Geuro: Προφάσεις εν αμαρτίες …

Geuro: Προφάσεις εν αμαρτίες …

Ο νεοδιορισθείς Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ένθερμος υποστηρικτής της εξόδου από την κρίση μέσω της εισαγωγής ενός παράλληλου συναλλαγματικά μη μετατρέψιμου (κρατικού) χαρτονομίσματος, του Geuro.

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου | ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ - ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ | red line

Ο κ. Παπαδημητρίου θέλει το Geuro για να χρηματοδοτήσει ένα πρόγραμμα απασχόλησης 550.000 θέσεων εργασίας που φρονεί ότι θα επανατοποθετήσει την οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά. Ο κ. Παπαδημητρίου είναι, συνεπώς, ο τυπικός ορισμός του υπερατλαντικού σοσιαλδημοκράτη. Συστημικός μεν αλλά ετερόδοξος στη γραμμή του Hyman P. Minsky (1919-1996).

Όπως οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, έτσι και ο κ. Παπαδημητρίου, αγνοούν την ιστορία και παράλληλα αδιαφορούν για την πραγματικότητα. Το παράλληλο νόμισμα που προτείνει το Levy Economics Institute του οποίου προΐσταται αποτελεί σήμερα καθημερινή πραγματικότητα, π.χ. στη γειτονική του Κούβα, και αποτελούσε δομικό στοιχείο στις Κεντρικά Διευθυνόμενες Οικονομίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, τις κατ’ πολιτικό ευφημισμό και ταξικό βολονταρισμό «σοσιαλιστικές». Είναι προφανές ότι ο κ. Παπαδημητρίου αδιαφορεί για τη μεν και αγνοεί τις δε.

Η απλή αναφορά στην ιστορία και την σημερινή πραγματικότητα καταδεικνύει και αποδεικνύει ένα απλό πράγμα: ότι το νόμισμα αυτό καθ΄ εαυτό δεν παράγει «ανάπτυξη»∙ μπορεί να την διευκολύνει ή να την δυσχεραίνει αλλά σίγουρα δεν την προκαλεί εκτός εάν πρόκειται περί τοπικά εισαγόμενου διεθνούς νομίσματος, δηλαδή ακριβώς αυτό που είναι το Euro και δεν είναι το Geuro!

Στο μεθοδολογικό επίπεδο, δεν ενδείκνυται η υποκατάσταση συνολικής λύσης με τοπικές λύσεις. Στο τέλος της ιστορίας αποδεικνύονται είτε ήσσονος σημασίας ή απλώς παραπλανητικές.

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι πρόβλημα παραγωγής, δηλαδή επενδύσεων, δηλαδή επιχειρηματικότητας. Το να πληρώνουμε ανθρώπους για να ανοίγουν -όπως είχε προείπει ο Keynes- τρύπες στο χώμα και μετά να πληρώνουμε άλλους για να τις κλείνουν είναι φυσικά καλύτερο από το να είναι μισθοδοτούμενοι άεργοι αλλά ποτέ το άνοιγμα και το κλείσιμο τρυπών δεν θα επιφέρει ανάπτυξη.

Απεναντίας, ανάπτυξη επιφέρει η αξιοποίηση των διαθέσιμων πλουτοπαραγωγικών πόρων και η παραγωγική αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας και τεχνογνωσίας, δηλαδή -πρακτικά- η επιχειρηματικοποίηση της νέας γενιάς. Αυτή η επιχειρηματικοποίηση δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ατομική. Μπορεί εξίσου καλά -για την ακρίβεια επιβάλλεται- να είναι συλλογική, κοινωνική.

Ο καπιταλισμός υπήρξε και υπάρχει ως μετοχική εταιρεία. Ο σοσιαλισμός μπορεί να υπάρξει μόνο ως κοινωνικοποιημένη συμμετοχική εταιρεία.

Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίες ή -συμπληρωματικά- μεταβατικές δραχμικές υπεκφυγές …