«Αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου” ή μέτρα τώρα ενάντια στην κλιματική καταστροφή;

«Αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου” ή μέτρα τώρα ενάντια στην κλιματική καταστροφή;

Επειδή διακυβεύεται η ζωή μας!

Εξαι­τί­ας των κα­τα­κλυ­σμι­κών συ­νε­πειών που δίχως άλλο ανα­μέ­νε­ται να έχει η κλι­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή, ο Ντό­ναλντ Τραμπ που όχι μόνο την αρ­νεί­ται αλλά και κάνει τα πάντα για να την επι­δει­νώ­σει, είναι ήδη σε καλό δρόμο για να ξε­πε­ρά­σει κάθε τε­ρα­τώ­δες προη­γού­με­νο και να ανα­κη­ρυ­χθεί με­γα­λύ­τε­ρος εγκλη­μα­τί­ας της αν­θρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας! Από την πλευ­ρά τους, αν και δεν δια­θέ­τουν -ευ­τυ­χώς- την κα­τα­στρο­φι­κή μανία του αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου, οι Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κοί που δια­κρί­νο­νται όμως και αυτοί για την κου­το­πό­νη­ρη ανε­με­λιά με την οποία αντι­με­τω­πί­ζουν την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, είναι επί­σης σε καλό δρόμο για να μεί­νουν στην ιστο­ρία ως κύ­ριοι υπεύ­θυ­νοι των όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρων τρα­γω­διών και λοι­πών δει­νών που ανα­πό­φευ­κτα θα πλή­ξουν τη χώρα τους. Τρανή από­δει­ξη ο τρό­πος με τον οποίο εξή­γη­σαν, ερ­μή­νευ­σαν, σχο­λί­α­σαν και τε­λι­κά “αντι­με­τώ­πι­σαν” -του­λά­χι­στον τις πρώ­τες μέ­ρες- τις πρό­σφα­τες με­γά­λες πυρ­κα­γιές και την πο­λύ­νε­κρη τρα­γω­δία στο Μάτι.

Γιώργος Μητραλιάς

Σε αντί­θε­ση λοι­πόν με ό,τι βλέ­που­με να συμ­βαί­νει αυτό το καιρό σε άλλα ση­μεία του πλα­νή­τη που δο­κι­μά­ζο­νται επί­σης από “πρω­το­φα­νείς πυρ­κα­γιές” (Πορ­το­γα­λία, Ισπα­νία, Σου­η­δία, Κα­λι­φόρ­νια…), μόνο στην Ελ­λά­δα του 2018 άπα­ντες οι αρ­μό­διοι και αναρ­μό­διοι πο­λι­τι­κοί -αλλά και τα ΜΜΕ- ανα­λώ­θη­καν σε κάθε λογής λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο σο­βα­ρές ή αστεί­ες ερ­μη­νεί­ες, προ­τά­σεις, επι­κρί­σεις, κα­τά­ρες, αφο­ρι­σμούς και πο­λε­μι­κές χωρίς ποτέ να ανα­φέ­ρο­νται στην κλι­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή που δεί­χνει είτε να μην τους απα­σχο­λεί, είτε να είναι εντε­λώς ξένη στα εν­δια­φέ­ρο­ντά τους.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, η μεν δεξιά δεί­χνει να την αγνο­εί πα­ντε­λώς καθώς έχει για μόνο της μέ­λη­μα να ρίξει πάσει θυσία και με κάθε μέσο την κυ­βέρ­νη­ση και τον Τσί­πρα, ενώ ο Σύ­ρι­ζα και η κυ­βέρ­νη­σή του απο­δέ­χο­νται μεν την ύπαρ­ξη της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής αλλά μόνο ως αντι­κει­μέ­νου ανώ­δυ­νης συ­ζή­τη­σης με­τα­ξύ τυρού και αχλα­διού, έτσι για να περ­νά­ει η ώρα. Αυτή η στάση της κυ­βερ­νώ­σας αρι­στε­ράς διευ­κο­λύ­νε­ται ωστό­σο αφά­ντα­στα από εκεί­νη της αντι­πο­λι­τευό­με­νης “ρι­ζο­σπα­στι­κής” που είναι, στην πλειο­ψη­φία των πε­ρι­πτώ­σε­ων, ακόμα χει­ρό­τε­ρη: Για αυτήν, η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή είναι είτε δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα που υπο­χω­ρεί μπρο­στά στα πολλά καυτά προ­βλή­μα­τα των χα­λε­πών και­ρών είτε…εφεύ­ρη­μα και “απάτη του ιμπε­ρια­λι­σμού”! (1) Πά­ντως, όλες αυτές οι δια­φο­ρε­τι­κές “απο­χρώ­σεις” κα­τα­ντούν να είναι τρι­τεύ­ου­σας ση­μα­σί­ας και χωρίς πρα­κτι­κό αντί­κρυ­σμα καθώς οι πά­ντες, ακρο­δε­ξιά και δεξιά της ΝΔ, Σύ­ρι­ζα, ΚΚΕ και πλειο­ψη­φία της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς συμ­φω­νούν στο βα­σι­κό ζή­τη­μα: Tην πάσει θυσία “αξιο­ποί­η­ση του ορυ­κτού ενερ­γεια­κού πλού­του της χώρας”! “Φυ­σι­κά”, για όλους αυ­τούς το γε­γο­νός ότι έτσι διαιω­νί­ζο­νται και αυ­ξά­νο­νται -αντί να μειώ­νο­νται δρα­στι­κά- οι εκ­πο­μπές αε­ρί­ων του θερ­μο­κη­πί­ου και επι­δει­νώ­νε­ται η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή υπο­χω­ρεί και εξα­φα­νί­ζε­ται μπρο­στά στην προ­ο­πτι­κή να γίνει η χώρα πε­τρε­λαιο­πα­ρα­γω­γός και κά­ποιοι από τους κα­τοί­κους της …εμί­ρη­δες με πε­τρο­δολ­λά­ρια…

Τι κι αν η φο­νι­κή πυρ­κα­γιά στο Μάτι μοιά­ζει σαν δυό στα­γό­νες νερό με εκεί­νες τις “πυρ­κα­γιές νέου τύπου” της Πορ­το­γα­λί­ας και της Κα­λι­φόρ­νιας που με­λε­τούν με τη ψυχή στο στόμα ει­δι­κευ­μέ­νοι επι­στή­μο­νες και διε­θνείς ορ­γα­νι­σμοί; Τι κι αν η εξά­πλω­σή τους σε χρόνο ρεκόρ και με θερ­μο­κρα­σί­ες ρεκόρ θυ­μί­ζει το εφιαλ­τι­κό Feuersturm (κα­ται­γί­δα φω­τιάς) του βομ­βαρ­δι­σμού του Αμ­βούρ­γου το 1944 και πα­ρα­πέ­μπει στις ει­δι­κές συν­θή­κες που ευ­νο­εί η κλι­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή;Τι κι αν όλοι οι “αρ­μό­διοι” (πλην του Τραμπ!) προει­δο­ποιούν ότι από εδώ και πέρα θα πρέ­πει να ανα­μέ­νο­νται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρες και όλο και χει­ρό­τε­ρες πυρ­κα­γιές σαν κι αυτή στο Μάτι, στην Κα­λι­φόρ­νια ή στη Πορ­το­γα­λία; Τι κι αν στις ΗΠΑ ανα­πτύσ­σε­ται ένα μα­ζι­κό και άκρως ρι­ζο­σπα­στι­κό λαϊκό κί­νη­μα που διεκ­δι­κεί στους δρό­μους την άμεση απε­ξάρ­τη­ση της χώρας -και ολά­κε­ρου του κό­σμου- από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα; Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι ψιλά γράμ­μα­τα και θε­ω­ρη­τι­κο­λο­γί­ες αρ­γό­σχο­λων για τους αε­νά­ως σκια­μα­χού­ντες με τη δεινή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κούς αλλά και την περί άλλα τυρ­βά­ζου­σα ελ­λη­νι­κή αρι­στε­ρά!(2)

Όμως, εδώ που έχου­με φτά­σει, δη­λα­δή στο χεί­λος της αβύσ­σου, δεν αρκεί πια ή απλή ανα­γνώ­ρι­ση της ύπαρ­ξης της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής ούτε ότι αυτή συ­νι­στά μια θα­νά­σι­μη απει­λή για την αν­θρω­πό­τη­τα. Όλα αυτά τα βλέ­που­με ήδη να συμ­βαί­νουν και στη χώρα μας, του­λά­χι­στον σε κά­ποιο βαθμό, καθώς δεν κο­στί­ζει απο­λύ­τως τί­πο­τα να μιλάς για το κακό αρκεί να μην κά­νεις το πα­ρα­μι­κρό για να το κα­τα­πο­λε­μή­σεις όχι αλλού αλλά εδώ και τώρα στον τόπο σου. Και πράγ­μα­τι, το “αξιο­θαύ­μα­στο” στη χώρα μας είναι ότι η κα­τα­πο­λέ­μη­ση της κλι­μα­τι­κής κα­τα­στρο­φής απου­σί­α­σε μό­νι­μα και εντε­λώς όχι μόνο από τα κατά και­ρούς κυ­βερ­νη­τι­κά προ­γράμ­μα­τα, αλλά και από το λόγο και τις προ­τά­σεις όλων -χω­ρίς εξαί­ρε­ση- των κομ­μά­των, από την πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση και αντι­πα­ρά­θε­ση και φυ­σι­κά, δεν απα­σχό­λη­σε ποτέ την κοινή γνώμη που έχει άλλες έγνοιες. Αντί­θε­τα, η εξου­σία συ­νε­πι­κου­ρού­με­νη από όλο το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό, τα ΜΜΕ αλλά και την κοινή γνώμη σπα­τά­λη­σε μό­νι­μα την όποια ενέρ­γεια και ικα­νό­τη­τά της είτε στη διεκ­δί­κη­ση “εξαι­ρέ­σε­ων” για την Ελ­λά­δα από τα -εξάλ­λου μί­ζε­ρα και ανε­παρ­κή- μέτρα πε­ριο­ρι­σμού των εκ­πο­μπών αε­ρί­ων του θερ­μο­κη­πί­ου που απο­φα­σί­ζο­νταν διε­θνώς, είτε ακόμα και στην…πα­ρά­καμ­ψη και πα­ρα­βί­α­σή τους από το θριαμ­βεύ­ον “ελ­λη­νι­κό δαι­μό­νιο”. Με άλλα λόγια, για τους Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κούς και τα κόμ­μα­τά τους, αλλά και για τα ελ­λη­νι­κά ΜΜΕ και την ελ­λη­νι­κή κοινή γνώμη η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή είναι -το πολύ- αντι­κεί­με­νο μιας κά­ποιας γε­νι­κής και αφη­ρη­μέ­νης ακα­δη­μαϊ­κής συ­ζή­τη­σης καθώς αφορά τους άλ­λους και όχι εμάς τους ίδιους, τη ζωή μας και το (πα­νέ­μορ­φο και τόσο άμεσα απει­λού­με­νο) πε­ρι­βάλ­λον που μας φι­λο­ξε­νεί!

Το ζη­τού­με­νο λοι­πόν είναι πια μόνον ένα: Μέτρα εδώ και τώρα και άμεση εφαρ­μο­γή αυτών των μέ­τρων στο πλαί­σιο ενός βο­λο­ντα­ρί­στι­κου γε­νι­κού προ­γράμ­μα­τος απε­ξάρ­τη­σης -το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό- από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα και με­τά­βα­σης σε ανα­νε­ώ­σι­μες κα­θα­ρές πηγές ενέρ­γειας.(2) Αρχής γε­νο­μέ­νης από την άμεση εγκα­τά­λει­ψη όλων των (εγκλη­μα­τι­κών) ανα­ζη­τή­σε­ων πε­τρε­λαί­ου και φυ­σι­κού αε­ρί­ου στην ελ­λη­νι­κή επι­κρά­τεια. Πράγ­μα που ση­μαί­νει ότι οι κάθε λογής “αρ­μό­διοι” στα­μα­τούν να παί­ζουν κρυ­φτού­λι με τη δεινή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, και ανα­λαμ­βά­νουν το κό­στος των αναμ­φί­βο­λα πολύ σκλη­ρών μέ­τρων που ανα­πό­φευ­κτα όχι μόνο επη­ρε­ά­ζουν αλλά μάλ­λον αλ­λά­ζουν δρα­στι­κό­τα­τα το τρόπο ζωή μας μέχρι τις πα­ρα­μι­κρές κα­θη­με­ρι­νές του “λε­πτο­μέ­ρειες”.

Όσο για την αρι­στε­ρά, αν θέλει να ξα­να­γί­νει πρω­το­πό­ρα δύ­να­μη που ξε­χω­ρί­ζει από το συρ­φε­τό των κάθε λογής πο­λι­τι­κών απα­τε­ώ­νων και λοι­πών διε­φθαρ­μέ­νων με­τριο­τή­των του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, πρέ­πει κα­τ’αρ­χήν όχι απλώς να στα­μα­τή­σει τις σκο­τα­δι­στι­κές και γε­λοί­ες “θε­ω­ρί­ες” της περί κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής που τάχα είναι εφεύ­ρη­μα του ιμπε­ρια­λι­σμού (!), αλλά και να πει όλη τη σκλη­ρή αλή­θεια στη κοι­νω­νία: Δη­λα­δή ότι έχου­με ήδη χάσει πο­λύ­τι­μο χρόνο και ότι αυτό που δια­κυ­βεύ­ε­ται είναι πια όχι το μέλ­λον των παι­διών και των εγ­γο­νιών μας αλλά η ίδια η δική μας ζωή και το παρόν και μέλ­λον του πλα­νή­τη. Και ταυ­τό­χρο­να, να δώσει από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα και να μπει μπρο­στά στον αγώνα της χει­ρο­πια­στής και άμε­σης κα­τα­πο­λέ­μη­σης της επερ­χό­με­νης και ήδη καλ­πά­ζου­σας κλι­μα­τι­κής κα­τα­στρο­φής προ­τεί­νο­ντας και διεκ­δι­κώ­ντας στους δρό­μους και στις πλα­τεί­ες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές πο­λι­τι­κές και μέτρα που μόνο ένα τε­ρά­στιο οι­κο­σο­σια­λι­στι­κό κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα μπο­ρεί να επι­βά­λει.

Τε­λι­κά, το συ­μπέ­ρα­σμα είναι απλό: Αν η αρι­στε­ρά δεν μπει μπρο­στά σε αυτή την υπέρ­τα­τη μάχη οι­κου­με­νι­κής επι­βί­ω­σης, τότε δεν έχει λόγο ύπαρ­ξης!…

Ση­μειώ­σεις

1. Ο γρά­φων ήταν αυ­τό­πτης μάρ­τυ­ρας του πα­θια­σμέ­νου εγκω­μί­ου που έπλε­ξε δη­μό­σια προ μηνών σε κομ­μα­τι­κή εκ­δή­λω­ση πρώην υπουρ­γός σε ηλι­κιω­μέ­νο μέλος του κόμ­μα­τός του που είχε κα­τα­κε­ραυ­νώ­σει την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή ως “τη με­γα­λύ­τε­ρη απάτη του ιμπε­ρια­λι­σμού”. Και ίσως το ακόμα πιο ση­μα­δια­κό ήταν ότι κα­νείς από τους 50-60 πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους δεν δια­νο­ή­θη­κε να αντι­δρά­σει.

2. Ένα ση­μα­ντι­κό βήμα προς αυτή τη κα­τεύ­θυν­ση απο­τε­λεί η συ­γκρό­τη­ση στα τέλη Απρι­λί­ου της “Πρω­το­βου­λί­ας Αθή­νας ενά­ντια στις εξο­ρύ­ξεις υδρο­γο­ναν­θρά­κων”.

rproject.gr/