Βενεζουέλα: Ένα σε εξέλιξη ιμπεριαλιστικό πραξικόπημα

Βενεζουέλα: Ένα σε εξέλιξη ιμπεριαλιστικό πραξικόπημα

Το «πρελούδιο πραξικοπήματος» στη Βενεζουέλα εξελίσσεται με εξοργιστικά ξεδιάντροπες μεθόδους, που δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα.

Ένα πρωί, ο πρό­ε­δρος της Εθνο­συ­νέ­λευ­σης, Γκουαϊ­δό, αυ­το­α­να­κη­ρύσ­σε­ται με­τα­βα­τι­κός πρό­ε­δρος της χώρας! Για να δι­καιο­λο­γή­σει την ενέρ­γειά του, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η εκλο­γή Μα­δού­ρο στην προ­ε­δρία της Βε­νε­ζου­έ­λας με­ρι­κούς μήνες πριν ήταν πα­ρά­νο­μη.

Πάνος Πέτρου

Θυ­μί­ζου­με ότι στις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές του 2018, η πλειο­ψη­φία της δε­ξιάς αντι­πο­λί­τευ­σης απο­φά­σι­σε να απέ­χει. Γρά­φα­με τότε σχε­τι­κά:

«Η “στρα­τη­γι­κή της έντα­σης” τους προη­γού­με­νους μήνες απο­δεί­χθη­κε μπού­με­ρανγκ για την αντι­πο­λί­τευ­ση. Όχι μόνο δεν πέ­τυ­χε την ανα­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης, αλλά “χρε­ώ­θη­κε” το οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό χάος που επι­κρά­τη­σε, όπως και τη συ­μπό­ρευ­σή της με τις ΗΠΑ τη στιγ­μή που αυτές επέ­βαλ­λαν κυ­ρώ­σεις και απει­λού­σαν. Αυτά απο­τυ­πώ­θη­καν στην ήττα της Δε­ξιάς στις πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Οκτώ­βρη. Η από­φα­ση για μποϊ­κο­τάζ στις προ­ε­δρι­κές πάρ­θη­κε σε αυτό το φόντο – υπό το φόβο μιας νέας ήττας.

Όμως δεν επρό­κει­το για “λευκή πε­τσέ­τα”, το ακρι­βώς αντί­θε­το… η άρ­νη­ση να δο­κι­μά­σει τις τύχες της στην κάλπη και η εγκα­τά­λει­ψη κάθε προ­σχή­μα­τος στην αυ­θαί­ρε­τη κα­ταγ­γε­λία των εκλο­γών -πριν καν αυτές γί­νουν- ως “πα­ρά­νο­μες” προει­δο­ποιούν για κλι­μά­κω­ση και για “άλλα μέσα”. Ήταν μια επι­λο­γή “σκλή­ρυν­σης” των τα­κτι­κών, και με δε­δο­μέ­νη την προη­γού­με­νη απο­τυ­χία της να νι­κή­σει στο “πε­ζο­δρό­μιο” το ποιες θα είναι οι επό­με­νες, ακόμα πιο “σκλη­ρές” τα­κτι­κές είναι ανη­συ­χη­τι­κό».

Σε εκεί­νες τις εκλο­γές, όπου ο Μα­δού­ρο κέρ­δι­σε με 67%, η συμ­με­το­χή (46%) υπήρ­ξε χα­μη­λή για τα δε­δο­μέ­να της Βε­νε­ζου­έ­λας. Ήταν απο­τέ­λε­σμα του δε­ξιού μποϊ­κο­τάζ και μιας αρι­στε­ρής απο­χής που αξιο­ποί­η­σε την ευ­και­ρία να στεί­λει μή­νυ­μα δυ­σα­ρέ­σκειας στον Μα­δού­ρο, καθώς δεν υπήρ­χε ορα­τός κίν­δυ­νος νίκης της Δε­ξιάς. Πα­ρό­λα αυτά, ο Μα­δού­ρο κυ­βερ­νά με τη στή­ρι­ξη του 32% του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος. Είναι πο­σο­στό με­γα­λύ­τε­ρο από αυτό με το οποίο κυ­βερ­νούν δε­κά­δες κυ­βερ­νή­σεις σε ΗΠΑ-Ευ­ρώ­πη-Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή.

Κι όμως. Με μπρο­στά­ρη τον Τραμπ, δε­ξιές λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κες κυ­βερ­νή­σεις, δυ­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις και το Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο, σπεύ­δουν να «ανα­γνω­ρί­σουν» τον αυ­το­α­να­κη­ρυγ­μέ­νο «πρό­ε­δρο» Γκουαϊ­δό, με την Ουά­σινγ­κτον να δη­λώ­νει ότι θα κα­τα­σχέ­σει/πα­γώ­σει βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κα πε­ριου­σια­κά στοι­χεία για να τα δια­θέ­σει στην «κυ­βέρ­νη­σή» του.

Μέχρι πρό­τι­νος, η Βε­νε­ζου­έ­λα ζούσε σε συν­θή­κες «νο­μο­θε­τι­κής δυα­δι­κής εξου­σί­ας» (καθώς συ­γκρο­τή­θη­κε από το κυ­βερ­νη­τι­κό PSUV Συ­ντα­κτι­κή Συ­νέ­λευ­ση που υπερ­βαί­νει τις εξου­σί­ες της Εθνο­συ­νέ­λευ­σης η οποία ελέγ­χε­ται από την αντι­πο­λί­τευ­ση, με τα δύο σώ­μα­τα να μην ανα­γνω­ρί­ζουν το ένα το άλλο). Τώρα, ο Γκουαϊ­δό προ­χω­ρά ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα, επι­χει­ρώ­ντας να συ­γκρο­τή­σει και μια «πα­ράλ­λη­λη κυ­βέρ­νη­ση». Ωστό­σο, πέρα από τον τίτλο, ο Γκουαϊ­δό δεν ασκεί οποια­δή­πο­τε εκτε­λε­στι­κή εξου­σία μέσα στη Βε­νε­ζου­έ­λα. Η αυ­το­α­να­κή­ρυ­ξή του σε πρό­ε­δρο, χωρίς να έχει εκ των προ­τέ­ρων εξα­σφα­λι­σμέ­να σο­βα­ρά ερεί­σμα­τα μέσα στον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό, θα ήταν αστεία, και προ­κα­λεί ερω­τη­μα­τι­κά για τη στρα­τη­γι­κή του. Αλλά, αν απορ­ρί­ψου­με την εκ­δο­χή μιας πα­ρορ­μη­τι­κής κί­νη­σης απελ­πι­σί­ας (μετά από 20 χρό­νια απο­τυ­χη­μέ­νων προ­σπα­θειών) που θα του γυ­ρί­σει μπού­με­ρανγκ, κά­ποιες πι­θα­νές απα­ντή­σεις στα ερω­τη­μα­τι­κά βά­ζουν τέλος στην κω­μι­κό­τη­τα του πράγ­μα­τος.

Ένας σχε­δια­σμός, ο οποί­ος θα ξε­δι­πλω­θεί με ση­μείο αφε­τη­ρί­ας την αυ­το­α­να­κή­ρυ­ξη του Γκουαϊ­δό σε πρό­ε­δρο, λο­γι­κά θα αφορά τρία ζη­τή­μα­τα, αλ­λη­λέν­δε­τα με­τα­ξύ τους: α) τον επι­πλέ­ον οι­κο­νο­μι­κό στραγ­γα­λι­σμό της χώρας, μαζί με την οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση της αντι­πο­λί­τευ­σης β) την προ­σπά­θεια να απο­σύ­ρει ο στρα­τός τη στή­ρι­ξή του στον Μα­δού­ρο και γ) μια πι­θα­νή ξένη επέμ­βα­ση.

Και τα τρία έχουν τεθεί στο τρα­πέ­ζι ως επι­λο­γές, δη­μό­σια, τόσο από την αντι­πο­λί­τευ­ση στη Βε­νε­ζου­έ­λα, όσο και από τους διε­θνείς συμ­μά­χους της.

Το οι­κο­νο­μι­κό σκέ­λος προ­χω­ρά με γρή­γο­ρους ρυθ­μούς. Οι οι­κο­νο­μι­κές κυ­ρώ­σεις (που ευ­θύ­νο­νται σε σο­βα­ρό βαθμό για την όξυν­ση της υπαρ­κτής βα­θιάς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στη Βε­νε­ζου­έ­λα) υπάρ­χουν εδώ και καιρό κι έχουν εντα­θεί αφό­του ο Μπα­ράκ Ομπά­μα ανα­κή­ρυ­ξε (πάλι χωρίς μια λο­γι­κο­φα­νή έστω δι­καιο­λο­γία) τη Βε­νε­ζου­έ­λα «ασυ­νή­θι­στη απει­λή» για τις ΗΠΑ. Αλλά με την ανα­γνώ­ρι­ση μιας «πα­ράλ­λη­λης κυ­βέρ­νη­σης», επι­χει­ρεί­ται να προ­στε­θεί στο «μα­στί­γιο» των κυ­ρώ­σε­ων (που απο­δεί­χθη­κε αντι­πα­ρα­γω­γι­κό πο­λι­τι­κά για τη δη­μο­φι­λία της φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης) κι ένα εκ­βια­στι­κό «κα­ρό­το»: Οι πόροι που απο­στε­ρεί­ται η Βε­νε­ζου­έ­λα «όσο αυτή κυ­βερ­νά­ται από τον Μα­δού­ρο», θα πε­ρά­σουν πλέον στη διά­θε­ση του Γκουαϊ­δό.

Η στάση του στρα­τού είναι αυτήν τη στιγ­μή το πλέον καυτό ζή­τη­μα και το ση­μείο στο οποίο εστιά­ζουν και οι δύο πλευ­ρές, διεκ­δι­κώ­ντας την υπο­στή­ρι­ξή του. Προς το παρόν, η ανώ­τα­τη στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία δη­λώ­νει πιστή στον Μα­δού­ρο. Αλλά θα μας επι­τρέ­ψε­τε να μη συμ­με­ρι­στού­με τον εν­θου­σια­σμό για την εί­δη­ση. Πρώ­τον γιατί είναι εν­δει­κτι­κό του πι­σω­γυ­ρί­σμα­τος της Μπο­λι­βα­ρια­νής Δια­δι­κα­σί­ας -μετά από 20 χρό­νια πρω­τό­τυ­πων κοι­νω­νι­κών πει­ρα­μα­τι­σμών- να βρί­σκε­ται στο ση­μείο να θε­ω­ρεί­ται ότι εξαρ­τά­ται από τη στάση των στρα­τη­γών. Αλλά κυ­ρί­ως γιατί η μαρ­ξι­στι­κή πα­ρά­δο­ση, η σύγ­χρο­νη ιστο­ρία και το τα­ξι­κό έν­στι­κτο συ­γκλί­νουν στο να μην έχου­με καμιά εμπι­στο­σύ­νη στην κάστα των ανώ­τε­ρων στρα­τιω­τι­κών (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του πα­λιού στρα­τιω­τι­κού Κα­μπέ­λο, που θε­ω­ρεί­ται ο Νο2 της κυ­βέρ­νη­σης, ενώ πα­ρα­δο­σια­κά συ­γκέ­ντρω­νε την κα­χυ­πο­ψία αρ­κε­τών πα­λιών τσα­βι­κών και που έχει ήδη συ­να­ντη­θεί μια φορά με τον Γκουαϊ­δό). Κά­ποιοι ανα­λυ­τές, δια­βά­ζο­ντας «πίσω από τις γραμ­μές» των ανα­κοι­νώ­σε­ων του στρα­τού, εκτι­μούν ότι πέρα από την «κόκ­κι­νη γραμ­μή» απέ­να­ντι σε μια ξένη ει­σβο­λή, δη­λώ­νουν εμ­μέ­σως ανοι­χτοί σε δια­πραγ­μά­τευ­ση.

Όσον αφορά την ξένη επέμ­βα­ση, αυτή βρί­σκε­ται ρητά στο τρα­πέ­ζι, τόσο από τον Τραμπ όσο και από την Ομάδα της Λίμα, τη συμ­μα­χία δε­ξιών κυ­βερ­νή­σε­ων της Λατ. Αμε­ρι­κής που συ­γκρο­τή­θη­κε για να ξε­πε­ρά­σει το «σκό­πε­λο» του Ορ­γα­νι­σμού Αμε­ρι­κα­νι­κών Κρα­τών, οποί­ος δεν βγά­ζει πά­ντο­τε τις απο­φά­σεις που θα ήθε­λαν. Μοιά­ζει πα­ρά­τολ­μο. Και δεί­χνει δύ­σκο­λο. Δεν θα βρει εύ­κο­λα ερεί­σμα­τα μέσα στο στρα­τό της Βε­νε­ζου­έ­λας, θα προ­κα­λέ­σει λαϊκή κι­νη­το­ποί­η­ση (επί Τσά­βες δη­μιουρ­γή­θη­καν πο­λι­το­φυ­λα­κές, τη δη­μιουρ­γία των οποί­ων εύ­στο­χα είχε ανα­κοι­νώ­σει σε μια επέ­τειο της ανα­τρο­πής Αλιέ­ντε), θα ξε­ση­κώ­σει οργή στη Λατ. Αμε­ρι­κή, θα προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις μέσα στις ΗΠΑ. Ωστό­σο δεν πρέ­πει να απο­κλει­στεί. Καθώς δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι αμε­ρι­κα­νι­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις έχουν απο­συρ­θεί και συ­νε­χί­ζουν να απα­γκι­στρώ­νο­νται από τη Μέση Ανα­το­λή, ότι ο κο­λομ­βια­νός στρα­τός δεν έχει πλέον να φο­βά­ται τα «με­τό­πι­σθεν» μετά την συμ­φω­νία ει­ρή­νης με τις FARC, ότι τη Βρα­ζι­λία κυ­βερ­νά ο κομ­μου­νι­στο­φά­γος Ζαΐρ Μπολ­σο­νά­ρο, κι ότι ει­δι­κός απε­σταλ­μέ­νος των ΗΠΑ στη Βε­νε­ζου­έ­λα ορί­στη­κε ο Έλιοτ Άμπραμς, με πλού­σια προ­ϋ­πη­ρε­σία σε Νι­κα­ρά­γουα και Ελ Σαλ­βα­δόρ τη δε­κα­ε­τία του ’80, δη­λα­δή την εποχή των εμ­φυ­λί­ων, των ταγ­μά­των θα­νά­του, του σκαν­δά­λου Ιράν-Κό­ντρας κ.ο.κ.

Την άποψή μας για τα λάθη και τις ευ­θύ­νες της δια­κυ­βέρ­νη­σης Μα­δού­ρο την έχου­με γρά­ψει αρ­κε­τές φορές (πιο ανα­λυ­τι­κά στο τεύ­χος Νο 9 του πε­ριο­δι­κού «Κόκ­κι­νο»). Δεν βοηθά σε κάτι να αρ­νεί­ται κα­νείς την δύ­σκο­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που έχει δια­μορ­φω­θεί στη Βε­νε­ζου­έ­λα, ει­δι­κά μετά το 2013. Πόσο μάλ­λον όταν αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχει δη­μιουρ­γή­σει μια πα­ρα­τε­τα­μέ­νη αί­σθη­ση «κό­πω­σης» και αδιε­ξό­δου, που δίνει συ­νε­χώς ευ­και­ρί­ες στη Δεξιά και τον ιμπε­ρια­λι­σμό να επι­χει­ρούν.

Σή­με­ρα, οι αστι­κές δυ­νά­μεις και η Δεξιά επι­τί­θε­νται σε μια κυ­βέρ­νη­ση που -κατά τα λε­γό­με­να ξένου συ­ντρό­φου που την υπε­ρα­σπί­ζε­ται με θέρμη στη ση­με­ρι­νή σύ­γκρου­ση- «κάνει πα­ρα­χω­ρή­σεις στους κα­πι­τα­λι­στές στο οι­κο­νο­μι­κό μέ­τω­πο και στραγ­γα­λί­ζει την επα­να­στα­τι­κή πρω­το­βου­λία των μαζών στο πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο». Αυτό το διπλό πρό­βλη­μα (στο οι­κο­νο­μι­κό και στο πο­λι­τι­κό πεδίο) κρα­τά­ει πολλά χρό­νια με απο­τέ­λε­σμα να είναι σή­με­ρα πιο αδύ­να­μο το ερ­γα­τι­κό στρα­τό­πε­δο –που τσα­κί­ζο­ντας το πρα­ξι­κό­πη­μα το 2002 και το ερ­γο­δο­τι­κό λο­κά­ουτ το 2002-03, και βά­ζο­ντας όλη του την ενέρ­γεια στα διά­φο­ρα πει­ρά­μα­τα αυ­το-ορ­γά­νω­σης τα επό­με­να χρό­νια, είχε δεί­ξει έναν δια­φο­ρε­τι­κό δρόμο. Αντί για αυτόν το δρόμο, τα τε­λευ­ταία χρό­νια ο Μα­δού­ρο φαί­νε­ται να επι­λέ­γει μια τα­κτι­κή που έχου­με ξα­να­πε­ρι­γρά­ψει ως «οχύ­ρω­ση στο κρά­τος». Δεν ει­σα­κού­γο­νται οι εκ­κλή­σεις συλ­λο­γι­κο­τή­των όπως το «Επα­να­στα­τι­κό Ρεύμα Μπο­λι­βάρ Ζα­μό­ρα», υπε­ρά­νω πάσης υπο­ψί­ας για αντι­τσα­βι­σμό (κι­νη­το­ποιεί ήδη τις Μπρι­γά­δες Λαϊ­κής Αυ­το­ά­μυ­νας «Ούγκο Τσά­βες» για υπο­στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης αν χρεια­στεί) που λένε πράγ­μα­τα όπως «να προ­ω­θη­θεί σε βάθος και με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή και δια­κυ­βέρ­νη­ση, ο χώρος για τη ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση της επα­να­στα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας, και να γί­νουν απο­φα­σι­στι­κά βή­μα­τα στη μάχη ενά­ντια στη δια­φθο­ρά… να συ­γκε­ντρω­θούν όλες οι προ­σπά­θειες και οι πόροι της κυ­βέρ­νη­σης και του ορ­γα­νω­μέ­νου λαού για την απο­κα­τά­στα­ση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών. Η δυ­σα­ρέ­σκεια που έχει προ­κα­λέ­σει η οι­κο­νο­μι­κή κρίση και η κα­τάρ­ρευ­ση των υπη­ρε­σιών στην κοι­νω­νι­κή μας βάση δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί».

Τον αντί­θε­το δρόμο φαί­νε­ται να παίρ­νει η μπο­λι­βα­ρια­νή ηγε­σία, κά­νο­ντας συ­ντρό­φους με προ­ϋ­πη­ρε­σία δρά­σης στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή να υπεν­θυ­μί­ζουν «τους τε­λευ­ταί­ους μήνες του Αλιέ­ντε» (όταν το κρά­τος στρά­φη­κε ενά­ντια στην ερ­γα­τι­κή αυ­τε­νέρ­γεια, προ­τού ο Πι­νο­σέτ στρα­φεί κι ενά­ντια στον Αλιέ­ντε).

Ο Στά­λιν Πέρεζ (Βε­νε­ζου­ε­λά­νος αγω­νι­στής, μέλος της Luchas, έμπει­ρος συν­δι­κα­λι­στής) σε κάθε με­γά­λη κρίση υπεν­θυ­μί­ζει ότι «για να μη χα­θού­με, χρεια­ζό­μα­στε μια νέα 13η Απρί­λη» (η ημε­ρο­μη­νία που η ερ­γα­τι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση τσά­κι­σε το πρα­ξι­κό­πη­μα και ταυ­τό­χρο­να ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σε τη Μπο­λι­βα­ρια­νή Δια­δι­κα­σία). Αλλά όσο αυτή κα­θυ­στε­ρεί, τόσο πιο δύ­σκο­λο είναι να επα­νεμ­φα­νι­στεί, καθώς απο­δυ­να­μώ­νε­ται η ζω­τι­κό­τη­τα, η ενέρ­γεια, η αυ­το­πε­ποί­θη­ση, οι ορ­γα­νώ­σεις του τα­ξι­κού στρα­το­πέ­δου μας.

Όμως στη διε­θνή Αρι­στε­ρά μπαί­νουν άλλα κα­θή­κο­ντα αυτήν τη στιγ­μή. Η αλ­λη­λεγ­γύη μας στο βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κο λαό, η πάλη ενά­ντια στην ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέμ­βα­ση και η κα­ταγ­γε­λία του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος. Η «με­τά­βα­ση» που φι­λο­δο­ξεί να ορ­γα­νώ­σει ο Γκουαϊ­δό, εκλε­κτός του δια­βό­η­του ακρο­δε­ξιού Λε­ο­πόλ­ντο Λόπεζ, δεν θα είναι μια τυ­πι­κή εναλ­λα­γή στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, σαν αυτές που συμ­βαί­νουν π.χ. στην Ευ­ρώ­πη. Θα είναι ρε­βαν­σι­στι­κή πα­λι­νόρ­θω­ση. Ο Μπολ­σο­νά­ρο είναι μια προει­δο­ποί­η­ση. Κι αν τέ­τοια φαι­νό­με­να εμ­φα­νί­ζο­νται στη Βρα­ζι­λία (όπου δεν είχαν αλ­λά­ξει πολλά στην κοι­νω­νία κι όπου οι κα­πι­τα­λι­στές απλά «έπα­ψαν να ανέ­χο­νται» ένα PT με το οποίο συ­νερ­γά­ζο­νταν αρ­μο­νι­κά για 12 χρό­νια), κα­τα­λα­βαί­νει κα­νείς τι θα γίνει στη Βε­νε­ζου­έ­λα, που βρέ­θη­κε στο «αρι­στε­ρό-ρι­ζο­σπα­στι­κό άκρο» του λε­γό­με­νου ροζ κύ­μα­τος και όπου επι­βιώ­νουν ακόμα κα­τα­κτή­σεις και λαϊ­κοί «θε­σμοί» τους οποί­ους θέλει να συ­ντρί­ψει μια αστι­κή τάξη, που στη διάρ­κεια των τε­λευ­ταί­ων 20 χρό­νων, αι­σθάν­θη­κε αρ­κε­τές φορές ότι απει­λεί­ται.

Μετά την εκλο­γή Μα­δού­ρο γρά­φα­με:

«Τη φι­λερ­γα­τι­κή διέ­ξο­δο από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση μπο­ρούν να την επι­βά­λουν μόνο οι ερ­γά­τες της Βε­νε­ζου­έ­λας, που θα χρεια­στούν όντως μια “επα­νά­στα­ση μέσα στην επα­νά­στα­ση”, στο φόντο της κρί­σης και των ορίων του κυ­βερ­νη­τι­κού “μπο­λι­βα­ρια­νι­σμού”. Αλλά η υπε­ρά­σπι­ση των ερ­γα­τών της Βε­νε­ζου­έ­λας από έξω­θεν απει­λές (με κυ­ρώ­σεις ή με απει­λές επέμ­βα­σης) που κά­νουν ακόμα πιο δύ­σκο­λες τις ζωές τους και τον αγώνα τους είναι υπό­θε­ση και του διε­θνούς κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης». Αυτό το δεύ­τε­ρο σκέ­λος, σή­με­ρα γί­νε­ται απο­λύ­τως επί­και­ρο.

rproject.gr