Πρώτη συνέλευση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Δράσης

Πρώτη συνέλευση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Διαλόγου και Δράσης

  • |

Η Αριστερή Πρωτοβουλία Διαλόγου και Δράσης πραγματοποίησε την πρώτη συνέλευσή της (αφορούσε κυρίως την Αττική) στις 27 Νοέμβρη στο ΣΕΦ.

Ο αριθ­μός όσων πα­ρα­βρέ­θη­καν και όσων πα­ρα­κο­λού­θη­σαν δια­δι­κτυα­κά ήταν ση­μα­ντι­κός. Στη συ­ζή­τη­ση συμ­με­τεί­χαν πολ­λοί και πολ­λές, μέλη ορ­γα­νώ­σε­ων και ανέ­ντα­χτοι-ες αγω­νι­στές-στριες. Η συμ­με­το­χή ήταν καλή δε­δο­μέ­νων των συν­θη­κών, όχι μόνο της παν­δη­μί­ας, αλλά και της ελ­λειμ­μα­τι­κής προ­ερ­γα­σί­ας που είχε γίνει. Στον καλό αριθ­μό συμ­με­το­χής αντα­να­κλά­ται η ανα­ζή­τη­ση ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου για μια με­τω­πι­κή πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία στο χώρο της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Η ανα­γκαιό­τη­τα ενός κέ­ντρου που συμ­βά­λει στην κι­νη­μα­τι­κή και πο­λι­τι­κή ανα­σύ­ντα­ξη ανα­δει­κνύ­ε­ται από την ακραία επί­θε­ση της ΝΔ σε όλα τα επί­πε­δα, τη μη-αντι­πο­λί­τευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τις ανε­πάρ­κειες της Αρι­στε­ράς, την έλ­λει­ψη εναλ­λα­κτι­κού «πόλου». Αυτή είναι η ενο­ποι­η­τι­κή βάση εκ­κί­νη­σης όσων συμ­με­τέ­χουν στην προ­σπά­θεια συ­γκρό­τη­σης της Αρι­στε­ρής Πρω­το­βου­λί­ας.

Μαρία Μπόλαρη

Στη συ­ζή­τη­ση μπή­καν σο­βα­ροί προ­βλη­μα­τι­σμοί και έγι­ναν αντι­πα­ρα­θέ­σεις για το πώς αυτή η πρω­το­βου­λία μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει, πώς «η ανα­γκαία συν­θή­κη μπο­ρεί να γίνει ικανή». Αφο­ρού­σαν στο πο­λι­τι­κό κεί­με­νο, αφο­ρού­σαν στις δρά­σεις, αφο­ρού­σαν στη λει­τουρ­γία. Κατά τη γνώμη μας, όσο αφορά στο κεί­με­νο, για ση­μα­ντι­κά θέ­μα­τα χρειά­ζε­ται επα­να­το­πο­θέ­τη­ση και οπωσ­δή­πο­τε το άνοιγ­μα ενός συ­γκρο­τη­μέ­νου δια­λό­γου πάνω σε αυτά. Πα­ρά­δειγ­μα, για τη θέση και την κα­τά­στα­ση του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, που παρά την ύφεση που υπέ­στη στα χρό­νια των μνη­μο­νί­ων, δεν είναι υπο­τε­λής, δεν είναι μια μικρή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη. Το κεί­με­νο χρειά­ζε­ται να ασχο­λη­θεί πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο με την κα­τά­στα­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης, με τις μάχες της. Κε­ντρι­κή θέση πρέ­πει να έχουν τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα, το προ­σφυ­γι­κό, το αντι­ρα­τσι­στι­κό, το αντι­σε­ξι­στι­κό, το πε­ρι­βάλ­λον, που προ­βά­λουν σο­βα­ρές επε­ξερ­γα­σί­ες και δια­μορ­φώ­νουν αιχ­μη­ρά αι­τή­μα­τα. Όλα αυτά πρέ­πει να δέ­νο­νται στην αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, στη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση.

Τέλος για εμάς είναι με­γά­λο πρό­βλη­μα το ση­μείο των γε­ω­πο­λι­τι­κών, της αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κής πάλης, των τε­ρά­στιων δα­πα­νών για πο­λε­μι­κούς εξο­πλι­σμούς. Η άποψη που δια­τυ­πώ­νε­ται, όχι μόνο πετά απέξω τη δική μας ανά­λυ­ση, κυ­ρί­ως αδι­κεί και είναι πίσω από τις ανα­λύ­σεις και τη στάση της πλειο­ψη­φί­ας των όσων συμ­με­τέ­χουν στην Πρω­το­βου­λία.

Για την πο­ρεία της Αρι­στε­ρής Πρω­το­βου­λί­ας πολλά θα κρι­θούν από το αν οι δυ­νά­μεις μας κα­τορ­θώ­σουν να δρά­σουν και να πα­ρέμ­βουν από κοι­νού. Να ενο­ποι­η­θούν με στόχο την ανυ­πα­κοή στο νόμο Χα­τζη­δά­κη, να σχη­μα­τί­σουν θε­μα­τι­κές επι­τρο­πές συ­ζή­τη­σης και πα­ρέμ­βα­σης.

Θε­ω­ρού­με πολύ ση­μα­ντι­κό να επι­βε­βαιω­θεί ο ανοι­χτός χα­ρα­κτή­ρας της Αρι­στε­ρής Πρω­το­βου­λί­ας.

Στο κεί­με­νο: Όπου χρειά­ζε­ται η ορ­γά­νω­ση του δια­λό­γου επί πολ­λών ζη­τη­μά­των.

Στη διεύ­ρυν­ση: Με στόχο την έντα­ξη δια­φο­ρε­τι­κών «ρευ­μά­των».

Κατά τη γνώμη μας, η πο­λι­τι­κή συ­γκρό­τη­ση πρέ­πει να πε­ρά­σει από τη δο­κι­μα­σία της ορ­γά­νω­σης κοι­νής δρά­σης σε σω­μα­τεία και κι­νη­μα­τι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Να πε­ρά­σει από τη δη­μιουρ­γία θε­μα­τι­κών ομά­δων που ορ­γα­νώ­νουν πα­ρεμ­βά­σεις και ταυ­τό­χρο­να θα συ­ζη­τούν και θα βγά­ζουν συ­μπε­ρά­σμα­τα «γραμ­μής» σε χώ­ρους. Τέλος, αλλά όχι τε­λευ­ταίο, η πάλη ενά­ντια στους εξο­πλι­σμούς, η πάλη ενά­ντια στο ελ­λη­νο­γαλ­λι­κό σύμ­φω­νο άμυ­νας και αυτό με τις ΗΠΑ. Δεν είναι μόνο τα δισ. ευρώ αφαί­μα­ξης, είναι και το σύ­νο­λο της μι­λι­τα­ρι­στι­κής προ­πα­γάν­δας.

Αυτά τα ζη­τή­μα­τα ήταν το πε­ριε­χό­με­νο των το­πο­θε­τή­σε­ων των συ­ντρο­φισ­σών και των συ­ντρό­φων της ΔΕΑ.

Με αυτά τα κρι­τή­ρια, χρειά­ζε­ται να δούμε και τους ρυθ­μούς συ­γκρό­τη­σης. Γρή­γο­ρα να βά­λου­με μπρο­στά εκεί­να που μας ενο­ποιούν στη δράση, που θα μας βοη­θή­σουν σε κοινά συ­μπε­ρά­σμα­τα, απο­φεύ­γο­ντας βια­στι­κά βή­μα­τα εκεί που θα χρεια­στεί πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρη πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση.

Υπο­στη­ρί­ζου­με την προ­σπά­θεια συ­γκρό­τη­σης της Αρι­στε­ρής Πρω­το­βου­λί­ας, θε­ω­ρού­με όμως ότι οι πα­ρα­πά­νω είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να χτι­στεί.

Μια ανα­γκαία πρω­το­βου­λία, που χρειά­ζε­ται να γίνει και ικανή
(Στη­ριγ­μέ­νο στην το­πο­θέ­τη­ση του Αντώ­νη Ντα­βα­νέ­λου)

Η συμ­με­το­χή στη συ­νέ­λευ­ση της Αθή­νας, αλλά και το γε­νι­κό­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον ενός κό­σμου της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, επι­βε­βαιώ­νουν την αί­σθη­ση που έχου­με όλοι μας ότι η Πρω­το­βου­λία ήταν ανα­γκαία.

Όμως ανά­με­σα στο ανα­γκαίο και στο ικανό υπάρ­χει από­στα­ση. Πρέ­πει να συ­γκε­ντρω­θού­με στην προ­σπά­θεια να κα­λύ­ψου­με αυτή την από­στα­ση, να κα­τα­στεί δη­λα­δή η Πρω­το­βου­λία ικανή να παί­ξει το ρόλο ανα­συ­γκρό­τη­σης της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, όπως υπο­σχέ­θη­κε στα πρώτα βή­μα­τά της.

Η μέ­θο­δος με την οποία πρέ­πει να κι­νη­θού­με προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή, πε­ρι­γρά­φε­ται στον τίτλο που επι­λέ­ξα­με: Πο­λι­τι­κός διά­λο­γος και ταυ­τό­χρο­να κοινή δράση. Αυτές οι δύο αλ­λη­λέν­δε­τες δια­δι­κα­σί­ες πρέ­πει να προ­ω­θη­θούν, να υπο­στη­ρι­χθούν με το μά­ξι­μουμ των δια­θέ­σι­μων δυ­νά­με­ων.

Ο διά­λο­γος, η πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση με­τα­ξύ ρευ­μά­των με δια­φο­ρε­τι­κή ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή προ­έ­λευ­ση και δια­δρο­μή, δεν είναι «ομ­φα­λο­σκό­πη­ση». Χρεια­ζό­μα­στε ένα πιο προ­ω­θη­μέ­νο και συ­νά­μα αιχ­μη­ρό πλαί­σιο ανά­λυ­σης που θα ερ­μη­νεύ­ει τις εξε­λί­ξεις γύρω μας, θα «χωρά» τα συν­θή­μα­τα και τα αι­τή­μα­τα των κι­νη­μά­των, θα τα συ­ναρ­θρώ­νει σε πο­λι­τι­κή γραμ­μή. Σε αυτό το πεδίο οφεί­λου­με να ερ­γα­στού­με πιο σο­βα­ρά.

Η συ­στη­μα­τι­κή κοινή δράση στο κί­νη­μα, είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για να προ­χω­ρή­σου­με σε με­τω­πι­κή/πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία. Εκεί χτί­ζε­ται η πο­λι­τι­κή εμπι­στο­σύ­νη. Το ζή­τη­μα της κοι­νής δέ­σμευ­σης σε με­τω­πι­κή/πο­λι­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση δεν μπο­ρεί να τεθεί στα σο­βα­ρά, αν δεν έχει προη­γη­θεί κοινή δέ­σμευ­ση στο ερ­γα­τι­κό-συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα και στη νε­ο­λαία, αν δεν έχει προ­κύ­ψει βάση κοι­νής δρά­σης στον αντι­ρα­τσι­σμό, στον αντι­σε­ξι­σμό, στο κί­νη­μα υπε­ρά­σπι­σης του πε­ρι­βάλ­λο­ντος από ερ­γα­τι­κή/κοι­νω­νι­κή σκο­πιά κ.ο.κ.

Σε αυτές τις δύο αλ­λη­λέν­δε­τες κα­τη­γο­ρί­ες κα­θη­κό­ντων δη­λώ­νου­με πρό­θυ­μοι να συμ­με­τά­σχου­με άμεσα και ολό­ψυ­χα.

Αυτή η αντι­με­τώ­πι­ση της Πρω­το­βου­λί­ας ως ερ­γα­σί­ας εν εξε­λί­ξει, ση­μαί­νει ότι όλα της τα βή­μα­τα, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων αυτών που κα­το­χυ­ρώ­νει η συ­νέ­λευ­ση της Αθή­νας, θα πρέ­πει να θε­ω­ρού­νται «ανοι­χτά». Ανοι­χτά, γιατί επι­διώ­κου­με τη διεύ­ρυν­ση, την ενερ­γό εμπλο­κή και άλλων δυ­νά­με­ων. Ανοι­χτά, επί­σης, γιατί γνω­ρί­ζου­με ότι τα «πλαί­σια» συ­νεν­νό­η­σής μας επι­δέ­χο­νται διευ­κρι­νί­σεις, απο­σα­φη­νί­σεις, εμ­βά­θυν­ση.

Για πα­ρά­δειγ­μα, δεν συμ­φω­νού­με στο χα­ρα­κτη­ρι­σμό του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού ως πε­ρι­φε­ρεια­κού και υπο­τε­λούς. Δε συμ­φω­νού­με σε μια κρι­τι­κή στην κυ­ρί­αρ­χη τάξη και στο πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της, που εξα­ντλεί­ται στις κα­τη­γο­ρί­ες περί απο­τυ­χί­ας. Το ζή­τη­μα δεν είναι ότι οι κα­πι­τα­λι­στές δεν μπο­ρούν να οδη­γή­σουν τη χώρα στην ανά­πτυ­ξη, αλλά ότι κάθε εκ­δο­χή (κα­πι­τα­λι­στι­κής) ανά­πτυ­ξης θα είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά αι­μα­τη­ρή για την ερ­γα­τι­κή τάξη και τις λαϊ­κές δυ­νά­μεις. Η υπό­σχε­ση για μια ανά­πτυ­ξη που θα δώσει ευ­και­ρί­ες για «ανα­δια­νο­μή» (για την ικα­νο­ποί­η­ση των βα­σι­κών ερ­γα­τι­κών αι­τη­μά­των) είναι απα­τη­λή. Η «ανα­δια­νο­μή» θα πρέ­πει να επι­διω­χθεί εδώ και τώρα, μο­νο­με­ρώς και αδια­φο­ρώ­ντας για τις επι­πτώ­σεις πάνω στα «ανα­πτυ­ξια­κά» σχέ­δια (είτε αυτά αφο­ρούν πραγ­μα­τι­κά σχέ­δια τμη­μά­των της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, είτε ονει­ρώ­ξεις άλλων δυ­νά­με­ων…).

Δεν συμ­φω­νού­με, επί­σης, με μια πα­ρου­σί­α­ση του γε­ω­πο­λι­τι­κού αντα­γω­νι­σμού στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, που βλέ­πει όλες τις επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες στην τουρ­κι­κή πλευ­ρά, που υπο­τι­μά το ρόλο της βα­θύ­τα­της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στην Τουρ­κία, που εξω­ρα­ΐ­ζει τις διεκ­δι­κή­σεις του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στην πε­ριο­χή ως αμυ­ντι­κές και που, κυ­ρί­ως, υπο­τι­μά την πρω­το­φα­νή εμπλο­κή των δυ­τι­κών δυ­νά­με­ων, είτε με τη μορφή των πο­λε­μι­κών συμ­φώ­νων με τις ΗΠΑ και τη Γαλ­λία, είτε με τη μορφή των «αξό­νων» με το Ισ­ρα­ήλ και την Αί­γυ­πτο.

Χρεια­ζό­μα­στε μια πιο σύγ­χρο­νη και αιχ­μη­ρή αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή. Που:

-Θα υιο­θε­τεί άμεσα την άμυνα, και θα χτί­ζει τις προ­ο­πτι­κές αντε­πί­θε­σης, του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας.

-Θα εντάσ­σει αρ­μο­νι­κά στη θε­μα­το­λο­γία της τα αι­τή­μα­τα και τις δρά­σεις των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των.

-Θα δια­θέ­τει απα­ντή­σεις στα θέ­μα­τα πο­λέ­μου και ει­ρή­νης στην πε­ριο­χή, θα απορ­ρί­πτει τους εξο­πλι­σμούς και τον μι­λι­τα­ρι­σμό. Που θα δια­τη­ρεί ενερ­γή την αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή «ταυ­τό­τη­τα» της Αρι­στε­ράς, πέρα από εθνι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Η απο­τυ­χία να αντι­δρά­σου­με στην πρό­σφα­τη προ­κλη­τι­κή από­βα­ση τε­ρά­στιων αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων στην Αλε­ξαν­δρού­πο­λη, είναι προει­δο­ποι­η­τι­κή για το πού οδη­γούν οι αυ­τα­πά­τες ότι πι­θα­νόν οι συμ­μα­χί­ες με τους λύ­κους μπο­ρεί και να είναι «εθνι­κώς» επι­βε­βλη­μέ­νες.

Τέλος, θέλω να ανα­φερ­θώ στο ζή­τη­μα του πο­λι­τι­κού χρό­νου που πάντα πα­ρα­μέ­νει ση­μα­ντι­κό. Είναι λάθος ένας δια­χω­ρι­σμός με­τα­ξύ μας σε «βια­στι­κούς» και σε «βρα­δυ­πο­ρού­ντες». Αν μια ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­κή/εκλο­γι­κή πρό­κλη­ση μας βρει ενόσω εί­μα­στε στη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση, θα είναι λάθος κάθε «βια­στι­κή» απά­ντη­ση. Αντί­θε­τα, δεν θα πρέ­πει να «βρα­δυ­πο­ρού­με» στην προ­σπά­θεια να κα­λυ­φθούν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που, εάν και όταν κα­λυ­φθούν, θα κά­νουν εφι­κτή μια ου­σια­στι­κή και επι­τυ­χή με­τω­πι­κή αντι­με­τώ­πι­ση δο­κι­μα­σιών όπως οι εκλο­γές.

Με όλες αυτές τις έν­νοιες, είναι θε­τι­κή η από­φα­ση για πα­ρά­τα­ση της «ιδρυ­τι­κής» δια­δι­κα­σί­ας της Πρω­το­βου­λί­ας, με τις πε­ρι­φε­ρεια­κές και κλα­δι­κές/θε­μα­τι­κές συ­νε­λεύ­σεις που συ­να­πο­φα­σί­σα­με.

rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.