Καλύτερα «γελοία υποκείμενα» παρά σοβαρά αντικείμενα

Καλύτερα «γελοία υποκείμενα» παρά σοβαρά αντικείμενα

Είναι τόσο ωραίο όταν καταρρέει το εθνικό τους αφήγημα.

Είναι τόσο ωραίο όταν αμ­φι­σβη­τεί­ται ακόμη και το τε­λε­τουρ­γι­κό που δίνει υπό­στα­ση στους κάθε λογής εθνι­κούς vip της εξέ­δρας και της δια­πί­στευ­σης. Είναι τόσο ωραίο ότι αυτό το έκα­ναν νέοι άν­θρω­ποι απέ­να­ντι σε μα­θου­σά­λες και αιω­νό­βιους. Είναι τόσο ωραίο ότι το έκα­ναν κο­ρί­τσια σε ένα αν­δρο­κρα­τού­με­νο μι­λι­τα­ρι­στι­κό πλαί­σιο. Είναι τόσο ωραίο που κά­ποιος ηθο­ποιός(;), δή­μαρ­χος(;), αε­κο­λό­γος(;), δη­μο­σιο­σχε­τί­στας(;) τις απο­κά­λε­σε «γε­λοία υπο­κεί­με­να»…

Νικόλας Κολυτάς

Η πα­ρέ­λα­ση είναι ένας ανα­χρο­νι­στι­κός, στρα­τιω­τι­κός και υπο­κρι­τι­κός θε­σμός. Μια τε­λε­τουρ­γία εθνι­κής προ­σή­λω­σης κατά την οποία νέοι άν­θρω­ποι ντύ­νο­νται ομοιό­μορ­φα, περ­πα­τούν με βη­μα­τι­σμό, υπο­τάσ­σουν το σώμα τους σε εμ­βα­τή­ρια, και γυ­ρί­ζουν το κε­φά­λι τους στους επι­σή­μους κρα­τώ­ντας τη ση­μαία που τους φορ­τώ­σα­νε. Η πα­ρέ­λα­ση είναι ένα θε­σμι­κό δρώ­με­νο που ανα­πα­ρά­γει και με­τα­λα­μπα­δεύ­ει όλη την κυ­ρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία σε μισή ώρα. Οι ψηλοί μπρο­στά οι κο­ντοί πίσω, τα αγό­ρια ξε­χω­ρι­στά από τα κο­ρί­τσια, οι κα­λύ­τε­ροι μα­θη­τές κρα­τούν τη ση­μαία και οι χει­ρό­τε­ροι χώ­νο­νται με τους υπό­λοι­πους, οι γε­ρο­δε­μέ­νοι γί­νο­νται δι­μοι­ρή­τες και οι κοκ­κα­λιά­ρη­δες στη μέση για να μη φαί­νο­νται.

Όλο αυτό το μο­τί­βο κα­τα­να­γκα­σμού, εξα­να­γκα­σμού και ψυ­χα­να­γκα­σμού ντυ­μέ­νο στα γα­λα­νό­λευ­κα πα­ρε­λαύ­νει μπρο­στά από δη­μαρ­χαί­ους, πα­πα­δα­ριό, κάθε λογής πο­λι­τευ­τές και το­πι­κούς πα­ρά­γο­ντες που απαι­τούν το σε­βα­σμό χωρίς να τον κερ­δί­ζουν. Απλώς γιατί έτσι. Γιατί στο έθνος που γιορ­τά­ζου­με την 28η Οκτω­βρί­ου με τιμή και πε­ρη­φά­νεια, κά­ποιοι κά­θο­νται στις εξέ­δρες ψηλά και κά­ποιοι είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να τους χει­ρο­κρο­τούν στο δρόμο χα­μη­λά. Γιατί αυτή η ανυ­πό­φο­ρη τα­ξι­κό­τη­τα που βιώ­νου­με κα­θη­με­ρι­νά βάζει τα καλά της και απο­τυ­πώ­νε­ται σε ένα εθνι­κό πα­νη­γύ­ρι. Σε ένα πα­νη­γύ­ρι που χω­ρί­ζει τους αν­θρώ­πους σε σο­βα­ρούς και «κα­θω­σπρέ­πει» και σε «γε­λοία υπο­κεί­με­να».

Κι όμως σε ένα κόσμο αυ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νο, σε ένα κόσμο γε­μά­το νου­θε­σί­ες, κα­τευ­θύν­σεις και κου­τά­κια, είναι τόσο όμορ­φα αυτά τα γε­λοία υπο­κεί­με­να. Είναι τόσο ανα­πά­ντε­χα αλ­λό­κο­τα που κα­τα­λή­γουν γοη­τευ­τι­κά. Γιατί απο­δο­μούν με ένα περ­πά­τη­μα όλη τη θε­σμι­κή υπο­κρι­σία και την εθνι­κή μα­ταιο­δο­ξία. Γιατί γεν­νά­νε ένα νέο κόσμο μέσα στις στά­χτες του πα­λιού. Αυτού που χρη­σι­μο­ποί­η­σε τις ση­μαί­ες που μοι­ρά­ζει τώρα στις πα­ρε­λά­σεις για να δι­χά­σει και να πνί­ξει στο αίμα τους φτω­χούς. Όπως άλ­λω­στε έλεγε ο Κώ­στας Βάρ­να­λης, ένα γε­λοίο υπο­κεί­με­νο μιας άλλης επο­χής, «να σκο­τώ­νο­νται οι λαοί για τ’ αφέ­ντη το φαΐ».

Τα πι­τσι­ρί­κια που πα­ρέ­λα­σαν αλα monty python είναι ό,τι ήταν οι τε­ντι­μπό­η­δες στα ‘50s, οι Λα­μπρά­κη­δες στα ‘60s, τα κομ­μού­νια στα ‘70s, τα παν­κιά στα ‘80s, οι κα­τα­λη­ψί­ες στα ‘90s και οι τε­μπέ­λη­δες και απά­τρι­δες της νέας χι­λιε­τί­ας. Είναι το πα­ρά­πλευ­ρο της κα­νο­νι­κό­τη­τας, η λο­ξο­δρό­μη­ση στην ευ­θεία, το φάλ­τσο στο ίσιο πε­ντά­γραμ­μο. Γιατί σε κάθε εποχή τα γε­λοία υπο­κεί­με­να έχουν υπό­στα­ση. Και αυτό είναι ευ­τύ­χη­μα σε μια κα­μου­φλα­ρι­σμέ­νη δυ­στυ­χία.

Η πα­ρέ­λα­ση λοι­πόν είναι μια πα­σα­ρέ­λα υπά­κουων, μια προ­βο­λή ιδα­νι­κών και αξιών προ­σαρ­μο­σμέ­νη στην πιο άσχη­μη χο­ρο­γρα­φία. Πολ­λοί βρί­σκουν μια όμορ­φιά ότι σε αυτή τη χο­ρο­γρα­φία μπο­ρεί κά­ποιο πι­τσι­ρί­κι με­τα­να­στά­κι να κρα­τά­ει το εθνι­κό λά­βα­ρο. Αν εξαι­ρέ­σου­με τη δυ­σα­ρέ­σκεια σε ορι­σμέ­νες μού­ρες και την αηδία των Κα­σι­διά­ρη­δων δε βρί­σκω κάτι ελ­κυ­στι­κό. Προ­τι­μώ τα αφρι­κα­νά­κια να τρέ­χουν στις παι­δι­κές χαρές, να παί­ζουν μπάλα σε πλα­τεί­ες και να αγω­νί­ζο­νται για τη ζωή τους, παρά εν­σω­μα­τώ­νο­νται στο πα­ρα­πά­νω ετε­ρο­κα­θο­ρι­σμέ­νο μο­τί­βο υπο­τα­γής, υπο­τέ­λειας και υπο­κρι­σί­ας.

Προ­τι­μώ να πα­ρα­μεί­νουν γε­λοία υπο­κεί­με­να, παρά σο­βα­ρά αντι­κεί­με­να…

//rproject.gr/