«ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ» του Ρατσισμού

«ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ» του Ρατσισμού

  • |

Τα ταξίδια για τους Αφροαμερικανούς στον αμερικανικό Νότο, κατά τη δεκαετία του 1950 και αρχές ’60, ήταν μια επικίνδυνη και τολμηρή πράξη, λόγω του ρατσισμού εναντίον τους, εξαιτίας του οποίου πολλά εστιατόρια, καταλύματα και μέσα μεταφοράς, αρνούνταν να τους εξυπηρετήσουν. Γι’ αυτό το σκοπό, είχε κυκλοφορήσει το λεγόμενο «Πράσινο Βιβλίο», που περιείχε τις φιλικές προς τους Αφροαμερικανούς παροχές, οι οποίες συνήθως ήταν κάκιστες.

Δημήτρης Κατσορίδας

Η ται­νία με τίτλο, «Το Πρά­σι­νο Βι­βλίο», βα­σί­ζε­ται στα όσα έζη­σαν εκεί­νη την εποχή ο άνερ­γος πρώην πορ­τιέ­ρης και μπρά­βος, Τόνι Λιπ, ο οποί­ος ανέ­λα­βε χρέη οδη­γού στην δί­μη­νη πε­ριο­δεία του διά­ση­μου τότε Αφρο­α­με­ρι­κα­νού πια­νί­στα, Ντον Σίρ­λεϊ, από τη Νέα Υόρκη προς τις με­γά­λες πό­λεις του αμε­ρι­κα­νι­κού Νότου με το τζαζ τρίο του. Επι­πρό­σθε­τα, ο Τόνι, ήταν επι­φορ­τι­σμέ­νος με την προ­στα­σία του Σίρ­λεϊ, για την εξα­σφά­λι­ση της σω­μα­τι­κής του ακε­ραιό­τη­τα, που βρι­σκό­ταν σε διαρ­κή κίν­δυ­νο.

 

Ο Σίρ­λεϊ, βιώ­νει το εξής πα­ρά­δο­ξο γε­γο­νός. Ενώ γνω­ρί­ζει την απο­θέ­ω­ση των λευ­κών αστών, του Νότου, όταν βρί­σκε­ται στη σκηνή και παί­ζει πιάνο, την ίδια στιγ­μή υπο­χρε­ώ­νε­ται σε πολ­λούς εξευ­τε­λι­σμούς. Έτσι, η επι­λο­γή του να πε­ριο­δεύ­σει σε αυτά τα μέρη απο­τε­λεί μια γεν­ναία πράξη αντί­στα­σης. «Χρειά­ζε­ται θάρ­ρος για να αλ­λά­ξεις τις καρ­διές των αν­θρώ­πων», λέει.

 

Ο ιτα­λι­κής κα­τα­γω­γής οι­κο­γε­νειάρ­χης, Τόνι, ένας ανε­πι­τή­δευ­τος, ντό­μπρος, λαϊ­κός τύπος, με μά­γκι­κη προ­φο­ρά, παιδί του δρό­μου, με δια­συν­δέ­σεις με λού­μπεν στοι­χεία, αλλά και λίγο ρα­τσι­στής, έμοια­ζε πα­ρά­ται­ρος με τον ευ­γε­νι­κό, εκλε­πτυ­σμέ­νο, αλλά πολύ μο­να­χι­κό βιρ­τουό­ζο πια­νί­στα, Ντον Σίρ­λεϊ. «Ο κό­σμος είναι γε­μά­τος από μο­να­χι­κούς αν­θρώ­πους που φο­βού­νται να κά­νουν την πρώτη κί­νη­ση», έλεγε ο Τόνι στον Ντον Σίρ­λεϊ, ενώ ταυ­τό­χρο­να τον προ­έ­τρε­πε πως «ότι κά­νεις, κάνε το 100%». Όταν τρως τρώγε, όταν χο­ρεύ­εις χό­ρευε, όταν πο­λε­μάς πο­λέ­μα, όταν αγα­πάς αγάπα. Το κοινό τους στοι­χείο είναι ότι και οι δύο ήταν ξένοι σε μια φο­βι­κή Αμε­ρι­κή.

 

Η με­τα­ξύ τους πα­ρά­ξε­νη σχέση θα δο­κι­μα­στεί κατά τη διάρ­κεια του τα­ξι­διού, ενώ την ίδια ώρα θα εν­δυ­να­μω­θεί, μα­θαί­νο­ντας και επη­ρε­ά­ζο­ντας ο ένας τον άλλο, μέσα από τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τά τους, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­πτυ­χθεί με­τα­ξύ τους μια φιλία που δι­ήρ­κε­σε όλη τους τη ζωή.

 

Ωραίο και το φι­νά­λε της ται­νί­ας γύρω από το χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο οι­κο­γε­νεια­κό τρα­πέ­ζι του Τόνι, με ξαφ­νι­κό, αλλά κα­λο­δε­χού­με­νο επι­σκέ­πτη, τον Ντον Σίρ­λεϊ.