Η πρόσφατη απόφαση του Σ.τ.Ε. στις 14-7-2020 δικαίωσε μόνο 235 χιλιάδες συνταξιούχους από τα 2,5 εκατομμύρια αδικημένους και ενώ το ποσόν για όλους θα έφθανε σήμερα τα 3,9 δια. από τα ογδόντα [80] που μνημονιακά καταληστεύθηκαν την τελευταία δεκαετία, λανσάρεται σήμερα μέσω καναλιών και με την παρουσία του κου υπουργού εργασίας, σαν μια: γενναιόδωρη παροχή και με έναν δήθεν σεβασμό απέναντι, τόσο στις δικαστικές αποφάσεις, όσο και στο ταλαιπωρημένο οικονομικά και ασφαλιστικά αυτόν κόσμο. Σε εκκρεμότητα ακόμη εξακολουθεί να παραμένει η πρόθεση της κυβέρνησης, αν θα αποδοθούν τα χρήματα μόνο σε όσους δικαστικά προσέφυγαν, ή σε όλους τους δικαιούχους και με σενάρια εξαετίας. Οι δε στατιστικές αρνητικά αποκαλύπτουν:
Πόσοι θα είναι εκείνοι από τους δικαιούχους, που θα παραμείνουν στη ζωή μέχρι το τέλος μιας εξαετούς εξόφλησης για να χαρούν την ταλαιπωρημένη αυτή επιστροφή;
Πόσοι ακόμη διαθέτουν κληρονόμους για να την εισπράξουν μετά τη φυγή τους.
Πώς είναι δυνατόν το Ελληνικό Δημόσιο να έχει στην απόλυτη διάθεσή του, τα χρήματα εκείνων που αποδήμησαν, ενώ μπορεί να απαιτεί και μετά από αυτούς τα προηγούμενα οφειλόμενά τους.
Πόσα θα είναι τα έσοδα από φόρους και ΕΝΦΙΑ που στην ίδια περίοδο θα καταβάλουν στο Ελληνικό Δημόσιοι όσοι θα βρίσκονται σε αυτή την αναμονή και στο τέλος η επιστροφή αυτή να καλυφθεί από αυτούς τους ίδιους και από αυτές τις εισπράξεις, ώστε να μην βάλει τελικά καθόλου το χέρι στη τσέπη του το Δημόσιο για τη αποπληρωμή αυτή;
Γιατί να δανείσουν ατόκως οι συνταξιούχοι το Ελληνικό δημόσιο τα τεράστια αυτά ποσά για τόσα χρόνια και με τόσες ανάγκες που έχουν και όχι πάντα με δικής τους ευθύνης; Δεν ήταν αρκετά τα 80 δισ. που τους αφαιρέθηκαν την τελευταία δεκαετία και τα όσα από την 10ετία του 1950 απ’ τα ταμεία τους λεηλατήθηκαν;
Τα μνημονιακά αυτά χρήματα τα καταληστευμένα και με κόπο βγαλμένα και σε άγριες γι’ αυτούς εποχές εκμετάλλευσης, ήταν ολότελα δικά τους, γιατί ήταν με τα χέρια τους δουλεμένα και απ’ τα ταμεία σαν κρατήσεις ορισμένα, ώστε βγαίνοντας απ’ τη δουλειά, να μπαίνουν [όπως διαχρονικά είχε κατακτηθεί] στη σύνταξή τους και ν’ αποτελούν τελικά το πενιχρό στη πλειοψηφία τους εισόδημα. Το μεγαλύτερο μερίδιο δε της κλοπής αυτής, να ανήκει στην Σαμαροβενιζελική μνημονιακή κυβέρνηση και με τον τότε υπουργό εργασίας [δυστυχώς] τον σημερινό.
Οι διαχρονικοί υπουργοί εργασίας, Κατρούγκαλος, Αχτσιόγλου και ο σημερινός κος Βρούτσης και όχι μόνο, δεν είναι εκείνοι που αλλεπάλληλα και συνεχώς καλούσαν από μεγάλο δήθεν «ενδιαφέρον» τους συνταξιούχους να μην καταφεύγουν στα δικηγορικά γραφεία για να αποφύγουν τα δικαστικά κλπ έξοδα και ότι η λύση των επιστροφών μετά τις δικαστικές αποφάσεις, θα είναι μια λύση για όλους; Γιατί τα μασάνε τώρα και εκ των υστέρων για μόνο 235 χιλιάδες συνταξιούχους; Και ας σταματήσει ο ΣΕΒ και η κα Ξαφά να δηλώνουν ότι οι συντάξεις φταίνε για την διόγκωση του δημόσιου χρέους και ότι επειδή είναι υψηλές πρέπει να μειωθούν.
Και όσοι δεν είχαν να πληρώσουν γι’ αυτή την δικαστική διαδρομή ώστε τελικά να δικαιωθούν, μια και η μνημονιακή δεκαετία με δική τους ευθύνη έτσι τους έβλαψε για να μην μπορούν, έπαψαν πλέον σήμερα να τα δικαιούνται?
Και όσοι ακόμη είχαν να πληρώσουν και δεν προσέφυγαν, δεν τους το αναγνωρίζετε ότι εξ αιτίας τους παρασύρθηκαν;
Άμοιροι ακόμη πρέπει να θεωρούνται όσοι σαν ασφαλισμένοι διάλεξαν την μεγαλύτερη κλάση συνταξιοδότησης επειδή δεν ήξεραν τι τους περιμένει.
Ούτε η δικαιολογία με τη δημοσιονομική προσφυγή, δικαιολογεί την μη άμεση εξόφλησή τους, αφού είναι πολύ εύκολο ν’ ανοίξει ένας κατάλογος χαρισματικών και διαχρονικά ενεργειών των κυβερνήσεων στους απόλυτα και πλουσιοπάροχα έχοντες όπως:
Η σύμβαση για την αντιοικολογική και βλαπτικά περιβαλλοντική ανάπτυξη του πρώην «Αεροδρομίου του Ελληνικού» με την “Lambda Development” [Λάτσης], όχι μόνο γιατί σκανδαλωδώς του ξεπουλήθηκε για 92e το τ. μ. τα 6,420 τ. μ. ενώ η αξία του σήμερα βρίσκεται στις 4000 το τ.μ., αλλά γιατί θα εξοφληθεί σε πολλές και μακροχρόνιες δόσεις. Ενδέχεται δηλαδή, να αρχίζει να πληρώνει τις δόσεις του ο μεγαλοεπιχειρηματίας τότε, όταν αρχίζει να εισπράττει απ’ την επένδυση, ώστε να μην βάλει καθόλου το χέρι στην τσέπη. Εδώ η κυβέρνηση έδειξε απεριόριστη ευαισθησία απέναντι στη φτώχια του κου Λάτση όπως και στους συνταξιούχους.
Η «Fraport Greece» που αγόρασε κοψοχρονιάς από την προηγούμενη κυβέρνηση τα 14 αεροδρόμια της χώρας, θα εισπράξει εκατοντάδες εκατομμύρια λόγω Covid-19, όπως και η “Aegean” για τον ίδιο λόγο, για να μην υποστούν την εξ αιτίας του τωρινή ζημιά οι μεγαλομέτοχοι, που το προηγούμενο διάστημα εισέπρατταν παχυλά μερίσματα.
Εκατομμύρια επίσης στους εφοπλιστές για το λεγόμενο εποχιακό «μεταφορικό ισοδύναμο» και ας ξεχαστούν τα προ Covid-19 κέρδη τους. Και ο κατάλογος μεγάλος. Είναι γνωστό ακόμη στο κίνημα των συνταξιούχων και όχι μόνο ότι:
Οι πρόσφατες αποφάσεις στις 13-7-2020 του Σ.τ.Ε. είναι Βλαπτικές και επιζήμιες για τους συνταξιούχους που διαφορετικές τις περίμεναν απ’ την Ελληνική Δικαιοσύνη, αφού αγνοήθηκε η λεηλασία που τους έγινε την τελευταία δεκαετία.
Οι πρόσφατες διορθώσεις που έγιναν στις επικουρικές αφορούσαν μόνο 250 χιλιάδες συνταξιούχους ενώ η ζημιά των περικοπών, τους αφορά όλους.
Ότι με τον τελευταίο νόμο του κου Βρούτση τον 4670/2020 οριστικοποιήθηκε το ασφαλιστικό μας σύστημα σε κεφαλαιοποιητικό από αναδιανεμητικό.
Ότι η σημερινή κυβέρνηση προεκλογικά υποσχέθηκε την κατάργηση του άνευ προηγουμένου βλαπτικού ν. 4387/16 ν. Κατρούγκαλου χωρίς να το κάνει.
Ότι ο νέος πρόεδρος του Σ.τ.Ε. σήμερα, μετά την χήρευση αυτής της θέσης λόγω της εκλογής της Προέδρου της Δημοκρατίας, διορίστηκε από την σημερινή κυβέρνηση και αυτό λέει πάρα πολλά, αφού σύμφωνα με δημοσίευμα του βήματος στις 18-4-2020, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση του Υπουργού Εργασίας κου Βρούτση, να ανατραπεί η προηγούμενη απόφαση2287/2015 της ολομέλειας του Σ.τ.Ε. που είχε επιδικάσει αναδρομικά πολλών ετών στους συνταξιούχους.
Ότι, ο νέος νόμος του κου Χρυσοχοϊδη που στην ουσία καταργεί τις διαδηλώσεις, αποτελούν τα μέσα για να συνεχιστεί η οικονομική καθήλωση και εξαθλίωση των συνταξιούχων και του κινήματος γενικότερα, αλλά κάνουν τον λογαριασμό μαζί με τους παλαμακιστές τους χωρίς το ξενοδόχο. Γιατί η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος ποτέ δεν επαλήθευσε τέτοια σενάρια.
http://ergasianet.gr
