Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα

Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα

  • |

Την Τρίτη 9 Μάρτη, στον πολυχώρο Κόμμουνα, στα πλαίσια του αφιερώματος στον Μπρούνο Γκαντζ και την κινηματογραφική εικόνα του χρόνου (επιμέλεια, Μαριλένα Καρρά) θα γίνει προβολή της ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, Μια αιωνιότητα και μια μέρα, με τους Bruno Ganz, Isabelle Renauld ,Fabrizio Bentivoglio , Αχιλλέας Σκέβης ,Δέσποινα Μπεμπεδέλη

Αλέξανδρος Θεοδωρίδης

ΥΠΟ­ΘΕ­ΣΗ: O Αλέ­ξαν­δρος (Μπρού­νο Γκανζ), είναι ένας με­σό­κο­πος συγ­γρα­φέ­ας, που ασχο­λεί­ται με το ημι­τε­λές έργο του Σο­λω­μού, Ελεύ­θε­ροι Πο­λιορ­κη­μέ­νοι. Από το ποί­η­μα λεί­πουν λέ­ξεις, κι ο Αλέ­ξαν­δρος απο­πει­ρά­ται να τις συ­γκε­ντρώ­σει, να τις αγο­ρά­σει, όπως έκανε για τις δικές του λέ­ξεις κι ο Σο­λω­μός. Είναι όμως οι λέ­ξεις που μπαί­νουν στο παζλ της συ­μπλή­ρω­σης του ημι­τε­λούς αρι­στουρ­γή­μα­τος, για να στοι­χειώ­σουν και τη ζωή του Αλέ­ξαν­δρου. Αλλά οι δυ­νά­μεις του έχουν εξα­ντλη­θεί κι ο ίδιος βα­δί­ζει προς τον θά­να­το. O χρό­νος που του απο­μέ­νει, ανή­κει στις ανα­μνή­σεις, στον απο­λο­γι­σμό μιας ζωής, γε­μά­της χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες και λάθος κι­νή­σεις. Μια τυ­χαία συ­νά­ντη­ση μ’ ένα άστε­γο αγόρι)  , παιδί των φα­να­ριών, (Αχιλ­λέ­ας Σκέ­βης ) θα του δώσει νέα ώθηση. Προ­σκολ­λά­ται σ’ αυτό το παιδί, ανα­βάλ­λει την «ανα­χώ­ρη­ση» και πα­ρα­τεί­νει την αιω­νιό­τη­τα κατά μία μέρα, για να με­τα­φέ­ρει στον μικρό του φίλο κάτι από τη γνώση του. Έτσι ώστε ν’ αφή­σει τα ίχνη του πάνω σε κά­ποιον, μέσα από το βλέμ­μα του οποί­ου θα σωθεί εκεί­νος που φεύ­γει.

Στην συ­γκε­κρι­μέ­νη ται­νία ο Θό­δω­ρος Αγ­γε­λό­που­λος, χρη­σι­μο­ποιεί δύο βα­σι­κά ερ­γα­λεία, για να μας πα­ρου­σιά­σει της ιστο­ρία και είναι η ποί­η­ση και ο χρό­νος. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ερ­γα­λεία των ται­νιών του Αγ­γε­λό­που­λου. Η ποί­η­ση εμ­φα­νί­ζε­ται σε διά­φο­ρες μορ­φές. Αρ­χι­κά, εμ­φα­νί­ζε­ται μέσα από το πρό­σω­πο του Διο­νυ­σί­ου Σο­λω­μού, που είναι ση­μείο ανα­φο­ράς για το έργο του κε­ντρι­κού χα­ρα­κτή­ρα της ται­νί­ας. Εμ­φα­νί­ζε­ται, όμως και στον απλό λόγο, κυ­ρί­ως για να δη­λώ­σει απο­χαι­ρε­τι­σμό και μνήμη. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η σκηνή, οπού τα μικρά αγό­ρια, που κα­θα­ρί­ζουν τα τζα­μιά των αυ­το­κί­νη­των και πέ­φτουν συ­νέ­χεια θύμα εκ­με­τάλ­λευ­σης, απο­χαι­ρε­τούν με συ­γκί­νη­ση τον φίλο τους που σκο­τώ­θη­κε, η ποί­η­ση βρί­σκε­ται μέσα από τα λόγια των αγο­ριών. Επί­σης βρί­σκε­ται, στα γράμ­μα­τα της Άννας, της γυ­ναί­κας του Αλέ­ξαν­δρου, η οποία έχει πε­θά­νει και μέσα από τα γράμ­μα­τα της, τα­ξι­δεύ­ει στο πα­ρελ­θόν. Η ποί­η­ση βρί­σκε­ται, ακόμα και στην σκηνή οπού ο Αλέ­ξαν­δρος απο­χαι­ρε­τά­ει την μη­τέ­ρα του, συ­γκε­ντρώ­νε­ται ο απο­χω­ρι­σμός και η μνήμη.

Η δια­χεί­ρι­ση του χρό­νου είναι ανα­γνω­ρί­σι­μο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό στις ται­νί­ες του Αγ­γε­λό­που­λου και έχει να κάνει με διά­φο­ρα επί­πε­δα. Αρ­χι­κά, ο χρό­νος της ται­νί­ας, μέσα από τα με­γά­λα πλάνα διαρ­κεί­ας. Επι­πλέ­ον, η ανα­κα­τα­νο­μή του χρό­νου, το παρόν, το πα­ρελ­θόν και μέλ­λον μπερ­δεύ­ο­νται αλλά πα­ρου­σιά­ζο­νται με τέ­τοιο τρόπο ώστε να φαί­νε­ται ότι υπάρ­χει λο­γι­κή συ­νέ­χεια. Είναι ένας τρό­πος έτσι ώστε ο θε­α­τής να μην πα­ρα­σέρ­νε­ται από την πλοκή της ται­νί­ας και να είναι σε συ­νε­χό­με­νη εγρή­γορ­ση άρα να είναι θε­α­τής με κρι­τι­κή άποψη και όχι πα­θη­τι­κός. Στην συ­γκε­κρι­μέ­νη ται­νία όμως, ο χρό­νος έχει και μια άλλη επι­πλέ­ον ση­μα­σία, καθώς είναι ο κε­ντρι­κός άξο­νας της πλο­κής. Ο χρό­νος δεν λει­τουρ­γεί, μόνο ως στοι­χείο μνή­μης και απο­λο­γι­σμού, αλλά και ως κα­τε­πεί­γον. Ο χα­ρα­κτή­ρας της ται­νί­ας, έχει ου­σια­στι­κά μια μέρα για να κάνει απο­λο­γι­σμό της  ζωή και του έργου του. Έχει μόνο μια ήμερα για κα­τα­φέ­ρει να σώσει το μικρό αγόρι, το οποίο κα­τά­φε­ρε να του γε­μί­σει ελ­πί­δα και η μέρα να έχει μια ευ­χά­ρι­στη επέ­κτα­ση.

Η ται­νία, πραγ­μα­τεύ­ε­ται το γήρας του αν­θρώ­που σε συν­δυα­σμό με το γήρας της φύσης και της κοι­νω­νί­ας. Ο με­σή­λι­κας κα­τά­κο­πος συγ­γρα­φέ­ας, πε­ρι­φέ­ρε­ται, σε ένα τοπίο γκρί­ζο και μου­ντό που δεν θυ­μί­ζει τα ηλιό­λου­στα του­ρι­στι­κά τοπία σε μια κοι­νω­νί­ας της εκ­με­τάλ­λευ­σης, θύμα της οποί­ας είναι τα μικρά παι­διά. Μέσα όμως από αυτήν την κα­τά­στα­ση που πα­ρου­σιά­ζει, υπάρ­χει και η αι­σιό­δο­ξη ματιά, που εκ­φρά­ζε­ται μέσα από την τέχνη (  ποί­η­ση, μου­σι­κή κ.λ.π) και από την αγνό­τη­τα της νέα γε­νιάς.

1998 | Έγχρ. | Διάρ­κεια: 130′ / Ελ­λη­νο-γαλ­λο-ιτα­λι­κή ται­νία, σκη­νο­θε­σία Θό­δω­ρος Αγ­γε­λό­που­λος

με τους: Μπρού­νο Γκαντζ, Ιζα­μπέλ Ρενό, Αχιλ­λέα Σκέβη, Ελένη Γε­ρα­σι­μί­δου, Φα­μπρί­τζιο Μπε­ντι­βό­λιο

rproject.gr