Κατανοώντας το κίνημα #EndSARS στη Νιγηρία

Κατανοώντας το κίνημα #EndSARS στη Νιγηρία

  • |

Ένα φάντασμα στοιχειώνει την κυρίαρχη τάξη της Νιγηρίας τις τελευταίες ημέρες και εβδομάδες: το φάντασμα της δυνατότητας και του ενδεχόμενου μιας μαζικής εξέγερσης των φτωχών και σκληρά καταπιεζόμενων πολιτών και των εκμεταλλευόμενων τάξεων.

Τζέι Γκάσκια | μετάφραση Στέλλα Μούσμουλα

 

Αυτό το φά­ντα­σμα απε­λευ­θε­ρώ­θη­κε τε­λι­κά με ορμή όταν ο θυμός των νέων ξέ­σπα­σε στους δρό­μους, γεν­νώ­ντας τις δια­δη­λώ­σεις του κι­νή­μα­τος #EndSars [για την κα­τάρ­γη­ση του ει­δι­κού αστυ­νο­μι­κού σώ­μα­τος SARS, «Σώμα κα­τα­πο­λέ­μη­σης λη­στειών»]. Οι δια­δη­λώ­σεις αυτές μέσα σε δύο εβδο­μά­δες εξε­λί­χθη­καν σε μια νε­ο­λαι­ί­στι­κη εξέ­γερ­ση τόσο με­γά­λης κλί­μα­κας που έγινε η «στιγ­μή» μα­ζι­κής αυ­τε­νέρ­γειας που ση­μα­δεύ­ει για πάντα για τις ζωές μιας ολό­κλη­ρης γε­νιάς.

Αλλά πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σου­με πώς οι αμ­φι­σβη­τή­σεις που σι­γό­και­γαν όπως η χό­βο­λη υπο­δαυ­λί­στη­καν έτσι ώστε να φου­ντώ­σουν σαν θη­ριώ­δεις φλό­γες μιας ανε­ξέ­λεγ­κτης πυρ­κα­γιάς σε άγριο δάσος.

 

Τά­ξεις, κα­τα­στο­λή και εκ­με­τάλ­λευ­ση

Τον Μάιο του 2020, η επί­ση­μη Εθνι­κή Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία της Νι­γη­ρί­ας [NBS] ανέ­φε­ρε ότι το 40,1% του πλη­θυ­σμού -δη­λα­δή 82,9 εκα­τομ­μύ­ρια άτο­μα- ζούσε κάτω από το επί­ση­μο όριο της φτώ­χειας, ανα­φέ­ρο­ντας ότι:  «Στη Νι­γη­ρία, το 40,1% του συ­νο­λι­κού πλη­θυ­σμού κα­τα­τάσ­σο­νταν στην κα­τη­γο­ρία της φτώ­χιας. Με άλλα λόγια, κατά μέσο όρο τέσ­σε­ρα στα δέκα άτομα στη Νι­γη­ρία έχουν πραγ­μα­τι­κή κατά κε­φα­λήν δα­πά­νη κάτω από 137.430 νάιρα (352 δο­λά­ρια) ετη­σί­ως».

 

Επι­πλέ­ον, σύμ­φω­να με την ανα­φο­ρά του δευ­τέ­ρου τρι­μή­νου της Εθνι­κής Στα­τι­στι­κής Υπη­ρε­σί­ας, η ανερ­γία επί­σης επι­δει­νώ­θη­κε σε σχέση με το τρίτο τρί­μη­νο του 2018, όπου είναι η τε­λευ­ταία φορά που η Εθνι­κή Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία δη­μο­σί­ευ­σε στα­τι­στι­κά στοι­χεία για την ανερ­γία. Το γε­νι­κό πο­σο­στό ανερ­γί­ας αυ­ξή­θη­κε κατά 4% από 23,1% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 σε 27,1% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020, ενώ το πο­σο­στό υπο­α­πα­σχό­λη­σης αυ­ξή­θη­κε κατά 8,5% από 20,1% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 σε 28,6% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020. Αυτά συ­νε­πά­γο­νται που ότι το «συ­νο­λι­κό» πο­σο­στό ανερ­γί­ας είχε αυ­ξη­θεί κατά 12,5% από 43,2% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 σε 55,7% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020.

Η κα­τά­στα­ση είναι ακόμη πιο θλι­βε­ρή με­τα­ξύ των νέων ηλι­κί­ας από 15 έως 34 ετών, με το πο­σο­στό ανερ­γί­ας των νέων να αυ­ξά­νε­ται κατά 5,2%, από 29,7% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 σε 34,9% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020, ενώ το πο­σο­στό υπο­α­πα­σχό­λη­σης στην ίδια ηλι­κια­κή ομάδα, κατά 2,5%, από 25,7% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 σε 28,2% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020. Πράμα που ση­μαί­νει ότι το συ­νο­λι­κό πο­σο­στό ανερ­γί­ας των νέων αυ­ξή­θη­κε κατά 7,7%, από 55,4% το τρίτο τρί­μη­νο του 2018 στο σχε­δόν αστρο­νο­μι­κό 63,1% το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο του 2020.

Από τα προη­γού­με­να, γί­νε­ται εμ­φα­νές ότι 2 στους 5 Νι­γη­ρια­νούς ζουν σε συν­θή­κες φτώ­χειας, με πε­ρί­που το ίδιο πο­σο­στό -δη­λα­δή 2 στους 5 Νι­γη­ρια­νούς πα­ρα­γω­γι­κής ηλι­κί­ας- είτε να είναι χωρίς δου­λειά, είτε σε επι­σφά­λεια η οποία τους οδη­γεί στη φτώ­χεια. Εν τω με­τα­ξύ, με­τα­ξύ των νέων, πε­ρισ­σό­τε­ροι από 3 στους 5 νέους ηλι­κί­ας 15 έως 34 ετών είναι άνερ­γοι.

Αυτό είναι το πλαί­σιο μέσα στο οποίο μπο­ρεί να κα­τα­νοη­θεί σωστά η επι­τυ­χής κι­νη­το­ποί­η­ση που οφεί­λε­ται στο θυμό και τις δυ­σφο­ρί­ες των νέων, εδώ και τρεις εβδο­μά­δες.

Ο ιστο­ρι­κός και τα­ξι­κός χα­ρα­κτή­ρας του κρά­τους

Είναι επί­σης ση­μα­ντι­κό να κα­τα­νο­ή­σου­με τον χα­ρα­κτή­ρα του Νι­γη­ρια­νού κρά­τους, και γιατί αυτός συ­νέ­βα­λε όχι μόνο στην απο­τυ­χία  δια­κυ­βέρ­νη­σης, αλλά και στην επι­βο­λή οι­κο­νο­μι­κών στε­ρή­σε­ων, στον συχνά αδί­στα­κτο χα­ρα­κτή­ρα της εκ­με­τάλ­λευ­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης και τον συ­νε­πα­γό­με­να κα­τα­σταλ­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα του κρά­τους. Αυτός ο κα­τα­σταλ­τι­κός χα­ρα­κτή­ρας γεννά την απο­ξέ­νω­ση από το λαό και καλ­λιερ­γεί έντο­να την τάση για σκλη­ρή με­τα­χεί­ρι­ση των πο­λι­τών και για πα­ρα­βί­α­ση και προ­σβο­λή των δι­καιω­μά­των τους -γε­νι­κά από τις υπη­ρε­σί­ες ασφά­λειας και επι­βο­λής του νόμου, και ει­δι­κό­τε­ρα από την αστυ­νο­μία και τις ει­δι­κές  μο­νά­δες κα­τα­πο­λέ­μη­σης του εγκλή­μα­τος, όπως το δια­βό­η­το μι­ση­τό Ει­δι­κό Σώμα Κα­τα­πο­λέ­μη­σης των Λη­στειών [Special Anti-Robbery Squad, SARS].

Το σύγ­χρο­νο Νι­γη­ρια­νό κρά­τος έχει δια­μορ­φω­θεί σε ση­μα­ντι­κό βαθμό από την αποι­κια­κή του προ­έ­λευ­ση ως κρά­τος κα­το­χής και «επι­βο­λής της ει­ρή­νης», που απαι­τεί τη χρήση και την ανά­πτυ­ξη κα­τα­σταλ­τι­κών υπη­ρε­σιών και θε­σμών αστυ­νό­μευ­σης, ασφά­λειας και επι­βο­λής του νόμου .

Αυτός ο εγ­γε­νής χα­ρα­κτή­ρας του κρά­τους να επα­φί­ε­ται στη χρήση βίας για τη δια­τή­ρη­ση της ηγε­μο­νί­ας της άρ­χου­σας τάξης και την επι­βο­λή της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής της, ο οποί­ος ευ­νό­η­σε την άρ­χου­σα τάξη και εξα­θλί­ω­σε την ερ­γα­τι­κή τάξη, οδή­γη­σε στη συ­γκέ­ντρω­ση του κοι­νω­νι­κού πλού­του σε πολύ λίγα χέρια. Αυτή η δια­δι­κα­σία ενι­σχύ­θη­κε πε­ραι­τέ­ρω κάτω από τρεις δε­κα­ε­τί­ες αυ­ταρ­χι­κής στρα­τιω­τι­κής δι­κτα­το­ρί­ας από το 1966 έως το 1999.

Κατά συ­νέ­πεια, η άρ­χου­σα τάξη είναι ιδιαί­τε­ρα απο­κομ­μέ­νη από τους ερ­γα­ζό­με­νους, η στάση της απέ­να­ντί τους είναι αλα­ζο­νι­κή, ενερ­γεί με ατι­μω­ρη­σία και έχο­ντας πάρει θάρ­ρος από τον από­λυ­το έλεγ­χο που ασκεί στον κοι­νω­νι­κό πλού­το και στους μο­χλούς εξου­σί­ας της κοι­νω­νί­ας, έχει γεν­νή­σει μια κουλ­τού­ρα διε­φθαρ­μέ­νης και επι­δει­κτι­κής ζωής.

Το EndSARS και το ευ­ρύ­τε­ρο κί­νη­μα

Στο πλαί­σιο των όσων έχουν ήδη πε­ρι­γρα­φεί πα­ρα­πά­νω, που μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν ως οι δο­μι­κοί και συ­στη­μι­κοί πα­ρά­γο­ντες στις ρίζες της εξέ­γερ­σης των νέων, μπο­ρού­με επί­σης να εντο­πί­σου­με μια σειρά πιο άμε­σων «πυ­ρο­δο­τών» οι οποί­οι συ­νέ­βα­λαν στο να κα­τέ­βει η νε­ο­λαία στους δρό­μους.

Τις εβδο­μά­δες πριν από τις δια­δη­λώ­σεις του #EndSARS, η κυ­βέρ­νη­ση της Νι­γη­ρί­ας είχε επι­βά­λει στον λαό νέες και πρό­σθε­τες επι­βα­ρύν­σεις και στε­ρή­σεις: «δί­δυ­μες» αυ­ξή­σεις τιμών στο κό­στος της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας και των καυ­σί­μων. Σε μια χώρα με πε­ριο­ρι­σμέ­νες δυ­να­τό­τη­τες και υπο­δο­μές πα­ρα­γω­γής, δια­νο­μής και με­τα­φο­ράς ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, που έχουν ως απο­τέ­λε­σμα η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των νοι­κο­κυ­ριών και των επι­χει­ρή­σε­ων είτε να μην συν­δέ­ο­νται κα­θό­λου με το εθνι­κό δη­μό­σιο δί­κτυο, είτε να μην εφο­διά­ζο­νται επαρ­κώς για τις ανά­γκες τους, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας που απαι­τεί­ται για την τρο­φο­δο­σία νοι­κο­κυ­ριών και επι­χει­ρή­σε­ων είναι αυ­το­πα­ρα­γό­με­νη.

Για πα­ρά­δειγ­μα, η δια­θέ­σι­μη ηλε­κτρι­κή ενέρ­γεια προς με­τα­βί­βα­ση σε χρή­στες του εθνι­κού δι­κτύ­ου δεν έχει ξε­πε­ρά­σει ποτέ τα 5.500 με­γα­βάτ (MWs). Συ­νή­θως είναι στα 3.000 με­γα­βάτ κατά μέσο όρο μια οποια­δή­πο­τε ημέρα. Και αυτό σε μια οι­κο­νο­μία που είναι η με­γα­λύ­τε­ρη στην υπο­σα­χά­ρια Αφρι­κή, και η οποία τρο­φο­δο­τεί­ται από πε­ρισ­σό­τε­ρα από 55.000 με­γα­βάτ με συ­ντη­ρη­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς. Έτσι, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των νοι­κο­κυ­ριών, των επι­χει­ρή­σε­ων και των γρα­φεί­ων εξαρ­τά­ται από  αυ­το­πα­ρα­γό­με­νη ηλε­κτρι­κή ενέρ­γεια, με τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τα αυτών να στη­ρί­ζε­ται σε γεν­νή­τριες που τρο­φο­δο­τού­νται με καύ­σι­μο προ­κει­μέ­νου να πα­ρά­ξουν την ηλε­κτρι­κή ενέρ­γεια που χρειά­ζο­νται. Οι επι­χει­ρή­σεις που βρί­σκο­νται υπό την αι­γί­δα της Ένω­σης Κα­τα­σκευα­στών της Νι­γη­ρί­ας [MAN] ανα­φέ­ρουν ότι κατά τη διάρ­κεια του οι­κο­νο­μι­κού έτους 2019, ξό­δε­ψαν σχε­δόν 80 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια νάιρα για αυ­το­πα­ρα­γό­με­νη ενέρ­γεια, που ανα­λο­γούν σχε­δόν στο 40% του κό­στους πα­ρα­γω­γής τους, κα­θι­στώ­ντας έτσι τις επι­χει­ρή­σεις τους λι­γό­τε­ρο αντα­γω­νι­στι­κές.

Η αύ­ξη­ση των τιμών των καυ­σί­μων και των τι­μο­λο­γί­ων ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, καθώς και η αύ­ξη­ση των φο­ρο­λο­γι­κών συ­ντε­λε­στών και η επι­βο­λή νέων φόρων, δη­μιούρ­γη­σαν μια ατμό­σφαι­ρα βα­θιάς οργής και αύ­ξη­σαν την αί­σθη­ση της αδι­κί­ας στους ερ­γα­ζο­μέ­νους. Υπήρ­ξαν αρ­κε­τές ορ­γα­νω­μέ­νες δια­μαρ­τυ­ρί­ες ενά­ντια σε αυτά τα άδικα και αντι­δη­μο­φι­λή μέτρα σε όλη τη χώρα, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης μιας μα­ζι­κής κα­μπά­νιας και κι­νη­το­ποί­η­σης προ­κει­μέ­νου να πιε­στούν τα ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα να ανα­λά­βουν απερ­για­κή δράση και να ορ­γα­νώ­σουν δια­δη­λώ­σεις. Αυτή η κα­μπά­νια κα­τά­φε­ρε να σπρώ­ξει το Κο­γκρέ­σο Ερ­γα­τών της Νι­γη­ρί­ας και τη Γε­νι­κή Συ­νο­μο­σπον­δία Ερ­γα­τών να κη­ρύ­ξουν μια γε­νι­κή απερ­γία και μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις, που επρό­κει­το να αρ­χί­σουν στις 28 Σε­πτεμ­βρί­ου 2020.

 

Η αιφ­νι­δια­στι­κή μα­ταί­ω­ση της γε­νι­κής απερ­γί­ας και των δια­δη­λώ­σε­ων, μετά από τη συν­θη­κο­λό­γη­ση των βα­σι­κών Ερ­γα­τι­κών Κέ­ντρων, προ­κά­λε­σε  αυ­ξη­μέ­να επί­πε­δα απο­γο­ή­τευ­σης με­τα­ξύ των πο­λι­τών και ενί­σχυ­σε τον θυμό. Δεν ήταν παρά θέμα χρό­νου, το ότι μια σπίθα θα πυ­ρο­δο­τού­σε μια τε­ρά­στια πυρ­κα­γιά.

Οι δια­δη­λώ­σεις που κα­λέ­στη­καν για να εκ­φρα­στεί η λαϊκή δυ­σα­ρέ­σκεια κα­τα­στάλ­θη­καν από την αστυ­νο­μία και πρά­ξεις αστυ­νο­μι­κής βίας συ­νέ­χι­σαν λαμ­βά­νουν χώρα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον αμ­φι­σβή­τη­σης, απο­γο­ή­τευ­σης και θυμού.

Ο χα­ρα­κτή­ρας του κι­νή­μα­τος

Οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες σύ­ντο­μα μα­ζι­κο­ποι­ή­θη­καν και «αιχ­μα­λώ­τι­σαν» τη λαϊκή φα­ντα­σία. Οι διορ­γα­νω­τές αξιο­ποί­η­σαν απο­τε­λε­σμα­τι­κά τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης προ­κει­μέ­νου να ορ­γα­νώ­σουν και να κι­νη­το­ποι­ή­σουν. Και πα­ρό­λο που συμ­με­τεί­χαν στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις αρ­κε­τές ορ­γα­νώ­σεις, το ανα­δυό­με­νο και ανα­πτυσ­σό­με­νο κί­νη­μα ήταν δια­σκορ­πι­σμέ­νο, απο­κε­ντρω­μέ­νο και στε­ρού­νταν εμ­φα­νούς ηγε­σί­ας και συ­ντο­νι­σμού.

Καθώς οι δια­δη­λώ­σεις με­τα­τρά­πη­καν σε κί­νη­μα, το ίδιο το κί­νη­μα έγινε ένα πλα­τιά ανα­γνω­ρί­σι­μο ση­μείο ανα­φο­ράς. Οι αφη­γή­σεις που πα­ρου­σί­α­ζαν το κί­νη­μα ως «ακα­θο­δή­γη­το» και ανορ­γά­νω­το άρ­χι­σαν να δια­χέ­ο­νται και υιο­θε­τή­θη­καν από το ίδιο το κί­νη­μα και τους ορ­γα­νω­τές του. Αυτό το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, που υπήρ­ξε προ­φα­νώς λόγος για την επι­τυ­χία της ανά­πτυ­ξης του κι­νή­μα­τος, εξε­λί­χθη­κε επί­σης και σε Αχίλ­λειο Πτέρ­να του.

Το κί­νη­μα αγκά­λια­σε νέους δια­φό­ρων τά­ξε­ων, αν και η ηγε­σία του ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα νέοι της ανώ­τε­ρης με­σαί­ας τάξης, οι οποί­οι ασκού­σαν ιδε­ο­λο­γι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ηγε­μο­νία πάνω στο κί­νη­μα. Ωστό­σο, η ερ­γα­τι­κή νε­ο­λαία κα­τέ­κλυ­σε τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και έγινε η βάση τους, δί­νο­ντας στα­θε­ρό έδα­φος στο κί­νη­μα και ένα «αγκυ­ρο­βό­λι» για τις εκ­με­ταλ­λευό­με­νες τά­ξεις.

 

Ήταν αυτός ο μι­κτός χα­ρα­κτή­ρας του κι­νή­μα­τος που πα­ρεί­χε τη δυ­να­τό­τη­τα για ενερ­γό εμπλο­κή και πα­ρέμ­βα­ση της ορ­γα­νω­μέ­νης Αρι­στε­ράς και άλλων κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων στις δια­δη­λώ­σεις και το κί­νη­μα δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Αυτή η εμπλο­κή συ­νί­στα­το πα­ράλ­λη­λα και στη στάση αλ­λη­λεγ­γύ­ης, ενερ­γής συμ­με­το­χής στις δια­δη­λώ­σεις, όσο και στην ενερ­γή πα­ρέμ­βα­ση στις ιδέες και τα αι­τή­μα­τα του κι­νή­μα­τος, εξα­σφα­λί­ζο­ντας την έναρ­ξη μιας δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης για την κα­τεύ­θυν­ση του κι­νή­μα­τος, καθώς και την ορ­γα­νω­τι­κή στρα­τη­γι­κή και τα­κτι­κή του.

Η διευ­θέ­τη­ση ιστο­ρι­κών λο­γα­ρια­σμών

Βλέ­πο­ντας το κί­νη­μα στους δρό­μους να αν­θί­ζει και να με­γα­λώ­νει,  φο­βι­σμέ­νη από το ρυθμό του, η άρ­χου­σα τάξη ενήρ­γη­σε σύμ­φω­να με τη φύση της και κα­τέ­στει­λε με δύ­να­μη το κί­νη­μα, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας τη σφαγή του Lekki για πα­ρα­δειγ­μα­τι­σμό (στην οποία του­λά­χι­στον δώ­δε­κα άν­θρω­ποι σκο­τώ­θη­καν στο Λάγος από τον στρα­τό στις 20 Οκτω­βρί­ου, ενώ δε­κά­δες ακόμη σκο­τώ­θη­καν σε άλλες επι­θέ­σεις σε όλη την επι­κρά­τεια).

Η σφαγή του Lekki πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε μετά από αρ­κε­τές, ανε­πι­τυ­χείς, προ­σπά­θειες να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ορ­γα­νω­μέ­νοι μπρά­βοι που στρα­το­λο­γή­θη­καν από τις τά­ξεις στε­ρη­μέ­νων, φτω­χών και απο­ξε­νω­μέ­νων νέων, οι οποί­οι πλη­ρώ­θη­καν από το κρά­τος και την άρ­χου­σα τάξη, για να επι­τε­θούν και να δια­λύ­σουν τις δια­δη­λώ­σεις.

Αυτή η κα­τα­στο­λή των δια­δη­λώ­σε­ων στην αρ­χι­κή τους φάση, και η προ­σω­ρι­νή υπο­χώ­ρη­ση του κι­νή­μα­τος από τους δρό­μους μπρο­στά στις απει­λές, έχει δη­μιουρ­γή­σει τώρα ένα κενό που ενερ­γο­ποιεί και απε­λευ­θε­ρώ­νει τον θυμό αδι­κη­μέ­νων και απο­ξε­νω­μέ­νων τμη­μά­των της νε­ο­λαί­ας που στρέ­φο­νται κατά των πε­ριου­σιών και των επι­χει­ρή­σε­ων της άρ­χου­σας τάξης και κατά των θε­σμών του κρά­τους, ιδίως κατά των θε­σμών που επι­κου­ρούν την κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή -αστυ­νο­μία, δι­κα­στή­ρια και φυ­λα­κές.

Σε μια εν­διά­με­ση τε­λι­κή ση­μεί­ω­ση, είναι ση­μα­ντι­κό να ση­μειώ­σει κα­νείς  ότι το κί­νη­μα έχει επι­τύ­χει αρ­κε­τά πράγ­μα­τα. Ανά­γκα­σε το κρά­τος να δια­λύ­σει τη μι­ση­τή μο­νά­δα SARS και υπο­χρέ­ω­σε το κρά­τος να δε­σμευ­τεί και να συ­στή­σει δι­κα­στι­κές επι­τρο­πές έρευ­νας για να εξε­τά­σει και να διε­ρευ­νή­σει κα­ταγ­γε­λί­ες για αστυ­νο­μι­κή βία.

Αλλά, το πιο ση­μα­ντι­κό, έχει οδη­γή­σει στην αφύ­πνι­ση μιας νε­ό­τε­ρης γε­νιάς της ερ­γα­τι­κής τάξης και του λαού της Νι­γη­ρί­ας, που μα­θαί­νει να ανα­λαμ­βά­νει δράση, να δια­τυ­πώ­νει αι­τή­μα­τα σε επί­πε­δο κοι­νω­νί­ας και κρά­τους και (επί­σης) να ορ­γα­νώ­νε­ται, να κι­νη­το­ποιεί­ται και να συ­νερ­γά­ζε­ται.

Και πα­ρό­λο που κατά την έναρ­ξη του, το κί­νη­μα δια­κή­ρυσ­σε ότι δεν ήταν πο­λι­τι­κό, ως τη στιγ­μή της Σφα­γής του Lekki, το κί­νη­μα είχε πο­λι­τι­κο­ποι­η­θεί και οι δια­δη­λω­τές είχαν ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­η­θεί.

Έτσι, όπως και οι προη­γού­με­νες γε­νιές, οι οποί­ες ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­θη­καν πο­λι­τι­κά από την εξέ­γερ­ση των φοι­τη­τών το 1978 η οποία πέ­ρα­σε στην ιστο­ρία με το όνομα Ali Must Go, την εξέ­γερ­ση των φοι­τη­τών ως απά­ντη­ση στη σφαγή στο ABU (Ahmadu Bello University) το 1986, την πα­νε­θνι­κή εξέ­γερ­ση των νέων και την ανταρ­σία των πο­λι­τών με μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις κατά του Προ­γράμ­μα­τος Διαρ­θρω­τι­κής Προ­σαρ­μο­γής (Sap) το 1989, την αντί­στα­ση κατά των στρα­τιω­τι­κών που συ­νε­νώ­θη­κε στο κί­νη­μα της 12ης Ιου­νί­ου και πιο πρό­σφα­τα, την εξέ­γερ­ση του Ια­νουα­ρί­ου του 2012, αυτή η γενιά της Νι­γη­ρια­νής νε­ο­λαί­ας βρήκε τη δική της στιγ­μή ρι­ζο­σπα­στι­κής, πο­λι­τι­κής αφύ­πνι­σης στο κί­νη­μα για τη διά­λυ­ση του SARS.

Αυτό το κί­νη­μα, με τον τρόπο που ανα­πτύ­χθη­κε, και με τα μα­θή­μα­τα που έχει δι­δά­ξει, έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να γεν­νή­σει ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό Πα­νι­γη­ρια­νό Κί­νη­μα Νε­ο­λαί­ας με δια­φο­ρε­τι­κό όραμα για τη Νι­γη­ρία, το όραμα μια χώρας με πο­λί­τες δια­φο­ρε­τι­κούς με­τα­ξύ τους, ενω­μέ­νους και αφο­σιω­μέ­νους στην οι­κο­δό­μη­ση μιας πιο ανοι­χτής και δί­και­ης κοι­νω­νί­ας.

Και αυτό απο­τε­λεί το με­γα­λύ­τε­ρο -δυ­νη­τι­κά- επί­τευγ­μά του.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.