Ο κατήφορος των Μητσοτάκη – Τσίπρα

Ο κατήφορος των Μητσοτάκη – Τσίπρα

Το συνέδριο της ΝΔ ήταν η πιο άνοστη σούπα που έδωσε στα τελευταία χρόνια η πολιτική κουζίνα της Δεξιάς.

Με «χά­πε­νινγκ» όπως ο νυ­χτε­ρι­νός αγώ­νας δρό­μου (με τη συμ­με­το­χή του Κ. Μη­τσο­τά­κη) με στόχο την… «εξά­λει­ψη της βίας κατά των γυ­ναι­κών» (!), η ΝΔ προ­σπα­θεί να εμ­φα­νι­στεί ως ένα «μο­ντέρ­νο» κόμμα με «πο­λι­τι­κό φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό» και «κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες». Αυτό βέ­βαια δεν την εμπο­δί­ζει να έχει εξα­πο­λύ­σει ασύ­δο­τους τους μα­τα­τζή­δες σε επι­χει­ρή­σεις αστυ­νο­μο­κρα­τί­ας (όπως στα Εξάρ­χεια) όπου πέρα από τα χτυ­πή­μα­τα σε νέ­ους-νέ­ες, πέρα από τις επι­θέ­σεις και τα τε­λε­σί­γρα­φα στις κα­τα­λή­ψεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες, ξε­χω­ρί­ζουν οι σε­ξι­στι­κές επι­θέ­σεις στις οποί­ες δια­κρί­νο­νται οι πραι­το­ρια­νοί του Μη­τσο­τά­κη. 

Αντώνης Νταβανέλος

Για να χτί­σει προ­φίλ «κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης», ο Μη­τσο­τά­κης κε­ντρά­ρι­σε την πα­ρέμ­βα­σή του στην εξαγ­γε­λία δια­νο­μής του «κοι­νω­νι­κού με­ρί­σμα­τος». Δεν είπε βέ­βαια ότι φέτος το τμήμα του μα­τω­μέ­νου «υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τος» που θα δια­νε­μη­θεί θα είναι μι­κρό­τε­ρο και θα αφορά λι­γό­τε­ρους δι­καιού­χους. Άλ­λω­στε δεν πο­λυ­χρεια­ζό­ταν: από την εποχή του Ση­μί­τη και μετά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, οι ερ­γα­ζό­με­νοι έχουν κα­τα­λά­βει ότι το «μέ­ρι­σμα» είναι ο φε­ρε­τζές της βάρ­βα­ρης λι­τό­τη­τας. Της πο­λι­τι­κής που πε­τσο­κό­βει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, δια­βρώ­νει τα πάγια και θε­σμο­θε­τη­μέ­να ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα και μια φορά το χρόνο δίνει για «ξε­κάρ­φω­μα» ένα φι­λο­δώ­ρη­μα σε όλο και λι­γό­τε­ρους «δι­καιού­χους».

Έτσι πέ­ρα­σε στα ψιλά η πρω­το­βου­λία του Μη­τα­ρά­κη να «ενιαιο­ποι­ή­σει» τους μη­χα­νι­σμούς έκ­δο­σης των κύ­ριων και επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων. Το βήμα αυτό δεν είναι κα­θό­λου αθώο: είναι μία ακόμα προ­ε­τοι­μα­σία για την εί­σο­δο των ιδιω­τι­κών ασφα­λι­στι­κών στο δη­μό­σιο σύ­στη­μα, για τη «με­τά­βα­ση» από το σύ­στη­μα κα­θο­ρι­σμέ­νων συλ­λο­γι­κών πα­ρο­χών στο με­τα­βλη­τό «ατο­μι­κό πορ­το­φό­λι» που θα είναι, λέει, «απο­τα­μί­ευ­ση-επέν­δυ­ση» ατο­μι­κής ευ­θύ­νης. Είναι το σύ­στη­μα που μόλις έχει πα­ρου­σιά­σει στη Γαλ­λία ο Μα­κρόν, προ­κα­λώ­ντας την οργή των ερ­γα­ζο­μέ­νων και τις προ­ε­τοι­μα­σί­ες για μια με­γά­λη γε­νι­κή απερ­γία στις 5 Δε­κέμ­βρη.

Στο συ­νέ­δριο της ΝΔ, ο Σα­μα­ράς άναψε για λίγο τα αί­μα­τα ζη­τώ­ντας την απο­δέ­σμευ­ση από τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών και, κυ­ρί­ως, μι­λώ­ντας για «λα­θρο­με­τα­νά­στες», για ει­σβο­λή και για «λα­θρε­ποι­κι­σμό». Αυτή η ανοι­χτά ρα­τσι­στι­κή ρη­το­ρι­κή είναι πιο άμεσα συν­δε­δε­μέ­νη με την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή της ΝΔ: με τα κλει­στά κέ­ντρα κρά­τη­σης, με την απαί­τη­ση για σκλη­ρό­τε­ρους ελέγ­χους του ΝΑΤΟ και της Frontex στα σύ­νο­ρα, με το αβγά­τι­σμα των πε­ρι­στα­τι­κών βί­αι­ης απώ­θη­σης και πυ­ρο­βο­λι­σμών ενά­ντια σε απελ­πι­σμέ­νους πρό­σφυ­γες.

Στην πρώτη γραμ­μή της ατζέ­ντας του Μη­τσο­τά­κη είναι η σκλή­ρυν­ση της πο­λι­τι­κής απέ­να­ντι στην Τουρ­κία. Αυτό το μή­νυ­μα με­τέ­φε­ρε ο ίδιος ο Μη­τσο­τά­κης, ως αί­τη­μα της κυ­βέρ­νη­σής του, στη Σύ­νο­δο Κο­ρυ­φής του ΝΑΤΟ αλλά και στη Σύ­νο­δο των Ηγε­τών της ΕΕ για την Κλι­μα­τι­κή Αλ­λα­γή. Αυτό το μή­νυ­μα έστει­λε ο Δέν­διας με το τε­λε­σί­γρα­φο στον πρέ­σβη της Λι­βύ­ης με την απει­λή της απέ­λα­σης. Η κυ­βέρ­νη­ση της Δε­ξιάς δεν έχει καμία ανα­στο­λή στο να χωθεί βα­θύ­τε­ρα μέσα στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές δο­λο­πλο­κί­ες για την πε­ριο­χή, στο να ζη­τή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρα όπλα, στο να υπο­στη­ρί­ξει την ανά­πτυ­ξη του ΝΑΤΟ στα Βαλ­κά­νια, στο να υπο­στη­ρί­ξει τις προ­τά­σεις Μα­κρόν για «ανε­ξάρ­τη­το» ευ­ρω­παϊ­κό πο­λε­μι­κό βρα­χί­ο­να, προ­κει­μέ­νου να βρει στη­ρίγ­μα­τα στην επι­δί­ω­ξή της να πα­ρου­σιά­σει «εθνι­κές επι­τυ­χί­ες» στον ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό αντα­γω­νι­σμό.

Στους πρώ­τους μήνες της στην εξου­σία, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη έδει­ξε την πρό­θε­σή της για σκαν­δα­λώ­δη υπο­στή­ρι­ξη των κα­πι­τα­λι­στών: ο «ανα­πτυ­ξια­κός» νόμος του Γε­ωρ­γιά­δη, οι φο­ρο­α­παλ­λα­γές που αφο­ρούν απο­κλει­στι­κά τις επι­χει­ρή­σεις και τον με­γά­λο πλού­το, η αξιο­ποί­η­ση του «υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τος» για την ενί­σχυ­ση των τρα­πε­ζών (δη­μό­σιες εγ­γυ­ή­σεις στο σχέ­διο «Ηρα­κλής») και για τη διευ­κό­λυν­ση της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της ΔΕΗ, είναι αρ­κε­τές απο­δεί­ξεις.

Πού είναι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ;

Απέ­να­ντι σε αυτή την κυ­βέρ­νη­ση και σε αυτή την πο­λι­τι­κή, η κο­ρυ­φαία αντι­πο­λι­τευ­τι­κή «κο­ρώ­να» του Τσί­πρα ήταν να κα­τη­γο­ρή­σει τον Μη­τσο­τά­κη για «πο­λι­τι­κή κα­τευ­να­σμού της Τουρ­κί­ας» και να ζη­τή­σει –μαζί με τη Φώφη Γεν­νη­μα­τά– τη σύ­γκλη­ση του Συμ­βου­λί­ου Πο­λι­τι­κών Αρ­χη­γών, ώστε να υπάρ­ξει, λέει, «συ­γκρο­τη­μέ­νη εθνι­κή στρα­τη­γι­κή».

Στο κόμμα στο οποίο αν­δρώ­θη­κε ο Τσί­πρας, στο Συ­να­σπι­σμό, ήταν πο­λι­τι­κή πα­ρά­δο­ση: όποτε μι­λού­σαν για «προ­γραμ­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση» εν­νο­ού­σαν βαθιά κα­θε­στω­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Αυτό κάνει σή­με­ρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Τσί­πρα.

Λί­γους μήνες μετά την τρι­πλή εκλο­γι­κή ήττα από τον Μη­τσο­τά­κη –ήττα που δεν εί­δα­με που­θε­νά να ερ­μη­νεύ­ε­ται και να αι­τιο­λο­γεί­ται συλ­λο­γι­κά…– ο Τσί­πρας βάζει το στόχο να γίνει ξανά… πρω­θυ­πουρ­γός, με την πρό­βλε­ψη για «πρό­ω­ρες εκλο­γές» και την επι­δί­ω­ξη να σχη­μα­τί­σει κυ­βέρ­νη­ση «συ­νερ­γα­σί­ας των προ­ο­δευ­τι­κών δυ­νά­με­ων του τόπου», μέσω της απλής ανα­λο­γι­κής.

Δεν πρό­κει­ται για μια –έστω εκλο­γι­κί­στι­κη…– από­πει­ρα υπε­ρά­σπι­σης των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων από τις επι­θέ­σεις του Μη­τσο­τά­κη. Όταν, πα­λιό­τε­ρα, ο Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου ξε­δί­πλω­νε τις εκλο­γι­κές τα­κτι­κές του ΠΑΣΟΚ απέ­να­ντι στη ΝΔ, φρό­ντι­ζε να τις πλαι­σιώ­νει με πο­λι­τι­κές κι­νή­σεις που είχαν μια κά­ποια δυ­να­μι­κή. Θα μπο­ρού­σα­με να θυ­μί­σου­με την πα­ρέμ­βα­ση της ΠΑΣΚΕ απέ­να­ντι στην απει­λή του (πα­τρός) Μη­τσο­τά­κη για ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών ή το ρόλο των «Κολ­λά­δων» στην από­πει­ρα ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της ΕΑΣ. Ασφα­λώς, μέσα σε ένα άλλο πλαί­σιο και μιαν άλλη δια­φο­ρε­τι­κή εποχή…

Όμως σή­με­ρα έχου­με μπρο­στά μας μια σκέτη φού­σκα. Η μόνη πρα­κτι­κή πρω­το­βου­λία του Τσί­πρα ήταν η ανά­δει­ξη της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής Ανα­συ­γκρό­τη­σης που θα προ­ε­τοι­μά­σει, λέει, το συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Γρά­φο­ντας στα πα­λιό­τε­ρα πα­πού­τσια του το κα­τα­στα­τι­κό και τα όρ­γα­να του κόμ­μα­τός του, ο Τσί­πρας συ­γκρό­τη­σε ένα γι­γά­ντιο νέο «όρ­γα­νο» (695 μελών!), το «συ­νε­δρί­α­σε» μόνος του και πήρε «ομό­φω­να» την έγκρι­ση της πο­λι­τι­κής ει­σή­γη­σής του, διά βοής. Τα φώτα της «διεύ­ρυν­σης» θα κέρ­δι­ζε η Ρεγ­γί­να Βάρ­τζε­λη, αν έλει­πε ο γνω­στός τσέ­λι­γκας της προ­ό­δου και του πο­λι­τι­σμού Από­στο­λος Γκλέ­τσος…

Ακόμα πιο θλι­βε­ρό, πέρα από τις δια­δι­κα­σί­ες και τη σύν­θε­ση αυτής της ΚΕΑ, είναι το γε­γο­νός της αφω­νί­ας των στε­λε­χών και των μελών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που, αν και για τον χ ή ψ λόγο «κα­τά­πιαν» το 2015 και έμει­ναν μέσα στις επι­λο­γές του Τσί­πρα, είχαν ξο­δέ­ψει τα προη­γού­με­να χρό­νια τους αλ­λιώς και αλλού.

Πρό­κει­ται για μια σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή με­τάλ­λα­ξη που συμ­βαί­νει στην εποχή του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου εκ­φυ­λι­σμού της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας. Στην εποχή που τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα έχα­σαν κάθε δια­φο­ρο­ποί­η­ση από τα κε­ντρώα κόμ­μα­τα. Στην εποχή που ανα­δεί­χθη­καν από τις γραμ­μές τους ηγέ­τες σαν τον Ρέν­τσι και σαν τον Μα­κρόν. Στην εποχή που δεν δί­στα­σαν να συ­γκυ­βερ­νή­σουν με τη Δεξιά, όταν οι πο­λι­τι­κές συν­θή­κες ή η εκλο­γι­κή αριθ­μη­τι­κή το απαι­τού­σαν. Και αυτό το τε­λευ­ταίο κα­νέ­να μέλος και στέ­λε­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν δι­καιού­ται να το ξεχνά.

Για τους πε­ρι­πλα­νώ­με­νους «αστέ­ρες» του ρη­μαγ­μέ­νου ΠΑΣΟΚ, για τα θραύ­σμα­τα της εκ­συγ­χρο­νι­στι­κής «Αρι­στε­ράς», η συ­γκρό­τη­ση ενός πόλου με όπως όπως κυ­βερ­νη­τι­κές προσ­δο­κί­ες μπο­ρεί να είναι αρ­κε­τή. Όχι όμως για τους αν­θρώ­πους που θέ­λουν να υπε­ρα­σπί­σουν τη ζωή τους και τα βα­σι­κά ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα.

/rproject.gr