Η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά στις ΗΠΑ

Η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά στις ΗΠΑ

Πετυχημένες κινητοποιήσεις, πολιτικές προκλήσεις

Ένα χρόνο μετά τη φο­νι­κή επί­θε­ση νε­ο­να­ζί στην αντι­φα­σι­στι­κή δια­δή­λω­ση του Σαρ­λο­τσβίλ και ενώ οι ΗΠΑ δια­νύ­ουν το δεύ­τε­ρο κα­λο­καί­ρι της προ­ε­δρί­ας του Τραμπ, οι φα­σί­στες ξα­να­προ­σπά­θη­σαν να βγουν στον δρόμο σε διά­φο­ρες πό­λεις της Αμε­ρι­κής. Ενι­σχυ­μέ­νοι από τη ρη­το­ρι­κή του Τραμπ, από την κα­τά­στα­ση στο με­τα­να­στευ­τι­κό και έχο­ντας πάντα την προ­στα­σία της αστυ­νο­μί­ας, απο­πει­ρά­θη­καν να κά­νουν μία επί­δει­ξη δυ­νά­με­ων. 

Κατερίνα Καλλέργη

Αντι­συ­σκε­ντρώ­σεις

Στο Πόρ­τλαντ, η δια­δή­λω­ση των νε­ο­να­ζί ήταν κομ­μά­τι της κα­μπά­νιας του Τζόι Γκί­μπ­σον, αρ­χη­γού της ομά­δας Patriotic Prayer, ο οποί­ος κα­λού­σε τους υπο­στη­ρι­χτές του να κου­βα­λούν «πα­ντού και πάντα» όπλα μαζί τους. Η δια­δή­λω­ση ονο­μά­στη­κε κυ­νι­κά «Πο­ρεία Ελευ­θε­ρί­ας για τον Γκί­μπ­σον στη Γε­ρου­σία». Η από­πει­ρά τους απο­δεί­χτη­κε ένα φιά­σκο. Ο κό­σμος που βρέ­θη­κε στην αντι­δια­δή­λω­ση, που ορ­γα­νώ­θη­κε από τις αντι­φα­σι­στι­κές δυ­νά­μεις και στην οποία συμ­με­τεί­χε η Αρι­στε­ρά, ήταν υπερ­πολ­λα­πλά­σιος σε σχέση με τον κόσμο που συ­γκέ­ντρω­σαν οι φα­σί­στες. Πα­ρα­πά­νω από εξα­κό­σια άτομα βρέ­θη­καν στους δρό­μους του Πόρ­τλαντ για να φω­νά­ξουν: «Ούτε Τραμπ, ούτε Κου Κλουξ Κλαν, κα­νέ­νας φα­σί­στας στην Αμε­ρι­κή».

Η αστυ­νο­μία, το­πο­θε­τη­μέ­νη ανά­με­σα στις δύο δια­δη­λώ­σεις και προ­στα­τεύ­ο­ντας τους φα­σί­στες, επι­τέ­θη­κε άγρια στην αντι-συ­γκέ­ντρω­ση. Αφού έκανε ανα­κοι­νώ­σεις, στις οποί­ες κα­λού­σε το πλή­θος των αντι­φα­σι­στών να δια­λυ­θεί «για λό­γους ασφα­λεί­ας», εξα­πέ­λυ­σε βροχή από χει­ρο­βομ­βί­δες κρό­του λάμ­ψης στους συ­γκε­ντρω­μέ­νους, στέλ­νο­ντας μια γυ­ναί­κα στο νο­σο­κο­μείο με σπα­σμέ­νο χέρι και τραυ­μα­τί­ζο­ντας σο­βα­ρά στο κε­φά­λι έναν άντρα, τον οποίο, σύμ­φω­να με μαρ­τυ­ρί­ες, αυτό που του έσωσε τη ζωή ήταν το κρά­νος που φό­ρα­γε.

Πα­ρό­μοια ήταν η κα­τά­στα­ση και στο Μπέρ­κλεϋ, με το πλή­θος της αντι­συ­γκέ­ντρω­σης να είναι πολ­λα­πλά­σιο από τους φα­σί­στες σε ανα­λο­γία 1 προς 25. Η αδυ­να­μία των φα­σι­στών να συ­γκε­ντρώ­σουν κόσμο φά­νη­κε όταν ανα­γκά­στη­καν να αλ­λά­ξουν την ώρα της συ­γκέ­ντρω­σής τους, για να απο­φύ­γουν την αντι­συ­γκέ­ντρω­ση των αντι­φα­σι­στι­κών δυ­νά­με­ων. Τε­λι­κά έγι­ναν δύο αντι­φα­σι­στι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις –μία την ώρα που είχε κα­λε­στεί κα­νο­νι­κά και μία την ώρα που έγινε τε­λι­κά η συ­γκέ­ντρω­ση των φα­σι­στών. Στις αντι­φα­σι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις συμ­με­τεί­χαν σω­μα­τεία, όπως το Διε­θνές Σω­μα­τείο Ερ­γα­ζο­μέ­νων σε Υπη­ρε­σί­ες (SEIU), και η Ένωση Δα­σκά­λων του Μπέρ­κλεϋ, κά­νο­ντας λόγο για την ανά­γκη αντι­φα­σι­στι­κής ορ­γά­νω­σης στους χώ­ρους δου­λειάς, ώστε να μη μένει κενός χώρος να ανα­πτυ­χθούν ακρο­δε­ξιοί. Η αστυ­νο­μία –αν και πιο με­τριο­πα­θής στη χρήση βίας από το Πόρ­τλαντ– δεν δί­στα­σε να προ­βεί σε συλ­λή­ψεις κυ­ρί­ως με τις κα­τη­γο­ρί­ες των μι­κρο­ε­πι­θέ­σε­ων και της κα­το­χής οποιου­δή­πο­τε αντι­κει­μέ­νου μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί φο­νι­κό όπλο (κλει­διά, χο­ντρά γά­ντια κλπ).

Το Σάρ­λο­τσβιλ δε ξε­χά­στη­κε

Στην Ουά­σινγ­κτον, οι νε­ο­να­ζί συ­γκε­ντρώ­θη­καν για να «γιορ­τά­σουν» την επέ­τειο για τη φο­νι­κή επί­θε­ση στο Σαρ­λο­τσβίλ και ονό­μα­σαν τη συ­γκέ­ντρω­σή τους «Ενώ­νο­ντας τη Δεξιά 2». Δεν κα­τά­φε­ραν όμως να συ­γκε­ντρώ­σουν παρά μόνο με­ρι­κές δε­κά­δες, που έμει­ναν κρυμ­μέ­νοι πίσω από τον αστυ­νο­μι­κό κλοιό, ενώ η αντι­φα­σι­στι­κή συ­γκέ­ντρω­ση μέ­τρα­γε εκα­το­ντά­δες. Οι αντι­φα­σί­στες ανά­γκα­σαν τους ακρο­δε­ξιούς να εξα­φα­νι­στούν από τους δρό­μους της Ουά­σινγ­κτον μέσα σε σχε­δόν μισή ώρα, ση­μειώ­νο­ντας μια πολύ ση­μα­ντι­κή νίκη και δεί­χνο­ντας ξε­κά­θα­ρα πως δεν θα τους επι­τρέ­ψουν να ξα­να­βγούν στους δρό­μους και να επα­να­λά­βουν ό,τι έγινε πέ­ρυ­σι στο Σαρ­λο­τσβίλ. Εξί­σου ση­μα­ντι­κή νίκη ήταν η απερ­γία που ξε­κί­νη­σε από μαύ­ρους ερ­γά­τες στο μετρό και ανά­γκα­σε τη διεύ­θυν­ση να πάρει πίσω την πρό­τα­σή της να πα­ρέ­χει δω­ρε­άν μέσα για τη με­τα­κί­νη­ση των ακρο­δε­ξιών, ενώ πολλά εστια­τό­ρια δή­λω­σαν πως δεν θα σερ­βί­ρουν φα­σί­στες και θα πε­τά­ξουν έξω όποιον μπει στο μα­γα­ζί φο­ρώ­ντας σύμ­βο­λα μί­σους.

Αρ­χι­κά, οι ακρο­δε­ξιοί σκό­πευαν να δια­δη­λώ­σουν στο ίδιο το Σαρ­λο­τσβίλ για την επέ­τειο της δο­λο­φο­νί­ας της αντι­φα­σί­στριας Χέδερ Χέιερ, όμως έπει­τα από τις πιέ­σεις του κό­σμου δεν τους δό­θη­κε άδεια. Αυτό όμως δεν απέ­τρε­ψε το δή­μαρ­χο από το να θέσει την πόλη και τις γύρω πε­ριο­χές σε κα­τά­στα­ση έκτα­της ανά­γκης και να στεί­λει μια γι­γά­ντια αστυ­νο­μι­κή δύ­να­μη –πε­ρί­που 1.000 αστυ­νο­μι­κούς– στην αντι­φα­σι­στι­κή συ­γκέ­ντρω­ση που έγινε στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Βιρ­τζί­νια. Οι δια­δη­λω­τές, ως απά­ντη­ση, κρέ­μα­σαν ένα πανό μπρο­στά από το άγαλ­μα του Τόμας Τζέ­φερ­σον, έξω από το πα­νε­πι­στή­μιο, που έγρα­φε: «Πέρσι ήρθαν με πυρ­σούς, φέτος με αστυ­νο­μι­κά σή­μα­τα».

Αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα και εκλο­γές

Όλα αυτά δεί­χνουν πως στις ΗΠΑ έχει ανα­πτυ­χθεί ένα δυ­να­μι­κό αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα, το οποίο, αν και πολύ μα­ζι­κό στον δρόμο, στε­ρεί­ται συ­νο­λι­κής πο­λι­τι­κής απά­ντη­σης. Αν και τα τε­λευ­ταία βή­μα­τα (η συμ­με­το­χή ερ­γα­τι­κών σω­μα­τεί­ων, η απερ­γία στο μετρό κλπ) φαί­νε­ται να ωθούν προς μια ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση και μια σύν­δε­ση του τα­ξι­κού και του αντι­φα­σι­στι­κού αγώνα, συ­νε­χί­ζει να τί­θε­ται ζή­τη­μα για την ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση του κό­σμου. Οι τε­λευ­ταί­ες δια­δη­λώ­σεις, μά­λι­στα, αν και πολύ ση­μα­ντι­κές και πε­τυ­χη­μέ­νες, δεν είχαν τη δυ­να­μι­κή των προη­γού­με­νων. Ένας από τους λό­γους που συμ­βαί­νει αυτό είναι ότι πολ­λοί από τους ακτι­βι­στές, που συμ­με­τεί­χαν, έχουν εστιά­σει στις προ­κεί­με­νες εν­διά­με­σες εκλο­γές, καθώς θε­ω­ρούν πως αν οι Δη­μο­κρα­τι­κοί κερ­δί­σουν την πλειο­ψη­φία στο Κο­γκρέ­σο, θα κα­τα­φέ­ρουν να ακυ­ρώ­σουν τα σχέ­δια του Τραμπ.

Αυτό πα­τά­ει σε δύο τε­λεί­ως λαν­θα­σμέ­νες αντι­λή­ψεις. Από τη μια θε­ω­ρεί­ται αυ­το­νό­η­το πως οι Δη­μο­κρα­τι­κοί θα τη­ρή­σουν τις υπο­σχέ­σεις τους. Το κόμμα των Δη­μο­κρα­τι­κών –το με­γά­λο χω­νευ­τή­ρι κι­νη­μά­των, όπως το απο­κα­λούν οι σύ­ντρο­φοι στις ΗΠΑ– ιστο­ρι­κά είχε πάντα τον ρόλο του «καλού μπά­τσου», δη­λώ­νο­ντας συ­νε­χώς πως είναι του­λά­χι­στον μια κα­λύ­τε­ρη επι­λο­γή από τους κα­κούς Ρε­που­μπλι­κά­νους. Κα­τά­φε­ρε να εν­σω­μα­τώ­σει κι­νή­μα­τα και να τα κάνει να χά­σουν τη δυ­να­μι­κή τους υπο­σχό­με­νο πως θα εφαρ­μό­σει τα αι­τή­μα­τά τους και που­λώ­ντας μια «εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή». Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, πότε δεν υπήρ­ξε βοη­θη­τι­κό, ούτε έφερε καμιά με­γά­λη αλ­λα­γή, αντι­θέ­τως, σε θη­τεί­ες προ­έ­δρων του έχουν συ­νε­χι­στεί πό­λε­μοι, έχουν πε­ρά­σει ακραία φι­λε­λεύ­θε­ρα μέτρα και έχουν εφαρ­μο­στεί οι ίδιες πο­λι­τι­κές με τους Ρε­που­μπλι­κά­νους.

Από τη άλλη, οι ακτι­βι­στές που εστιά­ζουν στη νίκη των Δη­μο­κρα­τι­κών στις εν­διά­με­σες εκλο­γές, φαί­νε­ται να αγνο­ούν ή να μη θέ­λουν να ανα­γνω­ρί­σουν πως η ακρο­δε­ξιά στις ΗΠΑ δεν εκ­φρά­ζε­ται μόνο κε­ντρι­κά πο­λι­τι­κά. Αν η ενα­ντί­ω­ση στον Τραμπ είναι ένα πο­λι­τι­κό στοί­χη­μα, ένα άλλο είναι το τι γί­νε­ται στους δρό­μους και στις γει­το­νιές, στην κοι­νω­νία που βρί­σκει εύ­φο­ρο έδα­φος ο φα­σι­σμός. Ένας «αντι­φα­σι­σμός» που μόνος του στό­χος είναι η ήττα του Τραμπ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κάνει μια τρύπα στο νερό, καθώς αφή­νει ανέγ­γι­χτες τις ρίζες του προ­βλή­μα­τος και είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νος να αντι­με­τω­πί­ζει μο­νί­μως εκλο­γι­κά τους νέους Τραμπ που θα πα­ρά­γει το σύ­στη­μα. Ταυ­τό­χρο­να, η έλ­λει­ψη συ­νο­λι­κής πο­λι­τι­κής απά­ντη­σης δη­μιουρ­γεί απο­γο­ή­τευ­ση στον απλό κόσμο, που δεν κα­τα­λα­βαί­νει γιατί πάνε χα­μέ­νες οι προ­σπά­θειές του, βλέ­πο­ντας τις συ­νε­χείς προ­δο­σί­ες του «φι­λε­λεύ­θε­ρου κέ­ντρου».

Πρό­κει­ται για μια κρί­σι­μη πο­λι­τι­κή στιγ­μή στις ΗΠΑ, όπου οι σύ­ντρο­φοι κα­λού­νται να δια­χει­ρι­στούν και να ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­σουν ένα δυ­να­μι­κό αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα. Η πα­ρου­σία της Αρι­στε­ράς σε αυτό είναι ζω­τι­κή για να δη­μιουρ­γη­θεί μια συ­νο­λι­κή αντι­πρό­τα­ση ενά­ντια στους φα­σί­στες, τον Τραμπ και το σύ­στη­μα που τον στη­ρί­ζει. Το πιο δύ­σκο­λο κομ­μά­τι θα είναι να σπά­σουν οι αυ­τα­πά­τες του κό­σμου για τους Δη­μο­κρα­τι­κούς και τη δήθεν λύση που προ­σφέ­ρουν. Όμως οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες που ανα­πτύσ­σο­νται τον τε­λευ­ταίο καιρό και συν­δέ­ο­νται έντο­να με το αντι­φα­σι­στι­κό κί­νη­μα δεί­χνουν τον δρόμο.

rproject.gr