Διαρκής Θερμή Ειρήνη για διαρκή πόλεμο

Διαρκής Θερμή Ειρήνη για διαρκή πόλεμο

Το ΝΑΤΟ μπαίνει σε κατάσταση γενικής πολεμικής ετοιμότητας (με ευρωπαϊκά έξοδα)

Ένα κεί­με­νο για την επι­κεί­με­νη Σύ­νο­δο της Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κής Συμ­μα­χί­ας θα έπρε­πε κα­νο­νι­κά να ξε­κι­νή­σει με τον Ντό­ναλντ Τραμπ, την Ουά­σιγ­κτον, τη «συμ­φω­νία» για τη Βό­ρεια Μα­κε­δο­νία και τις εκτι­μή­σεις και τις πλη­ρο­φο­ρί­ες για την ανα­με­νό­με­νη (;) ρήξη Ουά­σιγ­κτον και Βε­ρο­λί­νου με επί­κε­ντρο τον οι­κο­νο­μι­κό και στρα­τιω­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της Συμ­μα­χί­ας. Ας ξε­κι­νή­σου­με δια­φο­ρε­τι­κά, καθώς στο πε­ρι­θώ­ριο της Συ­νό­δου, επι­σκέ­πτε­ται τις Βρυ­ξέλ­λες ο ιά­πω­νας πρω­θυ­πουρ­γός και γνω­στό γε­ρά­κι του Ει­ρη­νι­κού, Σίν­τζο Άμπε.

Γιάννης Νικολόπουλος

Τυ­πι­κά, ο Άμπε κα­τα­φθά­νει για να έχει σειρά επα­φών με ευ­ρω­παί­ους αξιω­μα­τού­χους, στο πλαί­σιο της σύ­σφι­ξης εμπο­ρι­κών σχέ­σε­ων με την ΕΕ, ου­σια­στι­κά όμως ο πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας του Ανα­τέλ­λο­ντος Ηλίου πρό­κει­ται να εκ­δη­λώ­σει, με τη φυ­σι­κή του πα­ρου­σία και τις δη­λώ­σεις του, την αμέ­ρι­στη συ­μπα­ρά­στα­σή του στα τρα­μπι­κά σχέ­δια για τη Συμ­μα­χία της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας. Εξάλ­λου, η Ια­πω­νία κα­τέ­χει ανα­βαθ­μι­σμέ­νο στά­τους διε­θνούς εταί­ρου της Συμ­μα­χί­ας και ο λόγος της στην πα­γκό­σμια (αν)ισορ­ρο­πία δυ­νά­με­ων με­τρά­ει πολ­λα­πλώς. Με άλλα λόγια, η ια­πω­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση διά του επι­κε­φα­λής της θα δια­μη­νύ­σει στους Ευ­ρω­παί­ους ότι υπο­στη­ρί­ζει (με χέρια, πόδια και όπλα) την αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή.

Με τις ΗΠΑ να έχουν στρέ­ψει προ πολ­λού τις πο­λι­τι­κο­στρα­τιω­τι­κές τους προ­τε­ραιό­τη­τες στον Ει­ρη­νι­κό (με το πε­ρι­βό­η­το πίβοτ του Μπα­ράκ Ομπά­μα), ώστε να πε­ριο­ρί­σουν την αυ­ξα­νό­με­νη δύ­να­μη του Πε­κί­νου, το ΝΑΤΟ κα­λεί­ται να πο­ρευ­τεί, να εξο­πλι­στεί και να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για τους πα­λιούς (Αφ­γα­νι­στάν, Ιράκ), τους χα­μέ­νους και τελ­μα­τω­μέ­νους (Συρία, Ου­κρα­νία) και τους επό­με­νους πο­λέ­μους (θά­λασ­σες και ωκε­α­νούς, ΑΟΖ), με τους Ευ­ρω­παί­ους και κυ­ρί­ως το Βε­ρο­λί­νο να βά­ζουν βαθιά το χέρι στα κρα­τι­κά τα­μεία και τις τσέ­πες των φο­ρο­λο­γού­με­νων πο­λι­τών, δη­λα­δή των ερ­γα­τι­κών τους τά­ξε­ων.

Οι πρό­σφα­τες επι­στο­λές του αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου προς τους επι­κε­φα­λής όλων των συμ­μα­χι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων κα­τέ­δει­ξαν την αλ­λα­γή στά­σης της Ουά­σιγ­κτον: Για να δια­τη­ρή­σει η Συμ­μα­χία την οι­κο­νο­μι­κή και στρα­τιω­τι­κή της ευ­ρω­στία, οι Ευ­ρω­παί­οι θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σουν και μά­λι­στα πολλά, ακρι­βώς επει­δή οι ΗΠΑ προ­σα­να­το­λί­ζο­νται προς Ει­ρη­νι­κό και Κίνα μεριά και θα μπουν σε πολ­λα­πλά­σια έξοδα με τους εκεί συμ­μά­χους τους (Φι­λιπ­πί­νες, Ια­πω­νία, Αυ­στρα­λία και λοι­ποί πρό­θυ­μοι). Από την αμε­ρι­κα­νι­κή απαί­τη­ση για ευ­ρω­παϊ­κά λεφτά στον να­τοϊ­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό «εδώ και τώρα», μόνο τρεις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις εξαι­ρού­νται, επει­δή τυγ­χά­νουν, σε ανα­λο­γία ΑΕΠ-στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών προς τη Συμ­μα­χία, οι κο­ρυ­φαί­οι αι­μο­δό­τες της. Είναι οι σχε­τι­κά νε­ο­φώ­τι­στες στα ευ­ρω­α­τλα­ντι­κά κόλπα κυ­βερ­νή­σεις στην Εσθο­νία και την Πο­λω­νία και –φυ­σι­κά– ο πιο πα­λιός και καλός μα­θη­τής και χρη­μα­το­δό­της, η Ελ­λα­δά­ρα μας! Με στα­θε­ρή πα­ρο­χή του 2% επί του ΑΕΠ της χώρας, δη­λα­δή 3,6 δισ. ευρώ κάθε έτος προς τα τα­μεία, τα στρα­τό­πε­δα, τις βά­σεις και τους εξο­πλι­σμούς εντός (Σούδα, Άκτιο, Λά­ρι­σα, Άρα­ξος) και εκτός της χώρας (Αφ­γα­νι­στάν, Ιράκ, Κόσ­σο­βο), η Ελ­λά­δα και η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ο κα­λύ­τε­ρος πε­λά­της και ο ιδα­νι­κός συ­νέ­ται­ρος της τρα­μπι­κής Ουά­σιγ­κτον, που δεν χάνει ευ­και­ρία να το­νί­ζει τις επι­δό­σεις και να συγ­χαί­ρει την προ­θυ­μία της Αθή­νας στη δια­τή­ρη­ση και την επαύ­ξη­ση των δυ­νά­με­ων της Συμ­μα­χί­ας.

Η Ουά­σιγ­κτον θέλει να έχει λόγο και ρόλο τόσο στις δα­πά­νες –το 2% επί του κάθε εθνο­κρα­τι­κού ΑΕΠ θε­ω­ρεί­ται ελά­χι­στο «κα­τώ­φλι» και το 4%, ανα­γκαία, προ­α­παι­τού­με­νη συν­θή­κη– όσο και στον προ­σα­να­το­λι­σμό τους, κατά προ­τε­ραιό­τη­τα, σε αε­ρο­σκά­φη, βαλ­λι­στι­κά συ­στή­μα­τα και πλοία, κατά προ­τί­μη­ση και για ευ­νό­η­τους λό­γους αε­ρο­πλα­νο­φό­ρα και υπο­βρύ­χια. Πα­ράλ­λη­λα, ο αμε­ρι­κα­νι­κός πα­ρά­γο­ντας επι­κε­ντρώ­νε­ται στον κυ­βερ­νο­χώ­ρο, θε­ω­ρώ­ντας τον προ­νο­μια­κό πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης, καθώς αυτός κυ­ριαρ­χεί­ται και ολι­γο­πω­λεί­ται κατά κύριο λόγο από αμε­ρι­κα­νι­κές εται­ρεί­ες.

Στο ίδιο πλαί­σιο, το ΝΑΤΟ προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στην εδα­φι­κή και γε­ω­γρα­φι­κή του επέ­κτα­ση, που κα­τευ­θύ­νε­ται από τις προ­τε­ραιό­τη­τες στην κυ­ριαρ­χία των θα­λασ­σών και των ενερ­γεια­κών πόρων της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας. Η διεύ­ρυν­ση προς την Ανα­το­λή και η προ­τει­νό­με­νη έντα­ξη της Ου­κρα­νί­ας και της Γε­ωρ­γί­ας ση­μα­το­δο­τεί όχι μόνο την από­πει­ρα ορι­στι­κής πε­ρι­κύ­κλω­σης της Ρω­σί­ας, αλλά την κυ­ριαρ­χία στη Μαύρη Θά­λασ­σα, θά­λασ­σα επι­τή­ρη­σης της Ρω­σί­ας και της Τουρ­κί­ας, στην πε­ρί­πτω­ση που η δεύ­τε­ρη εγκα­τα­λεί­ψει οι­κειο­θε­λώς, αν και όχι «αναί­μα­κτα» τη Συμ­μα­χία, συ­ντασ­σό­με­νη ολο­κλη­ρω­τι­κά και πλή­ρως με τη Μόσχα. Εξάλ­λου, η επό­με­νη δε­κα­ε­τία θα είναι η δε­κα­ε­τία των θα­λασ­σών –με τα κράτη και τους διε­θνείς συ­να­σπι­σμούς να δια­γκω­νί­ζο­νται για την κα­το­χύ­ρω­ση κυ­ριαρ­χι­κών και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κών δι­καιω­μά­των στον υπο­θα­λάσ­σιο χώρο, με τις απο­κλει­στι­κές οι­κο­νο­μι­κές ζώνες (ΑΟΖ) να απο­τε­λούν το επι­φαι­νό­με­νο ση­μείο τρι­βής εκεί όπου συ­γκρού­ο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα και οι ζώνες επιρ­ρο­ής, από τη μια πλευ­ρά των ΗΠΑ και της ΕΕ και από την άλλη πλευ­ρά της Ρω­σί­ας και της Κίνας.

Στη Νο­τια­να­το­λι­κή Με­σό­γειο, αυτή η κα­τά­στα­ση εκ­προ­σω­πεί­ται από τον τε­τρα­με­ρή συ­να­σπι­σμό Ελ­λά­δας-Ισ­ρα­ήλ-Αι­γύ­πτου και Κύ­πρου που σφυ­ρη­λα­τή­θη­κε με τις ευ­λο­γί­ες της Ουά­σιγ­κτον και των Βρυ­ξελ­λών (είτε ως έδρα της ΕΕ, είτε ως έδρα του ΝΑΤΟ). Στην Αρ­κτι­κή, η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και η τήξη των πάγων έχουν ανοί­ξει την όρεξη πολ­λών μνη­στή­ρων για τον πλού­το των κοι­τα­σμά­των στον μελ­λο­ντι­κά ξε­πα­γω­μέ­νο βυθό, γε­γο­νός το οποίο, για πα­ρά­δειγ­μα, δεν αφή­νει αδιά­φο­ρο ούτε τον «φι­λει­ρη­νι­κό» Κα­να­δά, η κυ­βέρ­νη­ση του οποί­ου κα­τσα­διά­ζε­ται επί­σης δη­μό­σια από τον Τραμπ για την ασθε­νι­κή οι­κο­νο­μι­κή συ­νει­σφο­ρά της στα διο­γκω­μέ­να έξοδα της Συμ­μα­χί­ας.

Στη Βαλ­τι­κή, που εξε­λίσ­σε­ται σε μια δεύ­τε­ρη θά­λασ­σα επι­τή­ρη­σης της Ρω­σί­ας από τη Δύση, όπου μέλη της Συμ­μα­χί­ας είναι η Νορ­βη­γία και η Δανία, οι σπιν­θή­ρες της έντα­σης τεκ­μη­ριώ­νο­νται και από τις δε­δη­λω­μέ­νες προ­θέ­σεις της Σου­η­δί­ας να προ­χω­ρή­σει σε επα­να­φο­ρά της υπο­χρε­ω­τι­κής, στρα­τιω­τι­κής θη­τεί­ας, με το βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στον βυθό της Βό­ρειας Θά­λασ­σας.

Στον Ει­ρη­νι­κό, και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να την Νότια Σι­νι­κή Θά­λασ­σα, Κίνα και Φι­λιπ­πί­νες βρί­σκο­νται σε μό­νι­μη κα­τά­στα­ση υψη­λού δι­πλω­μα­τι­κού πυ­ρε­τού για τη χά­ρα­ξη των απο­κλει­στι­κών οι­κο­νο­μι­κών ζωνών, με επί­κε­ντρο τα νησιά Σπρά­τλι και τις συ­νε­χείς εγκα­τα­στά­σεις νέων, κι­νε­ζι­κών αε­ρο­ναυ­τι­κών βά­σε­ων, με πυ­ραύ­λους και μη επαν­δρω­μέ­να αε­ρο­σκά­φη, σε τε­χνη­τές νη­σί­δες του αρ­χι­πε­λά­γους. Στο Τζι­μπου­τί, την πάλαι ποτέ γαλ­λι­κή αποι­κία και πλέον στρα­τιω­τι­κό πα­ρά­δει­σο όλων των με­γά­λων και πε­ρι­φε­ρεια­κών δυ­νά­με­ων που θέ­λουν με­ρί­διο στις εμπο­ρευ­μα­τι­κές με­τα­φο­ρές και τα κα­νά­λια ενέρ­γειας της Ανα­το­λι­κής Αφρι­κής και του Περ­σι­κού Κόλ­που, την τε­λευ­ταία χρο­νιά, εγκαι­νί­α­σαν στρα­τιω­τι­κές βά­σεις Κι­νέ­ζοι και Τούρ­κοι, πλαι­σιώ­νο­ντας τους Γάλ­λους, τους Αμε­ρι­κα­νούς και τους Σα­ου­δά­ρα­βες. Δεν το λες ακρι­βώς ει­ρη­νι­κό και ήσυχο αυτό το διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον, εκ του οποί­ου και μάλ­λον θα πρέ­πει να εξοι­κειω­θού­με με νέους πο­λι­τι­κο-στρα­τιω­τι­κούς όρους: Η πε­ρί­ο­δος της Θερ­μής Ει­ρή­νης δια­δέ­χε­ται, μετά από τρεις, δύ­σκο­λες, με­τα­βα­τι­κές δε­κα­ε­τί­ες, τον Ψυχρό Πό­λε­μο.

rproject.gr