Ο φόβος και ο κορωνοϊός

«Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε, είναι ο ίδιος ο φόβος»

Νο­μί­ζω ότι πολ­λοί θα ανα­γνω­ρί­σουν την πα­τρό­τη­τα της φρά­σης που ανοί­γει ει­σα­γω­γι­κά το παρόν κεί­με­νο για τη φι­λό­ξε­νη και ανε­κτι­κή γωνιά του rproject. Δεν ανή­κει σε κά­ποιον ρι­ζο­σπά­στη, δεν ανή­κει σε κά­ποιον αντι­κα­πι­τα­λι­στή, δεν ανή­κει σε κά­ποιον κομ­μου­νι­στή.

Ανή­κει σε έναν Αμε­ρι­κα­νό πρό­ε­δρο, που έζησε τη μισή του ζωή, πα­λεύ­ο­ντας με τις συ­νέ­πειες της πο­λιο­μυ­ε­λί­τι­δας και διέ­νυ­σε τρεις ολό­κλη­ρες θη­τεί­ες και με­ρι­κούς μήνες της τέ­ταρ­της στον Λευκό Οίκο πα­λεύ­ο­ντας με τις ίδιες του τις επι­λο­γές, ενί­ο­τε και ενα­ντί­ον του κόμ­μα­τος του, είτε στο Νιου Ντιλ είτε στον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Γιάννης Νικολόπουλος

Δεν είναι λοι­πόν ένας πο­λι­τι­κός, για να το θέσω έτσι, της δικής μας πλευ­ράς.

Η φράση του, όμως, ολο­φά­νε­ρα, δεν κα­θο­δη­γεί σή­με­ρα τους πο­λι­τι­κούς της δικής του πλευ­ράς.

Με τον κο­ρω­νο­ϊό στο προ­σκή­νιο, με­γα­λύ­τε­ρη δια­σπο­ρά, με­γα­λύ­τε­ρη εξά­πλω­ση, με­γα­λύ­τε­ρη επί­δρα­ση και πε­ρισ­σό­τε­ρους ασθε­νείς, έχει ο ιός του φόβου.

Του φόβου της ασθέ­νειας (μα, η ασθέ­νεια, η οποια­δή­πο­τε ασθέ­νεια είναι μέσα στη ζωή και την αντι­με­τω­πί­ζου­με με για­τρούς, φάρ­μα­κα και θε­ρα­πεί­ες, όχι γε­νι­κή τρο­μο­κρα­τία και ακόμη γε­νι­κό­τε­ρη κα­ρα­ντί­να),

του φόβου της έλ­λει­ψης τρο­φί­μων και φαρ­μά­κων (μα, τι κάνει η πε­ρι­λά­λη­τος ελεύ­θε­ρη αγορά της αγίας αυ­τορ­ρύθ­μι­σης!;),

του φόβου της τι­μω­ρί­ας μπρο­στά στις άνω­θεν εντο­λές (πει­θαρ­χή­στε στην απο­μό­νω­ση, τα λου­κέ­τα, τα εκτά­κτως μό­νι­μα επι­δό­μα­τα αντί των πάλαι ποτέ τα­κτι­κών και μό­νι­μων μι­σθών, την ανερ­γία-μα, αλή­θεια αυτά δεν είναι και τόσο και­νούρ­για «φρού­τα» στον Γεν­ναίο, Νέο Κόσμο του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού),

του φόβου μιας με­τα-απο­κα­λυ­πτι­κής οι­κο­νο­μι­κής κα­τα­στρο­φής (μα, τι κά­νουν το… σοφό ΔΝΤ και η… πάν­σο­φη ΕΚΤ!;), του φόβου για τον πλη­σί­ον και τον δι­πλα­νό, τον γεί­το­να και τον πε­ρι­πα­τη­τή, τον φίλο ή την οι­κο­γέ­νεια [Μην πλη­σιά­ζεις! Μην κολ­λή­σου­με! Πλένε τα χέρια σου και… ζα­κέ­τα να πά­ρεις! (μα, καλά, ζα­κέ­τα στο σα­λό­νι!;) Άκου­σες τους… ει­δι­κούς!], του φόβου γε­νι­κά μπρο­στά στις ομι­λού­σες κε­φα­λές (ασώ­μα­τος και ανοϊ­κή η κε­φα­λή) του δια­δι­κτύ­ου και της τη­λε­ό­ρα­σης.

Άκου­σα με προ­σο­χή τα δια­δο­χι­κά μη­νύ­μα­τα, τα διαγ­γέλ­μα­τα προς το έθνος, πρώτα του Γάλ­λου προ­έ­δρου, Εμα­νου­έλ Μα­κρόν και το αντί­στοι­χο, πιστό αντί­γρα­φο του πρώ­του, του Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού, Κυ­ριά­κου Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη. Κα­ταρ­χάς μια γε­νι­κή πα­ρα­τή­ρη­ση : Κυ­ριά­κο, άλ­λα­ξε επι­κοι­νω­νιο­λό­γο – ορι­σμέ­νοι είτε εί­μα­στε στο εξω­τε­ρι­κό είτε κα­τα­λα­βαί­νου­με και δυο-τρεις ξένες γλώσ­σες και σε βλέ­που­με να έρ­χε­σαι δεύ­τε­ρος, κα­ταϊ­δρω­μέ­νος και φτη­νός κολ­λι­τσί­δας αντι­γρα­φέ­ας, ενός ούτως ή άλλως με­τριο­κρά­τη των Ηλυ­σί­ων Πε­δί­ων.

Ήταν δυο τρο­μα­χτι­κά και τρο­μο­κρα­τι­κά διαγ­γέλ­μα­τα.

Δυο ηγέ­τες του δυ­τι­κού, δη­μο­κρα­τι­κού (μη χέσω!) και… φι­λε­λεύ­θε­ρου (ουπς, έχεσα…) κό­σμου, απο­φά­σι­σαν να βγά­λουν διαγ­γέλ­μα­τα μι­σαν­θρω­πί­ας, τρο­μο­κρά­τη­σης, δια­σπο­ράς φόβου και ανη­συ­χί­ας, αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νης κα­τα­στρο­φής, στρα­το­πε­δι­κού εγκλει­σμού (παί­δες, μπας και θέ­λα­τε να γί­νε­τε, κο­λο­νέ­λοι στα νιάτα σας;). Κα­τα­στρο­φής, κοι­νω­νι­κής, ερ­γα­σια­κής, οι­κο­νο­μι­κής για τα κα­τώ­τε­ρα στρώ­μα­τα και τις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις.

Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός πα­ρά­γει πε­ρισ­σό­τε­ρα, τα­ξι­κά φορ­τι­σμέ­να, απο­τε­λέ­σμα­τα από όσα πε­ρι­μέ­να­με. Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός είναι η δη­μιουρ­γι­κή κα­τα­στρο­φή και αντε­πί­θε­ση του κε­φα­λαί­ου στο με­γε­θυ­ντι­κό φακό του μι­κρο­σκο­πί­ου. Αγάπη μου, όπως έλεγε και μια χο­λι­γου­ντια­νή ται­νία, Μα­ρέ­βα μου, Μπρι­ζίτ μου, συρ­ρί­κνω­σα τον πο­λε­μι­κό κα­πι­τα­λι­σμό – σε μορφή μι­κρο­βί­ου.

Σε άλλες επο­χές, αυτοί οι δυο κοι­νοί τυ­χο­διώ­κτες, αυτοί οι αν­θυ­ποη­γε­τί­σκοι, αυτοί οι δει­λοί και κοι­νοί τρο­μο­κρά­τες, θα διώ­κο­νταν, του­λά­χι­στον ποι­νι­κά, για δια­σπο­ρά ψευ­δών ει­δή­σε­ων – ατεκ­μη­ρί­ω­τες προ­βλέ­ψεις για του­λά­χι­στον δί­μη­νες «μάχες» ενα­ντί­ον του ιού (Α, μπα! Λέ­γα­τε για δυο εβδο­μά­δες. Τι έγινε στο με­τα­ξύ; Πόθεν η αύ­ξη­ση των μηνών, και όχι των κρου­σμά­των; Πώς τεκ­μαί­ρε­ται αυτή η… πρό­βλε­ψη; Από τις κα­φε­τζού­δες στα Ηλύ­σια Πεδία και το Ζάπ­πειο Μέ­γα­ρο; Κάνε μας, ρε Κυ­ριά­κο, ένα μπρί­φινγκ – με την Αρι­στο­τε­λία ή τον Πα­πα­στά­θη, αδιά­φο­ρο).

Πα­πα­τζη­λί­κια με την κρα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση στα δη­μό­σια συ­στή­μα­τα υγεί­ας. Έωλες υπο­σχέ­σεις για μέ­ρι­μνα προς τους πολ­λα­πλά πλητ­τό­με­νους ερ­γα­ζο­μέ­νους και στον χώρο της υγεί­ας (πάλι το κα­πι­τα­λι­στι­κό, κρα­τι­κό και ιδιω­τι­κό, αφε­ντι­κό θα φάει καλά…).

Πα­τερ­να­λι­στι­κές νου­θε­σί­ες για τους… απεί­θαρ­χους (Ποιοι είναι αυτοί; Όσοι ακόμα ερ­γα­ζό­μα­στε, κοι­νω­νι­κο­ποιού­μα­στε, συ­ζη­τά­με με θάρ­ρος τα πε­πραγ­μέ­να σας και γε­λά­με με τα μού­τρα σας, εντός ή εκτός της Γαλ­λί­ας και της Ελ­λά­δας ακόμη και στο ζο­φε­ρό κλίμα, που εσείς και τα φι­λι­κά ΜΜΕ σας πρώτα ενορ­χη­στρώ­σα­τε με πα­νι­κό­βλη­τους πο­λί­τες να τρέ­χουν αλ­λό­φρο­νες σε σού­περ μάρ­κετ και φαρ­μα­κεία;). Ημε­ρή­σιες δια­τα­γές σπι­θα­μιαί­ου επι­λο­χία, που δεν θα άντε­χαν στις απο­δο­κι­μα­σί­ες ενός ΚΨΜ ακρι­τι­κής μο­νά­δας. Εμα­νου­έλ και Κυ­ριά­κος. Μα­κρόν και… Μη­τσο­τά­κης. Έκα­στος στο είδος του, και ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος στις γνω­στές αη­δί­ες του.

Κακά τα ψέ­μα­τα, ακόμη και αν ο κο­ρω­νο­ϊ­ός είναι «πό­λε­μος», είναι μια πάρα πολύ σο­βα­ρή υπό­θε­ση για να την χει­ρί­ζο­νται πρό­ε­δροι και πρω­θυ­πουρ­γοί όπως ο Μα­κρόν και ο Μη­τσο­τά­κης. Και οι υπό­λοι­ποι της ίδιας φάρας στη Δύση. Την έχου­με πα­τή­σει. Έχου­με φάει (βροχή τα) γκολ από τα απο­δυ­τή­ρια – έως το 2021, του­λά­χι­στον, αν επα­λη­θευ­τούν στις εκτι­μή­σεις τους, οι μυ­στι­κές υπη­ρε­σί­ες της Βρε­τα­νί­ας και όπως με­τα­τέ­θη­κε και το Euro, το οποίο δια­χει­ρί­ζε­ται η γνω­στή εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση του πο­δο­σφαί­ρου, η ΟΥΕΦΑ.

«Το μόνο που έχου­με να φο­βη­θού­με, είναι ο φόβος ο ίδιος» – το είπε, το πί­στε­ψε, το εφάρ­μο­σε, το υπο­στή­ρι­ξε λόγω και έργω ο FDR από το ανα­πη­ρι­κό του κα­ρο­τσά­κι. Και ας ήταν σφο­δρός, τα­ξι­κός αντί­πα­λος μας.

Οι ση­με­ρι­νοί «διά­δο­χοι» του, οι.. υγιείς και ευ­θυ­τε­νείς και πολύ αθλη­τι­κοί και νε­α­νί­ζο­ντες, στη… φι­λε­λεύ­θε­ρη, τη… δη­μο­κρα­τι­κή, την… ανε­κτι­κή, την… εύ­ρω­στη Δύση, γιατί μας δια­τά­ζουν να φο­βη­θού­με τον φόβο (και τον ιό);

Η απά­ντη­ση είναι απλή : Επει­δή, σή­με­ρα, με τον κο­ρω­νο­ϊό, πλη­ρώ­νου­με τα σπα­σμέ­να τους. Επει­δή απέ­λυ­σαν για­τρούς, έδιω­ξαν νο­ση­λευ­τές, έκο­ψαν κον­δύ­λια, ρή­μα­ξαν ΜΕΘ, εξα­φά­νι­σαν φάρ­μα­κα, ανέ­θρε­ψαν δια­φθο­ρά, κα­κο­διοί­κη­ση, φέ­ου­δα και «φα­κε­λά­κια». Και στην Ελ­λά­δα. Και στη Γαλ­λία. Και στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη, που σχε­δόν το σύ­νο­λο της τάχα και δήθεν δη­μό­σιας υγεί­ας έχει εκ­χω­ρη­θεί μα­να­τζε­ρί­στι­κα και κε­φα­λαια­κά στις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες (με την Ολ­λαν­δία, πρω­το­πό­ρο, από συ­στά­σε­ως σχε­δόν του κρά­τους των Κάτω Χωρών) – σήκω Αου­γκού­στο (Πι­νο­τσέτ) για να δεις, τα παι­διά του Μίλ­τον Φρί­ντμαν!

Ας μην εν­δώ­σου­με στον φόβο. Ας μι­λή­σου­με, ας γρά­ψου­με, ας δια­δώ­σου­με, ας πο­λι­τι­κο­ποι­ή­σου­με αυτή την υγειο­νο­μι­κή κρίση. Ας μην τρο­μο­κρα­τη­θού­με. Ας μην κλει­στού­με στα σπί­τια μας.

Αντί για χει­ρο­κρο­τή­μα­τα στους για­τρούς και τους νο­ση­λευ­τές, ας βγού­με στα μπαλ­κό­νια των πο­λυ­κα­τοι­κιών και ας κά­νου­με αυτό που ζη­τού­σε ένας φρε­σκο­α­πο­λυ­μέ­νος δη­μο­σιο­γρά­φος στην ται­νία The Network. Για να υπο­δεί­ξου­με τους πραγ­μα­τι­κούς ενό­χους και της κρί­σης του κο­ρω­νοϊ­ού. Ση­με­ρι­νούς και χθε­σι­νούς. Τους Μα­κρόν και τους Μη­τσο­τά­κη­δες αυτού του κό­σμου.

Ας συ­ζη­τή­σου­με γι΄ αυτό, που συμ­βαί­νει πο­λι­τι­κά και ρη­ξι­κέ­λευ­θα. Ας αγα­να­κτή­σου­με, βρε αδερ­φέ (πιο πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­μέ­να από ό,τι το 2011). Αυτό δεν θα το πε­ρι­μέ­νουν. Αλλά, πε­ρι­μέ­νουν να «πει­θαρ­χή­σου­με». Αυτό θέ­λουν. Αυτό επι­διώ­κουν. Να μο­νο­πω­λή­σουν, να ξε­φτι­λί­σουν και να ξε­που­λή­σουν τον δη­μό­σιο χώρο – από την πλα­τεία, έως την πο­λι­τι­κή. Από το νο­σο­κο­μείο έως το σχο­λείο.

Να πλη­ρώ­σουν την κρίση του κο­ρω­νοϊ­ού οι πλού­σιοι. Να την πλη­ρώ­σουν οι ηγέ­τι­δες τά­ξεις. Να την πλη­ρώ­σουν, οι αστοί. Να την πλη­ρώ­σουν ο Μα­κρόν και ο Μη­τσο­τά­κης. Στον δρόμο, στη δια­μαρ­τυ­ρία, στην εύ­λο­γη και δι­καιο­λο­γη­μέ­νη οργή, μπρο­στά στα δια­λυ­μέ­να νο­σο­κο­μεία και τους εξου­θε­νω­μέ­νους υγειο­νο­μι­κούς.

Κράτη που απέ­λυαν για­τρούς, έβγα­λαν στρα­τό στις λε­ω­φό­ρους για να… πο­λε­μή­σει τον κο­ρω­νο­ϊό – η Ισπα­νία του «σο­σια­λι­στή» Σάν­τσεθ.

Έτσι εν­νο­ούν τη… μάχη με τον κο­ρω­νο­ϊό – ως μάχη ενα­ντί­ον των πο­λι­τών τους. Γι’ αυτό κα­τε­βά­ζουν τον στρα­τό. Και είναι διπλή η ξε­φτί­λα τους. Και θα έρθει η ώρα της πλη­ρω­μής τους. Πολύ πιο σύ­ντο­μα, από ό,τι νο­μί­ζουν.

Έως τότε, ας μην φο­βη­θού­με. Και ας μι­λή­σου­με. Ενά­ντια στους ηγέ­τες «μας», ενά­ντια στους πρω­θυ­πουρ­γούς και τους προ­έ­δρους «μας», ενά­ντια στα μέτρα τους, ενά­ντια σε όσους έχουν τον κο­ρω­νο­ϊό, όπλο τρο­μο­κρά­τη­σης και ερ­γα­λείο πο­λι­τι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης της αν­θρώ­πι­νης και τα­ξι­κής αγω­νί­ας.

/rproject.gr