Ο νόμος για τις διαδηλώσεις δεν είναι αποδεκτός από το κίνημα

Θα ακυρωθεί στην πράξη!

Ο ψη­φι­σμέ­νος, πλέον, νόμος για τις δια­δη­λώ­σεις, με τις ψή­φους των «πα­ρα­δο­σια­κών» κυ­βερ­νη­τι­κών δυ­νά­με­ων (ΝΔ-ΚΙ­ΝΑΛ), επι­χει­ρεί να αλ­λά­ξει τα δε­δο­μέ­να σε δυο κα­τευ­θύν­σεις.

Η πιο προ­φα­νής είναι η προ­στα­σία του συ­στή­μα­τος από τη δια­φαι­νό­με­νη κι­νη­μα­τι­κή αντί­στα­ση που φαί­νε­ται ότι επα­νέρ­χε­ται με αυ­ξη­μέ­νη μα­ζι­κό­τη­τα, με αγώ­νες και διεκ­δι­κή­σεις που θα επι­μεί­νουν.

Κατερίνα Γιαννούλια

Η οφθαλ­μο­φα­νής τα­ξι­κή αδι­κία, με αφε­τη­ρία την οι­κο­νο­μι­κή και υγειο­νο­μι­κή κρίση, επα­να­φέ­ρει το τα­ξι­κό κρι­τή­ριο σε όλη την κοι­νω­νία, επα­νε­νερ­γο­ποιεί κοι­νω­νι­κές κι ερ­γα­τι­κές ομά­δες αν­θρώ­πων που είχαν απο­στα­σιο­ποι­η­θεί από τους δρό­μους του αγώνα και μα­ζι­κο­ποιεί τις συλ­λο­γι­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες.

Υπό αυτές τις συν­θή­κες, η κυ­βέρ­νη­ση και το κα­θε­στώς που εκ­προ­σω­πεί, θα κι­νη­θούν με τρόπο που, και νο­μι­κά, πε­ριο­ρί­ζει ασφυ­κτι­κά το δι­καί­ω­μα στη δια­δή­λω­ση, την ποι­νι­κο­ποιεί, την απα­γο­ρεύ­ει στην πράξη.

Ταυ­τό­χρο­να γί­νε­ται ιδε­ο­λο­γι­κή επί­θε­ση απέ­να­ντι στις δια­δη­λώ­σεις, προ­ω­θώ­ντας τη λο­γι­κή ότι «οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις κο­στί­ζουν» και δια­τα­ράσ­σουν την «ομαλή» κοι­νω­νι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ζωή, προ­σπα­θώ­ντας να δι­χά­σουν τον κόσμο και να τον στρέ­ψουν ενά­ντια στη δια­μαρ­τυ­ρία και διεκ­δί­κη­ση.

Στην ουσία, στό­χος της κυ­βέρ­νη­σης και του συ­στή­μα­τος είναι ο ρι­ζο­σπα­στι­σμός των ερ­γα­ζο­μέ­νων και οι πολ­λές μι­κρές αντι­στά­σεις που θα προ­κύ­πτουν από την εφαρ­μο­γή της βάρ­βα­ρης, αντερ­γα­τι­κής και θα­να­τη­φό­ρας πο­λι­τι­κής που θα κλι­μα­κώ­νε­ται, ει­δι­κά από το Σε­πτέμ­βρη και μετά.

Οι αντι­δρά­σεις του κό­σμου μας ανα­βαθ­μί­ζο­νται

Πα­ρό­λο που ψη­φί­στη­κε ο νόμος για τις δια­δη­λώ­σεις, χωρίς ου­σια­στι­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις ως προς τον πυ­ρή­να του (όπως θέλει να μας πεί­σει το ΚΙΝΑΛ) οι επι­διώ­ξεις των κα­θε­στω­τι­κών δυ­νά­με­ων δεν είναι κα­θό­λου σί­γου­ρο ότι θα επι­τευ­χθούν.

Οι μα­ζι­κές αντι­δρά­σεις του κό­σμου της δου­λειάς (και η πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νί­ας που τις ενέ­κρι­νε και τις ωθού­σε, έστω και χωρίς αυ­το­πρό­σω­πη πα­ρου­σία), η σύν­θε­ση του πλή­θους αν­θρώ­πων στις τρεις μέρες των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων (7-8 & 9 Ιούλη), η αθρόα πα­ρου­σί­α­ση ψη­φι­σμά­των και κα­λε­σμά­των από σω­μα­τεία, συν­δι­κά­τα, ερ­γα­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις, φο­ρείς και όλων των ειδών τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες, η από­λυ­τη απόρ­ρι­ψη του νο­μο­σχε­δί­ου και η κα­θα­ρή εκτί­μη­ση για το πε­ριε­χό­με­νο και τους στό­χους του, υπο­δη­λώ­νουν άλλη μια φορά ότι το γε­νι­κό κλίμα της προη­γού­με­νης αδρά­νειας δια­τα­ράσ­σε­ται και η συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων της δικής μας τα­ξι­κής πλευ­ράς είναι σε λει­τουρ­γία, με ανο­δι­κή τάση. Η εφαρ­μο­γή αυτού του νόμου αμ­φι­σβη­τή­θη­κε ήδη και μά­λι­στα πολύ έντο­να, προ­δια­γρά­φο­ντας ότι στο μέλ­λον η κυ­βέρ­νη­ση θα αντι­με­τω­πί­σει σο­βα­ρές δυ­σκο­λί­ες.

Ακρι­βώς γι’ αυτό χρειά­ζε­ται η αρι­στε­ρά, πο­λι­τι­κή και συν­δι­κα­λι­στι­κή, να ορ­γα­νώ­σει, να δυ­να­μώ­σει, να ενώ­σει, συλ­λο­γι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, με διάρ­κεια και επι­μο­νή, αυτές τις αντι­στά­σεις που θα δυ­σκο­λέ­ψουν κυ­βέρ­νη­ση και κε­φά­λαιο.

Οι δυ­νά­μεις που αντι­τά­χθη­καν στο νο­μο­σχέ­διο

Είναι δια­φο­ρε­τι­κοί οι λόγοι των πο­λι­τι­κών (και συν­δι­κα­λι­στι­κών) δυ­νά­με­ων που δεν στή­ρι­ξαν το νο­μο­σχέ­διο.

Ξε­κι­νώ­ντας από τα «εύ­κο­λα», είναι φα­νε­ρό ότι η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπο­χρε­ώ­θη­κε να μη συ­ντα­χθεί με την κυ­βέρ­νη­ση και το ΚΙΝΑΛ, προ­σπα­θώ­ντας να μην απο­κο­πεί εντε­λώς από τη βάση του κό­σμου της και της κοι­νω­νί­ας, προ­σπα­θώ­ντας να δια­τη­ρή­σει ένα πιο φι­λο­λαϊ­κό προ­φίλ, απα­ραί­τη­το για την επι­βί­ω­σή της, μετά τις αλ­λε­πάλ­λη­λες προ­δο­σί­ες που έχει κάνει από το 2015. Η υπο­κρι­σία είναι δε­δο­μέ­νη, αφού στα βα­σι­κά ση­μεία της αντερ­γα­τι­κής πο­λι­τι­κής της ΝΔ έχει προη­γη­θεί η αντί­στοι­χη πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ. Επι­πλέ­ον, η στάση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ για τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις έχει κρι­θεί και στα συ­γκε­κρι­μέ­να, όπως στην ΟΛΜΕ, που όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα των απερ­γιών και δια­δη­λώ­σε­ων ενά­ντια στην πο­λι­τι­κή Κε­ρα­μέ­ως, άφηνε ακά­λυ­πτη κάθε προ­σπά­θεια αντί­στα­σης των «από κάτω» και δυ­σκό­λευε όσο μπο­ρού­σε τις αυ­θόρ­μη­τες αντι­δρά­σεις.

Το ΚΚΕ, όπως ανα­με­νό­ταν, ει­λι­κρι­νά αντι­στά­θη­κε στο νο­μο­σχέ­διο και προ­πα­γάν­δι­σε έντο­να και συ­στη­μα­τι­κά, την ανά­γκη απόρ­ρι­ψής του. Όμως, (δυ­στυ­χώς!) εξα­κο­λου­θεί να μην ορ­γα­νώ­νει την ένωση των δυ­νά­με­ών του με τις υπό­λοι­πες τα­ξι­κές και αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις, κα­θη­λώ­νο­ντας κάθε δυ­να­μι­κή εξέ­λι­ξη στο επί­πε­δο της απλής δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Βρε­θή­κα­με πολύ κοντά, όμως, στο δρόμο και στο Σύ­νταγ­μα και η επι­κοι­νω­νία των «κό­σμων μας» είναι ορατή…

Η εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αρι­στε­ρά, σχε­δόν στο σύ­νο­λό της, δη­μιούρ­γη­σε την Επι­τρο­πή για την Ελευ­θε­ρία στη Δια­δή­λω­ση, μια ελ­πι­δο­φό­ρα πρω­το­βου­λία, αφού σε μια κρί­σι­μη επί­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης προ­σπά­θη­σε να απα­ντή­σει με ενω­τι­κό τρόπο και κοι­νές δρά­σεις, συλ­λο­γι­κά απο­φα­σι­σμέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες, με στόχο να απευ­θυν­θεί σε όσο πιο πλα­τειά τμή­μα­τα ερ­γα­τι­κών χώρων, αλλά και πολ­λών άλλων υπαρ­κτών συλ­λο­γι­κο­τή­των.

Η μα­ζι­κό­τη­τα της δια­δή­λω­σης της Τρί­της 7/7 (που την κα­λού­σε μόνο η Επι­τρο­πή) χωρίς τους θε­σμι­κούς φο­ρείς που κα­λού­σαν τις δυο επό­με­νες μέρες, έδει­ξε δυ­να­τό­τη­τες μα­ζι­κό­τη­τας, σύν­θε­σης, γεί­ω­σης, που ξε­περ­νού­σαν τις στε­νές και πα­γιω­μέ­νες δυ­να­τό­τη­τες του κάθε χώρου ξε­χω­ρι­στά. Έδει­ξε μια δυ­να­μι­κή που μπο­ρεί να έχει μέλ­λον και να συ­νει­σφέ­ρει στη γε­νι­κό­τε­ρη ανα­σύ­ντα­ξη του κι­νή­μα­τος, ικανή να συ­σπει­ρώ­σει κόσμο που είχε απο­συρ­θεί και να εμπνεύ­σει δυ­νά­μεις της νε­ο­λαί­ας να συμ­με­τέ­χουν ενερ­γά σε πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κές δρά­σεις.

Το μπλοκ της Επι­τρο­πής την Πέμ­πτη 9/7ήταν ακόμα μα­ζι­κό­τε­ρο, ζω­ντα­νό, πο­λύ­μορ­φο, ένα μπλοκ στο οποίο είχαν κα­λέ­σει πολ­λές συλ­λο­γι­κό­τη­τες πέρα από τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις που απο­τε­λούν τον κορμό της Επι­τρο­πής. Η μα­ζι­κό­τη­τα του μπλοκ της Επι­τρο­πής ήταν συ­γκρί­σι­μες ακόμα και με αυτό του ΚΚΕ, όπως φά­νη­κε όταν έφτα­σε στο Σύ­νταγ­μα, κάτι που δεν είναι εύ­κο­λο, ούτε σύ­νη­θες.

Η κα­τεύ­θυν­ση και ο προ­σα­να­το­λι­σμός του μπλοκ της Επι­τρο­πής, με επι­λο­γές και αλ­λα­γές της τε­λευ­ταί­ας στιγ­μής (με ευ­θύ­νη συ­γκε­κρι­μέ­νων δυ­νά­με­ων), δεν βο­ή­θη­σαν κα­θό­λου να ξε­δι­πλω­θεί και να ανα­πτυ­χθεί η δυ­να­μι­κή του, να προ­φυ­λα­χθεί η συ­νε­κτι­κό­τη­τα και αν­θε­κτι­κό­τη­τά του έξω από τη Βουλή, όπου ψη­φι­ζό­ταν το τε­ρα­τούρ­γη­μα του νέου νόμου, καθώς ξε­κί­νη­σε η επί­θε­ση από την αστυ­νο­μία, με άγριο τρόπο, που βρήκε την ευ­και­ρία να δια­λύ­σει με­γά­λο μέρος της δια­δή­λω­σης και να προ­χω­ρή­σει σε προ­σα­γω­γές και συλ­λή­ψεις, με βα­ριές κα­τη­γο­ρί­ες, που έχου­με τώρα να κα­ταρ­ρί­ψου­με, για να προ­στα­τεύ­σου­με τον κόσμο του κι­νή­μα­τος.

Σε αυτό το έδα­φος, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προ­σπά­θη­σε να πεί­σει την «κοινή γνώμη» ότι είναι τμήμα της αγω­νι­ζό­με­νης αρι­στε­ράς, που δέ­χε­ται αναί­τιες αστυ­νο­μι­κές επι­θέ­σεις, η κυ­βέρ­νη­ση επι­δί­ω­ξε να εμ­φα­νί­σει ότι αυτά είναι τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γούν οι δια­δη­λώ­σεις και για αυτό «ανα­γκά­ζε­ται» να φέρ­νει τέ­τοια νο­μο­σχέ­δια και το ΚΚΕ εμ­φα­νί­στη­κε ως η μόνη «εγ­γυ­η­μέ­νη» δύ­να­μη που αντέ­χει να δια­δη­λώ­νει μα­ζι­κά απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση.

Να κα­ταρ­γη­θεί στην πράξη

Η συ­νέ­χεια θα κρί­νει αν μπο­ρεί να εφαρ­μο­στεί από την κυ­βέρ­νη­ση και τους συ­νο­δοι­πό­ρους της ο νόμος κατά των δια­δη­λώ­σε­ων.

Η ενό­τη­τα της αρι­στε­ράς και των τα­ξι­κών δυ­νά­με­ων, μέσα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και σε κάθε κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση, μπο­ρεί να μα­ζι­κο­ποι­ή­σει και να εμπνεύ­σει τον κόσμο που, ιδιαί­τε­ρα από Σε­πτέμ­βρη και μετά, θα βρε­θεί με πλή­θος προ­σκλή­σε­ων για να πα­λέ­ψει για τα αι­τή­μα­τά του. Αυτές οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις θα δο­κι­μά­σουν την κυ­βέρ­νη­ση, αλλά και την αρι­στε­ρά για το πώς θα τις αντι­με­τω­πί­σουν.

Η σύ­γκρου­ση της ερ­γα­τι­κής με την αντί­πα­λη τάξη είναι ανα­πό­φευ­κτη για να φτά­σει στη νίκη η πλευ­ρά μας. Το ζή­τη­μα είναι πότε και πώς επι­λέ­γει κα­νείς τη σύ­γκρου­ση. Είναι κάθε δια­δή­λω­ση ο τόπος που αξί­ζει να δη­μιουρ­γη­θεί μι­κρο-έντα­ση και αντι­πα­ρά­θε­ση με αστυ­νο­μι­κούς όρους;

Ιδιαί­τε­ρα σε πε­ριό­δους όπως η ση­με­ρι­νή, που το κί­νη­μα ξα­να­βγαί­νει στα­δια­κά στο δρόμο και προ­σπα­θεί να αντι­πα­ρα­τε­θεί και πάλι, μετά από με­γά­λες πο­λι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές ήττες και με μια δεξιά κυ­βέρ­νη­ση που είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να μην επι­τρέ­ψει την ανά­πτυ­ξη των αγώ­νων, μετά τη χάρη που έκανε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο σύ­στη­μά τους, να τους «εξα­φα­νί­σει» μέσω της απο­γο­ή­τευ­σης για αρ­κε­τό διά­στη­μα, η ει­κο­νι­κή σύ­γκρου­ση με την αστυ­νο­μία σε κάθε ευ­και­ρία δεν βοη­θά­ει στη μα­ζι­κο­ποί­η­ση της κι­νη­το­ποί­η­σης. Αντί­θε­τα, αφαι­ρεί διάρ­κεια από τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και αντο­χή από τους συμ­με­τέ­χο­ντες, ενώ ενέ­χει τον κίν­δυ­νο να απο­συρ­θούν με φυ­σι­κό τρόπο αγω­νί­στριες και αγω­νι­στές, υπό το βάρος της γυ­μνής κλι­μά­κω­σης της κα­τα­στο­λής. Επι­πλέ­ον, ο τρό­πος ορ­γά­νω­σης αυτής της θε­α­μα­τι­κής-ει­κο­νι­κής σύ­γκρου­σης δεν είναι θελ­κτι­κός για με­γά­λα τμή­μα­τα του κό­σμου.

Το πο­λι­τι­κό πλαί­σιο που θα επι­λέ­ξει η αρι­στε­ρά στις επό­με­νες κι­νη­μα­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις θα κρί­νει και τη μα­ζι­κό­τη­τα που μπο­ρεί να ανα­κτη­θεί, με στόχο την προ­σέλ­κυ­ση, ξανά, των απο­στρα­τευ­μέ­νων συ­ντρο­φισ­σών και συ­ντρό­φων, αλλά κι ενός νέου και άπει­ρου δυ­να­μι­κού, που δεί­χνει να ανα­κα­λύ­πτει την αξία της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, των σω­μα­τεί­ων, των συ­ζη­τή­σε­ων, των δια­δη­λώ­σε­ων, των αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων με την ερ­γο­δο­σία και την κυ­βέρ­νη­ση. Οι ανά­γκες αυτών των αν­θρώ­πων είναι πολύ βα­θιές, χρειά­ζο­νται επι­χει­ρή­μα­τα, ανά­λυ­ση των επι­λο­γών και των με­θό­δων του συ­στή­μα­τος, αλλά και τις εναλ­λα­κτι­κές που έχουν υπάρ­ξει και θα ξα­ναϋ­πάρ­ξουν, από­δει­ξη της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της συλ­λο­γι­κό­τη­τας.

Η στα­θε­ρο­ποί­η­ση αγω­νι­στών και αγω­νι­στριών στο κί­νη­μα και την αρι­στε­ρά δεν θα γίνει με γρή­γο­ρο κι εύ­κο­λο τρόπο και δεν μπο­ρεί να πα­ρα­καμ­φθεί και να υπο­κα­τα­στα­θεί από καμία πρα­κτι­κή που πο­ντά­ρει σε ει­κο­νι­κή μα­χη­τι­κό­τη­τα, με μόνο στόχο την «δια­κρι­τό­τη­τα» των πρω­τα­γω­νι­στών της.

rproject.gr