Μετά το Μνημόνιο και πριν την Πτώχευση

Μετά το Μνημόνιο και πριν την Πτώχευση

Η Ελλάδα που θέλει να βγει στις αγορές, δεν είναι η Ελλάδα που μπήκε στο μνημόνιο

Η Ελ­λά­δα βγαί­νει τυ­πι­κά από το Μνη­μό­νιο. Ποια Ελ­λά­δα, θα μου πείτε τώρα; Σωστά. Δεν μπήκε «όλη» η Ελ­λά­δα στο Μνη­μό­νιο, αυτή την πτω­χευ­τι­κή δια­δι­κα­σία οκτα­ε­τούς διάρ­κειας και προσ­διο­ρι­σμέ­νης, μα­κρο­κοι­νω­νι­κής πα­ρά­τα­σης συ­νε­πειών έως το 2060 του­λά­χι­στον, προ­κει­μέ­νου ντό­πιοι και ξένοι δα­νει­στές και κλει­δο­κρά­το­ρες δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού χρέ­ους να απο­σπά­σουν και τα τε­λευ­ταία αση­μι­κά του ρη­μαγ­μέ­νου τόπου και της κα­θη­μαγ­μέ­νης ερ­γα­σί­ας. Και από τη στιγ­μή που δεν μπήκε η «όλη» Ελ­λά­δα στο Μνη­μό­νιο, δεν είναι και «όλη» η Ελ­λά­δα που θέλει δια­κα­ώς να βγει στις αγο­ρές.

Γιάννης Νικολόπουλος

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η Ελ­λά­δα που βγαί­νει από το Μνη­μό­νιο δεν είναι η Ελ­λά­δα που μπήκε σε αυ­τό-η Ελ­λά­δα των τρα­πε­ζών και των τρα­πε­ζι­τών,καθώς εντω­με­τα­ξύ μά­θα­με πως στην χώρα της φαι­δράς πορ­το­κα­λέ­ας και του νε­ο­ο­θω­μα­νι­κού πα­ρα­κρά­τους-απο­λι­θώ­μα­τος μπο­ρεί κα­νείς να συ­στή­νε­ται τρα­πε­ζί­της ή βιο­μή­χα­νος άνευ τρά­πε­ζας και βιο­μη­χα­νί­ας, αυτή η Ελ­λά­δα ου­δέ­πο­τε μπήκε σε μνη­μό­νιο. Επί­σης, δεν μπήκε η Ελ­λά­δα της στυ­γνής ερ­γο­δο­σί­ας (μι­κρής, μι­κρο­με­σαί­ας, με­γά­λης) και της ξε­που­λη­μέ­νης, συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας. Ούτε αυτή ένιω­σε μνη­μό­νιο στο πετσί της. Δεν μπήκε η Ελ­λά­δα όπου δύ­σκο­λα δια­κρί­νεις τη δια­φο­ρά ανά­με­σα στο κο­στού­μι του επώ­νυ­μου πο­λι­τι­κού πα­ντός και­ρού και κυ­βερ­νή­σε­ως και το σου­λού­πι του οι­κο­νο­μι­κού ή κοι­νού εγκλη­μα­τία ή η Ελ­λά­δα όπου υπάρ­χει κρά­τος (και) δι­κα­στών επει­δή δι­κα­στές με συ­γκε­κρι­μέ­νο, πρό­τε­ρο βίο κά­νουν υπουρ­γι­κή και πα­ρα­θε­σμι­κή κα­ριέ­ρα.

Δεν είναι αυτή η Ελ­λά­δα που μπήκε στο μνη­μό­νιο.

Δεν είναι, επί­σης, η Ελ­λά­δα της ανώ­τε­ρης, κρα­τι­κής υπαλ­λη­λί­ας που έως προ­χθές είχε ως δια­βα­τή­ριο ανέ­λι­ξης εκεί­νο που ση­μα­δευό­ταν με πρά­σι­νες ή μπλε κυ­βερ­νη­τι­κές σφρα­γί­δες νο­μι­μο­φρο­σύ­νης και στρά­τευ­σης και σή­με­ρα στρι­μώ­χνε­ται στις επι­τρο­πές αξιο­λό­γη­σης, πε­ρι­μέ­νο­ντας προ­α­γω­γή και θε­σού­λα, ως δήθεν απο­πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νη και ακομ­μά­τι­στη. Δεν είναι επί­σης η Ελ­λά­δα των εξο­πλι­στι­κών προ­γραμ­μά­των και του πα­ρα­σι­τι­κού επαγ­γελ­μα­τι­κού στρα­τεύ­μα­τος, που τρέ­φε­ται με κα­νό­νια και φρε­γά­τες, την ώρα που η κοι­νω­νία ζη­τια­νεύ­ει όχι το βού­τυ­ρο αλλά το ψωμί.

Δεν είναι επί­σης η Ελ­λά­δα που βρήκε ευ­και­ρία να δια­δη­λώ­σει απε­νο­χο­ποι­η­μέ­να και ξε­διά­ντρο­πα τον ρα­τσι­σμό και τον αντι­κομ­μου­νι­σμό της, την αν­θρω­πο­φα­γία και την ξε­νο­φο­βία της. Δεν είναι η Ελ­λά­δα που έβγα­λε, από το ντου­λά­πι των πα­ρα­κρα­τι­κών εφε­δρειών, τα στι­λέ­τα και τις σβά­στι­κες της Χρυ­σής Αυγής. Δεν είναι επί­σης η Ελ­λά­δα των εφο­πλι­στών της θε­σμι­σμέ­νης, φο­ρο­λο­γι­κής ασυ­λί­ας και των εντρε­πρε­νέρ της αρ­πα­χτής. Δεν είναι επί­σης η Ελ­λά­δα των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών στην Ελ­βε­τία, της φο­ρο­λο­γι­κής ασυ­δο­σί­ας στο Λου­ξεμ­βούρ­γο και των μη­χα­νη­μά­των πι­στω­τι­κών συ­ναλ­λα­γών στη Βουλ­γα­ρία ή τη Μάλτα. Δεν είναι και η Ελ­λά­δα όπου επαγ­γελ­μα­τί­ες απο­λο­γη­τές είτε των χθε­σι­νών κυ­βερ­νή­σε­ων είτε της ση­με­ρι­νής, σε­ση­μα­σμέ­νοι φε­η­κνιουζ­γρά­φοι και ανυ­πό­λη­πτοι δια­μορ­φω­τές της κοι­νής γνώ­μης κο­ντα­ρο­χτυ­πιού­νται για το ποιος, ανά­με­σα σε καθ’ έξιν ψεύ­τες, λέει την αλή­θεια.

Δεν είναι η Ελ­λά­δα των θε­ο­μπαι­χτών της εκ­κλη­σια­στι­κής ιε­ραρ­χί­ας και των απα­τε­ώ­νων εμπό­ρων κάθε λογής πα­τριω­τι­σμού, μα­κε­δο­νι­κού ή κυ­πρια­κού, πε­τρε­λαϊ­κού ή ΑΟ­Ζι­κού. Δεν είναι η Ελ­λά­δα των κα­να­λαρ­χών και των ερ­γο­λά­βων, των επεν­δυ­τών και ευ­ερ­γε­τών, που οι­κειο­ποι­ή­θη­καν και δια­στρέ­βλω­σαν τις λέ­ξεις (πχ, με­ταρ­ρυθ­μί­σεις…) για να κρύ­ψουν την αρ­πα­κτι­κή τους πτήση πάνω από τη δη­μό­σια πε­ριου­σία, των μά­να­τζερ των υδρο­γο­ναν­θρά­κων και του ηλε­κτρι­σμού, της σα­πί­λας στον επαγ­γελ­μα­τι­κό, εται­ρι­κό αθλη­τι­σμό. Δεν είναι η Ελ­λά­δα των μπερ­λου­σκο­νά­κη­δων εκ Κρή­της και Πει­ραιώς και των μπερ­λου­σκο­νί­δη­δων εκ Θεσ­σα­λο­νί­κης και Πό­ντου. Αυτή η Ελ­λά­δα δεν μπήκε στο μνη­μό­νιο και δεν ξέρει τις ολέ­θριες, προ­πτω­χευ­τι­κές συ­νέ­πειες του.

Και δεν μπήκε, γιατί αυτή είναι η Ελ­λά­δα που επέ­βα­λε ποιοι θα μπουν και ποιοι θα υπο­στούν τις συ­νέ­πειες. Απο­λύ­ο­ντας, συ­κο­φα­ντώ­ντας, κα­τα­διώ­κο­ντας, βρί­ζο­ντας, δέρ­νο­ντας, συ­ντρί­βο­ντας, αφαι­ρώ­ντας, φο­ρο­δια­φεύ­γο­ντας, εκ­πλη­στει­ριά­ζο­ντας, δο­λο­φο­νώ­ντας, αρ­πά­ζο­ντας, πε­ρι­κό­πτο­ντας, εξα­νε­μί­ζο­ντας. Και αυτή είναι η Ελ­λά­δα που απο­λαμ­βά­νει τα κέρδη και τα δά­νεια από την εξό­ντω­ση της ερ­γα­σί­ας, από­μα­χης και ενερ­γής, άνερ­γης και ξε­νι­τε­μέ­νης, υπο­α­πα­σχο­λού­με­νης και επι­δο­τού­με­νης.

Αυτή λοι­πόν είναι και η Ελ­λά­δα, που δεν γνώ­ρι­σε ποτέ μνη­μό­νιο, όντας η ιδιο­κτή­τρια, η ερ­γο­δό­τρια, η κρα­τι­κά οχυ­ρω­μέ­νη και η τα­ξι­κά πο­λε­μι­κή, εκεί­νη η οποία θέλει έξοδο στις αγο­ρές, νέα δά­νεια και θε­τι­κές αξιο­λο­γή­σεις από την Ουά­σιγ­κτον και το Βε­ρο­λί­νο, τις Βρυ­ξέλ­λες και την Moody’s.

Να μην σώ­σε­τε να τα πά­ρε­τε! Και τα «νέα» δά­νεια από τις αγο­ρές, και τις «καλές» αξιο­λο­γή­σεις, και τις «θε­τι­κές» κου­βέ­ντες από τα πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά κέ­ντρα της Συ­ναί­νε­σης στον Κα­πι­τα­λι­σμό και την Βαρ­βα­ρό­τη­τά του. Καμιά συ­ναί­νε­ση, και φυ­σι­κά, ούτε κατά διά­νοια ανοχή, στον νέο κύκλο «ανά­πτυ­ξης» και «εξα­πά­τη­σης», συσ­σώ­ρευ­σης και εκ­με­τάλ­λευ­σης. Είτε με ΠΑΣΟΚ, είτε με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, είτε με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, είτε με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είτε με ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΑΝΕΛ, σε συ­νε­χή εναλ­λα­γή, αλ­λη­λο­συ­μπλή­ρω­ση και εκα­τέ­ρω­θεν με­τα­γρα­φές, για να θυ­μη­θού­με όλα τα κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα που ανέ­λα­βαν το μά­να­τζμεντ της μνη­μο­νια­κής, πτω­χευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας. Με το Πο­τά­μι σε θέση δε­ξα­με­νής κοι­νο­βου­λευ­τι­κών με­τα­γρα­φών και τη να­ζι­στι­κή Χρυσή Αυγή σε ρόλο πα­ρα­στρα­τιω­τι­κού, ένο­πλου βρα­χί­ο­να σε δράση.

Γιατί ξέ­ρου­με ότι τα κέρδη και τα δά­νεια είναι δικά σας, και οι ζη­μί­ες σας, δικές μας. Πλη­ρω­μέ­νες ακόμη και με αγω­νι­στι­κό, τα­ξι­κό αίμα.

Οπότε, προ­τού φτά­σου­με στην προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη πτώ­χευ­ση ή σε χει­ρό­τε­ρες πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κές εξε­λί­ξεις που θα μύ­ρι­ζαν ακόμη και δια­κρα­τι­κό μπα­ρού­τι, η ώρα της πτώ­χευ­σης και της πτώ­σης του απο­τυ­χη­μέ­νου, νε­ο­ελ­λη­νι­κού πα­ρα­κρά­τους έχει ση­μά­νει. Το θέμα είναι ποιες οι δυ­νά­μεις θα ανα­λά­βουν να σπά­σουν τα πή­λι­να πόδια του πα­ρα­παί­ο­ντος γί­γα­ντα.

Αυτά, στο επό­με­νο, όχι και τόσο ευ­χά­ρι­στο ή υπο­μο­νε­τι­κό κεί­με­νο…

/rproject.gr