Θα αντέξει ο Μητσοτάκης μέχρι τις εκλογές;

Θα αντέξει ο Μητσοτάκης μέχρι τις εκλογές;

  • |

Ό ταν ήρθε στην επιφάνεια το προκλητικό σκάνδαλο των παρακολουθήσεων και του μηχανισμού που έχει τεθεί στην υπηρεσία του Μητσοτάκη, συνδυάζοντας την ΕΥΠ και ένα «δίκτυο» ιδιωτικών εταιρειών «ασφάλειας» και κατασκοπίας-αντικατασκοπίας, έγινε φανερό ότι τίθεται θέμα ακόμα και επιβίωσης της κυβέρνησης.

Ο ρόλος του διε­θνούς Τύπου στις απο­κα­λύ­ψεις υπο­δει­κνύ­ει ότι ο «διε­θνής πα­ρά­γο­ντας», που μέχρι χθες υπο­στή­ρι­ζε ανα­φαν­δόν τον Μη­τσο­τά­κη, έχει πλέον πολ­λές αμ­φι­βο­λί­ες για τη μα­κροη­μέ­ρευ­σή του στην κα­ρέ­κλα του πρω­θυ­πουρ­γού. Η απο­στα­σιο­ποί­η­ση, όπως συ­νή­θως, είναι το πρώτο στά­διο της καλ­λιέρ­γειας του εδά­φους για καλές σχέ­σεις με τους επό­με­νους. 

Μαρία Μπόλαρη

Ο τσαρ­λα­τα­νι­σμός του Μη­τσο­τά­κη στη Βουλή και η οχύ­ρω­σή του πίσω από την απα­ρά­δε­κτη για πρω­θυ­πουρ­γό θέση «δεν γνώ­ρι­ζα», δεί­χνει ότι είναι αμ­φί­βο­λο πλέον το αν ο Μη­τσο­τά­κης θα μπο­ρέ­σει να κρα­τή­σει τον πο­λι­τι­κό έλεγ­χο μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Η ομι­λία του Κ. Κα­ρα­μαν­λή στην Κρήτη, στο πε­ρι­βάλ­λον της οι­κο­γέ­νειας των Κε­φα­λο­γιάν­νη­δων, δεί­χνει ότι οι εξα­γριω­μέ­νες φωνές που ακού­στη­καν από επι­φα­νείς της «κα­ρα­μαν­λι­κής» πτέ­ρυ­γας της Δε­ξιάς, δεν ήταν «αντάρ­τι­κες» και απο­μο­νω­μέ­νες εκ­δη­λώ­σεις.

Όλες οι δη­μο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν ότι το σε­νά­ριο αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ δεν είναι πλέον εφι­κτός στό­χος, ενώ η απο­στα­σιο­ποί­η­σης εκ­προ­σώ­πων του «ακραί­ου κέ­ντρου» (όπως ο Βε­νι­ζέ­λος, ο Αλι­βι­ζά­τος, η Δια­μα­ντο­πού­λου κ.ά.) δεί­χνει ότι εξα­ντλού­νται οι εφε­δρεί­ες πι­θα­νών πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών της ΝΔ, του­λά­χι­στον υπό την ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη.

Σε αυτές τις συν­θή­κες, η κυ­βέρ­νη­ση δή­λω­σε ότι θα πάει σε εκλο­γές στο τέλος της άνοι­ξης του ’23, δη­λα­δή ότι  θα εξα­ντλή­σει τα πε­ρι­θώ­ρια πα­ρα­μο­νής της στην εξου­σία. Είναι μάλ­λον μια επι­λο­γή «θέ­λο­ντας και μη…», μια επι­λο­γή που υπα­γο­ρεύ­ε­ται από την έλ­λει­ψη εναλ­λα­κτι­κών τώρα. Γιατί μέχρι τα μέσα του ’23 είναι πολύ πι­θα­νό­τε­ρο ο Μη­τσο­τά­κης να έχει συσ­σω­ρεύ­σει νέες και βα­ρύ­τε­ρες απώ­λειες, παρά να έχει ανα­κάμ­ψει πο­λι­τι­κά και εκλο­γι­κά. Αυτή η πε­ποί­θη­ση ενι­σχύ­ε­ται από όλες τις προ­βλέ­ψεις για την «τέ­λεια κα­ται­γί­δα» που έρ­χε­ται φέτος το χει­μώ­να.

Οι­κο­νο­μία και κοι­νω­νία

Ο Γ. Στουρ­νά­ρας, μι­λώ­ντας ως εκ­πρό­σω­πος του κα­θε­στώ­τος στο σύ­νο­λό του, έδωσε τέλος στη χα­ζο­χα­ρού­με­νη προ­πα­γάν­δα που προ­σπα­θεί να πα­ρου­σιά­σει τη σα­ρω­τι­κή ακρί­βεια ως «προ­σω­ρι­νό» φαι­νό­με­νο. «Αι­σιο­δο­ξώ ότι το τέρας του πλη­θω­ρι­σμού θα έχει ητ­τη­θεί», είπε, αλλά όχι πριν «…το τέλος του 2024»! Ο σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρος αρ­χι­τρα­πε­ζί­της εκτί­μη­σε ότι «τα σύν­νε­φα της οι­κο­νο­μι­κής κα­ται­γί­δας που διαρ­κώς πυ­κνώ­νουν προ­μη­νύ­ουν επι­βρά­δυν­ση της οι­κο­νο­μί­ας, αν όχι και ύφεση». Για την απο­φυ­γή των χει­ρό­τε­ρων για τις υπερ­χρε­ω­μέ­νες χώρες (όπως η Ελ­λά­δα, η Ιτα­λία κ.ά.) ο Στουρ­νά­ρας δή­λω­σε ότι ελ­πί­ζει ότι δεν θα γίνει διε­θνώς η επι­λο­γή για «επι­θε­τι­κές αυ­ξή­σεις επι­το­κί­ων».

Όμως οι Με­γά­λες Δυ­νά­μεις ανη­συ­χούν πλέον για σο­βα­ρά­τε­ρα ζη­τή­μα­τα, που αφο­ρούν τη διε­θνή στα­θε­ρό­τη­τα. Ο πρό­ε­δρος της Fed, Τζε­ρόμ Πά­ου­ελ, εξήγ­γει­λε απο­λύ­τως ωμά την από­φα­ση της αμε­ρι­κα­νι­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας να προ­χω­ρή­σει άμεσα σε «με­γά­λες αυ­ξή­σεις επι­το­κί­ων, προ­κει­μέ­νου να μπει φρένο στο πλη­θω­ρι­στι­κό ράλι, ακόμα και αν αυτό επι­φέ­ρει πε­ρισ­σό­τε­ρο “πόνο” στα νοι­κο­κυ­ριά…». Στην Ευ­ρώ­πη οι τρα­πε­ζί­τες της ΕΚΤ δι­χά­ζο­νται ανά­με­σα σε αυ­τούς που ζη­τά­νε με­γά­λες αυ­ξή­σεις επι­το­κί­ων και αυ­τούς που απαι­τούν… με­γα­λύ­τε­ρες! Την επο­μέ­νη, το κό­στος δα­νει­σμού της Ιτα­λί­ας ξε­πέ­ρα­σε το «όριο ασφα­λεί­ας» του 4%, ενώ η Ελ­λά­δα θα δα­νει­στεί για την επό­με­νη 10ε­τία με 4,19% (σε σύ­γκρι­ση με το 2,9% που ίσχυε μέχρι φέτος).

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει καμιά αμ­φι­βο­λία ότι αυτές τις κλι­μα­κού­με­νες «δυ­σκο­λί­ες» η κυ­ρί­αρ­χη τάξη θα επι­διώ­ξει να φορ­τώ­σει στις πλά­τες των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών μαζών, αυ­γα­τί­ζο­ντας τη λι­τό­τη­τα.

Γιατί η οι­κο­νο­μι­κή κα­ται­γί­δα που ολο­φά­νε­ρα έρ­χε­ται δεν μας αφορά ισο­με­ρώς όλους. Τα στοι­χεία για τις εξα­γω­γές του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού δεί­χνουν ωμή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα: Το 2021 έφτα­σαν στα 40 δισ. ευρώ, ή στο 22% του ΑΕΠ (πριν το ξέ­σπα­σμα της κρί­σης, το 2010, ήταν στα 21 δισ. ευρώ, ή στο 9,5% του ΑΕΠ). Το 2022, μόνο στο πρώτο εξά­μη­νο, οι εξα­γω­γές ξε­πέ­ρα­σαν τα 26 δισ. ευρώ, αυ­ξη­μέ­νες κατά 40% σε σχέση το αντί­στοι­χο του 2021. Για τους κα­πι­τα­λι­στές η διαρ­κής λι­τό­τη­τα και η σα­ρω­τι­κή ακρί­βεια, είναι «πλατ­φόρ­μα» πλου­τι­σμού, συ­γκέ­ντρω­σης, συσ­σώ­ρευ­σης, με τη δική τους στρα­τη­γι­κή για την αι­μα­τη­ρή ανά­πτυ­ξη. Και σε αυτήν τη στρα­τη­γι­κή δεν έχουν «ιερό και όσιο»: Ήδη ζη­τούν κά­ποια από τα έσοδα από τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις να μην κα­τευ­θύ­νο­νται «μο­νο­με­ρώς» στις πλη­ρω­μές χρέ­ους, αλλά να ενι­σχύ­σουν ένα «εθνι­κό επεν­δυ­τι­κό τα­μείο», που θα χρη­μα­το­δο­τεί τις δικές τους επεν­δύ­σεις! Βέ­βαια δεν θα δέ­χο­νταν ούτε συ­ζή­τη­ση, αν μια τέ­τοια απαί­τη­ση πα­ρα­βί­α­σης των μνη­μο­νί­ων προ­βάλ­λο­νταν από τη σκο­πιά της ενί­σχυ­σης των μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών ή του ελέγ­χου των τιμών στα είδη πλα­τιάς κα­τα­νά­λω­σης.

Το πραγ­μα­τι­κό νόημα αυτών των επι­λο­γών είναι η προ­κλη­τι­κή με­γέ­θυν­ση των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των.

Αυτή την «κόκ­κι­νη γραμ­μή» ο Μη­τσο­τά­κης ούτε θέλει ούτε μπο­ρεί να την πα­ρα­βιά­σει. Θα πάει στη ΔΕΘ με «προ­σο­χή και σύ­νε­ση» όσον αφορά τις χι­λιο-υπο­σχε­μέ­νες πα­ρο­χές, αλλά με έμ­φα­ση στην υπο­στή­ρι­ξη των «επεν­δύ­σε­ων» και την «επα­νεκ­κί­νη­ση της ανα­πτυ­ξια­κής πο­λι­τι­κής», δη­λα­δή με έμ­φα­ση στις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.

Αυτό, βέ­βαια, θα τον φέρει αντι­μέ­τω­πο με τον «πόνο» των νοι­κο­κυ­ριών που ανα­μέ­νε­ται να κλι­μα­κω­θεί. Και η ιστο­ρία δι­δά­σκει ότι αυτή η κλι­μά­κω­ση του «πόνου» συ­νή­θως συν­δέ­ε­ται με από­το­μη κλι­μά­κω­ση της τα­ξι­κής πάλης. Οι προει­δο­ποι­ή­σεις από πολλά και δια­φο­ρε­τι­κά ση­μεία του πλα­νή­τη, ήδη ακού­γο­νται κα­θα­ρά.

Ένας «ανα­πό­φευ­κτος» πό­λε­μος;

Σε αυτά τα αδιέ­ξο­δα, ο Μη­τσο­τά­κης επι­λέ­γει την κλασ­σι­κή κα­τα­φυ­γή κάθε στρι­μωγ­μέ­νου αστού πο­λι­τι­κού: τις ρα­τσι­στι­κές και εθνι­κι­στι­κές κραυ­γές, προ­σπα­θώ­ντας να εμ­φα­νί­σει τον εαυτό του ως «θύμα» διε­θνών συ­νω­μο­σιών (απει­λή με­τα­να­στευ­τι­κής «ει­σβο­λής», «υβρι­δι­κή» πο­λε­μι­κή απει­λή από την Τουρ­κία κ.ο.κ.).

Το πιο επι­κίν­δυ­νο πεδίο αυτής της δη­μα­γω­γί­ας είναι ο ελ­λη­νο­τουρ­κι­κός αντα­γω­νι­σμός. Εντύ­πω­ση προ­κα­λεί ότι mainstream φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κά ΜΜΕ προ­βά­λουν την εκτί­μη­ση ότι εί­μα­στε μπρο­στά σε έναν «ανα­πό­φευ­κτο πό­λε­μο», εκτί­μη­ση που κά­πο­τε προ­πα­γάν­δι­ζαν μόνο τα πε­ρι­θω­ρια­κά εθνι­κι­στι­κά sites. Βέ­βαια αυτή η εκτί­μη­ση λει­τουρ­γεί ευ­ερ­γε­τι­κά για τον Μη­τσο­τά­κη, δί­νο­ντάς του το άλ­λο­θι μιας «υπέρ­με­τρης απει­λής». Όμως λει­τουρ­γεί και ανεύ­θυ­να επι­κίν­δυ­να, αυ­ξά­νο­ντας την υπαρ­κτή έντα­ση και αυ­γα­τί­ζο­ντας «υπερ­βά­σεις» που οδη­γούν σε πραγ­μα­τι­κούς κιν­δύ­νους εμπλο­κής. Σε αυτή την εφη­με­ρί­δα έχου­με επι­μεί­νει στην εκτί­μη­ση ότι οι πραγ­μα­τι­κό­τη­τες της ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής κρί­σης είναι ου­σιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κές από τις ει­κό­νες που καλ­λιερ­γού­νται για εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση. Ένα καλό πα­ρά­δειγ­μα είναι το πρό­σφα­το επει­σό­διο κρί­σης σχε­τι­κά με τους «ελ­λη­νι­κούς» S-300, τους ρω­σι­κούς αντια­ε­ρο­πο­ρι­κούς πυ­ραύ­λους μέσου βε­λη­νε­κούς.

Οι δύο συ­στοι­χί­ες ρω­σι­κών πυ­ραύ­λων S-300 αγο­ρά­στη­καν το 1996 από την Κύπρο. Μετά τις τουρ­κι­κές (αλλά και να­τοϊ­κές…) αντι­δρά­σεις, η κυ­πρια­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­τα­νό­η­σε ότι είχε υπερ­βεί το μπόι της και ανα­ζή­τη­σε διέ­ξο­δο. Με πα­ρέμ­βα­ση του Ρί­τσαρντ Χόλ­μπρουκ υπήρ­ξε συμ­φω­νία να δια­τε­θούν οι S-300 στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος και να απο­θη­κευ­τούν στην Κρήτη. Η συμ­φω­νία επί Ση­μί­τη-Πά­γκα­λου απα­γό­ρευε, τότε, την εγκα­τά­στα­ση και ανά­πτυ­ξή τους, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι το ΝΑΤΟ ενέ­κρι­νε μόνο την απο­θή­κευ­σή τους, για να μην υπο­χρε­ω­θεί η κυ­πρια­κή κυ­βέρ­νη­ση να ανα­ζη­τή­σει τρό­πους επι­στρο­φής τους στη Ρωσία. Από το 2000 η συμ­φω­νία τρο­πο­ποι­ή­θη­κε μο­νο­με­ρώς από το ελ­λη­νι­κό κρά­τος και οι S-300 ανα­πτύ­χθη­καν και εντά­χθη­καν στο σχε­δια­σμό του αντια­ε­ρο­πο­ρι­κού δυ­να­μι­κού. Κατά φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κά sites στα­δια­κά «ανα­βαθ­μί­στη­καν» σε επί­πε­δο S-400. Έκτο­τε χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν τα­κτι­κά σε να­τοϊ­κές ασκή­σεις (με τε­λευ­ταία τον πε­ρα­σμέ­νο Νο­έμ­βρη με τη συμ­με­το­χή της Γερ­μα­νί­ας, της Ολ­λαν­δί­ας και των ΗΠΑ), που χρη­σι­μεύ­ουν στην «εκ­παί­δευ­ση» να­τοϊ­κών πι­λό­των και αε­ρο­σκα­φών στην αντι­με­τώ­πι­ση όπλων τύπου S-300, S-400. Η Τουρ­κία πρό­σφα­τα κα­τήγ­γει­λε ότι οι S-300 χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν απει­λώ­ντας δικά της αε­ρο­σκά­φη και ζή­τη­σε από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ να συ­ζη­τη­θεί το εν­δε­χό­με­νο «κυ­ρώ­σε­ων» κατά του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, ανά­λο­γων με αυτές που έχει εγκρί­νει το Κο­γκρέ­σο κατά της Τουρ­κί­ας για την αγορά των S-400.

Το Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ «αθώ­ω­σε» την ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, με το πρό­σχη­μα ότι η αγορά των ελ­λη­νι­κών S-300 έγινε πριν την ημε­ρο­μη­νία ψή­φι­σης του νόμου του Κο­γκρέ­σου για τις κυ­ρώ­σεις (CAATSA) που αφο­ρού­σαν την Τουρ­κία. Αυτή η ιδιαι­τέ­ρως «θε­σμι­κή» απά­ντη­ση των Αμε­ρι­κα­νών δεί­χνει ασφα­λώς τις φι­λί­ες τους και τις προ­τι­μή­σεις τους στην πε­ριο­χή. Όμως δεί­χνει και την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα των ημε­ρών. Θυ­μί­ζου­με ότι ο «εγκλω­βι­σμός» αε­ρο­σκά­φους από επί­γειο αντια­ε­ρο­πο­ρι­κό σύ­στη­μα θε­ω­ρεί­ται διε­θνώς ως ανα­γνω­ρί­σι­μη «εχθρι­κή ενέρ­γεια» που νο­μι­μο­ποιεί την ένο­πλη άμυνα εκ μέ­ρους του αε­ρο­σκά­φους. Πρό­κει­ται δη­λα­δή για επει­σό­δια που φέρ­νουν στο πάρα πέντε το «θερμό επει­σό­διο» ή ακόμα και τη γε­νι­κευ­μέ­νη ένο­πλη σύ­γκρου­ση.

Πρό­σφα­τα ένας από­στρα­τος «γκου­ρού» των εθνι­κι­στι­κών και φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κών sites, ανα­λύ­ο­ντας την πο­λε­μι­κή σύ­γκρου­ση στην Ου­κρα­νία, προει­δο­ποί­η­σε τους πά­ντες ότι η εξέ­λι­ξη των οπλι­κών συ­στη­μά­των δια­σφα­λί­ζει ότι ένας ελ­λη­νο­τουρ­κι­κός πό­λε­μος, αν γίνει, θα είναι ιδιαί­τε­ρα κα­τα­στρο­φι­κός, δεν θα έχει καμιά σχέση με ασκή­σεις play station στους ου­ρα­νούς του Αι­γαί­ου, και πι­θα­νό­τα­τα θα με­τα­τρέ­ψει σε ερεί­πια πό­λεις, ερ­γο­στά­σια και υπο­δο­μές και στις δυο πλευ­ρές.

Στην αντι­πα­ρά­θε­ση με τη Δεξιά, οι ερ­γα­ζό­με­νοι άν­θρω­ποι και η Αρι­στε­ρά δεν δι­καιού­νται να υπο­τι­μή­σουν ούτε στιγ­μιαία αυτή την πα­ρά­με­τρο. Η φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή έχει κό­στος σε υλι­κούς πό­ρους, κό­στος στα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, και κυ­ρί­ως κό­στος κιν­δύ­νου για πρό­κλη­ση με­γά­λης κα­τα­στρο­φής.

Αντι­πο­λί­τευ­ση;

Η προ­σπά­θεια του Μη­τσο­τά­κη να δια­τη­ρή­σει τον έλεγ­χο της πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας κατά τον ερ­χό­με­νο «καυτό χει­μώ­να» θα οδη­γή­σει σε με­γα­λύ­τε­ρη φθορά του και μεί­ω­ση των πι­θα­νο­τή­των του να επι­βιώ­σει των επό­με­νων εκλο­γών.

Όμως το «πότε;» και κυ­ρί­ως το «πώς;» θα πέσει αυτή η άθλια κυ­βέρ­νη­ση είναι ερω­τή­μα­τα με με­γά­λη ση­μα­σία για τις ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές μάζες. Αν υπο­χρε­ω­θού­με να πε­ρά­σου­με ακόμα κά­μπο­σους μήνες κάτω από τα χτυ­πή­μα­τα αυτής της πο­λι­τι­κής, οι συ­νέ­πειες θα είναι ορα­τές στο ει­σό­δη­μα και στις γε­νι­κό­τε­ρες συν­θή­κες ζωής των ερ­γα­ζό­με­νων αν­θρώ­πων. Επί­σης, η πτώση του Μη­τσο­τά­κη, αν δεν συν­δυα­στεί με κά­ποιες ου­σιώ­δεις κα­τα­κτή­σεις, μπο­ρεί να απο­δει­χθεί μια ανώ­δυ­νη για το κα­θε­στώς «αλ­λα­γή φρου­ράς» στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία.

Με αυτά τα ζη­τή­μα­τα απο­φεύ­γει συ­στη­μα­τι­κά να ανα­με­τρη­θεί ο Αλ. Τσί­πρας. Έχει απο­γειώ­σει την αντι­πο­λι­τευ­τι­κή τα­κτι­κή του «ώρι­μου φρού­του». Ζητά εκλο­γές, αλλά απο­φεύ­γει κάθε πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία δρά­σης σαν αυτές που πάντα χρη­σι­μο­ποιού­σε η Αρι­στε­ρά όταν πράγ­μα­τι ήθελε να ανα­τρέ­ψει μια κυ­βέρ­νη­ση. Προ­τεί­νει ως εναλ­λα­κτι­κή την «προ­ο­δευ­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση» μαζί με το ΠΑΣΟΚ, αλλά απο­φεύ­γει να δε­σμευ­τεί συ­γκε­κρι­μέ­να πάνω σε όλα τα κρί­σι­μα αι­τή­μα­τα αλ­λα­γής του κοι­νω­νι­κού συ­σχε­τι­σμού δυ­νά­με­ων στη χώρα. Σαν απο­τέ­λε­σμα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αντι­μέ­τω­πος και με την κρίση αξιο­πι­στί­ας που προ­κά­λε­σε το μνη­μό­νιο 3, αδυ­να­τεί να κερ­δί­σει ου­σια­στι­κά από τη φθορά του Μη­τσο­τά­κη.

Αυτό το κενό αυ­ξά­νει τις συ­στη­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες για να με­τα­το­πί­σουν τον άξονα της πι­θα­νής εναλ­λα­κτι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής λύσης σε ακόμα πιο συ­ντη­ρη­τι­κές κα­τευ­θύν­σεις.

Είναι εντυ­πω­σια­κό το γε­γο­νός του πόσο αυτές οι πο­λι­τι­κές προ­ο­πτι­κές δεν ται­ριά­ζουν με την συ­γκυ­ρία.

Στη Γαλ­λία, ο Μα­κρόν υπο­χρε­ώ­θη­κε από τον απει­λη­τι­κό θυμό του κό­σμου να υπο­σχε­θεί αυ­ξή­σεις μι­σθών 3% στον ιδιω­τι­κό τομέα, 3,5% στο δη­μό­σιο και 6% στις συ­ντά­ξεις. Πα­ρό­λα αυτά, ο Με­λαν­σόν κη­ρύσ­σει, από φέτος το φθι­νό­πω­ρο, τη «μη­τέ­ρα όλων των μαχών» απαι­τώ­ντας αυ­τό­μα­τα τι­μα­ριθ­μι­κή προ­σαρ­μο­γή μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων και δρα­στι­κά μέτρα ελέγ­χου των τιμών, ει­δι­κά στην ενέρ­γεια.

Στη Βρε­τα­νία, το πα­ρά­δειγ­μα είναι σα­φέ­στε­ρο. Το με­γά­λο απερ­για­κό κύμα στους σι­δη­ρο­δρό­μους, στα λι­μά­νια, στα τα­χυ­δρο­μεία κλπ είναι ήδη ο ου­σια­στι­κός αντί­πα­λος των απει­λών της Δε­ξιάς και της αφω­νί­ας των Ερ­γα­τι­κών.

Το «μή­νυ­μα» γί­νε­ται αντι­λη­πτό ακόμα και στις πιο δύ­σκο­λες πο­λι­τι­κές συν­θή­κες. Στην Ιτα­λία, κάτω από την απει­λή της ακρο­δε­ξιάς, μα­χη­τι­κοί συν­δι­κα­λι­στές βάσης προ­τεί­νουν «να πιά­σου­με το χέρι που τεί­νουν οι Βρε­τα­νοί συ­νά­δελ­φοί μας»: απερ­γί­ες τώρα (μέσα στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο!) για αυ­ξή­σεις-ΑΤΑ στους μι­σθούς, πάλη ενά­ντια στον πό­λε­μο και στο ρα­τσι­σμό, πάλη ενά­ντια στην αστι­κή πο­λι­τι­κή για το κλίμα.

Όσοι πο­ντά­ρουν στο «κενό της τα­ξι­κής πάλης» για να ελέγ­ξουν τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις, κιν­δυ­νεύ­ουν να δια­ψευ­στούν σε χώρες κρί­σι­μες για το μέλ­λον της Ευ­ρώ­πης και του πλα­νή­τη. Δεν έχου­με κα­νέ­να λόγο να πε­ρι­μέ­νου­με πα­θη­τι­κά αυτά τα απο­τε­λέ­σμα­τα. Βά­ζο­ντας μπρο­στά το κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα (μι­σθοί, συ­ντά­ξεις, κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, τιμές, ενέρ­γεια κλπ) χρειά­ζο­νται άμεσα πρω­το­βου­λί­ες δρά­σης από τα κάτω, που θα κα­τα­γρά­φουν πλα­τιά τα αι­τή­μα­τα του κό­σμου και θα ανοί­γουν, έστω στα­δια­κά, τους δρό­μους για την κα­τά­κτη­σή τους.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.