Αιχμάλωτοι πολέμου σε στρατόπεδο καταναγκαστικής (μνημονιακής) εργασίας | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Αιχμάλωτοι πολέμου σε στρατόπεδο καταναγκαστικής (μνημονιακής) εργασίας | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Έδωσαν μια μάχη ενάντια σε υπέρτερες δυνάμεις και ηττήθηκαν. Υποχρεώθηκαν να υπογράψουν μια ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης. Όσοι επέζησαν κλείστηκαν στου Μαξίμου. Είναι αιχμάλωτοι πολέμου σε στρατόπεδο καταναγκαστικής μνημονιακής εργασίας.

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου | ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ - ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ | red line

Οι αιχμάλωτοι δεν υποκύπτουν στη συνεχή καταστολή των φυλάκων. Ούτε ενδίδουν στα ψυχολογικά βασανιστήρια που τους υποβάλλουν στο παρακείμενο κολαστήριοτης Βουλής οι παραδόπιστοι ντόπιοι συνεργάτες τους. Είναι ανυπότακτοι. Μετάτρεψαν τον εγκλεισμό τους σε οχυρό αντίστασης, το δικό τους, κατά δικό τους, Μαξίμουγκραντ.

Αντιστέκονταιμε δολιοφθορές μέσα σ’ αυτό κι’ έξω απ’ αυτό.

Διεκδικούν για τους ίδιους συνθήκες διαβίωσης σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης της Γενεύης. Καθυστερούν και διαστρέφουν την εφαρμογή των όρων της ταπεινωτικής συνθήκης ειρήνης που εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν.

Κάθε φορά που τους ανατίθεται μια εργασία  εκτός στρατοπέδου σαμποτάρουν αλύπητα τις όποιες υποδομές του καπιταλισμού συναντήσουν στο δρόμο τους.Επικεντρώνονται στην παιδεία για να καταστρέψουν τη διαπνέουσα καπιταλιστική λογική της αξίας, δηλαδή του κέρδους, και τον παράλληλο υφέρποντα εθνικιστικό μεγαλοϊδεατισμό. Απεξαρτούντον λαουτζίκο από τον ιδεολογικό ζυγό του παπαδαριού βάζοντάς τον να πληρώνει ο ίδιος την πίστη του στη μεταθανάτια ζωή και όχι στην ιστορία. Εμφυσούν στα δικαστήρια την πεποίθηση ότι δικαιοσύνη είναι η συμπόρευσή τους με την ανοδική εξέλιξη της ιστορίας που μόνο η κυβέρνηση είναι σε θέση ευκρινώς να διακρίνει. Οξύνουν τις αντιθέσεις ανάμεσα στις αντιμαχόμενες μερίδες της αστικής τάξης για τον έλεγχο της λαϊκής ενημέρωσης και συνείδησης. Αποδομούν αδυσώπητα την ίδια την έννοια του κεφαλαίου φορολογώντας ακόμα και το παπάκι του άνεργου ως αξιογόνο περιουσιακό στοιχείο. Εκκαθαρίζουν τα ιδιοτελή καπιταλιστικά κατάλοιπα από τη μνήμη του λαού διδάσκοντάς του ότι η κοινότητα αγαθών εκκινεί από την κοινότητα της κενότητάς τους που η κυβέρνηση σταδιακά γεμίζει με παροχές σε είδη πρώτης ανάγκης και ποτέ με καταραμένο χρήμα.Εξυπακούεται ότι οι αίθουσες των πλειστηριασμών είναι οι ιδανικοί χώροι για τη σχετική πρακτική άσκησή του. Η ανεργία δεν είναι κοινωνική λαίλαπα και ατομική μάστιγα∙ είναι περίοδος ατομικής περισυλλογής και συλλογικής οργάνωσης της λαϊκής αντεπίθεσης που -τελικά- θα απελευθερώσει τους έγκλειστους του Μαξίμουγκραντ από τα δεσμά τους και τα δεινά τους.

Οι έγκλειστοι του Μαξίμουγκραντ είναι κομμουνιστές επαναστάτες!

Η ίδια τους η αποδεκατισμένη ύπαρξη, ακόμα και στο μαύρο χάλι της, πλήττει θανάσιμα το εγχώριο σύστημα αναπαραγωγής του καπιταλισμού καθότι αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει δίχως τη συμμετοχή της διαπλεκόμενης μαζί του κυβέρνησης. Αυτοί δεν μπορούν δομικά να είναι διαπλεκόμενοι καθότι είναι φυλακισμένοι. Άρα το σύστημα διαλεκτικά αποδιοργανώνεται. Το τέλος του εγχώριου καπιταλισμού πλησιάζει καλπάζοντας!

Υπό δύο, όμως, όρους.

Πρώτο: ότι αυτοί εν τω μεταξύ θα αντέξουν,

Δεύτερο: ότι ο λαός θα συλλογιστεί, θα οργανωθεί και θα αντεπιτεθεί για να τους απελευθερώσει και έτσι -διαλεκτικά- να απελευθερωθεί.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο ακέφαλος λαός δεν θέλει να σώσει κανέναν. Απλώς θέλει ο ίδιος να σωθεί όπως μπορεί. Και πρώτα απ’ όλα με το να σηκωθεί και να φύγει από τη ζώνη των αντικαπιταλιστικών αντάρτικων επιχειρήσεων και να (ξανα)στήσει τη ζωή του πάνω στην εργασία του αλλού.

Χωρίς εργασία δεν υπάρχει λαός. Ο ξεσηκωμός των άνεργων με επιδότηση από τους συνταξιούχους που οραματίζονται οι φυλακισμένοι επαναστάτες του Μαξίμουγκραντ δεν θα επέλθει ποτέ.

Δεν θα επέλθει ποτέ κατ’ αρχάς επειδή οι συνταξιούχοι χορηγοί του ξεσηκωμού των ανέργων δεν έχουν πλέον ευρώ τσακιστό στην τσέπη τους χάριν των άοκνων προσπαθειών των έγκλειστων επαναστατών να αναβαθμίσουν υποχρεωτικά την ταξική συνειδητότητά τους δια του συνεχούς περιορισμού του εγχρήματου εισοδήματός τους. Εξυπακούεται ότι η χρήση δακρυγόνων ενδείκνυται για την επιτάχυνση της διαδικασίας αντικαπιταλιστικής ωρίμανσής τους.

Δεν θα επέλθει ποτέ επειδή -τελικά- οι άνεργοι ως άνεργοι δεν μπορούν να στήσουν ένα ίδιο σύστημα διαδοχικής εκπροσώπησης από τα κάτω προς τα πάνω που μετασχηματίζει -επίσης- διαλεκτικά τον όχλο σε πολίτες, δηλαδή σε ενήλικα πρόσωπα φέροντα και ασκούντα πολιτικά δικαιώματα. Αυτό μόνο η μισθωτή εργασία μπορεί να το κάνει.

Αλλά η εργασία, και δη η αμειβόμενη, είναι εχθρός της κομμουνιστικής επανάστασής τους επειδή ενσπείρει τον μικροαστισμό στις γραμμές της εργατικής πρωτοπορίας, άρα και στις δικές τους. Ο κυριότερος εχθρός του λαού είναι τα συνδικάτα των εύπορων εργατών, δηλαδή εκείνων που απλώς συνεχίζουν προς το εκάστοτε παρόν να εργάζονται. Καταργείστε τα συνδικάτα και εκτελέστε τους συνδικαλιστές∙ ο ξεσηκωμός των ανέργων θα επακολουθήσει αυτόματα!

Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι ή αλλιώς, κανένας άνεργος δεν θα ξεσηκωθεί για να σπεύσει να διασώσει τους έγκλειστους ήρωες του Μαξίμουγκραντ αν δεν του προκαταβάλλουνπρώτα στο χέρι επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, δηλαδή αν δεν αποκαταστήσουν προηγουμένως τη διαταραγμένη σχέση τους με την άθλια καθημερινότηταπου βιώνουμε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου.

Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν … σύντροφοι!