Η μάχη με τα αφεντικά στην Ιταλία

Η μάχη με τα αφεντικά στην Ιταλία

  • |

Αναδημοσιεύουμε συνέντευξη της Ελιάνα Κόμο, στελέχους της Sinistra Anticapitalista στο Μπέργκαμο και της “Riconquistiamo tutto!”, αριστερής-αντιπολιτευτικής τάσης στην εργατική συνομοσπονδία CGIL. Την συνέντευξη έδωσε στο σάιτ της γερμανικής οργάνωσης Marx21 και την αναδημοσιεύουμε από την αγγλική εκδοχή που αναρτήθηκε στο σάιτ της Sinistra Anticapitalista.

Γεια σου Ελιά­να κι ευ­χα­ρι­στού­με για τον χρόνο σου, ξέ­ρου­με ότι είσαι πολύ απα­σχο­λη­μέ­νη αυτές τις μέρες.

Εγώ ευ­χα­ρι­στώ. Το θεωρώ ση­μα­ντι­κό να μά­θουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι σε όλο τον κόσμο τι συμ­βαί­νει στην Ιτα­λία.

Πα­ρα­κα­λώ πες μας για την κα­τά­στα­ση που αντι­με­τω­πί­ζουν αυτήν τη στιγ­μή οι Ιτα­λοί ερ­γα­ζό­με­νοι.

Κοι­τά­με το μέλ­λον με ανη­συ­χία. Τα μέτρα που έχει πάρει η ιτα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση ήταν πολύ αντι­φα­τι­κά από την αρχή κι έχουν ρίξει το τε­ρά­στιο βάρος της κρί­σης στις πλά­τες των ερ­γα­τών. Οι ερ­γά­τες και οι μι­σθω­τοί πλη­ρώ­νουν ένα πολύ ακρι­βό τί­μη­μα –και με υγειο­νο­μι­κούς όρους και με οι­κο­νο­μι­κούς.

Ακρι­βό τί­μη­μα;

Εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στην Ιτα­λία ζουν μια διπλή ζωή: Τα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα, ως «πο­λί­τες», δεν μπο­ρούν να πάνε ούτε καν μια βόλτα στο πάρκο. Αλλά τις Δευ­τέ­ρες πρέ­πει να πάνε πίσω στη δου­λειά και ως «ερ­γά­τες» να συ­νω­στι­στούν στα λε­ω­φο­ρεία και τα τραμ και να έρ­θουν σε επαφή με εκα­το­ντά­δες συ­να­δέλ­φους τους. Αυτό θέτει τους ίδιους σε κίν­δυ­νο και ακυ­ρώ­νει τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της εξά­πλω­σης σε όλο τον πλη­θυ­σμό.

Τι ακρι­βώς εν­νο­είς;

Αφορά κυ­ρί­ως αυ­τούς που απαι­τεί­ται να ερ­γά­ζο­νται σκλη­ρά και που συ­νή­θως δεν τους εγ­γυά­ται κα­νείς ούτε τα ελά­χι­στα μέτρα ασφα­λεί­ας. Οι άν­θρω­ποι που θί­γο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι προ­φα­νώς αυτοί που απα­σχο­λού­νται στους λε­γό­με­νους απα­ραί­τη­τους κλά­δους, δη­λα­δή στις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες με βα­σι­κή την υγειο­νο­μι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, αλλά και στη δια­νο­μή τρο­φί­μων, τις συ­γκοι­νω­νί­ες, την κα­θα­ριό­τη­τα. Επί­σης θί­γο­νται οι ερ­γα­ζό­με­νοι σε κλά­δους που δεν είναι απα­ραί­τη­τοι για την κα­θη­με­ρι­νή ζωή, ιδιαί­τε­ρα οι ερ­γα­ζό­με­νοι στη βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή που μέχρι πρό­τι­νος λει­τουρ­γού­σε (ή συ­νε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί) απο­λύ­τως κα­νο­νι­κά. Επι­πλέ­ον, το βάρος αυτής της κρί­σης είχε ένα δρα­μα­τι­κό αντί­κτυ­πο στους ερ­γα­τι­κούς μι­σθούς.

Με ποιο τρόπο;

Στις επι­χει­ρή­σεις που έχουν κλεί­σει, το ερ­γα­τι­κό ει­σό­δη­μα κα­λύ­φθη­κε κα­θυ­στε­ρη­μέ­να και απο­λύ­τως ανε­παρ­κώς.

Αλλά η κυ­βέρ­νη­ση ενέ­κρι­νε το διά­ταγ­μα «Cura Italia». Και με την πρό­βλε­ψη «cassa integrazione» υπο­τί­θε­ται ότι θα προ­στα­τευ­τούν οι ερ­γα­ζό­με­νοι από πε­ρι­κο­πές στους μι­σθούς; 

Η κυ­βέρ­νη­ση υπό­σχε­ται πολλά, αλλά η λε­γό­με­νη «cassa integrazione» κα­λύ­πτει μόνο μέρος του μι­σθού. Ένας απλός ερ­γα­ζό­με­νος παίρ­νει λίγο πα­ρα­πά­νω από το μισό ενός μέσου μι­σθού. Πολ­λοί άν­θρω­ποι δεν δι­καιού­νται καν την «cassa integrazione». Οι επι­σφα­λείς ερ­γα­ζό­με­νοι δι­καιού­νται μόνο ένα εφά­παξ μπό­νους 600 ευρώ για όλη την πε­ρί­ο­δο που βρί­σκο­νται εκτός ερ­γα­σί­ας. Αυτοί που δου­λεύ­ουν σε μι­κρές επι­χει­ρή­σεις κα­λύ­πτο­νται μόνο από μια συ­γκε­κρι­μέ­νη εκ­δο­χή της «cassa integrazione», που χρη­μα­το­δο­τεί­ται από τις Πε­ρι­φέ­ρειες, και για την οποία θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νουν 5-6 μήνες.

Πόσοι άν­θρω­ποι συ­νε­χί­ζουν να ερ­γά­ζο­νται; Σύμ­φω­να με κά­ποιες βά­σι­μες εκτι­μή­σεις 12 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι συ­νε­χί­ζουν να πη­γαί­νουν για δου­λειά, δη­λα­δή το 60% του συ­νό­λου των απα­σχο­λού­με­νων.

Δεν μπορώ να πω ακρι­βώς. Η μόνη απά­ντη­ση που μπορώ να δώσω είναι αυτή: Εξα­κο­λου­θούν να είναι πάρα πολ­λοί!

Αλλά η κυ­βέρ­νη­ση απο­φά­σι­σε να δια­κό­ψει την πα­ρα­γω­γή στις μη-απα­ραί­τη­τες βιο­μη­χα­νί­ες. Πώς προ­κύ­πτει αυτό λοι­πόν;

Αυτά ήταν σκέ­τες ανα­κοι­νώ­σεις. Κα­θυ­στε­ρη­μέ­νες ανα­κοι­νώ­σεις, που έγι­ναν στο facebook από τον πρω­θυ­πουρ­γό Κόντε όταν υπήρ­χαν ήδη 4.000 νε­κροί μόνο στη Λομ­βαρ­δία, την πιο πλητ­τό­με­νη και ταυ­τό­χρο­να την πιο βιο­μη­χα­νι­κή πε­ρι­φέ­ρεια της Ιτα­λί­ας.

Οπότε δεν έκα­ναν απο­λύ­τως τί­πο­τα;

Κάτι έγινε, αλλά με δρα­μα­τι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση. Και είναι σε εξέ­λι­ξη μια μάχη που μαί­νε­ται με τα αφε­ντι­κά, γύρω από το ποιες επι­χει­ρή­σεις θε­ω­ρού­νται ανα­γκαί­ες.

Δη­λα­δή;

Μια μέρα μετά την ανα­κοί­νω­ση του πρω­θυ­πουρ­γού Κόντε, η Confidustria –η ένωση των ερ­γο­δο­τών- έβαλε το χέρι της στο διά­ταγ­μα, πα­ρεμ­βαί­νο­ντας στον κα­θο­ρι­σμό των δρα­στη­ριο­τή­των που θε­ω­ρού­νται ανα­γκαί­ες.

Πώς το κα­τά­φε­ρε αυτό;

Ο κα­τά­λο­γος με τις επι­χει­ρή­σεις που θε­ω­ρού­νται ανα­γκαί­ες γί­νε­ται όλο και με­γα­λύ­τε­ρος. Για πα­ρά­δειγ­μα, ανά­με­σα στους κλά­δους που θε­ω­ρού­νται ανα­γκαί­οι είναι και το συν­θε­τι­κό λά­στι­χο. Αν αυτό αφο­ρού­σε τα πο­λύ­τι­μα λα­στι­χέ­νια γά­ντια θα ήταν σωστό. Αλλά εδώ μι­λά­με για πα­ρα­γω­γή ελα­στι­κών αυ­το­κι­νή­των! Άλλο ένα εξορ­γι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα: η βιο­μη­χα­νία όπλων. Το υπουρ­γείο Άμυ­νας έβγα­λε μια ανα­κοί­νω­ση όπου ζητά ευ­γε­νι­κά από τις κα­τα­σκευα­στι­κές βιο­μη­χα­νί­ες να επι­βρα­δύ­νουν την πα­ρα­γω­γή. Αλλά είναι μια μη-δε­σμευ­τι­κή πα­ρά­κλη­ση για την οποία στις εται­ρί­ες δεν τους καί­γε­ται καρφί!

Αλλά στη συ­νέ­χεια η κυ­βέρ­νη­ση έβγα­λε ένα νέο διά­ταγ­μα, σωστά;

Ας πούμε ότι αν το πρώτο ήταν ήδη κα­θυ­στε­ρη­μέ­νο, το γε­γο­νός ότι έπρε­πε να φτά­σει να υπο­χρε­ω­θεί για να βγά­λει ένα δεύ­τε­ρο ήταν μια εγκλη­μα­τι­κή σπα­τά­λη χρό­νου. Οι μέρες που χά­θη­καν δεν αφο­ρούν μόνο αυτές ανά­με­σα στα δύο δια­τάγ­μα­τα, υπάρ­χει και η επι­πλέ­ον κα­θυ­στέ­ρη­ση στο κλεί­σι­μο των επι­χει­ρή­σε­ων [μετά το νέο διά­ταγ­μα] καθώς αξιο­ποί­η­σαν την δυ­να­τό­τη­τα που τους δό­θη­κε να συ­νε­χί­σουν να ερ­γά­ζο­νται για να εκτε­λέ­σουν εκ­κρε­μείς πα­ραγ­γε­λί­ες που είχαν γίνει στο με­σο­διά­στη­μα [με­τα­ξύ των δύο δια­ταγ­μά­των]. Έτσι οι επι­χει­ρή­σεις μπό­ρε­σαν και πάλι να απο­φύ­γουν το κλεί­σι­μο. Επο­μέ­νως, ακόμα κι αν το νέο διά­ταγ­μα είναι κα­λύ­τε­ρο από το προη­γού­με­νο, αφή­νει άλυτα πολλά προ­βλή­μα­τα, ίσως εξαι­τί­ας του γε­γο­νό­τος ότι οι ίδιοι που το εφαρ­μό­ζουν δεν το πι­στεύ­ουν ει­λι­κρι­νά.

Δεν έχει πει­στεί η κυ­βέρ­νη­ση ότι αυτός ο ιός πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί με κάθε μέσο;

Το πραγ­μα­τι­κό ερώ­τη­μα είναι το πώς θα αντι­με­τω­πι­στεί. Χωρίς τις «άγριες απερ­γί­ες», την απει­λή γε­νι­κής απερ­γί­ας από τα συν­δι­κά­τα και τις πολ­λές μι­κρές δρά­σεις στα ερ­γο­στά­σια, οι συμ­φω­νί­ες που υπήρ­ξαν δεν θα είχαν γίνει. Η κυ­βέρ­νη­ση πιέ­στη­κε από τους ερ­γα­ζό­με­νους. Αλλά συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν πολλά κενά, σε πολ­λούς κλά­δους που δεν έχει απο­σα­φη­νι­στεί τι θε­ω­ρεί­ται ανα­γκαίο.

Για πα­ρά­δειγ­μα;

Έχω στο μυαλό μου τις τρά­πε­ζες, ή τις ασφα­λι­στι­κές εται­ρί­ες ή τα τα­χυ­δρο­μεία, όπου οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν κα­λύ­πτουν απο­κλει­στι­κά ανα­γκαί­ες δρα­στη­ριό­τη­τες αλλά απα­σχο­λού­νται και για άλλες, την ίδια ώρα που βρί­σκο­νται σε με­γά­λο κίν­δυ­νο και μπο­ρεί να συμ­βά­λουν στη διά­δο­ση. Δύο τα­χυ­δρο­μι­κοί έχουν ήδη πε­θά­νει εδώ στο Μπέρ­γκα­μο.

Πώς εφαρ­μό­ζο­νται τα κυ­βερ­νη­τι­κά μέτρα;

Εκεί είναι το κόλπο. Πολ­λές επι­χει­ρή­σεις αλ­λά­ζουν τον ορι­σμό της βιο­μη­χα­νι­κής τους δρα­στη­ριό­τη­τας από τη μια μέρα στην άλλη, και ξαφ­νι­κά ανή­κουν στην ανα­γκαία πα­ρα­γω­γή. Επι­πλέ­ον, επι­χει­ρή­σεις που δεν ανή­κουν στους ανα­γκαί­ους κλά­δους μπο­ρούν να συ­νε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν αν ανή­κουν στην αλυ­σί­δα πα­ρα­γω­γής ενός ανα­γκαί­ου αγα­θού.

Εντά­ξει αυτό, αλλά πώς κα­θο­ρί­ζε­ται;

Με ένα πι­στο­ποι­η­τι­κό που εκ­δί­δει η ίδια η επι­χεί­ρη­ση για τον εαυτό της!

Σο­βα­ρά τώρα;

Η επι­χεί­ρη­ση ενη­με­ρώ­νει τον πε­ρι­φε­ρεια­κό διοι­κη­τή (δη­λα­δή τον εκ­πρό­σω­πο της κε­ντρι­κής κυ­βέρ­νη­σης στην πε­ρι­φέ­ρεια), ο οποί­ος μετά συμ­βου­λεύ­ε­ται τα συν­δι­κά­τα, αλλά στο τέλος απο­φα­σί­ζει αυτός. Δεν είναι όλοι οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί διοι­κη­τές εξί­σου αφο­σιω­μέ­νοι στην προ­στα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων και στις επι­χει­ρή­σεις όπου δεν υπάρ­χει σω­μα­τείο δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με και πολλά. Αντί­θε­τα, όπου οι ερ­γα­ζό­με­νοι έχουν δύ­να­μη και είναι συν­δι­κα­λι­σμέ­νοι, οι επι­χει­ρή­σεις έχουν ήδη κλεί­σει.

Εξή­γη­σέ το αυτό λίγο πα­ρα­πά­νω.

Από όταν ανα­κη­ρύ­χθη­κε κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης, άρ­χι­σε να αυ­ξά­νε­ται η ανη­συ­χία των ερ­γα­τών. Σε ερ­γο­στά­σια όπου υπήρ­χε ισχυ­ρή ορ­γά­νω­ση των ερ­γα­τών, το κλεί­σι­μό τους επι­βλή­θη­κε άμεσα από τα κάτω. Για πα­ρά­δειγ­μα, η εται­ρία «Same» στο Μπέρ­γκα­μο, που είναι ένα από τα «κά­στρα» της πλατ­φόρ­μας «Riconquistiamo Tutto!» (ΣτΜ: αρι­στε­ρή-αντι­πο­λι­τευ­τι­κή τάση στην ερ­γα­τι­κή συ­νο­μπο­σπον­δία CGIL) είχε ήδη κλεί­σει από τα τέλη Φλε­βά­ρη με συμ­φω­νία του συν­δι­κά­του.

Αλλά αυτή μοιά­ζει η από­λυ­τη εξαί­ρε­ση.

Φυ­σι­κά. Αλλά από νωρίς άρ­χι­σε κάτι να κι­νεί­ται και σε άλ­λους χώ­ρους δου­λειάς. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι άρ­χι­σαν να αμ­φι­σβη­τούν τις σχι­ζο­φρε­νι­κές πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης: Από τη μια μεριά, μια κυ­βέρ­νη­ση που σε κα­τα­κλύ­ζει με εκ­κλή­σεις και κα­τα­να­γκα­σμούς για να μεί­νεις σπίτι. Κι από την άλλη, εσύ να πη­γαί­νεις κάθε μέρα στη δου­λειά σαν να μη συμ­βαί­νει τί­πο­τα. Αλλά σε αυτό το ση­μείο τα συν­δι­κά­τα έκα­ναν ένα λάθος.

Τι εν­νο­είς;

Καθώς αυ­ξα­νό­ταν η οργή και ο φόβος, το συν­δι­κά­το επι­κε­ντρώ­θη­κε σε ένα μη-ρε­α­λι­στι­κό αί­τη­μα, την ερ­γα­σία σε συν­θή­κες ασφά­λειας.

Γιατί δεν είναι ρε­α­λι­στι­κό;

Σε πολ­λούς χώ­ρους δου­λειάς, ει­δι­κά στα ερ­γο­στά­σια, είναι ανέ­φι­κτο. Δεν υπάρ­χει τρό­πος να τη­ρη­θούν οι απο­στά­σεις ασφα­λεί­ας. Επί­σης δεν ήταν ρε­α­λι­στι­κό να πι­στεύ­ουν ότι θα φτά­σει έγκαι­ρα προ­στα­τευ­τι­κός εξο­πλι­σμός την στιγ­μή που αυτός έλει­πε ακόμα και για τους ερ­γα­ζό­με­νους στο σύ­στη­μα υγεί­ας!

Ναι αλλά προ­φα­νώς οι ερ­γά­τες δεν πρέ­πει να προ­στα­τευ­τούν;

Προ­φα­νώς. Αλλά στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες έλ­λει­ψης προ­στα­τευ­τι­κού εξο­πλι­σμού, δεν έχει νόημα να ζητάς «ασφα­λή ερ­γα­σία» αντί να απαι­τείς απλά να κλεί­σουν τα ερ­γο­στά­σια. Αντί­θε­τα, το να απο­κτή­σου­με αυτόν τον εξο­πλι­σμό θα ήταν εξί­σου εγκλη­μα­τι­κό: θα σή­μαι­νε ότι τον στε­ρού­με από τα νο­σο­κο­μεία και τις ανα­γκαί­ες δρα­στη­ριό­τη­τες.

Ποιες ήταν οι συ­νέ­πειες της επι­κέ­ντρω­σης στο σύν­θη­μα για «ασφα­λή ερ­γα­σία»;

Χά­θη­κε πο­λύ­τι­μος χρό­νος. Υπο­γρά­φη­κε βέ­βαια ένα πρω­τό­κο­λο ασφα­λεί­ας με τις επι­χει­ρή­σεις. Αλλά είναι πρα­κτι­κά άχρη­στο. Αν και ει­σή­χθη­σαν νέες υπο­χρε­ώ­σεις για τους ερ­γο­δό­τες, όπως πχ η θερ­μο­μέ­τρη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αυτές έχουν το χα­ρα­κτή­ρα μη-δε­σμευ­τι­κών συ­στά­σε­ων προς τις επι­χει­ρή­σεις.

Ως απο­τέ­λε­σμα, εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι πα­ρέ­μει­ναν ανα­γκα­σμέ­νοι να πη­γαί­νουν για δου­λειά, και αγνο­ή­θη­κε ένας ση­μα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας στο σπά­σι­μο της αλυ­σί­δας της διά­δο­σης –δη­λα­δή το κλεί­σι­μο των μη-ανα­γκαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων.

Πώς προ­έ­κυ­ψε αυτή η συμ­φω­νία;

Δεν θα είχε προ­κύ­ψει χωρίς τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ερ­γα­τών στα ερ­γο­στά­σια. Αυτές έβα­λαν πίεση όχι μόνο στους ερ­γο­δό­τες αλλά και στις τρεις με­γά­λες συν­δι­κα­λι­στι­κές συ­νο­μο­σπον­δί­ες.

Με ποιον τρόπο;

Μπορώ να ανα­φερ­θώ στα ερ­γο­στά­σια που εί­μα­στε ισχυ­ροί ως «Riprendiamoci tutto!»: GKN, Piaggio, Electrolux, Fincantieri, όπου η φωνή των ερ­γα­τών είχε ήδη ακου­στεί. Αλλά συ­νέ­βη και σε άλ­λους βιο­μη­χα­νι­κούς ομί­λους, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Fiat-Chrysler. Έπει­τα υπάρ­χει ο κλά­δος της αλυ­σί­δας δια­κί­νη­σης (απο­θή­κευ­ση, δια­νο­μή κλπ) όπου οι Cobas (ΣτΜ: μα­χη­τι­κό ρεύμα «συν­δι­κα­λι­σμού βάσης») ορ­γα­νώ­νουν ερ­γα­τι­κούς αγώ­νες εδώ και πολλά χρό­νια. Τέλος υπάρ­χουν οι πιο αυ­θόρ­μη­τες και εξα­το­μι­κευ­μέ­νες μορ­φές πάλης, όπως να δη­λώ­νεις ασθέ­νεια, να παίρ­νεις άδειες ή απλά να μην εμ­φα­νί­ζε­ται στη δου­λειά. Μπο­ρεί να μοιά­ζει πα­ρά­ξε­νο, αλλά η οργή κι ο φόβος ξέ­σπα­σαν μετά την υπο­γρα­φή του πρω­το­κό­λου ασφα­λεί­ας. Ένα κύμα απερ­γιών σά­ρω­σε τη χώρα. Όχι μόνο εκεί όπου οι ερ­γα­ζό­με­νοι είχαν δύ­να­μη κι ορ­γά­νω­ση. Αυτοί συ­νέ­βα­λαν στο να δώ­σουν ένα πα­ρά­δειγ­μα, αλλά και ακόμα και στα λι­γό­τε­ρο ρι­ζο­σπα­στι­κά ερ­γο­στά­σια οι ερ­γά­τες στα­μά­τη­σαν την πα­ρα­γω­γή. Επι­πλέ­ον, επει­δή έκλει­σαν κά­ποια με­γά­λα ερ­γο­στά­σια, άρ­χι­σαν να χά­νουν πα­ραγ­γε­λί­ες και συμ­βό­λαια και οι βιο­μη­χα­νί­ες επε­ξερ­γα­σί­ας (ΣτΜ: downstream industries, ο κλά­δος με­τα­ποί­η­σης ή συ­σκευα­σί­ας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στα «τε­λι­κά» στά­δια της αλυ­σί­δας πα­ρα­γω­γής πριν το τε­λι­κό προ­ϊ­όν φτά­σει στην αγορά). Οι ερ­γα­ζό­με­νοι είδαν ότι η κα­τά­στα­ση αλ­λά­ζει και έδρα­σαν αντί­στοι­χα.

Αλλά πώς ορ­γα­νώ­νε­ται μια απερ­γία στην εποχή του κο­ρο­ναϊ­ού;

Ήταν πολύ αργά όταν κά­λε­σαν οι κε­ντρι­κές συ­νο­μο­σπον­δί­ες σε πα­νε­θνι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση προ­κει­μέ­νου να κλεί­σουν τα ερ­γο­στά­σια, οπότε στην αρχή πολ­λοί ερ­γά­τες έπρε­πε να σκε­φτούν δικές τους ιδέες. Η ανη­συ­χία ήταν τόσο με­γά­λη που πα­ρα­με­ρί­στη­καν όλες οι συ­νη­θι­σμέ­νες δια­δι­κα­σί­ες. Για να ορ­γα­νω­θούν, οι ερ­γά­τες χρη­σι­μο­ποί­η­σαν τα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα στο ίντερ­νετ. Την Electrolux στο Forli, η απερ­γία η οποία ήταν πε­τυ­χη­μέ­νη ορ­γα­νώ­θη­κε εξο­λο­κλή­ρου μέσω του Whatsapp.

Όμως υπάρ­χει απα­γό­ρευ­ση συ­να­θροί­σε­ων και τα ερ­γο­στά­σια δεν μπο­ρούν να πε­ρι­κυ­κλω­θούν από απερ­για­κές φρου­ρές…

Οι άν­θρω­ποι δεν είναι χαζοί. Οι ερ­γά­τες κα­τέ­βη­καν έτσι κι αλ­λιώς σε απερ­γία και απλώς κρα­τού­σαν την μί­νι­μουμ από­στα­ση με­τα­ξύ τους στις απερ­για­κές φρου­ρές έξω από τα ερ­γο­στά­σια.

Και πώς αντέ­δρα­σαν οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες συ­νο­λι­κά σε αυτά τα κι­νή­μα­τα από τα κάτω;

Κατά τη γνώμη μου, έχα­σαν μια ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία. Η πα­νε­θνι­κή ηγε­σία χρειά­στη­κε δύο εβδο­μά­δες για να κα­λέ­σει να στα­μα­τή­σει η μη-ανα­γκαία πα­ρα­γω­γή. Δεν το ζή­τη­σαν ούτε καν τις μέρες που πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νταν οι αυ­θόρ­μη­τες απερ­γί­ες.

Πού ήταν το πρό­βλη­μα;

Αυτή ήταν η στιγ­μή που έπρε­πε να προ­κη­ρυ­χθεί η γε­νι­κή απερ­γία. Οι ερ­γά­τες κι­νη­το­ποιού­νταν ήδη και η κυ­βέρ­νη­ση θα υπο­χρε­ω­νό­ταν να τους ακού­σει. Η συν­δι­κα­λι­στι­κή ηγε­σία πε­ριο­ρι­ζό­ταν στο να προει­δο­ποιεί με «απερ­για­κή επα­γρύ­πνη­ση» όπου δεν τη­ρού­νταν οι συν­θή­κες ασφα­λεί­ας, αλλά όλοι ξέ­ρα­με ότι αυτές οι συμ­φω­νί­ες δεν γί­νο­νταν σε­βα­στές σχε­δόν που­θε­νά. Χά­θη­κε χρό­νος, ο οποί­ος στη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση ση­μαί­νει αν­θρώ­πι­νες ζωές, και δό­θη­κε χώρος στην Confidustria να επι­βά­λει τους όρους της. Και τώρα βρι­σκό­μα­στε εδώ, με αυτά τα κα­θυ­στε­ρη­μέ­να και ανε­παρ­κή δια­τάγ­μα­τα.

Τι θα έπρε­πε να είχαν κάνει αντί γι’ αυτό;

Η επι­βο­λή του τερ­μα­τι­σμού όλης της μη-ανα­γκαί­ας πα­ρα­γω­γής ήταν η προ­ϋ­πό­θε­ση για να σω­θούν ακόμα και αυτοί που ερ­γά­ζο­νται σε επι­χει­ρή­σεις όπου δεν υπάρ­χει σω­μα­τείο: τις μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις, τις υπερ­γο­λα­βί­ες, οι οποί­ες συ­νε­χί­ζουν σαν μην συμ­βαί­νει τί­πο­τα και στις οποί­ες οι ερ­γα­ζό­με­νοι είναι εξαι­ρε­τι­κά ευά­λω­τοι απέ­να­ντι σε εκ­βια­σμούς –συχνά είναι αλ­λο­δα­ποί που αν χά­σουν τις δου­λειές τους χά­νουν και το δι­καί­ω­μα πα­ρα­μο­νής στην Ιτα­λία. Εγώ και πολ­λοί άλλοι που αγω­νι­στή­κα­με εκεί­νες τις μέρες θα αι­σθαν­θού­με όλη τη λύπη που εί­πα­με αυτά τα πράγ­μα­τα από την αρχή και δεν ει­σα­κου­στή­κα­με από τις ηγε­σί­ες μας. Αλλά αυτή η κα­τά­στα­ση δεν μπο­ρεί να συ­νε­χι­στεί για πολύ.

Τι εν­νο­είς;

Κα­ταρ­χήν, κατά τη δική μου γνώμη η κα­τά­στα­ση είναι πολύ πιο τρα­γι­κή από ό,τι λέ­γε­ται. Εδώ στην επαρ­χία του Μπέρ­γκα­μο πολ­λοί θά­να­τοι δεν κα­τα­με­τρού­νται επει­δή οι άν­θρω­ποι πε­θαί­νουν μόνοι στα σπί­τια τους ή σε γη­ρο­κο­μεία, όπου η κα­τά­στα­ση είναι τρα­γι­κή (ακόμα και για τους ερ­γα­ζό­με­νους σε αυτά), χωρίς να έχουν πρό­σβα­ση στις υπερ­φορ­τω­μέ­νες δομές υγεί­ας κι επο­μέ­νως χωρίς επί­ση­μη διά­γνω­ση αι­τί­ας θα­νά­του.

Τι είναι αυτό που φο­βά­σαι;

Η αί­σθη­σή μου είναι ότι η κα­τά­στα­ση σύ­ντο­μα θα εκρα­γεί σε πολ­λούς κλά­δους, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των ανα­γκαί­ων. Στις με­τα­φο­ρές, όπου ευ­τυ­χώς υπάρ­χουν οι Cobas που ορ­γα­νώ­νουν και δί­νουν φωνή στις ανη­συ­χί­ες των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Αλλά η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται όλο και πιο επι­σφα­λής στα σού­περ­μαρ­κετ. Πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτά και τα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα και συ­νε­πώς οι ερ­γα­ζό­με­νοι συχνά δεν έχουν το χρόνο να απο­λυ­μά­νουν τα κα­τα­στή­μα­τα.

Ποια είναι η κα­τά­στα­ση για τους ερ­γα­ζό­με­νους στα νο­σο­κο­μεία; Υπήρ­ξε μια συμ­βο­λι­κή απερ­γία ενός λε­πτού από το συν­δι­κά­το βάσης USB, όπου οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην υγεία έβγα­λαν φω­το­γρα­φί­ες και τις ανέ­βα­σαν στο ίντερ­νετ με το χά­σταγκ #ScioperaPerMe (Κάνε απερ­γία και για μένα!)

Στα νο­σο­κο­μεία και στις δομές υγεί­ας στο Βορρά, όλοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι είναι υπό τε­ρά­στια πίεση και πα­ρα­μέ­νουν κυ­ριο­λε­κτι­κά στην πρώτη γραμ­μή εδώ και βδο­μά­δες. Εννοώ όλο το προ­σω­πι­κό –ερευ­νη­τές, για­τροί, νο­ση­λεία, κα­θα­ριό­τη­τα. Το βα­σι­κό πρό­βλη­μα είναι ότι το ιτα­λι­κό σύ­στη­μα υγεί­ας έχει κομ­μα­τια­στεί τις πε­ρα­σμέ­νες δε­κα­ε­τί­ες –υπάρ­χουν ελ­λεί­ψεις οι­κο­νο­μι­κών πόρων, υλι­κών και προ­ω­πι­κού. Αυτό το βάρος ξε­φορ­τώ­νε­ται πάνω στις πλά­τες των για­τρών και των νο­ση­λευ­τών. Για πα­ρά­δειγ­μα, υπάρ­χουν ακραί­ες βάρ­διες που ξε­περ­νούν κατά πολύ τα φυ­σιο­λο­γι­κά ωρά­ρια ερ­γα­σί­ας, πα­ρό­τι οι μι­σθοί έχουν μεί­νει πα­γω­μέ­νοι εδώ και πε­ρί­που 10 χρό­νια λόγω των πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας. Φα­ντα­στεί­τε ότι ακόμα και οι ερευ­νη­τές που ήταν οι πρώ­τοι που απο­μό­νω­σαν το στέ­λε­χος του ιού στην Ιτα­λία στο νο­σο­κο­μείο του Μι­λά­νου ερ­γά­ζο­νται στην επι­σφά­λεια. Είναι κα­τα­στρο­φή!

Ποια είναι τα αι­τή­μα­τά σας σε αυτόν τον τομέα;

Χρεια­ζό­μα­στε επει­γό­ντως πε­ρισ­σό­τε­ρους πό­ρους για την δη­μό­σια υγεία και πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σω­πι­κό. Υπάρ­χει αρ­κε­τό χρήμα για αυτά. Η κυ­βέρ­νη­ση πρέ­πει να πε­ρι­κό­ψει τώρα τις στρα­τιω­τι­κές δα­πά­νες, όπου η Ιτα­λία έχει από τις υψη­λό­τε­ρες στην Ευ­ρώ­πη.

Τι συ­μπε­ρά­σμα­τα βγά­ζεις από αυτές τις εβδο­μά­δες ως τώρα;

Για μένα είναι σαφές ότι ούτε ένα ευρώ δεν πρέ­πει να ξο­δεύ­ε­ται για τον ιδιω­τι­κό τομέα υγεί­ας. Εί­δα­με ότι ο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας δεν επεν­δύ­ει σε αυτά που είναι ανα­γκαία σε τέ­τοιες κα­τα­στά­σεις. Επι­πλέ­ον θα πρέ­πει να ανα­ρω­τη­θού­με ποιες είναι οι πραγ­μα­τι­κές συ­νέ­πειες της ρύ­παν­σης, γιατί η Pro Valley είναι η πιο ατμο­σφαι­ρι­κά μο­λυ­σμέ­νη και εκ­βιο­μη­χα­νι­σμέ­νη πε­ριο­χή της Ευ­ρώ­πης, όχι μόνο της Ιτα­λί­ας –και εκεί βρήκε εύ­φο­ρο έδα­φος ο ιός να εξα­πλω­θεί. Ελ­πί­ζω επί­σης ότι μά­θα­με μέσα από όλο αυτό ότι η Confidustria είναι μια εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση που βάζει τα κέρδη της πάνω από τις ζωές των ίδιων των αν­θρώ­πων που ερ­γά­ζο­νται για αυτήν. Όπως και ότι ο θυμός των ερ­γα­ζο­μέ­νων συχνά ξε­φεύ­γει από τις κα­τευ­θυ­ντή­ριες γραμ­μές των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγε­σιών.

Πώς βλέ­πεις τον ρόλο των συν­δι­κά­των σή­με­ρα στην Ιτα­λία και στη δια­σφά­λι­ση του πε­ριο­ρι­σμού της παν­δη­μί­ας;

Πρέ­πει να προ­ω­θή­σου­με τα συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης μέσα σε αυτήν την κρίση. Στην Ιτα­λία για πα­ρά­δειγ­μα αυτήν τη στιγ­μή αγω­νι­ζό­μα­στε για το πραγ­μα­τι­κό και άμεσο κλεί­σι­μο των μη-ανα­γκαί­ων κλά­δων της οι­κο­νο­μί­ας. Οι απερ­γί­ες και οι δια­δη­λώ­σεις στα ερ­γο­στά­σια ελ­πί­ζω ότι θα συ­νε­χι­στούν. Πάνω από όλα, για να εμπο­δι­στεί η εξά­πλω­ση του κο­ρο­ναϊ­ού στην νότια Ιτα­λία. Ένα άλλο ση­μα­ντι­κό μά­θη­μα από την Ιτα­λία είναι ότι δεν βρι­σκό­μα­στε όλοι στη βάρκα. Για να δρά­σει το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα με βάση την αρχή «οι άν­θρω­ποι πάνω από τα κέρδη», αυτό θα ση­μαί­νει επί­σης να αντι­στα­θεί στις λύ­σεις της κρί­σης που προ­ω­θούν αυτοί που κα­τέ­χουν την εξου­σία.

/rproject.gr/