Η Δημουλά και το δικαίωμα στην τεμπελιά

Η Δημουλά και το δικαίωμα στην τεμπελιά

  • |

Το θυμήθηκα και είναι η ιδανική ευκαιρία να το καταθέσω. Το 2006, με τον Τάσο Τσακίρογλου (μικρός δεν είναι ο κόσμος;) κάθε Κυριακή κάναμε δίωρη ραδιοφωνική εκπομπή στον αλήστου μνήμης «Φλας», σε περίοδο χαοτικής πλην δημιουργικής αυτοδιαχείρισής του από απλήρωτους εργαζόμενους, με τον ιδιοκτήτη (Σ. Κόκκαλη) να παίζει το κρυφτούλι του «βασικού μετόχου».

Γιάννης Κιμπουρόπουλος

Απρίλης ήταν, θέμα της εκπομπής –την ετοιμάζαμε μεταξύ άλλων στη διάρκεια της εβδομάδας– «Το δικαίωμα στην τεμπελιά». Θυμηθήκαμε τον τζίτζικα του Αισώπου και την υπεράσπισή του από τη Δημουλά στο ποίημα «Υπέρ Ασωτείας». Σκεφτήκαμε να της ζητήσουμε να το σχολιάσει, 17 χρόνια μετά την πρώτη δημοσίευσή του.

Την εντοπίσαμε, το προτείναμε, το σκέφτηκε κι ύστερα από μια-δυο μέρες ανταποκρίθηκε μ’ ένα κείμενο-κέντημα, που το ηχογράφησε μέσω τηλεφώνου στο στούντιο, πειθαρχώντας άψογα στις εντολές του ηχολήπτη. «Αν ξαναέγραφα σήμερα αυτό το ποίημα, σίγουρα θ’ άφηνα άταφο, χωρίς κανένα αμήν, το τζιτζίκι», έλεγε η Δημουλά στο αντι-ποίημα που μας αφιέρωσε, σημειώνοντας πικρά ότι «το πρώτο κακό παράδειγμα τεμπελιάς το έδωσε η ευτυχία. Ζει ξάπλα μέσα στα λεξικά, τα μόνα που τη γνωρίζουν, τα μόνα που νιώθουν ευτυχισμένα».

Κι έτσι προέκυψε μια απολαυστική εκπομπή, με Λαφάργκ, Αίσωπο, μια εξάχρονη να απαγγέλλει «Τζίτζικα και μέρμηγκα» και τη Δημουλά να αυτοσαρκάζεται και να αυτοαναθεωρείται τολμηρά, πρόθυμη κομπάρσος σ’ ένα ραδιοφωνικό παζλ, χωρίς ίχνος αλαζονείας της ακαδημαϊκού – που ήδη ήταν.

Αρέσει δεν αρέσει η Δημουλά, αυτή η εμπειρία μάς θυμίζει ότι «είναι υψηλή της ποιήσεως η σκάλα», όπως λέει ο Καβάφης, αλλά οι αληθινοί ποιητές εκτός από το να την ανεβαίνουν ξέρουν και να την κατεβαίνουν.

efsyn.gr/