Συνέχιση της λιτότητας με άλλα μέσα

Συνέχιση της λιτότητας με άλλα μέσα

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι προτάσεις για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ για το καλό της «εθνικής οικονομίας».

Ση­μί­της, ΣΕΒ και μέρος του αστι­κού Τύπου είναι οι πιο πρό­σφα­τες εν­δεί­ξεις ότι όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι όλο και πιο συχνά να πα­ρα­βιά­ζουν την ανέγ­γι­χτη έως σή­με­ρα ιε­ρό­τη­τα της «πάση θυσία πα­ρα­μο­νής στο ευρώ». Είναι αυτός ο λόγος που αυτό εδώ το site επι­μέ­νει ξανά και ξανά ότι η πι­θα­νή έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη δεν απο­τε­λεί από μόνη της κα­νε­νός εί­δους λύση για την τάξη που υπο­φέ­ρει: για τους ερ­γα­ζό­με­νους, τους ανέρ­γους, τη νε­ο­λαία, τους συ­ντα­ξιού­χους. Είναι γι’ αυτό το λόγο που επι­μέ­νου­με σε ένα συ­νο­λι­κό πρό­γραμ­μα αντι-λι­τό­τη­τας που ανα­γκα­στι­κά θα βάζει ζη­τή­μα­τα ανα­τρο­πής του κα­πι­τα­λι­σμού.

Γιατί αλ­λιώς, αν μεί­νου­με μόνον στην ανά­γκη εξό­δου από το ευρώ και της «ανα­συ­γκρό­τη­σης της εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας», οι συμ­μα­χί­ες γί­νο­νται προ­φα­νείς: όχι μόνον πια με εθνι­κι­στές τύπου ΕΠΑΜ, αλλά και με «με­τα­νοη­μέ­νους» αστούς που, όπως και η πλειο­νό­τη­τα των Βρε­τα­νών ομο­λό­γων τους, θα δουν τη διέ­ξο­δο για τη «χώρα» εκτός ευρώ.

Δυ­στυ­χώς η προ­ο­πτι­κή της ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας εντός του κα­πι­τα­λι­σμού αλλά εκτός του ευρώ απο­κτά σιγά σιγά ακόμη χει­ρό­τε­ρους δυ­νη­τι­κούς συμ­μά­χους από τους πα­ρα­πά­νω: Σή­με­ρα (20/2) ο επι­κε­φα­λής της επι­τρο­πής προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τι­κής Ένω­σης (CDU/CSU) στη γερ­μα­νι­κή Βουλή δή­λω­σε πως θε­ω­ρεί την «έξοδο της Ελ­λά­δας από την ευ­ρω­ζώ­νη για ένα χρο­νι­κό διά­στη­μα» ως εν­δε­δειγ­μέ­νη. «Με αυτόν τον τρόπο θα έχει τη δυ­να­τό­τη­τα η χώρα να προ­ω­θή­σει την εξυ­γί­αν­ση της οι­κο­νο­μί­ας της», είπε αφο­πλι­στι­κά στο δη­μό­σιο γερ­μα­νι­κό ρα­διό­φω­νο Deutschlandfunk (DLF).

Σύμ­φω­να με τον χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τη πο­λι­τι­κό, η Ελ­λά­δα έχο­ντας τη δική της νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή θα έχει την δυ­να­τό­τη­τα  να ανα­κάμ­ψει [sic]. «Μετά μπο­ρεί να συ­ζη­τη­θεί σε μια διά­σκε­ψη δα­νει­στών το πο­σο­στό απο­πλη­ρω­μής των δα­νεί­ων», λέει.

Η ανά­γκη για τα­ξι­κή γεί­ω­ση, για σύν­δε­ση του πο­λι­τι­κού προ­γράμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς με τα συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης και μόνον, γί­νε­ται εμ­φα­νώς επι­τα­κτι­κή. Γιατί μόνον αυτή μπο­ρεί να δια­σφα­λί­σει ότι το ερ­γα­λείο «εθνι­κό νό­μι­σμα» δεν θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί όπως δια­φαί­νε­ται ότι πάει να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί από τους κα­πι­τα­λι­στές, ντό­πιους και ξέ­νους πια: για πάση θυσία συ­νέ­χι­ση της λι­τό­τη­τας με άλλα μέσα…

//rproject.gr

Πέτρος Τσάγκαρης