Να κα­ταρ­ρεύ­σουν τα χρη­μα­τι­στή­ρια, να πε­θά­νουν με­ρι­κές χι­λιά­δες ακόμη, να σπε­κου­λά­ρουν πάνω στον αν­θρώ­πι­νο πόνο και τον πα­νι­κό, ώστε να απο­κο­μί­σουν μυ­θώ­δη κέρδη όταν και αν εμ­φα­νί­σουν το «θαυ­μα­τουρ­γό» φάρ­μα­κο;

Κά­ποιοι ούτως ή άλλως ελά­χι­στα κε­κα­λυμ­μέ­νοι εχθροί της δη­μο­κρα­τί­ας, ανε­ξάρ­τη­τα από την τυ­πι­κή μορφή των δυ­τι­κών ει­δι­κά πο­λι­τευ­μά­των, ανα­κά­λυ­ψαν τη… με­γά­λη δύ­να­μη της Κίνας να πει­θα­να­γκά­ζει πλη­θυ­σμούς και να απο­μο­νώ­νει ολό­κλη­ρες πό­λεις σε όχι και τόσο πρω­το­φα­νείς συν­θή­κες υγειο­νο­μι­κής κρί­σης και κρα­δα­σμών της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής.

Αλλά δεν είμαι και τόσο σί­γου­ρος ότι πήραν τα σωστά μα­θή­μα­τα – όχι από την Κίνα, αλλά από την κοινή λο­γι­κή που ολο­φά­νε­ρα στις γρα­φειο­κρα­τι­κο­ποι­η­μέ­νες κοι­νω­νί­ες μας με τη συ­στη­μι­κή βλα­κεία να επι­πλέ­ει όπως ο φελ­λός στα σκατά, απου­σιά­ζει πα­ντε­λώς.

Εξη­γού­μαι : Δια­βά­ζω ότι στην Ελ­λά­δα, (και όχι μόνο σε αυτήν) ακο­λου­θώ­ντας αρ­τη­ριο­σκλη­ρω­τι­κά και πα­ρω­χη­μέ­να, γρα­φειο­κρα­τι­κά πρω­τό­κολ­λα, προ­σαρ­μο­σμέ­να στην εποχή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης λαί­λα­πας, και ατυχή επί­σης πα­ρα­δείγ­μα­τα από το εξω­τε­ρι­κό όπως στη (για γέλια, για κλά­μα­τα και για με­γά­λη και δι­καιο­λο­γη­μέ­νη οργή) Ιτα­λία, απο­φα­σί­ζει ου­σια­στι­κά να ανα­στεί­λει επ΄αό­ρι­στον (;), επί δι­καί­ων και αδί­κων κάθε δη­μό­σια δρα­στη­ριό­τη­τα, ξε­κι­νώ­ντας από χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, σχο­λεία, πα­νε­πι­στή­μια, κλει­στούς χώ­ρους δια­σκέ­δα­σης και ψυ­χα­γω­γί­ας, θε­ω­ρώ­ντας έτσι και εσφαλ­μέ­να ότι θα πε­ριο­ρί­σει το «κακό» και θα στα­μα­τή­σει τη «δια­σπο­ρά», έως ότου γίνει το… 8ο θαύμα, να φα­ντα­στώ και είτε, πχ, η Νο­βάρ­τις βρει εμ­βό­λιο είτε ο ιός απο­φα­σί­σει (λέμε τώρα) να μας αφή­σει στην… ησυ­χία μας.

Επει­δή ούτε το ένα ούτε το άλλο θα συμ­βούν σύ­ντο­μα ή στον προ­βλέ­ψι­μο, χρο­νι­κό και πο­λι­τι­κό ορί­ζο­ντα, το καί­ριο λάθος όλων των κυ­βερ­νή­σε­ων, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της Ελ­λά­δας είναι η εσφαλ­μέ­νη χρήση και επι­βο­λή των ημι­στρα­τιω­τι­κών μέ­τρων κα­ρα­ντί­νας,  απο­μό­νω­σης και ου­σια­στι­κά κα­τα­στο­λής των δη­μό­σιων δρα­στη­ριο­τή­των ανε­ξαρ­τή­τως υπαρ­κτής απει­λής.

Και σε αυτήν την υγειο­νο­μι­κή και μέχρι στιγ­μής, πα­ρα­φου­σκω­μέ­νη κρίση, δεν ισχύ­ει το «ο κα­θέ­νας μόνος του, στο σπι­τά­κι του, στο κρε­βα­τά­κι του ή να κοι­τά­ει τη δου­λί­τσα του και κυ­ρί­ως την (εξα­το­μι­κευ­μέ­νη) υγεία του». Δεν ισχύ­ει το «ο σώζων εαυ­τόν, σω­θή­τω». Η «υγεία» δεν είναι σί­γου­ρα και μόνο ατο­μι­κό ζή­τη­μα.

Από τη στιγ­μή που για πα­ρά­δειγ­μα, κρού­σμα­τα εμ­φα­νί­στη­καν σε πό­λεις όπως η Αμα­λιά­δα ή σε σχο­λεία όπως το Κολ­λέ­γιο Αθη­νών, έπρε­πε οι συ­γκε­κρι­μέ­νες πό­λεις και τα συ­γκε­κρι­μέ­να σχο­λεία να τε­θούν σε κα­ρα­ντί­να και να με­τα­τρα­πούν οι συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ριο­χές και τα συ­γκε­κρι­μέ­να πο­λε­ο­δο­μι­κά συ­γκρο­τή­μα­τα σε οιο­νεί «νο­σο­κο­μεία», στο σύ­νο­λό τους, έως ότου πε­ρά­σει το «κακό». Να «πε­ριο­ρι­στούν» κά­τοι­κοι και μα­θη­τές στον συ­γκε­κρι­μέ­νο, πο­λε­ο­δο­μι­κό και γε­ω­γρα­φι­κό χώρο των πό­λε­ων και των σχο­λι­κών συ­γκρο­τη­μά­των τους και εκεί να γί­νε­ται η αντι­με­τώ­πι­ση των κρου­σμά­των, ο προσ­διο­ρι­σμός τους, ο έλεγ­χος της πι­θα­νής «δια­σπο­ράς» τους, η πε­ρι­φρού­ρη­ση των πι­θα­νών «επα­φών» τους.

Η Ελλάς και η κυ­βέρ­νη­ση α(χ)ρί­στων του Μη­τσο­τά­κη επέ­λε­ξε την ακρι­βώς αντί­θε­τη οδό, επει­δή τάχα, έτσι υπα­γο­ρεύ­ε­ται από κά­ποιοι «πρω­τό­κολ­λο». Με άλλα λόγια, τα ημι­στρα­τιω­τι­κά μέτρα πει­θάρ­χη­σης και εξα­να­γκα­σμού, που παίρ­νουν είναι και ακα­τάλ­λη­λα και εκτός κλί­μα­τος στη συ­γκυ­ρία. Μόνο το «κακό» δεν πρό­κει­ται να ανα­σχέ­σουν ή να το πε­ριο­ρί­σουν – γιατί δεν θα το τερ­μα­τί­σουν, πάρτε το χα­μπά­ρι.

Μια τέ­τοια όμως δια­φο­ρε­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση απαι­τεί και φα­ντα­σία, και δα­πά­νες, και προ­σω­πι­κό, και υγειο­νο­μι­κά υλικά και κυ­ρί­ως θέ­λη­ση – όλα αυτά απου­σιά­ζουν δυ­στυ­χώς από το σύ­νο­λο του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού που κα­λεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει την εξά­πλω­ση του κο­ρω­νοϊ­ού εν προ­κει­μέ­νω στην «προηγ­μέ­νη» Ευ­ρώ­πη, με μέτρα που ου­σια­στι­κά έχουν δυ­να­μι­τί­σει την κα­τά­στα­ση της κα­θη­με­ρι­νής οι­κο­νο­μί­ας, κα­τα­νά­λω­σης και πα­ρα­γω­γής, στον δη­μό­σιο και τον ιδιω­τι­κό τομέα. (στην Ολ­λαν­δία, πχ, η μπάλα χά­θη­κε στο λι­μά­νι του Ρό­τερ­νταμ, το με­γα­λύ­τε­ρο λι­μά­νι της Ευ­ρώ­πης, επει­δή και εκεί, τη­ρή­θη­κε ένα «πρω­τό­κολ­λο» και ακο­λου­θή­θη­κε μια γρα­φειο­κρα­τι­κή οδός, εντε­λώς ανοί­κεια με την υπαρ­κτή κα­τά­στα­ση και συ­γκυ­ρία – σή­με­ρα το Ρό­τερ­νταμ έχει 18 κρού­σμα­τα και οι γει­το­νι­κές πό­λεις Μπρέ­ντα και Τί­μπουρκ, στο σύ­νο­λο, 84, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα στη χώρα).

Εδώ που φτά­σα­με, δεν θα πη­γαί­νουν οι ασθε­νείς στα νο­σο­κο­μεία, ούτε θα κλεί­νο­νται ολό­κλη­ροι, ερ­γα­σια­κά και οι­κο­νο­μι­κά δρα­στή­ριοι, με την «υπο­ψία» και μόνο της «πι­θα­νό­τη­τας», πλη­θυ­σμοί στα σπι­τά­κια τους, σε ένα πεί­ρα­μα κοι­νω­νι­κής μη­χα­νι­κής με ανυ­πο­λό­γι­στες συ­νέ­πειες στο μέλ­λον, όταν ο κό­σμος των πάνω θα προ­σπα­θή­σει να βγά­λει πρό­σθε­τη υπε­ρα­ξία από αυτήν την υγειο­νο­μι­κή πε­ρι­πέ­τεια του κό­σμου των κάτω.

Με άλλα λόγια, δεν θα πάει ο Μω­ά­μεθ (ασθε­νής) στο βουνό, αλλά το βουνό (δη­μό­σιο σύ­στη­μα υγεί­ας) θα πάει στον Μω­ά­μεθ – είναι μια από αυτές τις σπά­νιες όσο και δη­λω­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, όπου η έλ­λει­ψη ενός στι­βα­ρού και «υγιούς» συ­στή­μα­τος δη­μό­σιας πε­ρί­θαλ­ψης γί­νε­ται κραυ­γα­λέα και εντέ­λει ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή η όποια «κι­νη­το­ποί­η­ση» της.

Αυτό επι­τάσ­σει η κοινή λο­γι­κή και αυτό έχει υπα­γο­ρεύ­σει ακόμη και το κατά τα άλλα άθλιο Χό­λι­γουντ στις σχε­τι­κές ται­νί­ες «κα­τα­στρο­φής» που έχει κατά και­ρούς πλα­σά­ρει στις κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές αί­θου­σες– από το Outbreak έως το Contagion.

Η αντι­με­τώ­πι­ση ενός «νέου» ιού προ­ϋ­πο­θέ­τει κι­νη­το­ποί­η­ση μέσων, πόρων και αν­θρώ­πων σε κλί­μα­κες που ολο­φά­νε­ρα δεν υπάρ­χουν σή­με­ρα εξαι­τί­ας της συ­στη­μα­τι­κής διά­λυ­σης των δη­μό­σιων συ­στη­μά­των υγεί­ας, της κα­τα­βα­ρά­θρω­σης των οι­κο­νο­μιών στα­νι­κής «εξυ­γί­αν­σης» και κατά προ­τε­ραιό­τη­τα απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους, της απου­σί­ας πραγ­μα­τι­κών πο­λι­τι­κών (οι πο­λι­τι­κοί) και πο­λι­τι­κών (οι πο­λι­τι­κές) με κύρος, κοινό νου και γνώ­μο­να τον άν­θρω­πο και τις υπαρ­κτές του ανά­γκες, που δεν θα λο­γο­δο­τούν σε πρω­τό­κολ­λα, ερ­γο­δο­τι­κές ενώ­σεις ή φαρ­μα­κευ­τι­κούς κο­λοσ­σούς. Αλλά επί­σης ολο­φά­νε­ρα, οι ηγέ­τες «μας» δεν δεί­χνουν ση­μά­δια ανα­προ­σα­να­το­λι­σμού της πο­λι­τι­κής τους – πα­ρα­μέ­νουν επι­κίν­δυ­να νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι και κλει­σμέ­νοι στα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα τους, ακόμη και μπρο­στά στην πιο ξε­κά­θα­ρη διά­ψευ­ση τους, τη συ­νο­λι­κή και όχι ατο­μι­κή υγεία των πο­λι­τών τους.

Αν δε­χθού­με ότι διε­ξά­γε­ται μια και μόνη μάχη κα­ταρ­χάς με τον χρόνο και κα­τό­πιν με τον ιό και όχι μια μάχη ενα­ντί­ον των αν­θρώ­πων, αυτή η «μάχη» απαι­τεί επί­σης την άμεση επί­τα­ξη και επι­στρά­τευ­ση μέσων, υλι­κών και αν­θρώ­πων από τον δια­βό­η­το ιδιω­τι­κό τομέα, και ας πουν τους ηγέ­τες της Δύσης… κομ­μου­νι­στές.

Προ­σω­πι­κά, πολύ θα ήθελα να δω τον πα­γκό­σμιο κα­πι­τα­λι­σμό να κα­ταρ­ρέ­ει εξαι­τί­ας των βη­μά­των που χά­ρα­ξε ο γνω­στός Βλα­δί­μη­ρος. Αλλά το σύ­στη­μα έχει τεθεί ήδη σε δο­κι­μα­σία από τον κο­ρω­νο­ϊό, αν και όχι εξαι­τί­ας του. Και ταυ­τό­χρο­να η υγειο­νο­μι­κή αυτή κρίση πλα­νη­τι­κών δια­στά­σε­ων δίνει την ευ­και­ρία σε κάθε εί­δους αρ­πα­κτι­κά να πε­τά­ξουν πάνω από το κου­φά­ρι της δη­μό­σιας υγεί­ας, της κοι­νής λο­γι­κής, της κοι­νω­νι­κής συ­νεί­δη­σης, προσ­δο­κώ­ντας με­γά­λη λεία – ενί­ο­τε, και ει­δι­κά στην Ελ­λά­δα, όπως δια­πι­στώ­νω, αυτά τα αρ­πα­κτι­κά είναι και ρα­σο­φό­ρα…

Κάθε ιός, εν προ­κει­μέ­νω, υπεν­θυ­μί­ζει με τρόπο αδυ­σώ­πη­τα ει­ρω­νι­κό το πόσο… κυ­ρί­αρ­χη και… ανώ­τε­ρη, είναι η αν­θρω­πό­τη­τα πάνω στη φύση, το ζωικό βα­σί­λειο και τον πλα­νή­τη. Αυτή η «υπεν­θύ­μι­ση» θα έπρε­πε να δι­δά­σκει κα­ταρ­χάς τα­πει­νό­τη­τα στους υπερ­φί­α­λους ηγέ­τες του πλα­νή­τη και τις άρ­χου­σες τά­ξεις της επο­χής μας. Θα έπρε­πε να μας επα­να­φέ­ρει στα αν­θρώ­πι­να μέτρα και δί­καια.

Σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, δεν υπάρ­χουν χρυσά αε­ρό­στα­τα για τους «άρι­στους» ώστε να απο­μα­κρυν­θούν από το «πό­πο­λο» όσους μήνες και αν κλει­στούν ορι­σμέ­νοι τάχα αμέ­ρι­μνοι στις βίλες τους στον Ιν­δι­κό. Και σί­γου­ρα η βα­σι­λι­κή οδός του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού απο­δει­κνύ­ε­ται ξανά πλή­ρως επι­κίν­δυ­νη και σπαρ­μέ­νη με νάρ­κες, για την κοι­νω­νία, τους ερ­γα­ζό­με­νους, τη ζωή την ίδια.

/rproject.gr/