Ο μαζικός αγώνας στη Σρι Λάνκα υποχρέωσε τον πρόεδρο σε παραίτηση

Ο μαζικός αγώνας στη Σρι Λάνκα υποχρέωσε τον πρόεδρο σε παραίτηση

  • |

Ο πρόεδρος της Σρι Λάνκα, Γκοταμπάγια Ραγιαπάκσα, ανατράπηκε επιτέλους, μετά από μέρες μαζικών διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα Κολόμπο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συνέρρευσαν στην πόλη στις 9 Ιούλη, ακριβώς 3 μήνες μετά την έναρξη του κινήματος #GotaGoGama (Γκοταμπάγια σπίτι σου).

Έλεανορ Μόρλεϊ | μετάφραση Πάνος Πέτρου

Συ­γκε­ντρώ­σεις έγι­ναν και σε άλλες πό­λεις και χωριά σε όλη την χώρα, καθώς η έλ­λει­ψη καυ­σί­μων εμπό­δι­σε πολ­λούς αν­θρώ­πους να πάνε ως την Κο­λό­μπο. Ωστό­σο αρ­κε­τοί βρή­καν ευ­φά­ντα­στους τρό­πους να τα­ξι­δέ­ψουν. Για πα­ρά­δειγ­μα, δε­κά­δες ανέ­βη­καν σε φορ­τη­γά για βο­οει­δή ή επι­στρά­τευ­σαν βαριά οχή­μα­τα από ερ­γο­τά­ξια. Οι δια­δη­λω­τές στην Κάντι, μια πόλη στα κε­ντρι­κά υψί­πε­δα, πήγαν από­νω­ρίς στο σταθ­μό του τρέ­νου, όπου ανα­κά­λυ­ψαν ότι οι αξιω­μα­τού­χοι είχαν δια­τά­ξει το προ­σω­πι­κό να ακυ­ρώ­σει τα δρο­μο­λό­για. Αλλά έπει­σαν τους οδη­γούς πα­ρό­λα αυτά να τους πάνε στην Κο­λό­μπο και τα τρένα στο­λί­στη­καν με τε­ρά­στιες ση­μαί­ες που απαι­τού­σαν την πα­ραί­τη­ση του Γκο­τα­μπά­για.

Βί­ντεο και φω­το­γρα­φί­ες από τα σό­σιαλ­μί­ντια δεί­χνουν δια­δη­λω­τές να σα­ρώ­νουν τα οδο­φράγ­μα­τα της αστυ­νο­μί­ας για να διεκ­δι­κή­σουν τον έλεγ­χο των δρό­μων της πόλης. Η επί­ση­μη κα­τοι­κία του Γκο­τα­μπά­για ήταν το πρώτο κτί­ριο που έπεσε στα χέρια τους. Εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι συ­νέρ­ρευ­σαν μέσα στο πα­λά­τι και γρή­γο­ρα ένιω­σαν σαν στο σπίτι τους -βού­τη­ξαν στην πι­σί­να του, ήπιαν του ουί­σκι του, γυ­μνά­στη­καν στο γυ­μνα­στή­ριό του και μα­γεί­ρε­ψαν στην κου­ζί­να του, εντυ­πω­σια­σμέ­νοι από τις πο­λυ­τέ­λειες που απο­λάμ­βα­νε ο άν­θρω­πος ο οποί­ος επέ­βλε­ψε την κα­τάρ­ρευ­ση της οι­κο­νο­μί­ας της χώρας.

Ακο­λού­θη­σε το προ­ε­δρι­κό γρα­φείο στο κέ­ντρο της Κο­λό­μπο. Ένα βί­ντεο που κυ­κλο­φό­ρη­σε στο Twitter απα­θα­να­τί­ζει τη στιγ­μή που το τε­ρά­στιο πλή­θος έσπα­σε το στρα­τιω­τι­κό οδό­φραγ­μα: Οι άν­θρω­ποι έσπρω­χναν ο ένας τον άλλο για πε­ρί­που ένα λεπτό μέχρι που αρ­κού­σε το βάρος των συ­γκε­ντρω­μέ­νων δια­δη­λω­τών για να δια­λυ­θεί το οδό­φραγ­μα. Ο πρώ­τος που κα­τά­φε­ρε να φτά­σει στα σκα­λιά του κτι­ρί­ου πά­γω­σε, δεί­χνο­ντας αιφ­νι­δια­σμέ­νος από αυτή τη στιγ­μή νίκης, πριν στρα­φεί προς το πλή­θος κι αρ­χί­σει να ανε­μί­ζει τη γρο­θιά του στον αέρα.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός, Ρανίλ Βι­κρε­με­σίν­γκε, διο­ρι­σμέ­νος από τον Γκο­τα­μπά­για αφό­του ο αδερ­φός του υπο­χρε­ώ­θη­κε σε πα­ραί­τη­ση τον Μάη, επί­σης έγινε στό­χος. Όταν αρ­νή­θη­κε να πα­ραι­τη­θεί, ένα πλή­θος ει­σέ­βα­λε στο σπίτι του, πυρ­πο­λώ­ντας μέρος του. Υπάρ­χουν πολ­λές συ­γκλο­νι­στι­κές ει­κό­νες από εκεί­νη τη μέρα -όπως η στιγ­μή που ένα κα­νό­νι νερού, το οποίο έρι­χνε με ορμή σε χι­λιά­δες αν­θρώ­πους, κα­τα­λή­φθη­κε από δια­δη­λω­τές οι οποί­οι πέ­τα­ξαν τους μπά­τσους έξω από το όχημα και έγρα­ψαν πάνω του «Φέρτε πίσω τα λεφτά που μας κλέ­ψα­τε».

Τις επό­με­νες μέρες κα­τα­λή­φθη­καν κι άλλα κρα­τι­κά κτί­ρια -επί­ση­μα σύμ­βο­λα της εξου­σί­ας των ελίτ- και με­τα­τρά­πη­καν σε δη­μό­σιες γκα­λε­ρί: Οι ορ­γα­νω­τές των δια­δη­λώ­σε­ων κα­λού­σαν τις οι­κο­γέ­νειες να πάνε και να δουν με τα μάτια τους τον απί­στευ­το πλού­το των αρ­χό­ντων της χώρας.

Ο Γκο­τα­μπά­για κρύ­φτη­κε γρή­γο­ρα, όπως και ο Βι­κρε­με­σίν­γκε, ενώ και οι δύο δή­λω­ναν πρό­θυ­μοι να πα­ραι­τη­θούν. Στις 11 Ιούλη, ο Γκο­τα­μπά­για εντο­πί­στη­κε στο αε­ρο­δρό­μιο, καθώς επι­χει­ρού­σε να δια­φύ­γει από τη χώρα, αλλά τον εμπό­δι­σε το προ­σω­πι­κό του αε­ρο­δρο­μί­ου. Τε­λι­κά κα­τά­φε­ρε να βγει από τη χώρα με ένα στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­σκά­φος. Κα­τέ­φυ­γε πρώτα στις Μαλ­δί­βες, όπου το πλή­θος της ομο­γέ­νειας από τη Σρι Λάνκα άρ­χι­σε αμέ­σως μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις, και τε­λι­κά κα­τέ­λη­ξε στη Σι­γκα­πού­ρη με Σα­ου­δα­ρα­βι­κό αε­ρο­πλά­νο. (Αρκεί να πούμε ότι η έξο­δός του από τη χώρα, ενώ αναμ­φί­βο­λα δεν ήταν ανέ­με­λη, απεί­χε κατά πολύ από τις εμπει­ρί­ες δε­κά­δες χι­λιά­δων Ταμίλ που εγκα­τέ­λει­ψαν τη χώρα από όταν ξε­κί­νη­σε την γε­νο­κτο­νία τους ο πρώην υπουρ­γός Άμυ­νας το 2008-09).

Ο Μπα­σίλ Ρα­για­πάκ­σα -αδελ­φός του Γκο­τα­μπά­για, που είχε πρό­σφα­τα υπο­χρε­ω­θεί να πα­ραι­τη­θεί από υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών- εμπο­δί­στη­κε επί­σης να φύγει στο αε­ρο­δρό­μιο. Πλέον, μαζί με τον Μα­χί­ντα, τους απα­γο­ρεύ­ε­ται να φύ­γουν από τη χώρα ως τις 28 Ιούλη, χωρίς την έγκρι­ση του Ανώ­τα­του Δι­κα­στη­ρί­ου.

Ο πρό­ε­δρος έχει πλέον πα­ραι­τη­θεί και επί­ση­μα. Πρό­κει­ται για ένα εξω­πραγ­μα­τι­κό επί­τευγ­μα του κι­νή­μα­τος «Αρα­γκα­λά­για» (ο αγώ­νας στα Σιν­χα­λέ­ζι­κα). Η οι­κο­γέ­νεια Ρα­για­πάκ­σα κυ­βερ­νού­σε τη χώρα τα τε­λευ­ταία 20 χρό­νια και χρη­σι­μο­ποιού­σε τις κρα­τι­κές θέ­σεις για να πλου­τί­ζουν τα μέλη της. Αυτό ερ­μη­νεύ­ει εν μέρει γιατί ο Γκο­τα­μπά­για πα­ραι­τή­θη­κε μόνο αφό­του είχε εγκα­τα­λεί­ψει το νησί -λο­γι­κά φο­βό­ταν διώ­ξεις για δια­φθο­ρά.

Οι Ρα­για­πάκ­σα έφυ­γαν, του­λά­χι­στον για τώρα, αλλά ο Ρανίλ Βι­κρε­με­σίν­γκε πα­ρα­μέ­νει. Ηγέ­της του Ενω­μέ­νου Εθνι­κού Κόμ­μα­τος, ο Βι­κρε­με­σίν­γκε έχει δια­τε­λέ­σει πρω­θυ­πουρ­γός 5 φορές από το 1994 και μετά και πλέον είναι απε­χθής στον πλη­θυ­σμό λόγω της υπο­στή­ρι­ξής του στους Ρα­για­πάκ­σα τους τε­λευ­ταί­ους 2 μήνες. Διέ­τα­ξε το στρα­τό να «κάνει ό,τι είναι ανα­γκαίο για να απο­κα­τα­στα­θεί η τάξη» μετά την κα­τά­λη­ψη του γρα­φεί­ου του από δια­δη­λω­τές, και απο­κά­λε­σε το κί­νη­μα «φα­σι­στι­κή απει­λή στη δη­μο­κρα­τία».

Ο Βι­κρε­με­σίν­γκε εί­ναι­το­φα­βο­ρί για την προ­ε­δρία -θα απο­φαν­θεί το κοι­νο­βού­λιο στις 20 Ιού­λη- αν και οι ηγέ­τες των δια­δη­λώ­σε­ων έχουν δη­λώ­σει ότι το κί­νη­μα δεν πρό­κει­ται να τον απο­δε­χτεί. Οι άλλες επι­λο­γές δεν είναι κα­λύ­τε­ρες. Οι υπο­ψη­φιό­τη­τες πε­ρι­λαμ­βά­νουν τον Σαγίτ Πρε­μα­ντά­σα, ση­με­ρι­νό επι­κε­φα­λής της αντι­πο­λί­τευ­σης και προ­στα­τευό­με­νο του Βι­κρε­με­σίν­γκε, τον εγκλη­μα­τία πο­λέ­μου Σαράτ Φον­σέ­κα και τον Ντά­λας Αλα­χα­πε­ρού­μα, στενό σύμ­μα­χο του Ρα­για­πάκ­σα. Όλοι τους απο­τε­λούν μέλη της άρ­χου­σας ελίτ της Σρι Λάνκα εδώ και πολλά χρό­νια.

Το πώς ακρι­βώς θα αντι­δρά­σει το κί­νη­μα Αρα­γκα­λά­για στο νέο πρό­ε­δρο δεν είναι σαφές. Μέχρι σή­με­ρα, υπήρ­χε ενό­τη­τα γύρω από το κομ­βι­κό αί­τη­μα της πα­ραί­τη­σης του Γκο­τα­μπά­για. Το κί­νη­μα ήταν ένα πλατύ μέ­τω­πο συν­δι­κά­των, φοι­τη­τι­κών ενώ­σε­ων, Νε­ο­λαιών των κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης, εκ­κλη­σια­στι­κών ηγε­τών και ηγε­σιών το­πι­κών κοι­νο­τή­των. Αλλά τώρα μπο­ρεί να ανα­δυ­θούν οι πο­λι­τι­κές διαι­ρέ­σεις ανά­με­σα στις ηγε­σί­ες των δια­δη­λώ­σε­ων και στις δια­φο­ρε­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις -το ενη­με­ρω­τι­κό σάιτ της Σρι Λάνκα Daily Mirror έχει ανα­φέ­ρει συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ δια­φο­ρε­τι­κών ομά­δων δια­δη­λω­τών την πε­ρα­σμέ­νη βδο­μά­δα.

Δεν επί­σης κα­θα­ρό το πώς θα αντι­δρά­σει ο στρα­τός αν επα­νεμ­φα­νι­στούν δια­δη­λώ­σεις τις ερ­χό­με­νες βδο­μά­δες ή μήνες. Ο στρα­τός έχει με­γά­λο κύρος στον Σιν­χα­λέ­ζι­κο πλη­θυ­σμό και η εξου­σία του διευ­ρύν­θη­κε πολύ στη διάρ­κεια της εξου­σί­ας του Ρα­για­πάκ­σα. Η Σρι Λάνκα δεν είναι ένα στρα­τιω­τι­κό κα­θε­στώς με καμία έν­νοια, αλλά η πα­ρου­σία των ενό­πλων δυ­νά­με­ων στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα είναι με­γα­λύ­τε­ρη από ό,τι σε άλλες δη­μο­κρα­τί­ες.

Στη διάρ­κεια βί­αιων συ­γκρού­σε­ων στις 13 Ιούλη, ο Αρ­χη­γός του Επι­τε­λεί­ου, Σα­βέ­ντρα Σίλβα, πα­ρου­σιά­στη­κε σε συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, πλαι­σιω­μέ­νος από τους επι­κε­φα­λής του στρα­τού ξηράς, της αε­ρο­πο­ρί­ας, του ναυ­τι­κού και της αστυ­νο­μί­ας. Έδωσε οδη­γία στους πο­λι­τι­κούς ηγέ­τες να βρουν μια λύση στην κρίση και έκανε έκ­κλη­ση στο λαό να ακο­λου­θεί τις οδη­γί­ες των στρα­τιω­τών στους δρό­μους. Πλέον υπάρ­χει ο κίν­δυ­νος μιας πιο άμε­σης πο­λι­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης του στρα­τού ή έντα­σης της κα­τα­στο­λής πι­θα­νών νέων δια­δη­λώ­σε­ων.

Το κί­νη­μα έχει δε­χτεί κρι­τι­κή από αρι­στε­ρούς στη Σρι Λάνκα και στο εξω­τε­ρι­κό, επει­δή δεν έχει έρθει σε ρήξη με την κυ­ρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία του Σιν­χα­λέ­ζι­κου-Βου­δι­στι­κού εθνι­κι­σμού, που απο­τε­λεί σχε­δόν θρη­σκεία του κρά­τους και είναι η βάση για τις δε­κα­ε­τί­ες κα­τα­πί­ε­σης των Ταμίλ. Είναι ασφα­λώς αδυ­να­μία του κι­νή­μα­τος το ότι δεν έχει έρθει σε ρήξη με τις κυ­ρί­αρ­χες ιδέες της ελίτ της Σρι Λάνκα. Για να οι­κο­δο­μη­θεί ένα αρι­στε­ρό πο­λι­τι­κό ρεύμα μέσα από αυτόν τον αγώνα, θα πρέ­πει να βα­σι­στεί στην αλ­λη­λεγ­γύη με­τα­ξύ όλων των κα­τα­πιε­σμέ­νων του νη­σιού -από τη Σιν­χα­λέ­ζι­κη ερ­γα­τι­κή τάξη μέχρι τις μειο­νό­τη­τες των Ταμίλ και των Μου­σουλ­μά­νων.

Αλλά η έλ­λει­ψη μιας ξε­κά­θα­ρης ρήξης με την ιδρυ­τι­κή και άρ­χου­σα ιδε­ο­λο­γία της χώρας δεν είναι επαρ­κής λόγος για να απορ­ρί­ψει κα­νείς εκ των προ­τέ­ρων το κί­νη­μα. Κι­νή­μα­τα σαν αυτό μπο­ρούν να αμ­φι­σβη­τή­σουν τις πα­λιές ιδέες καθώς άν­θρω­ποι που κά­πο­τε ήταν διαι­ρε­μέ­νοι αγω­νί­ζο­νται μαζί ενά­ντια σε έναν κοινό εχθρό -σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση τις Σιν­χα­λέ­ζι­κες ελίτ που διε­ξή­γα­γαν πό­λε­μο κατά των Ταμίλ, εν­θάρ­ρυ­ναν πο­γκρόμ κατά των Μου­σουλ­μά­νων και σή­με­ρα κα­τα­στρέ­φουν το βιο­τι­κό επί­πε­δο της Σιν­χα­λέ­ζι­κης ερ­γα­τι­κής τάξης αλλά ακόμα και των Σιν­χα­λέ­ζι­κων με­σαί­ων τά­ξε­ων.

Θα χρεια­στεί να διε­ξα­χθεί πάλη για αυτές τις ιδέες μέσα στο κί­νη­μα. Αλλά, σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, θα χρεια­στεί οι άν­θρω­ποι να έρ­θουν αντι­μέ­τω­ποι με τα αι­τή­μα­τα των κα­τα­πιε­σμέ­νων, όπως θα τα δια­τυ­πώ­νουν οι ίδιοι στα πλαί­σια ενός κοι­νού αγώνα. Με αυτή την έν­νοια, «το ζή­τη­μα των Ταμίλ» δεν έχει τεθεί με κα­νέ­να τρόπο. Ενώ οι Ταμίλ που ζουν στην Κο­λό­μπο συμ­με­τέ­χουν στις δια­δη­λώ­σεις και υπήρ­ξαν με­μο­νω­μέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα ατό­μων που επι­χει­ρού­σαν να τρα­βή­ξουν την προ­σο­χή στην κα­τα­πί­ε­ση των Ταμίλ, δεν υπήρ­ξε κά­ποια ορ­γα­νω­μέ­νη πα­ρου­σία των Ταμίλ ως μπλοκ, ενώ οι κυ­ριό­τε­ρες πε­ριο­χές των Ταμίλ στα βό­ρεια και στα ανα­το­λι­κά δεν μπή­καν απο­φα­σι­στι­κά στον αγώνα.

Δεν το ανα­φέ­ρου­με αυτό για να μειώ­σου­με την αξία των δρά­σε­ων αυτών των ατό­μων που δια­τυ­πώ­νουν τα αι­τή­μα­τα των Ταμίλ. Είναι ηρω­ι­κές σε αυτές τις συν­θή­κες. Αλλά ενώ μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν ή να πεί­σουν με­μο­νω­μέ­νους Σιν­χα­λέ­ζους, δεν μπο­ρούν να θέ­σουν το ζή­τη­μα για το κί­νη­μα στο σύ­νο­λό του. Τα με­μο­νω­μέ­να άτομα, ακόμα και οι μι­κρές ορ­γα­νώ­σεις, δεν μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν μόνα τους μια κα­τά­στα­ση όπου το κί­νη­μα θα υπο­χρε­ω­θεί να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα των Ταμίλ αν θέλει να προ­χω­ρή­σει ή να απο­φύ­γει τη διά­σπα­ση και την απο­διορ­γά­νω­ση.

Πα­ρό­λα αυτά, πα­ρα­μέ­νει ση­μα­ντι­κό να επι­μέ­νει κα­νείς να ανα­κι­νεί το ζή­τη­μα. Οι εθνο­τι­κές διαι­ρέ­σεις έχουν βα­θιές ρίζες στις δομές του κρά­τους της Σρι Λάνκα -αν αυτό το κί­νη­μα ή ένα επό­με­νο κα­τα­φέ­ρει να τις αμ­φι­σβη­τή­σει σο­βα­ρά, θα με­τα­σχη­μα­τί­σει το πο­λι­τι­κό τοπίο στο νησί, θα κάνει ένα με­γά­λο βήμα προς τη δη­μιουρ­γία μιας νέας Αρι­στε­ράς και θα ανοί­ξει ένα νέο κε­φά­λαιο στον αγώνα ενά­ντια στην εθνο­τι­κή κα­τα­πί­ε­ση αλλά και στον αγώνα για αυ­θε­ντι­κή ερ­γα­τι­κή ενό­τη­τα.

Οι δια­δη­λώ­σεις έχουν στα­μα­τή­σει μετά την πα­ραί­τη­ση του Γκο­τα­μπά­για και οι ηγέ­τες των δια­δη­λώ­σε­ων τερ­μά­τι­σαν τις κα­τα­λή­ψεις των κρα­τι­κών κτι­ρί­ων μετά από μια νύχτα κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων στις 13 Ιούλη που άφησε δε­κά­δες στα νο­σο­κο­μεία.

Πολλά πα­ρα­μέ­νουν άγνω­στα ως προς το τη συ­νέ­χεια αυτού του αγώνα. Αλλά ένα πράγ­μα είναι σί­γου­ρο: Η κρίση του κα­πι­τα­λι­σμού στη Σρι Λάνκα δεν έχει λήξει. Το κρά­τος δεν έχει πλέον χρή­μα­τα, οι ελ­λεί­ψεις σε τρό­φι­μα και καύ­σι­μα πα­ρα­μέ­νουν και οι οι­κο­νο­μο­λό­γοι προ­βλέ­πουν ότι η κα­τά­στα­ση θα χει­ρο­τε­ρεύ­σει προ­τού αρ­χί­σει να βελ­τιώ­νε­ται κάπως.

Το πιο άμεσο πρό­βλη­μα για την κυ­βέρ­νη­ση είναι η πρό­σβα­ση σε πι­στώ­σεις. Ο νέος πρό­ε­δρος δεν θα μπο­ρέ­σει να προ­σφέ­ρει οποια­δή­πο­τε ανα­κού­φι­ση στους αν­θρώ­πους αν δεν μπο­ρέ­σει γρή­γο­ρα η κυ­βέρ­νη­ση να εξα­σφα­λί­σει διε­θνή δα­νει­σμό. Αυτό θα απο­τε­λέ­σει βα­σι­κή πηγή συ­νε­χι­ζό­με­νης αστά­θειας -οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­θρω­ποι πλέον τρώνε δύο μι­κρές με­ρί­δες φα­γη­τού τη μέρα, μα­γει­ρε­μέ­νες σε υπαί­θριες φω­τιές που ανά­βουν με ξύλα. Αυτές οι ελ­λεί­ψεις είναι που προ­κά­λε­σαν εξαρ­χής το κί­νη­μα ενά­ντια στους Ρα­για­πάκ­σα.

Οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες επι­διώ­κουν μια συμ­φω­νία με το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο. Αυτή μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε άμεση πρό­σβα­ση σε πι­στώ­σεις που το κρά­τος θα μπο­ρέ­σει να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για να ει­σά­γει καύ­σι­μα και άλλα είδη πρώ­της ανά­γκης -αλλά ό,τι δίνει το ΔΝΤ έρ­χε­ται με όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Η ερ­γα­τι­κή τάξη θα κλη­θεί να πλη­ρώ­σει με κά­ποιο τρόπο τη «γεν­ναιο­δω­ρία» των διε­θνών τρα­πε­ζι­τών.

Επι­πλέ­ον, η Σρι Λάνκα αντι­με­τω­πί­ζει ζο­φε­ρές οι­κο­νο­μι­κές προ­ο­πτι­κές για τις οποί­ες δεν υπάρ­χει γρή­γο­ρη λύση. Τα επι­τό­κια δα­νει­σμού διε­θνώς ανε­βαί­νουν και η αξία του το­πι­κού νο­μί­σμα­τος πέ­φτει σε σχέση με το αμε­ρι­κα­νι­κό δο­λά­ριο -ένα διπλό πρό­βλη­μα για χρε­ω­μέ­νες χώρες. Προ­σθέ­στε σε αυτό το μίγμα και την συ­νε­χι­ζό­με­νη πλη­θω­ρι­στι­κή κρίση και προ­κύ­πτει αναμ­φί­βο­λα η βάση για μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις για πολύ καιρό ακόμα. Κα­μί­ας κλί­μα­κας αλ­λα­γή προ­σω­πι­κού στις κο­ρυ­φές του κρά­τους δεν θα αλ­λά­ξει αυτή την εξί­σω­ση.

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.