Ελλάς – Αγγλία – κοινοβουλευτική ψευδοκρατία

Ελλάς – Αγγλία – κοινοβουλευτική ψευδοκρατία

Η κατ ΄αντιπαράσταση εξέταση των δυο κοινοβουλίων υπήρξε ξανά διδακτική για το ήθος και το ύφος των αστικών θεσμών.

Ως γνω­στόν (γνω­στόν;) το νε­ο­ελ­λα­δι­κό (παρα)κρά­τος χρω­στά την μι­κρο­κρα­τι­κή οντό­τη­τά του, στην μη­τέ­ρα πα­τρί­δα Αγ­γλία. Πρώτα, στα δά­νεια, τα οποία χο­ρη­γή­θη­καν από τους τότε επεν­δυ­τές του Λον­δί­νου και ξε­κο­κα­λί­στη­καν από την κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μο­ρία του Κω­λέτ­τη, του Κου­ντου­ριώ­τη, του Πα­πα­φλέσ­σα και των ρου­με­λιω­τών οπλαρ­χη­γών (Γκού­ρας, Μα­κρυ­γιάν­νης, Κα­ραϊ­σκά­κης, με­τα­ξύ άλλων) που επέ­δρα­μαν στην Πε­λο­πόν­νη­σο του δεύ­τε­ρου, εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου.

Γιάννης Νικολόπουλος

Σε δεύ­τε­ρη φάση, στα κα­νό­νια του Κό­δριγ­κτον που βρό­ντη­ξαν στο Ναυα­ρί­νο, βύ­θι­σαν τον στόλο του Ιμπρα­ήμ, εξα­σφά­λι­σαν την… ανά­στα­ση της θνή­σκου­σας και με το ένα πόδι στον τάφο επα­νά­στα­σης και έγρα­ψαν τον πρό­λο­γο στο νε­ο­ελ­λα­δι­κό δράμα της μο­νί­μως κα­τα­χρε­ω­μέ­νης εις τους ξέ­νους μι­κρο­ελ­λα­δι­κής οντό­τη­τας, που όφει­λε να ζήσει για να ξε­χρε­ώ­σει, κα­τ’αρ­χάς τους επεν­δυ­τές του Σίτυ. Και τέλος, στην εμ­βλη­μα­τι­κή φράση του δι­πλω­μά­τη και πρε­σβευ­τή στον ελ­λη­νι­κό (ελ­λη­νι­κό, με ξέ­νους βα­σι­λείς) θρόνο, Έντμουντ Λάιονς : Η Ελλάς ή θα είναι αγ­γλι­κή ή θα είναι ρω­σι­κή. Και επει­δή δεν πρέ­πει να είναι ρω­σι­κή, θα είναι, ανα­γκα­στι­κά αγ­γλι­κή. Το ανή­κο­μεν εις την Δύσιν με­ρι­κές δε­κά­δες χρό­νια πριν από τον κιουπ­κιοϊ­άρ­χη της δε­ξιάς…

Το να ανή­κεις στην Αγ­γλία και κατ ΄επέ­κτα­ση στη Δύση, είχε ως συ­νέ­πειες, κατ ΄αρχάς, έναν θρόνο με πρώτα βαυα­ρό και έπει­τα δανό βα­σι­λέα, που λο­γο­δο­τού­σαν αμ­φό­τε­ροι στον άγγλο το­πο­τη­ρη­τή πρέ­σβη και ακο­λου­θού­σαν σε γε­νι­κές γραμ­μές πιστά τις εντο­λές του, αλ­λιώς κιν­δύ­νευαν με εκ­θρό­νι­ση ή δει­νές στρα­τιω­τι­κές ήττες όπως το 1897, με­ρι­κές ένο­πλες επεμ­βά­σεις και πρα­ξι­κο­πή­μα­τα, από τα Παρ­κε­ρι­κά έως τον Με­τα­ξά, για την δια­σφά­λι­ση, πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή, των βρε­τα­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων, τρεις – τέσ­σε­ρις θερ­μούς και ψυ­χρούς εμ­φυ­λί­ους πο­λέ­μους, από τον Δι­χα­σμό έως τον Γράμ­μο, και φυ­σι­κά την με­τα­λα­μπά­δευ­ση των θε­σμών του κοι­νο­βου­λί­ου και της αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας, που πά­ντο­τε ήταν υπό αί­ρε­ση εφό­σον τα συμ­φέ­ρο­ντα της με­γά­λης μη­τέ­ρας πα­τρί­δας δια­κυ­βεύ­ο­νταν και υπα­γό­ρευαν δια­φο­ρε­τι­κά, στις εύ­θραυ­στες και τε­τα­μέ­νες διε­θνείς σχέ­σεις και τις ισορ­ρο­πί­ες στα Βαλ­κά­νια και τη Με­σό­γειο.

Βέ­βαια, οι Άγ­γλοι δεν κά­θι­σαν να ψι­λο­κο­σκι­νί­σουν το πώς οι μι­κρο­ελ­λα­δί­τες Νε­ο­έλ­λη­νες με­τα­χει­ρί­στη­καν τους θε­σμούς και τους έκα­ναν σαν τα μού­τρα τους. Τους αρ­κού­σε ότι η Ελλάς ανήκε ιδιο­κτη­σια­κά εις την Αγ­γλία. Εκεί­νοι πχ μπο­ρεί να είχαν έναν Ντισ­ρα­έ­λι και ημείς να εί­χα­με ξε­μεί­νει με τον Τζου­μπέ Βούλ­γα­ρη, τον Κου­μουν­δού­ρο, τον Δη­λι­γιάν­νη και τον τάχα μου και δήθεν αγ­γλο­σπου­δαγ­μέ­νο «εκ­συγ­χρο­νι­στή» Τρι­κού­πη , που με­τα­ξύ άλλων είχε με­τα­φρά­σει το η Ελλάς, θα είναι ή αγ­γλι­κή ή ρω­σι­κή στο η Μα­κε­δο­νία θα είναι ή ελ­λη­νι­κή ή βουλ­γα­ρι­κή, όλοι τους αμιλ­λώ­με­νοι αφε­νός στην κα­τα­σπα­τά­λη­ση των δη­μό­σιων πόρων και την κα­τα­λή­στευ­ση των κρα­τι­κών τα­μεί­ων διά του πε­λα­τεια­κού (παρα)κρά­τους (Δυ­στυ­χώς, επτω­χεύ­σα­μεν!) και αφε­τέ­ρου στις πο­λε­μο­χα­ρείς κραυ­γές της Με­γά­λης Ιδέας και την νε­κρα­νά­στα­ση του μαρ­μα­ρω­μέ­νου βα­σι­λέα από τον Μυ­στρά και όχι από τη Δανία. Σε αυτήν την κα­τά­στα­ση όσο και αν είχαν βάλει το χε­ρά­κι τους οι Άγ­γλοι, ήταν οι Νε­ο­έλ­λη­νες που είχαν βάλει τα χέρια τους διά της ψήφου και είχαν βγά­λει εν πολ­λοίς τα μα­τά­κια τους, αυ­το­φα­σκε­λώ­με­νοι κατά κα­νό­να και εν συ­νε­χεία της απο­μα­κρύν­σε­ως από την κάλπη όταν ουδέν λάθος ανα­γνω­ρί­ζε­ται.

Τα γράφω αυτά, προ­λο­γι­κά, καθώς δια­νύ­σα­με ήδη το πρώτο ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο μιας καυ­τής και έκρυθ­μης πο­λι­τι­κά και κοι­νο­βου­λευ­τι­κά εβδο­μά­δας τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λον­δί­νο, με εκνευ­ρι­στι­κά πολ­λές ομοιό­τη­τες και εξί­σου πολ­λές δια­φο­ρές. Αν κάπως προ­σω­πο­ποι­ή­σου­με την κα­τά­στα­ση, ο Τσί­πρας περνά πρώτα από τις Συ­μπλη­γά­δες της ψήφου εμπι­στο­σύ­νης για να ακο­λου­θή­σει η ψη­φο­φο­ρία για τη «συμ­φω­νία» των Πρε­σπών, συμ­φω­νία που χον­δρι­κά έχει υπα­γο­ρευ­τεί και από τις Βρυ­ξέλ­λες και από το Βε­ρο­λί­νο. Η Μέι, σε αντί­στρο­φη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πο­ρεία, πρώτα έφαγε μια με­γα­λο­πρε­πέ­στα­τη σφα­λιά­ρα στην κα­τα­ψή­φι­ση της συμ­φω­νί­ας για το Μπρέ­ξιτ, που εν πολ­λοίς έχει υπα­γο­ρευ­τεί και από τις Βρυ­ξέλ­λες και από το Βε­ρο­λί­νο και σή­με­ρα δο­κι­μά­ζε­ται στην ψη­φο­φο­ρία της πρό­τα­σης δυ­σπι­στί­ας, που κα­τέ­θε­σαν οι Ερ­γα­τι­κοί.

Η κατ ΄αντι­πα­ρά­στα­ση πα­ρα­κο­λού­θη­ση των δια­δι­κα­σιών στα δυο κοι­νο­βού­λια απο­δει­κνύ­ει ξανά το ύφος και το ήθος των αστι­κών θε­σμών, όπου κατ ΄αρχάς πε­ρισ­σεύ­ει η υπο­κρι­σία για τον… λαό έτσι γε­νι­κά και τη… βού­λη­σή του, ει­δι­κά!

Όλοι κό­πτο­νται για τον… λαό! Με το βλέμ­μα, προ­φα­νώς, στην επό­με­νη κάλπη, όπου παί­ζε­ται το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό μέλ­λον κα­θε­νός, Βρε­τα­νού και Έλ­λη­νος εθνο­πα­τέ­ρα.

Το πόσο «λαϊ­κές» και βα­σι­κά τα­ξι­κές είναι οι επι­μέ­ρους εξε­τα­ζό­με­νες συμ­φω­νί­ες (Μπρέ­ξιτ, Πρέ­σπες) δεν είναι ζή­τη­μα άξιο εξέ­τα­σης και ει­λι­κρι­νούς επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας και πο­λε­μι­κής – ακόμη και όταν εμ­φα­νί­ζε­ται στο βήμα, στην μεν Αθήνα, ο γραμ­μα­τέ­ας του «Κ»ΚΕ , στο δε Λον­δί­νο, ανα­γι­γνώ­σκει τα γρα­πτά με εμ­φα­νή αμη­χα­νία και συ­στο­λή ο ίδιος ο Κόρ­μπιν, που ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς εύ­λο­γα και βά­σι­μα, αν όντως θέλει, γιατί κατά τα άλλα μπο­ρεί, να ανα­λά­βει την πρω­θυ­πουρ­γι­κή σκυ­τά­λη από τους Συ­ντη­ρη­τι­κούς.

Δεν το συ­ζη­τά­με βέ­βαια ότι οι Βρε­τα­νοί κατά κα­νό­να μι­λούν και αγο­ρεύ­ουν εκτός κει­μέ­νου και σε στρω­τά και λα­κω­νι­κά αγ­γλι­κά ενώ οι εν Ελ­λά­δι κοι­νο­βου­λευ­τι­κοί, άν­δρες και γυ­ναί­κες, αε­ρο­λο­γούν αστα­μά­τη­τα και σκο­ντά­φτουν και στο πα­ρα­μι­κρό κόμμα των δα­χτυ­λο­γρα­φη­μέ­νων σε­λί­δων που κου­βα­λούν μαζί τους, αμιλ­λώ­με­νοι ανα­με­τα­ξύ τους στο ποιός ή ποιά θα κάνει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ση­μι­τι­κά σαρ­δάμ, σαν εκ προ­με­λέ­της δο­λο­φό­νοι της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας και των ακου­στι­κών αντο­χών των ακρο­α­τών τους.

Οι δε στιγ­μές έντα­σης με­τα­ξύ των αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νων πτε­ρύ­γων είναι η μέρα με τη νύχτα. Άλλη κλάση και κουλ­τού­ρα οι Βρε­τα­νοί, όταν ο Μί­στερ Σπί­κερ προ­σπα­θεί να επι­βά­λει την Όρ­ντερ!, στους φω­να­σκού­ντες, όχι μπουρ­δο­λο­γού­ντες, βου­λευ­τές, που δεν το έχουν σε τί­πο­τα να αντι­πα­ρα­τε­θούν κατά μόνας ή ομα­δι­κά, δια­κό­πτο­ντας τον ομι­λη­τή με επι­χει­ρή­μα­τα και όχι κα­φε­νεια­κές αη­δί­ες αλά γκρέ­κα. Ο υμέ­τε­ρος προ­ε­δρεύ­ων Βού­τσης ομοιά­ζει με φύ­λα­κα σε παι­δι­κή χαρά ατί­θα­σων μει­ρα­κί­ων ή τον κα­φε­τζή που φω­νά­ζει στα τρα­πέ­ζια των φρα­πε­δό­βιων πα­πα­ρο­λό­γων, που επει­δή πέ­τα­ξαν τη μπούρ­δα-εξυ­πνά­δα της μέρας πι­στεύ­ουν ότι θα κερ­δί­σουν και δέκα λεπτά δη­μο­σιό­τη­τας στα τη­λε­πα­ρά­θυ­ρα, στον άτυπο δια­γω­νι­σμό βλα­κεί­ας και ψεύ­δους που κυ­ριαρ­χεί στα νε­ο­ελ­λη­νι­κά έδρα­να.

Γιατί η βα­σι­κή δια­φο­ρά ανά­με­σα στους βρε­τα­νούς και τους νε­ο­έλ­λη­νες κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς είναι η αί­σθη­ση (η αί­σθη­ση, επα­να­λαμ­βά­νω) ότι οι πρώ­τοι ξέ­ρουν, στη συ­γκυ­ρία, γιατί υπερ­ψη­φί­ζουν ή κα­τα­ψη­φί­ζουν το Μπρέ­ξιτ. Ξέ­ρουν, επει­δή δεί­χνουν να έχουν (και έχουν) γνώση και γεί­ω­ση – τα­ξι­κή, εθνι­κή, κομ­μα­τι­κή, ανά­λο­γα με την κουλ­τού­ρα κα­θε­νός, όταν κατά τα άλλα η κομ­μα­τι­κή… πει­θαρ­χία των Συ­ντη­ρη­τι­κών πήγε κατά δια­ό­λου και έρι­ξαν στη Μέι, μαύρο δα­γκω­τό.

Οι ημέ­τε­ροι νε­ο­έλ­λη­νες… γυ­ρο­λό­γοι και «όπου φυ­σά­ει ο άνε­μος του αρ­χη­γού και της ψη­φο­θη­ρί­ας» πει­θό­με­νοι στην προ­σω­πι­κή τους πο­λι­τι­κή επι­βί­ω­ση και κα­ρε­κλί­τσα τους, ούτε γνώση, ούτε γεί­ω­ση, δια­θέ­τουν – σκε­φτεί­τε τι θα γι­νό­ταν αν ο Τσί­πρας έτρω­γε με­θαύ­ριο μαύρο δα­γκω­τό, από συ­ρι­ζαί­ους βου­λευ­τές για τις Πρέ­σπες με γνώ­μο­να την πραγ­μα­τι­κή, διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη με­τα­ξύ των λαών (δη­λα­δή, των ερ­γα­τι­κών τά­ξε­ων) της Ελ­λά­δας και της Μα­κε­δο­νί­ας (ή… Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας).

Η μόνη στιγ­μή που κατά λάθος δια­σταυ­ρώ­θη­καν τα δυο κοι­νο­βού­λια ήταν όταν κρη­τα­γε­νές πάλαι ποτέ παιδί για τις φω­το­τυ­πί­ες στη Χα­ρι­λά­ου Τρι­κού­πη, επι­κα­λέ­στη­κε φρά­σεις του… Τσώρ­τσιλ (!) για να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σει με αγ­γλι­κό, λε­κτι­κό δά­νειο σχε­τι­κά με τη στάση του κόμ­μα­τος-κι­νή­μα­τος-ομί­λου-δείγ­μα­τος ΚΟ που θα του έχει απο­μεί­νει τις επό­με­νες μέρες. Ήμαρ­τον, δη­λα­δή! Μπο­ρεί οι νε­ο­έλ­λη­νες αστοί να γνω­ρί­ζουν (είναι ένα από τα ελά­χι­στα που ξέ­ρουν καλά και.. γειω­μέ­να) ότι χρω­στούν την πο­λι­τι­κή τους επι­βί­ω­ση και ύπαρ­ξη στην ένο­πλη επέμ­βα­ση των Βρε­τα­νών τον Δε­κέμ­βρη του ΄44, αλλά και η κα­τά­χρη­ση των απο­φθεγ­μά­των του Ουίν­στον ει­δι­κά τέ­τοιες μέρες είναι ενο­χλη­τι­κή και απα­ρά­δε­κτη. Προ­σβλη­τι­κή για τον… με­γά­λο, βρε­τα­νό νεκρό και για τα αυ­τά­κια μας. Έλ­λη­νες βου­λευ­τές, θυ­μη­θεί­τε κα­λύ­τε­ρα κά­ποια ατάκα του Κό­δρινγ­κτον, του Λάιονς ή του Χόκ­σγου­ερθ.

Ή πα­ρα­κο­λου­θή­στε ομα­δι­κά και μετά ρου­φήγ­μα­τος φρα­πέ­δων ή σκω­τσέ­ζι­κων ουί­σκι, το τι ση­μαί­νει κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δια­μά­χη στο βρε­τα­νι­κό κοι­νο­βού­λιο. Πάρτε μα­θή­μα­τα από τους άρ­χο­ντες. Εξάλ­λου, σε αυ­τούς χρω­στά­τε την εθνι­κή και πο­λι­τι­κή σας υπό­στα­ση, στην υπο­κρι­σία, το ψεύ­δος, τις… λαϊ­κές (!) ευαι­σθη­σί­ες και τη λο­γι­κή προ­τε­κτο­ρά­του που διέ­πει τον… ελεύ­θε­ρο και ανε­ξάρ­τη­το βίο σας.

rproject.gr/