Νόμπελ ΣΥΡΙΖΑ και… εθνικής, μνημονιακής ομοψυχίας

Νόμπελ ΣΥΡΙΖΑ και… εθνικής, μνημονιακής ομοψυχίας

Η κυβέρνηση αξίζει πολλές υποψηφιότητες στα γνωστά βραβεία, κληροδότημα του μεγάλου εφευρέτη της φονικότατης ζελατοδυναμίτιδας.

Με δέος και, θα έγρα­φα, με κομ­μέ­νη την ανάσα, η οι­κου­μέ­νη πα­ρα­κο­λου­θεί την κούρ­σα για τα φε­τι­νά Νό­μπελ (το ορ­θό­τε­ρο είναι Νο­μπέλ, αλλά ας κρα­τή­σου­με την πε­πα­τη­μέ­νη) στα οποία ήδη η υπο­ψη­φιό­τη­τα του πρω­θυ­πουρ­γού, Αλέξη Τσί­πρα, για το ομώ­νυ­μο βρα­βείο Ει­ρή­νης, έχει προ­κα­λέ­σει διε­θνή αί­σθη­ση. Μετά τα δυο Νό­μπελ Λο­γο­τε­χνί­ας, στον Σε­φέ­ρη και τον Ελύτη, τα οποία ως γνω­στόν (γνω­στόν;) είχαν πολύ έντο­νο πα­ρα­σκή­νιο και κά­μπο­σες «κομ­μέ­νες» αν­θυ­πο­ψη­φιό­τη­τες, με κύρια εκεί­νη του Ρί­τσου το 1979, σε ένα μπά­χα­λο που δεν έχει με­λε­τη­θεί ακόμη επαρ­κώς, νο­μί­ζω πως όντως ήρθε η ώρα για ένα τρίτο, ελ­λη­νι­κό Νό­μπελ, ανε­ξάρ­τη­τα από τον τομέα και το πρό­σω­πο που θα είναι υπο­ψή­φιο.

Γιάννης Νικολόπουλος

Γιατί, αγα­πη­τοί ανα­γνώ­στες και κατά την τα­πει­νή μου γνώμη, η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και προ­θύ­μων είναι μια κυ­βέρ­νη­ση που κάλ­λι­στα θα μπο­ρού­σε να διεκ­δι­κή­σει και κυ­ρί­ως να κερ­δί­σει όχι μόνο ένα, αλλά όλα τα Νό­μπελ κά­νο­ντας ξανά πε­ρή­φα­νη τη μικρά και έντι­μο Ελ­λά­δα από τη μια άκρη της γης στην άλλη. Δη­λα­δή, μόνο για τον Αντε­τον­κού­μπο, τον Πε­τρού­νια και τον Τσι­τσι­πά θα είναι πλέον γνω­στή η ημε­τέ­ρα πα­τρίς; Κρίμα και άδικο, μιας και στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει συ­γκε­ντρω­θεί πάρα πολύ πο­λι­τι­κό και επι­στη­μο­νι­κό τα­λέ­ντο, το οποίο υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις μπο­ρεί να ξε­πε­ρά­σει τη φήμη, τις ικα­νό­τη­τες και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των αθλη­τών της γα­λα­νό­λευ­κης.

Έτσι λοι­πόν και με αί­σθη­μα ευ­θύ­νης προς τις επερ­χό­με­νες γε­νιές και την ιστο­ρία, υπο­στη­ρί­ζω εν­θέρ­μως τις κά­τω­θι υπο­ψη­φιό­τη­τες για όλα τα βρα­βεία Νό­μπελ που μπο­ρούν να απο­νεί­μουν η σου­η­δι­κή και η νορ­βη­γι­κή ακα­δη­μία.

Εντά­ξει, ο Τσί­πρας, με καύ­σι­μο τις «Πρέ­σπες» και επι­βι­βα­σμέ­νος σε αμε­ρι­κα­νι­κό μα­χη­τι­κό, γερ­μα­νι­κό υπο­βρύ­χιο ή γαλ­λι­κή φρε­γά­τα, για να μην ξε­χνά­με τα προ­γράμ­μα­τα αγο­ράς και εκ­συγ­χρο­νι­σμού οπλι­κών συ­στη­μά­των που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη, πάει πλη­σί­στιος και κυ­ρί­ως πα­νά­ξια για Νό­μπελ Ει­ρή­νης. Τη βρά­βευ­ση θα μπο­ρού­σε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ο Μπα­ράκ ο Ομπά­μα, κά­το­χος του βρα­βεί­ου στη σκιά όλων των πο­λέ­μων που εξα­πέ­λυ­σε ή συ­νέ­χι­σε ανά την υφή­λιο.

Στη συ­νέ­χεια, μια υπο­ψη­φιό­τη­τα Ευ­κλεί­δη Τσα­κα­λώ­του για το Νό­μπελ Οι­κο­νο­μι­κών θα ήταν κέρ­δος για τη χώρα, με­γά­λο όσο η άντλη­ση κε­φα­λαί­ων στο πε­ντα­ε­τές ομό­λο­γο. Κακά τα ψέ­μα­τα, και μόνο οι πα­νη­γυ­ρι­κές και απο­κλει­στι­κές δη­λώ­σεις του υπουρ­γού – πού αλλού!; – στην Εφη­με­ρί­δα των Συ­ντα­κτών για την… επι­τυ­χία του πε­ντα­ε­τούς αρ­κούν για μια ισχυ­ρή υπο­ψη­φιό­τη­τα στα βή­μα­τα του Μίλ­τον του Φρί­ντμαν, μιας και ο έλ­λη­νας υπουρ­γός διεκ­δι­κεί επα­ξί­ως τις δάφ­νες και τις πι­κρο­δάφ­νες της πε­τυ­χη­μέ­νης εκ­πλή­ρω­σης και της τή­ρη­σης όλων των μνη­μο­νια­κώς συμ­φω­νη­θέ­ντων. Στην πε­ρί­πτω­ση νίκης του υπουρ­γού, και ει­δι­κά για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη απο­νο­μή θα κλη­θεί η Σκάρ­λετ Τζο­χάν­σον η οποία φο­ρώ­ντας μια φα­νέ­λα του ΠΑΟΚ θα δώσει το βρα­βείο και θα κάνει τη δε­δη­λω­μέ­νη ονεί­ρω­ξη του υπουρ­γού, πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, έστω και για λίγα λεπτά.

Στο Νό­μπελ Χη­μεί­ας, πάλι ο Τσί­πρας είναι μια πολύ ισχυ­ρή υπο­ψη­φιό­τη­τα. Μόνο ένας γεν­νη­μέ­νος πο­λι­τι­κός αλ­χη­μι­στής θα μπο­ρού­σε να συ­γκρο­τή­σει κυ­βέρ­νη­ση αντι­δε­ξιού με­τώ­που, όπως πι­θα­νό­τα­τα θα υπο­στή­ρι­ζε και η ΕΦΣΥΝ, με τον Πα­παγ­γε­λό­που­λο, τη Θάνου, την Πα­πα­κώ­στα, την Ξε­νο­γιαν­να­κο­πού­λου και δεν θυ­μά­μαι και εγώ πια ποιον άλλον βε­τε­ρά­νο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, από τα ωραία χρό­νια της ευ­ρώ­πλη­κτης και τρα­πε­ζο­κί­νη­της ευ­μά­ρειας των μι­κρο­αρ­ρω­στού­λη­δων νε­ο­ελ­λή­νων. Είναι μια κυ­βέρ­νη­ση με εκρη­κτι­κές ιδιό­τη­τες – ξέ­χα­σα και τον…. εκρη­κτι­κό και αστάθ­μη­το Φώ­τη-Φα­νού­ρη Κου­βέ­λη της συ­νευ­θύ­νης!-, ένα χη­μι­κό κο­κτέιλ που ακόμη δεν έχει δώσει το σύ­νο­λο των πα­ρε­νερ­γειών του στην το­ξι­κή πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή του τόπου. Πά­ντως, είναι μια κυ­βερ­νη­τι­κή, χη­μι­κή ένωση που χρή­ζει διε­θνούς προ­σο­χής και κυ­ρί­ως επι­βρά­βευ­σης. Ο Μάρ­τιν ο Σουλτς, αφού πρώτα εντο­πι­στεί με άμπερ αλέρτ, θα μπο­ρού­σε να πα­ρα­δώ­σει το βρα­βείο εκ μέ­ρους του συ­νό­λου της γερ­μα­νι­κής, πο­λι­τι­κής σκη­νής, στην οποία οι φαι­νο­με­νι­κά πα­ρά­δο­ξες πο­λι­τι­κές χη­μι­κές ενώ­σεις και οι συ­να­σπι­σμοί είναι κε­ντρι­κός κα­νό­νας.

Το Νό­μπελ Φυ­σι­κής και λόγω της συ­γκυ­ρί­ας θα δι­νό­ταν εξ ημι­σεί­ας στον Τσί­πρα και την υπουρ­γό Ερ­γα­σί­ας, Έφη Αχτσιό­γλου. Για την ακρί­βεια, θα ήταν Νό­μπελ Με­τα­φυ­σι­κής, με την αρι­στο­τε­λι­κή έν­νοια του όρου, καθώς μόνο μια με­τα­φυ­σι­κή προ­σέγ­γι­ση της μνη­μο­νια­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας θα μπο­ρού­σε να εξη­γή­σει τη διά υπουρ­γι­κών χει­ρο­κρο­τη­μά­των αλά ψευ­δο­Χου­ντί­νι αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού την οποία η ίδια η σκλη­ρή μνη­μο­νια­κή και φι­λο­ερ­γο­δο­τι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης αρ­νεί­ται λυσ­σω­δώς και πο­λε­μά­ει πει­σμα­τι­κά προ­κει­μέ­νου να έρθει η πε­ρι­λά­λη­τος ανά­πτυ­ξη για το ελ­λα­δι­κό κε­φά­λαιο. Την απο­νο­μή θα έκανε ο Πιέρ Μο­σκο­βι­σί, αυτός ο δε­δη­λω­μέ­νος φίλος της Ελ­λά­δας και των επι­τυ­χιών της στο πεδίο του εφαρ­μο­σμέ­νου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Το Νό­μπελ Ια­τρι­κής ανή­κει δι­καιω­μα­τι­κά στο σύ­νο­λο της ΚΟ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και στα μέλη του προ­ε­δρεί­ου της Βου­λής που προ­έρ­χο­νται από αυτήν. Τέ­τοιο δια­δο­χι­κό «χει­ρουρ­γείο» στους…θε­σμούς και το κοι­νο­βού­λιο είναι στοι­χείο άξιο διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης, είτε πρό­κει­ται για τους όρους διε­ξα­γω­γής της συ­ζή­τη­σης για τις «Πρέ­σπες» είτε για τα θε­ω­ρη­τι­κώς απλά νο­μο­σχέ­δια. Πι­θα­νό­τα­τα το βρα­βείο θα μπο­ρού­σε να δοθεί σε όλα τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά κόμ­μα­τα, που δεν έχουν υστε­ρή­σει στην εσω­τε­ρι­κή διά­βρω­ση των…θε­σμών που προ­μη­νύ­ει… γύ­ψους όπως εν­δε­χο­μέ­νως θα έγρα­φε και η κυ­βερ­νη­τι­κή «Αυγή» αν είχε τυ­πώ­σει και κυ­κλο­φο­ρή­σει, με οξυ­δέρ­κεια και δη­μο­σιο­γρα­φι­κή εγκυ­ρό­τη­τα, το φύλλο της 21ης Απρι­λί­ου 1967. Την απο­νο­μή θα έκανε εκ­πρό­σω­πος της Πρε­σβεί­ας (μία είναι η Πρε­σβεία!), με μα­κρό­χρο­νη εξει­δί­κευ­ση στα μο­ντέρ­να, τα με­τα­μο­ντέρ­να και τα πα­ρα­δο­σια­κά πρα­ξι­κο­πή­μα­τα, τους γύ­ψους, τα ξε­που­λη­μέ­να ΜΜΕ και τους έν­στο­λους ια­τρούς παρά της χει­ρουρ­γι­κής κλί­νης του κοι­νω­νι­κά ασθε­νούς, που χρή­ζει αντι­κομ­μου­νι­στι­κής και αντι­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής θε­ρα­πεί­ας.

Τέλος, το Νό­μπελ Λο­γο­τε­χνί­ας θα μπο­ρού­σε να δοθεί εξ ημι­σεί­ας στους άγνω­στους, κομ­μα­τι­κούς στρα­τιώ­τες και λο­γο­γρά­φους του Αλέξη Τσί­πρα και του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, προ­κει­μέ­νου να πρυ­τα­νεύ­σει κλίμα, εθνι­κής και μνη­μο­νια­κής συμ­φι­λί­ω­σης, εκεί­νο που – φευ! – δεν κυ­ριάρ­χη­σε το 1979, ανά­με­σα στον ποι­η­τή του Αι­γαί­ου και τον ποι­η­τή της Ρω­μιο­σύ­νης… Βέ­βαια και ει­δι­κά για την πε­ρί­στα­ση ίσως θα με­το­νο­μα­ζό­ταν σε βρα­βείο Βα­ρό­νου Μιν­χά­ου­ζεν, λόγω των ψε­μά­των που δεν έχουν ντρα­πεί τα ίδια για όσα έχουν ει­πω­θεί από κυ­βέρ­νη­ση και αντι­πο­λί­τευ­ση, ενό­ψει και της ψη­φο­θη­ρευ­τι­κής πε­ριό­δου.

Αν ζούσε ο αμε­τα­νό­η­τα και στα­θε­ρά κομ­μου­νι­στής, νο­μπε­λί­στας για το Περί Τυ­φλό­τη­τας, Ζοζέ Σα­ρα­μά­γκου θα ήταν ο ιδα­νι­κός ώστε την ώρα της απο­νο­μής να τους έρι­χνε μια αντι­νε­ο­φι­λεύ­θε­ρη και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή κα­τσά­δα, αλλά δυ­στυ­χώς αυτός έχει πε­θά­νει και ευ­τυ­χώς έχουν μεί­νει πίσω τα υπερ­πο­λύ­τι­μα γρα­πτά του: «Ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θούν τα πάντα, ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί η θά­λασ­σα και ο ου­ρα­νός, ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί η Δι­καιο­σύ­νη και ο Νόμος, ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί και το πε­ρα­στι­κό σύν­νε­φο, ας ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί το όνει­ρο, ει­δι­κά στην πε­ρί­πτω­ση που γί­νε­ται την ημέρα και με τα μάτια ανοι­χτά. Και σαν κο­ρω­νί­δα όλων των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­στε τα Κράτη, πα­ρα­δώ­στε επι­τέ­λους την εκ­με­τάλ­λευ­ση υμών των ιδίων σε εται­ρί­ες του ιδιω­τι­κού τομέα με διε­θνή δια­γω­νι­σμό. Διότι εκεί ακρι­βώς βρί­σκε­ται η σω­τη­ρία του κό­σμου. Και μιας και μπή­κα­τε στον κόπο, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­στε στο φι­νά­λε και την που­τά­να τη μάνα που σας γέν­νη­σε».

/rproject.gr