Σημειώσεις για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

Σημειώσεις για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

Ίσως ένας από τους πιο μεγάλους τίτλους που θα μπορούσαμε να δώσουμε για τις εκλογές που μόλις έγιναν να είναι το σπάσιμο του δικομματισμού. Η τουλάχιστον της κοινοβουλευτικής του κυριαρχίας.

Για πρώτη φορά στην ιστο­ρία του ευ­ρω­παϊ­κού κοι­νο­βου­λί­ου, τα δεξιά κόμ­μα­τα και οι σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές δυ­νά­μεις, δεν συ­γκέ­ντρω­σαν, την από­λυ­τη πλειο­ψη­φία.

Μιγκέλ Ουρμπάν*

Πρό­κει­ται για απο­τε­λέ­σμα­τα που ση­μα­το­δο­τούν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τη τάση της  επο­χής. Η κρίση των κομ­μά­των που πα­ρα­δο­σια­κά είχαν γαν­τζω­θεί στην εξου­σία, μετά από το Β πα­γκό­σμιο πό­λε­μο, δεν φαί­νε­ται να είναι το σύμ­πτω­μα μιας μόνο χώρας αλλά μάλ­λον ευ­ρω­παϊ­κό φαι­νό­με­νο. Ένα σύμ­πτω­μα της αυ­ξα­νό­με­νης ανά­πτυ­ξης του ακραί­ου κέ­ντρου που κυ­βερ­νά την Ευ­ρώ­πη με τη μορφή της Με­γά­λης Συμ­μα­χί­ας, και που ανά­με­σα σε άλλα , πα­ρά­γει έναν όλο και με­γα­λύ­τε­ρο κα­τα­κερ­μα­τι­σμό στα δια­φο­ρε­τι­κά εκλο­γι­κά επί­πε­δα.

Η ανα­τρο­πή της ηγε­μο­νί­ας του δι­κομ­μα­τι­σμού δεν συ­νε­πά­γε­ται αστά­θεια στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη δια­κυ­βέρ­νη­ση της Ε.Ε, όλα δεί­χνουν πως θα δια­τη­ρη­θεί , όπως συ­νη­θί­ζε­ται τα τε­λευ­ταία χρό­νια στους κοι­νο­τι­κούς θε­σμούς, χάρη στους Φι­λε­λεύ­θε­ρους και σί­γου­ρα τους Πρά­σι­νους που σχη­μα­τί­ζουν το πλατύ μέ­τω­πο δια­κυ­βέρ­νη­σης στις Βρυ­ξέλ­λες. Αυτές οι δύο ομά­δες είναι που αυ­ξή­θη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρο σε αυτές τις εκλο­γές κα­τα­κτώ­ντας την τρίτη και την τέ­ταρ­τη θέση στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο.

Η ανά­πτυ­ξη των Πρα­σί­νων και των Φι­λε­λεύ­θε­ρων σε συν­δυα­σμό με το σπά­σι­μο της ηγε­μο­νί­ας του δι­κομ­μα­τι­σμού , αφή­νει ανοι­χτό το σε­νά­ριο για τη δη­μιουρ­γία μιας νέας ευ­ρω­παϊ­κής συμ­μα­χί­ας που θα κυ­βερ­νά την Ευ­ρώ­πη και που θα δια­φα­νεί και με απτό τρόπο στην εκλο­γή της νέας ευ­ρω­παϊ­κής  κο­μι­σιόν και πάνω από όλα από το ποιος θα προ­ε­δρεύ­ει σε αυτό το όρ­γα­νο. Μια «προ­ο­δευ­τι­κή»  συμ­μα­χία  όπως την βά­φτι­σε ο Τίμ­μερ­μανς, ο σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της υπο­ψή­φιος, που θα βάλει φρένο στη δεξιά, αλλά που θα συ­νε­χί­σει τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες  πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας και της ξε­νο­φο­βί­ας της Ε.Ε.  Μια συμ­μα­χία στην οποία με τα­χύ­τη­τα έσπευ­σε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας που χρειά­ζε­ται να  φλερ­τά­ρει το Κί­νη­μα για την Αλ­λα­γή, αν θέλει να έχει μια ευ­και­ρία να κερ­δί­σει τη Νέα Δη­μο­κρα­τία στις επό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές στην Ελ­λά­δα.

Στο με­τα­ξύ αν και η ευ­ρω­παϊ­κή ακρο­δε­ξιά από τη μια  συ­γκέ­ντρω­σε ένα γλυ­κό­πι­κρο απο­τέ­λε­σμα από την άλλη αύ­ξη­σε την εκ­προ­σώ­πη­σή της  της κερ­δί­ζο­ντας ένα 25% στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Παρ όλα αυτά δεν κα­τόρ­θω­σε να συ­γκε­ντρώ­σει την επι­θυ­μη­τή  μειο­ψη­φία που θα της έδινε τη δυ­να­τό­τη­τα απο­φα­σι­στι­κής ψήφου, γε­γο­νός που την απο­μα­κρύ­νει από το βάρος που προ­έ­βλε­πε ότι θα είχε στην Ε.Ε.  Αυτό το γε­γο­νός έγινε δεχτό με πα­νη­γυ­ρι­σμούς και αγαλ­λί­α­ση, όμως μια πιο νη­φά­λια ανά­γνω­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος της ακρο­δε­ξιάς, μπο­ρεί να μας οδη­γή­σει στο να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με πως δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας λόγος να πα­νη­γυ­ρί­ζου­με, αντί­θε­τα υπάρ­χουν πολ­λοί λόγοι για να ανη­συ­χού­με.

Πρώτα από όλα, τα κόμ­μα­τα της ακρο­δε­ξιάς πήραν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ψή­φους σε τρεις από τις τέσ­σε­ρις πιο ισχυ­ρές χώρες οι οποί­ες είναι και αυτές που κα­τέ­χουν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες έδρες του ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου: Γαλ­λία, Ιτα­λία, Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο (που θα συ­νε­χί­σει να έχει εκ­προ­σώ­πη­ση στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο μέχρι να λυθεί το ζή­τη­μα του Brexit). Την ίδια στιγ­μή, τα πο­σο­στά της ακρο­δε­ξιάς συ­νε­χί­ζουν την ανο­δι­κή τους πο­ρεία, σε όλη την ήπει­ρο, κερ­δί­ζο­ντας εκ­προ­σώ­πη­ση σε χώρες , όπως η Ισπα­νία,  στις οποί­ες ποτέ μέχρι τώρα δεν υπήρ­χαν ακρο­δε­ξιοί εκλεγ­μέ­νοι. Σε εθνι­κό επί­πε­δο, τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι κάθε φορά όλο και πιο δυ­να­μι­κά, με ανα­γνω­ρι­σμέ­νους εκ­προ­σώ­πους στα Μί­ντια, και με ορ­γα­νώ­σεις όλο και πιο ρι­ζω­μέ­νες σε πε­ριο­χές της Χώρας.

Αν και το με­γά­λο πρό­βλη­μα της ακρο­δε­ξιάς συ­νε­χί­ζει να είναι η εκλο­γι­κή της δια­σπο­ρά, όλα προ­μη­νύ­ουν ότι θα συ­νε­χί­σει να είναι πα­ρού­σα, του­λά­χι­στον μέχρι να φανεί τι θα γίνει με το Brexit αλλά και τι ανα­κα­τα­τά­ξεις θα προ­κα­λέ­σει αυτό στις πο­λι­τι­κές ομά­δες του ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου.

Την μέρα των ευ­ρω­ε­κλο­γών  της προη­γού­με­νης πα­ρα­σκευ­ής, το κί­νη­μα Πα­ρα­σκευ­ές για το μέλ­λον, κα­λού­σε σε νέα μα­θη­τι­κή απερ­γία σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 1600 πό­λεις σε όλη την Ευ­ρώ­πη, με στόχο να δια­δώ­σει το επεί­γον του κλι­μα­τι­κού ζη­τή­μα­τος, και από ότι φά­νη­κε από το απο­τέ­λε­σμα των Πρα­σί­νων , πέ­τυ­χε το στόχο του.  Αυτό το κί­νη­μα μέσα σε λί­γους μήνες έχει με­τα­τρα­πεί σε μία από τις βα­σι­κές δυ­νά­μεις κι­νη­το­ποί­η­σης του οι­κο­λο­γι­κού κι­νή­μα­τος, σε χώρες όπως η Σου­η­δία, η  Γερ­μα­νία, η Αυ­στρία, το Βέλ­γιο, η Γαλ­λία η Ελ­βε­τία, όπου οι απερ­γί­ες και οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες των Πα­ρα­σκευών, είναι μα­ζι­κό­τα­τες εδώ και μήνες και όπου οι Πρά­σι­νοι συ­νε­χί­ζουν να έχουν τα κα­λύ­τε­ρά τους πο­σο­στά.

Τα κακά απο­τε­λέ­σμα­τα των Unidas Podemos στο Ισπα­νι­κό Κρά­τος, δυ­στυ­χώς δεν απο­τε­λούν την εξαί­ρε­ση της Ευ­ρώ­πης αλλά τον κα­νό­να, σε μια εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία όπου ο με­γά­λος ητ­τη­μέ­νος σε κάθε πε­ρί­πτω­ση υπήρ­ξε η αρι­στε­ρά η οποία έχασε του­λά­χι­στον 14 έδρες. Μια αρι­στε­ρά εντε­λώς ανί­κα­νη να σχε­διά­σει μια στρα­τη­γι­κή που θα την δια­φο­ρο­ποιεί από το σο­σιαλ-φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, που πολ­λές φορές πέ­φτει στην πα­γί­δα ενός αντι-με­τα­να­στευ­τι­κού λόγου, με την εξαί­ρε­ση του Bloco de Esquerda στην Πορ­το­γα­λία που ση­μεί­ω­σε μια ση­μα­ντι­κή άνοδο. Η εξαί­ρε­ση αυτή οφεί­λε­ται σε με­γά­λο βαθμό σε μια στάση ξε­κά­θα­ρης ανε­ξαρ­τη­σί­ας, απέν­να­τι στην σο­σια­λι­στι­κή πορ­το­γα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση και σε μια κα­μπά­νια στην οποία ξε­χώ­ρι­σε το ζή­τη­μα της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και της υπε­ρά­σπι­σης των κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των που απει­λού­νται από τις Βρυ­ξέλ­λες.

Το άνοιγ­μα αυτού του νέου κύ­κλου στην Ε.Ε θα πρέ­πει να γίνει η ευ­και­ρία για να κά­νου­με έναν απο­λο­γι­σμό σε βάθος για την ευ­ρω­παϊ­κή αρι­στε­ρά , να ανα­διορ­γα­νω­θού­με και να ανοί­ξου­με την απα­ραί­τη­τη συ­ζή­τη­ση για τη στρα­τη­γι­κή μας σχε­τι­κά με την Ε.Ε και τα κα­θή­κο­ντα της επό­με­νης πε­ριό­δου.

*O Μι­γκέλ Ουρ­μπάν είναι ευ­ρω­βου­λευ­τής του Πο­δέ­μος

rproject.gr