Το τέλος του δρόμου για τον Τσίπρα

Το τέλος του δρόμου για τον Τσίπρα

Αλλιώς θα έπρεπε να πηγαίνουν τα πράγματα σύμφωνα με τους, επί χάρτου, σχεδιασμούς της ηγετικής ομάδας γύρω από τον Αλ. Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπαί­νο­ντας στον 4ο χρόνο μετά την πο­λι­τι­κή νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η κυ­βέρ­νη­ση είχε το χρόνο που έλεγε ότι χρεια­ζό­ταν για να «ρε­φά­ρει» τη ζημιά που προ­κά­λε­σε στην κοι­νω­νι­κή βάση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ η «κω­λο­τού­μπα» του 2015.

Όμως όποιος δεν πα­ρα­σύ­ρε­ται από τον επι­κοι­νω­νια­κό μη­χα­νι­σμό (του Ν. Παππά και των αξιό­τι­μων φίλων του) κα­τα­λα­βαί­νει ότι τα πράγ­μα­τα δεν ήρθαν έτσι.

Οι «επι­τυ­χί­ες» της κυ­βέρ­νη­σης στον κα­θο­ρι­στι­κό τομέα της οι­κο­νο­μί­ας είναι ένα «φάρ­μα­κο» που θα απο­δει­χθεί τόσο επι­κίν­δυ­νο για το κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όσο πικρό ήταν για τον κόσμο που ψή­φι­σε τον Τσί­πρα το Σε­πτέμ­βρη του 2015.

Αντώνης Νταβανέλος

Οι Financial Times χα­ρα­κτή­ρι­σαν την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης ως «ρεκόρ δη­μο­σιο­νο­μι­κής αυ­στη­ρό­τη­τας» που, όμως, μπο­ρεί να απο­δει­χθεί επι­κίν­δυ­νο για τις προ­ο­πτι­κές της οι­κο­νο­μί­ας: τα θη­ριώ­δη υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τα, υπο­γράμ­μι­σαν, προ­έ­κυ­ψαν ου­σια­στι­κά μέσα από τη συρ­ρί­κνω­ση των δη­μό­σιων επεν­δύ­σε­ων. Ακόμα και μου­τζα­χε­ντίν του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, όπως η Μι­ρά­ντα Ξαφά, δυ­σφο­ρούν πλέον μπρο­στά στο στράγ­γι­σμα κάθε πόρου προς πχ την εκ­παί­δευ­ση ή την πε­ρί­θαλ­ψη προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θούν τα υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τα που έχει συμ­φω­νή­σει ο Τσί­πρας με τους δα­νει­στές. Ποια είναι η προ­ο­πτι­κή αυτής της πο­λι­τι­κής; Μα μόνο η διαρ­κής επα­νά­λη­ψή της. Μέχρι πότε; Μέχρι τε­λι­κής πτώ­σης του υπο­ζυ­γί­ου που ση­κώ­νει το βάρος της λι­τό­τη­τας –δη­λα­δή των ερ­γα­ζό­με­νων και των συ­ντα­ξιού­χων.

Υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή, μέσα στα πλαί­σια του μνη­μο­νί­ου 3 που ο Αλ. Τσί­πρας χα­ρα­κτή­ρι­σε από τη ΔΕΘ ως «απα­ρα­βί­α­στο»; Μόνο ο χα­ρού­με­νος Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος μοιά­ζει να το πι­στεύ­ει. Ο χα­μο­γε­λα­στός υπ. Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας δή­λω­σε ότι χάρη στην ύπαρ­ξη του cash buffer (του «μα­ξι­λα­ριού» χρη­μα­το­δό­τη­σης του μνη­μο­νί­ου 3) εί­μα­στε στην ευ­χά­ρι­στη θέση να μπο­ρού­με να επι­λέ­ξου­με το πότε θα βγού­με στις αγο­ρές, πε­ρι­μέ­νο­ντας για ευ­νοϊ­κό­τε­ρες συν­θή­κες. Και αν αυτές, όπως όλοι πλέον προ­βλέ­πουν, αρ­γή­σουν να δια­μορ­φω­θούν; Και αν το cash buffer εξα­ντλη­θεί στις πλη­ρω­μές χρέ­ους νω­ρί­τε­ρα; Μα τότε, η τότε κυ­βέρ­νη­ση θα έχει να συ­νε­χί­σει την πο­λι­τι­κή Τσί­πρα επ’ άπει­ρο, προ­σθέ­το­ντας με­ρι­κές ακόμα δό­σεις «δη­μο­σιο­νο­μι­κής αυ­στη­ρό­τη­τας» στο ση­με­ρι­νό ρεκόρ του Τσί­πρα. Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει δρο­μο­λο­γή­σει μια πρω­το­φα­νώς σκλη­ρή λι­τό­τη­τα για μια πρω­το­φα­νώς με­γά­λη πε­ρί­ο­δο, ου­σια­στι­κά μέχρι το 2060!

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είναι δυ­να­τόν να κρυ­φτεί πίσω από τα φι­λο­δω­ρή­μα­τα των επι­δο­μά­των, που μοι­ρά­ζουν ένα ελά­χι­στο τμήμα των μα­τω­μέ­νων υπερ­πλε­ο­να­σμά­των προς τους πιο φτω­χούς από τους φτω­χούς. Αυτή η εξαι­ρε­τι­κά άδικη για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία απο­τυ­χη­μέ­νη οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή είναι η βάση του αδιε­ξό­δου του Αλ. Τσί­πρα και των φίλων του.

Και είναι πραγ­μα­τι­κή ει­ρω­νεία της ιστο­ρί­ας ότι η κυ­βέρ­νη­ση αυτά πα­ρα­παί­ει μέσα από την ανά­δει­ξη της αντί­φα­σης στον «ιδρυ­τι­κό» αρ­ρα­βώ­να Τσί­πρα-Κα­μέ­νου.

Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές δεν είναι ακόμα γνω­στό το απο­τέ­λε­σμα της ανα­με­νό­με­νης συ­νά­ντη­σης Τσί­πρα-Κα­μέ­νου με αντι­κεί­με­νο το αν επι­βιώ­νει η κυ­βέρ­νη­ση μετά την υπο­χρέ­ω­σή της να ψη­φί­σει στη Βουλή τη Συμ­φω­νία των Πρε­σπών.

Ο Αλ. Τσί­πρας πε­ρι­μέ­νει την επί­σκε­ψη Μέρ­κελ, προσ­δο­κώ­ντας ότι η κα­γκε­λά­ριος θα θυ­μί­σει στα άλλα κόμ­μα­τα και ιδιαί­τε­ρα στη ΝΔ την υπο­χρέ­ω­ση υπευ­θυ­νό­τη­τας απέ­να­ντι στην επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ στα δυ­τι­κά Βαλ­κά­νια.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ρι­μέ­νει από το… Πο­τά­μι μια δή­λω­ση ψήφου, ώστε να ελ­πί­ζει ότι η Συμ­φω­νία θα έχει την πλειο­ψη­φία των 151 στη Βουλή.

Το Γρα­φείο του πρω­θυ­πουρ­γού βλέ­πει δια­δο­χι­κά τους βου­λευ­τές των ΑΝΕΛ για να δια­σφα­λί­σει ότι μια ρήξη με τον Κα­μέ­νο δεν θα επι­φέ­ρει την πτώση της κυ­βέρ­νη­σης.

Ο Κα­μέ­νος πε­ρι­μέ­νει από τον Μη­τσο­τά­κη το αν η ΝΔ θα κα­τα­θέ­σει πρό­τα­ση μομ­φής για να ξέρει μέχρι πού μπο­ρεί να τρα­βή­ξει το σκοι­νί της, τάχα μου, «εντί­μου εξό­δου».

Ο Στ. Θε­ο­δω­ρά­κης πε­ρι­μέ­νει να ψη­φι­στεί η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών, αλλά να μη χρε­ω­θεί το Πο­τά­μι την επι­βί­ω­ση της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα.

Αυτό το πο­λι­τι­κά­ντι­κο γαϊ­τα­νά­κι πέρα από το ότι είναι προ­φα­νώς γε­λοίο, απο­δει­κνύ­ει την πραγ­μα­τι­κή αδυ­να­μία της κυ­βέρ­νη­σης. Που δια­τη­ρεί­ται εν ζωή μόνο γιατί υλο­ποιεί την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που έγρα­ψαν οι δα­νει­στές στο μνη­μό­νιο 3 και, ταυ­τό­χρο­να, ανα­λαμ­βά­νει «ερ­γο­λα­βί­ες» όπως η ξε­τσί­πω­τη υπο­στή­ρι­ξη της αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κής πο­λι­τι­κής στα Βαλ­κά­νια. Μόνο που κα­νείς δεν μα­κροη­μέ­ρευ­σε πο­λι­τι­κά ανα­λαμ­βά­νο­ντας να στη­ρί­ζει συ­στη­μα­τι­κά τις υπο­θέ­σεις των αντι­πά­λων του κό­σμου, στον οποίο, έστω στα λόγια, ανα­φέ­ρε­ται. Η ώρα του λο­γα­ρια­σμού πλη­σιά­ζει.

rproject.gr