Μικρέ μου φοίνικα

Μικρέ μου φοίνικα

  • |

Η πρώτη φορά που αγάπησα φοίνικα ήταν στο πετρόκτιστο της γιαγιάς, στην Αγιά Λάρισας. Δέσποζε στον κήπο για δεκαετίες, μέχρι που ο πρωτευουσιάνος θείος τον έκοψε για να κάνει γκαράζ. Ο δεύτερος αγαπημένος φοίνικας βρισκόταν στο σπίτι μας, στον Γέρακα. Σχετικά κοντός, αλλά φουντωτός, έγινε καμάρι και ζήλια της γειτονιάς και σημείο αναφοράς για τους ντελιβεράδες. Δεν προλαβαίναμε να δώσουμε τη διεύθυνση και αναφωνούσαν «Α, το σπίτι με το φοίνικα!». Μέχρι που το ύπουλο κόκκινο σκαθάρι τον σάπισε και τον έριξε κάτω διά παντός…

Παρή Σπίνου
Είπα δεν θέλω να ξαναδώ φοίνικα, αλλά τις προάλλες, κατεβαίνοντας έπειτα από καιρό στην εφημερίδα, βρέθηκα μπροστά στη νέα φοινικοσειρά της Πανεπιστημίου. Τεράστια ψηλόλιγνα δέντρα στριμωγμένα μέσα σε κιτς ζαρντινιέρες, με ελάχιστο χώμα. Επαθα πολιτισμικό σοκ. Πού βρίσκομαι; Στην Αθήνα, στο Μαϊάμι ή στο Μαρακές;

Κοιτώντας προς τα πάνω ένιωσα να ζαλίζομαι, και δεν έφταιγε μόνο ο ήλιος. Αρχισε να σφυροκοπά στο κεφάλι μου ο αισθητικός αχταρμάς του κέντρου της Αθήνας, οι σπασμωδικές παρεμβάσεις αναβάθμισης, η αλλόκοτη ταυτότητα της πρωτεύουσας, το υφολογικό χάος που δεν έχει μίμηση.

Στριφογυρνούσαν μπροστά μου οι κίτρινες, πράσινες λωρίδες –που ξεθωριάζουν και βρομίζουν– του Μπακογιάννη, τα πράσινα, κόκκινα φώτα του σιντριβανιού της Ομόνοιας του Μπακογιάννη, τα νεοκλασικά του Οθωνα, οι καπνισμένες από τα καυσαέρια αντιπαροχές του Καραμανλή, τα ψευτομοντέρνα κτίρια του 1970, τα παραδοσιακά καγκελάκια του Αβραμόπουλου, τα γλιστερά «ψηφιδωτά» πεζοδρόμια πάλι του Αβραμόπουλου, οι κρεμαστοί κήποι στα μπαλκόνια της Μπακογιάννη, τα… του Καμίνη (ωχ, αυτός δεν έκανε τίποτα!)… Ενιωσα πως λιποθυμώ… Ενα φοινικόφυλλο, φέρτε μου, να κάνω αέρα!

w.efsyn.gr