Σημειώσεις για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

Ίσως ένας από τους πιο μεγάλους τίτλους που θα μπορούσαμε να δώσουμε για τις εκλογές που μόλις έγιναν να είναι το σπάσιμο του δικομματισμού. Η τουλάχιστον της κοινοβουλευτικής του κυριαρχίας.

Για πρώτη φορά στην ιστο­ρία του ευ­ρω­παϊ­κού κοι­νο­βου­λί­ου, τα δεξιά κόμ­μα­τα και οι σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές δυ­νά­μεις, δεν συ­γκέ­ντρω­σαν, την από­λυ­τη πλειο­ψη­φία.

Μιγκέλ Ουρμπάν*

Πρό­κει­ται για απο­τε­λέ­σμα­τα που ση­μα­το­δο­τούν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τη τάση της  επο­χής. Η κρίση των κομ­μά­των που πα­ρα­δο­σια­κά είχαν γαν­τζω­θεί στην εξου­σία, μετά από το Β πα­γκό­σμιο πό­λε­μο, δεν φαί­νε­ται να είναι το σύμ­πτω­μα μιας μόνο χώρας αλλά μάλ­λον ευ­ρω­παϊ­κό φαι­νό­με­νο. Ένα σύμ­πτω­μα της αυ­ξα­νό­με­νης ανά­πτυ­ξης του ακραί­ου κέ­ντρου που κυ­βερ­νά την Ευ­ρώ­πη με τη μορφή της Με­γά­λης Συμ­μα­χί­ας, και που ανά­με­σα σε άλλα , πα­ρά­γει έναν όλο και με­γα­λύ­τε­ρο κα­τα­κερ­μα­τι­σμό στα δια­φο­ρε­τι­κά εκλο­γι­κά επί­πε­δα.

Η ανα­τρο­πή της ηγε­μο­νί­ας του δι­κομ­μα­τι­σμού δεν συ­νε­πά­γε­ται αστά­θεια στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη δια­κυ­βέρ­νη­ση της Ε.Ε, όλα δεί­χνουν πως θα δια­τη­ρη­θεί , όπως συ­νη­θί­ζε­ται τα τε­λευ­ταία χρό­νια στους κοι­νο­τι­κούς θε­σμούς, χάρη στους Φι­λε­λεύ­θε­ρους και σί­γου­ρα τους Πρά­σι­νους που σχη­μα­τί­ζουν το πλατύ μέ­τω­πο δια­κυ­βέρ­νη­σης στις Βρυ­ξέλ­λες. Αυτές οι δύο ομά­δες είναι που αυ­ξή­θη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρο σε αυτές τις εκλο­γές κα­τα­κτώ­ντας την τρίτη και την τέ­ταρ­τη θέση στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο.

Η ανά­πτυ­ξη των Πρα­σί­νων και των Φι­λε­λεύ­θε­ρων σε συν­δυα­σμό με το σπά­σι­μο της ηγε­μο­νί­ας του δι­κομ­μα­τι­σμού , αφή­νει ανοι­χτό το σε­νά­ριο για τη δη­μιουρ­γία μιας νέας ευ­ρω­παϊ­κής συμ­μα­χί­ας που θα κυ­βερ­νά την Ευ­ρώ­πη και που θα δια­φα­νεί και με απτό τρόπο στην εκλο­γή της νέας ευ­ρω­παϊ­κής  κο­μι­σιόν και πάνω από όλα από το ποιος θα προ­ε­δρεύ­ει σε αυτό το όρ­γα­νο. Μια «προ­ο­δευ­τι­κή»  συμ­μα­χία  όπως την βά­φτι­σε ο Τίμ­μερ­μανς, ο σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της υπο­ψή­φιος, που θα βάλει φρένο στη δεξιά, αλλά που θα συ­νε­χί­σει τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες  πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας και της ξε­νο­φο­βί­ας της Ε.Ε.  Μια συμ­μα­χία στην οποία με τα­χύ­τη­τα έσπευ­σε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας που χρειά­ζε­ται να  φλερ­τά­ρει το Κί­νη­μα για την Αλ­λα­γή, αν θέλει να έχει μια ευ­και­ρία να κερ­δί­σει τη Νέα Δη­μο­κρα­τία στις επό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές στην Ελ­λά­δα.

Στο με­τα­ξύ αν και η ευ­ρω­παϊ­κή ακρο­δε­ξιά από τη μια  συ­γκέ­ντρω­σε ένα γλυ­κό­πι­κρο απο­τέ­λε­σμα από την άλλη αύ­ξη­σε την εκ­προ­σώ­πη­σή της  της κερ­δί­ζο­ντας ένα 25% στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Παρ όλα αυτά δεν κα­τόρ­θω­σε να συ­γκε­ντρώ­σει την επι­θυ­μη­τή  μειο­ψη­φία που θα της έδινε τη δυ­να­τό­τη­τα απο­φα­σι­στι­κής ψήφου, γε­γο­νός που την απο­μα­κρύ­νει από το βάρος που προ­έ­βλε­πε ότι θα είχε στην Ε.Ε.  Αυτό το γε­γο­νός έγινε δεχτό με πα­νη­γυ­ρι­σμούς και αγαλ­λί­α­ση, όμως μια πιο νη­φά­λια ανά­γνω­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος της ακρο­δε­ξιάς, μπο­ρεί να μας οδη­γή­σει στο να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με πως δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας λόγος να πα­νη­γυ­ρί­ζου­με, αντί­θε­τα υπάρ­χουν πολ­λοί λόγοι για να ανη­συ­χού­με.

Πρώτα από όλα, τα κόμ­μα­τα της ακρο­δε­ξιάς πήραν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ψή­φους σε τρεις από τις τέσ­σε­ρις πιο ισχυ­ρές χώρες οι οποί­ες είναι και αυτές που κα­τέ­χουν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες έδρες του ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου: Γαλ­λία, Ιτα­λία, Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο (που θα συ­νε­χί­σει να έχει εκ­προ­σώ­πη­ση στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο μέχρι να λυθεί το ζή­τη­μα του Brexit). Την ίδια στιγ­μή, τα πο­σο­στά της ακρο­δε­ξιάς συ­νε­χί­ζουν την ανο­δι­κή τους πο­ρεία, σε όλη την ήπει­ρο, κερ­δί­ζο­ντας εκ­προ­σώ­πη­ση σε χώρες , όπως η Ισπα­νία,  στις οποί­ες ποτέ μέχρι τώρα δεν υπήρ­χαν ακρο­δε­ξιοί εκλεγ­μέ­νοι. Σε εθνι­κό επί­πε­δο, τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι κάθε φορά όλο και πιο δυ­να­μι­κά, με ανα­γνω­ρι­σμέ­νους εκ­προ­σώ­πους στα Μί­ντια, και με ορ­γα­νώ­σεις όλο και πιο ρι­ζω­μέ­νες σε πε­ριο­χές της Χώρας.

Αν και το με­γά­λο πρό­βλη­μα της ακρο­δε­ξιάς συ­νε­χί­ζει να είναι η εκλο­γι­κή της δια­σπο­ρά, όλα προ­μη­νύ­ουν ότι θα συ­νε­χί­σει να είναι πα­ρού­σα, του­λά­χι­στον μέχρι να φανεί τι θα γίνει με το Brexit αλλά και τι ανα­κα­τα­τά­ξεις θα προ­κα­λέ­σει αυτό στις πο­λι­τι­κές ομά­δες του ευ­ρω­κοι­νο­βου­λί­ου.

Την μέρα των ευ­ρω­ε­κλο­γών  της προη­γού­με­νης πα­ρα­σκευ­ής, το κί­νη­μα Πα­ρα­σκευ­ές για το μέλ­λον, κα­λού­σε σε νέα μα­θη­τι­κή απερ­γία σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 1600 πό­λεις σε όλη την Ευ­ρώ­πη, με στόχο να δια­δώ­σει το επεί­γον του κλι­μα­τι­κού ζη­τή­μα­τος, και από ότι φά­νη­κε από το απο­τέ­λε­σμα των Πρα­σί­νων , πέ­τυ­χε το στόχο του.  Αυτό το κί­νη­μα μέσα σε λί­γους μήνες έχει με­τα­τρα­πεί σε μία από τις βα­σι­κές δυ­νά­μεις κι­νη­το­ποί­η­σης του οι­κο­λο­γι­κού κι­νή­μα­τος, σε χώρες όπως η Σου­η­δία, η  Γερ­μα­νία, η Αυ­στρία, το Βέλ­γιο, η Γαλ­λία η Ελ­βε­τία, όπου οι απερ­γί­ες και οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες των Πα­ρα­σκευών, είναι μα­ζι­κό­τα­τες εδώ και μήνες και όπου οι Πρά­σι­νοι συ­νε­χί­ζουν να έχουν τα κα­λύ­τε­ρά τους πο­σο­στά.

Τα κακά απο­τε­λέ­σμα­τα των Unidas Podemos στο Ισπα­νι­κό Κρά­τος, δυ­στυ­χώς δεν απο­τε­λούν την εξαί­ρε­ση της Ευ­ρώ­πης αλλά τον κα­νό­να, σε μια εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία όπου ο με­γά­λος ητ­τη­μέ­νος σε κάθε πε­ρί­πτω­ση υπήρ­ξε η αρι­στε­ρά η οποία έχασε του­λά­χι­στον 14 έδρες. Μια αρι­στε­ρά εντε­λώς ανί­κα­νη να σχε­διά­σει μια στρα­τη­γι­κή που θα την δια­φο­ρο­ποιεί από το σο­σιαλ-φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, που πολ­λές φορές πέ­φτει στην πα­γί­δα ενός αντι-με­τα­να­στευ­τι­κού λόγου, με την εξαί­ρε­ση του Bloco de Esquerda στην Πορ­το­γα­λία που ση­μεί­ω­σε μια ση­μα­ντι­κή άνοδο. Η εξαί­ρε­ση αυτή οφεί­λε­ται σε με­γά­λο βαθμό σε μια στάση ξε­κά­θα­ρης ανε­ξαρ­τη­σί­ας, απέν­να­τι στην σο­σια­λι­στι­κή πορ­το­γα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση και σε μια κα­μπά­νια στην οποία ξε­χώ­ρι­σε το ζή­τη­μα της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής και της υπε­ρά­σπι­σης των κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των που απει­λού­νται από τις Βρυ­ξέλ­λες.

Το άνοιγ­μα αυτού του νέου κύ­κλου στην Ε.Ε θα πρέ­πει να γίνει η ευ­και­ρία για να κά­νου­με έναν απο­λο­γι­σμό σε βάθος για την ευ­ρω­παϊ­κή αρι­στε­ρά , να ανα­διορ­γα­νω­θού­με και να ανοί­ξου­με την απα­ραί­τη­τη συ­ζή­τη­ση για τη στρα­τη­γι­κή μας σχε­τι­κά με την Ε.Ε και τα κα­θή­κο­ντα της επό­με­νης πε­ριό­δου.

*O Μι­γκέλ Ουρ­μπάν είναι ευ­ρω­βου­λευ­τής του Πο­δέ­μος

rproject.gr