Οι πολιτικοί αντίπαλοι… κι ο Αίσωπος

Οι πολιτικοί αντίπαλοι… κι ο Αίσωπος

Ξεκινάμε με τον Αίσωπο, πολυταξιδεμένο, λένε, άντρα του 6ου π.Χ. αιώνα με κοφτερό μυαλό και σκωπτικό πνεύμα. Τους μύθους που του αποδίδονται δεν τους ξέρουμε όλους -είναι και πολλοί και καλοί. Ενας απ’ αυτούς τιτλοφορείται «Οι εχθροί». Τον διαβάζουμε σε έμμετρη απόδοση της φιλολόγου Χρυσάνθης Φαφουτάκη-Νικολάου [προσπάθεια που της πήρε δεκαπέντε χρόνια], εκδόσεις «Οσελότος»: «Ταξιδεύουν μ’ ένα πλοίο/ δυο θανάσιμοι εχθροί./ Στήνεται στην πλώρη ο ένας/ κι από έχθρα τρομερή/ κάθεται στην πρύμνη ο άλλος,/ μακριά του όσο μπορεί./ Μα σαν έπιασε φουρτούνα, τότε ανήσυχος ρωτά:/ -Το καράβι πού βουλιάζει, από ποια μεριά βουτά;/ -Απ’ την πλώρη! Τ’ απαντάνε/ κι άλλο πλέον δεν ζητά./ Τον εχθρό πνιγμένο πρώτο/ φτάνει μόνο να χαρεί/ κι ευτυχία πιο μεγάλη/ να προσμένει δεν μπορεί./ Δεν τον νοιάζει, αν κατόπιν/ ίδιο θάνατο θα βρει!».

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν ξεχνάμε ότι οι αισώπειοι μύθοι απευθύνονται μεν σε παιδιά, αφορούν όμως κυρίως ενηλίκους, διότι είναι κατασταλαγμένη σε αυτούς βαθιά λαϊκή σοφία, που, βλέπουμε, αντέχει στους αιώνες. Ετσι και με τους πολιτικούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων. Ας βουλιάξει το καράβι [η χώρα], αρκεί να πάει στον πάτο πρώτος ο αντίπαλος [ο πρωθυπουργός ή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το ίδιο είναι, με το ίδιο μένος μιλάει ο ένας εναντίον του άλλου -τι σου κάνει η εξουσία].

Σχολιάζει η συγγραφέας: «Μερικοί προτιμούν να πάθουν κακό, αρκεί προηγουμένως το ίδιο να πάθουν και οι εχθροί τους» (!) Και το πλοίο; Η χώρα; Δεν φαίνεται να τους απασχολεί κάτι τέτοιο, εάν οι ίδιοι δεν είναι οι κυβερνήτες. Στον βυθό. Στον γκρεμό. Στα τσακίδια, αφού αυτοί θα απουσιάζουν. Κάπως έχει δίκιο ο Αίσωπος και ίσως κάπως πρέπει να αρχίσουμε να επανεξετάζουμε τις «αξίες» που έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα μας. Φαντάζει σαν αδήριτη ανάγκη μια τέτοια επαναπροσέγγιση του αρχαίου γραπτού θησαυρού [ανάγνωση και μελέτη και όχι απλό ξεφύλλισμα].

Διπλή η απόλαυση διαβάζοντας το βιβλίο. Μας θυμίζει τριακόσιους μύθους, που είναι όντως διδακτικοί για κάθε ηλικία και ταυτόχρονα είναι σε έμμετρη απόδοση -στα συν ότι περιέχει παράρτημα με σχόλια και επιμύθια. Γράφει η συγγραφέας: «Σκοπός μου είναι να περάσει μέσα από τους στίχους η λαϊκή σοφία των μύθων με τρόπο ζωηρό, άμεσο και ευχάριστο, ώστε να γίνουν πιο ελκυστικοί και προσεγγίσιμοι σε ευρύτερο κοινό, κάτι που επιχειρήθηκε με τις ποιητικές διασκευές τους από την αρχαιότητα ήδη».

Στον μύθο «Ανήρ αδύνατα επαγγελλόμενος» λ.χ., στηλιτεύεται το ότι οι άνθρωποι εύκολα υπόσχονται όσα ξέρουν ότι δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. [Ταύτα ραδίως οι άνθρωποι κατεπαγγέλλονται, ά τελέσειν έργω ου προσδοκώσι]. Ενα κι ένα για τους πολιτικούς πασών των αποχρώσεων, σε σχεδόν όλα τα καθεστώτα. Αλλά ας μην ξύνουμε πληγές.

Μένουμε στην ωραία έκδοση και συμφωνούμε με ό,τι διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο: «[Οι μύθοι] αποδίδονται σε ποικιλόμορφους στιχουργικούς συνδυασμούς με ύφος απλό και μετρική ακρίβεια. Η έμμετρη απόδοση με τη μουσικότητα και το ρυθμό της παρουσιάζει τους μύθους παραστατικότερους και την προσέγγισή τους ελκυστικότερη σε ένα ευρύτατο ηλικιακό φάσμα αναγνωστών».

.efsyn.gr