37ο Συνέδριο ΓΣΕΕ: Η γραφειοκρατία σε κρίση, η Αριστερά σε αµηχανία

37ο Συνέδριο ΓΣΕΕ: Η γραφειοκρατία σε κρίση, η Αριστερά σε αµηχανία

Από τις 14 ως τις 17 Μάρτη θα διεξαχθεί στην Καλαµάτα το 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Ένα συ­νέ­δριο που, όπως όλα δεί­χνουν, για πολ­λο­στή φορά τα τε­λευ­ταία του­λά­χι­στον 20 χρό­νια, δεν θα ασχο­λη­θεί µε το πρα­γµα­τι­κό επί­δι­κο: Την αγω­νιώ­δη προ­σπά­θεια χι­λιά­δων ερ­γα­ζο­µέ­νων να εξα­σφα­λί­σουν στοι­χειώ­δη δι­καιώ­µα­τα και να αντι­µε­τω­πί­σουν το µνη­µο­νια­κό κα­θε­στώς λι­τό­τη­τας, που δη­µιούρ­γη­σαν οι κυ­βερ­νή­σεις της τε­λευ­ταί­ας δε­κα­ε­τί­ας.

Θοδωρής Πατσατζής

Είναι ένα κα­θε­στώς που έχει συν­θλί­ψει µι­σθούς, έχει τσα­κί­σει τις συλ­λο­γι­κές συ­µβά­σεις ερ­γα­σί­ας, έχει δώσει το δι­καί­ω­µα στους ερ­γο­δό­τες να απο­λύ­ουν όσους ερ­γα­ζό­µε­νους θέ­λουν όποτε θέ­λουν και έχει αφαι­ρέ­σει το δι­καί­ω­µα ακόµη και της απερ­γί­ας σε µε­γά­λα τµή­µα­τα ερ­γα­ζο­µέ­νων, ει­δι­κά του ιδιω­τι­κού τοµέα όπου, στην κα­τά­στα­ση που είναι τα σω­µα­τεία σή­µε­ρα, είναι πρα­κτι­κά αδύ­να­το, ακόµη και στους χώ­ρους που υπάρ­χει συν­δι­κα­λι­σµός, να συ­γκε­ντρώ­σουν το 50%+1 για να κη­ρύ­ξουν µια απερ­γία. Σ’ αυτή την κα­τά­στα­ση προ­στί­θε­ται και η µη συ­µµε­το­χή των ερ­γα­ζο­µέ­νων του ιδιω­τι­κού τοµέα στις δια­δι­κα­σί­ες του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­µα­τος είτε γιατί στους πε­ρισ­σό­τε­ρους χώ­ρους (ερ­γο­στά­σια που δεν έχουν κλεί­σει ακόµη, κα­φε­τέ­ριες, χώ­ρους εστί­α­σης, ντε­λι­βε­ρά­δες, τη­λε­φω­νι­κά κέ­ντρα κλπ.) δεν υπάρ­χουν καν σω­µα­τεία, είτε γιατί τα σω­µα­τεία που υπάρ­χουν, δεν έχουν κερ­δί­σει τη συ­µµε­το­χή των ερ­γα­ζο­µέ­νων σε αυτά.

Χα­µη­λή συ­µµε­το­χή

Όπως όλα τα στοι­χεία της ίδιας της ΓΣΕΕ δεί­χνουν, αν εξαι­ρέ­σου­µε τις ΔΕΚΟ, η συ­µµε­το­χή των ερ­γα­ζο­µέ­νων δεν ξε­περ­νά­ει το 5% των συ­νο­λι­κά ερ­γα­ζο­µέ­νων στον ιδιω­τι­κό τοµέα. Αυτό δη­µιουρ­γεί πτω­τι­κή τάση στις αρ­χαι­ρε­σί­ες των συν­δι­κά­των και ακόµη πε­ρισ­σό­τε­ρο στις πρω­το­βου­λί­ες και τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις που τα σω­µα­τεία πρα­γµα­το­ποιούν.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι κλεί­σα­νε ερ­γο­στά­σια τα τε­λευ­ταία χρό­νια («Χα­λυ­βουρ­γι­κή», «Softex», «Κα­τσέ­λης», «Pepsi», ΜΕ­ΒΓΑΛ κ.ά.) κάτι που έχει στοι­χί­σει αρ­κε­τά στην Αρι­στε­ρά, καθώς εκεί υπήρ­χαν σω­µα­τεία που έλεγ­χε πλή­ρως ή µε µε­γά­λη αυ­το­δυ­να­µία το ΠΑΜΕ. Κυ­ρί­ως έχει στοι­χί­σει σε ορ­γα­νω­µέ­νες δυ­νά­µεις που θα µπο­ρού­σαν να αντι­πα­ρα­τε­θούν στην πο­λι­τι­κή λι­τό­τη­τας και της ση­µε­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης και να δώ­σουν µάχες αυτό το διά­στη­µα για µε­γά­λες αυ­ξή­σεις στους µι­σθούς κ.ά.

Μέσα από αυτές τις ήττες, αλλά κυ­ρί­ως µέσα από τη σα­πί­λα που ανα­δύ­ει µε τη φι­λερ­γο­δο­τι­κή, φι­λο­µνη­µο­νια­κή και φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή στάση της τα τε­λευ­ταία χρό­νια η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία, χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­µε­νοι είτε απο­στρέ­φο­νται τον συν­δι­κα­λι­σµό, είτε δεν πι­στεύ­ουν ότι η συλ­λο­γι­κή ορ­γα­νω­µέ­νη δράση τους µπο­ρεί να έχει απο­τε­λέ­σµα­τα, καθώς τα καλά πα­ρα­δεί­γµα­τα είναι µικρά και αδύ­να­µα. Σ’ αυτά τα πα­ρα­δεί­γµα­τα εντά­σο­νται οι αγώ­νες των ντε­λι­βε­ρά­δων, κυ­ρί­ως µέσα από επι­τρο­πές αγώνα που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη το τε­λευ­ταίο διά­στη­µα, ο αγώ­νας των ερ­γα­ζο­µέ­νων στο ΙΓΜΕ που είχε νι­κή­σει προ­σω­ρι­νά, ο εµβλη­µα­τι­κός αγώ­νας των κα­θα­ρι­στριών στο υπουρ­γείο Οι­κο­νο­µι­κών που πέ­τυ­χε τε­ρά­στια νίκη, αλλά ακο­λού­θη­σαν µα­κρο­χρό­νιοι αγώ­νες χωρίς δι­καί­ω­ση των κα­θα­ρι­στριών στα σχο­λεία και τα νο­σο­κο­µεία. Επί­σης οι αγώ­νες των συ­µβα­σιού­χων που έχουν πε­τύ­χει κά­ποιες δι­κα­στι­κές νίκες, αλλά δεν έχουν πε­τύ­χει ακόµη το ση­µα­ντι­κό­τε­ρο: να εξα­σφα­λί­σουν µό­νι­µη και στα­θε­ρή δου­λειά.

Αρι­στε­ρά

Όλα τα πα­ρα­πά­νω δεί­χνουν ότι ευ­τυ­χώς υπάρ­χουν ακόµη τµή­µα­τα ερ­γα­ζο­µέ­νων που κι­νη­το­ποιού­νται και αυτές οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις µπο­ρού­σαν και θα έπρε­πε να είναι στο επί­κε­ντρο των πα­ρα­τά­ξε­ων της Αρι­στε­ράς, πη­γαί­νο­ντας προς το συ­νέ­δριο της ΓΣΕΕ. Απέ­να­ντι στην απο­γοη­τευ­τι­κή τα­κτι­κή της ση­µε­ρι­νής ηγε­σί­ας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ) που προ­τεί­νει µαζί µε τη ΔΑΚΕ την κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη και συ­µµα­χία µε τους ερ­γο­δό­τες, απέ­να­ντι στην παλιά φο­ρε­σιά που φό­ρε­σαν οι δυ­νά­µεις της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (οµάδα Βα­σι­λό­που­λου και σία), προ­βάλ­λο­ντας ως εταί­ροι των άλλων µνη­µο­νια­κών δυ­νά­µε­ων, οι πρω­το­βου­λί­ες της Αρι­στε­ράς (ΠΑΜΕ, ΜΕΤΑ, ΑΤΕ-ΕΚΑ και λοι­πές δυ­νά­µεις ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ) ήταν από ανύ­παρ­κτες ως αµή­χα­νες.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το πα­ρά­δει­γµα των συ­µβα­σιού­χων της ΔΕΗ, τους οποί­ους τα σω­µα­τεία των µο­νί­µων (ελεγ­χό­µε­να στην πλειο­ψη­φία τους από την ΠΑΣΚΕ) αρ­νού­νται να τους εντά­ξουν στη δύ­να­µή τους. Σε τόσο βαθιά σήψη και κρίση είναι η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία, που δεν κάνει το αυ­το­νό­η­το σε ένα χώρο που όλοι ανή­κουν στον ιδιω­τι­κό τοµέα. Αν δε­χθούν να τους εγ­γρά­ψουν στα σω­µα­τεία τους, θα πρέ­πει να αγω­νι­στούν για τη µο­νι­µο­ποί­η­σή τους και αυτό θα ήταν ενα­ντί­ον της πο­λι­τι­κής που υπη­ρε­τούν.

Προ­φα­νώς η κύρια ευ­θύ­νη της αµη­χα­νί­ας της Αρι­στε­ράς ήταν του ΠΑΜΕ σαν η µόνη ορ­γά­νω­ση που είχε τις δυ­νά­µεις ώστε να πάρει την ευ­θύ­νη να δη­µιουρ­γη­θούν πα­ντού διά­φο­ρες πρω­το­βου­λί­ες. Όπως η πα­λιό­τε­ρη πρω­το­βου­λία για τις συλ­λο­γι­κές συ­µβά­σεις που δεν συ­νε­χί­στη­κε και δεν πήρε πρα­γµα­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κοι­νής δρά­σης στα σω­µα­τεία, αλλά έµει­νε σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο δια­κή­ρυ­ξης, τε­λειώ­νο­ντας µε την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πρω­το­βου­λία του ΚΚΕ και βγά­ζο­ντας τη βάση ξανά εκτός παι­χνι­διού, µάλ­λον απο­γοη­τεύ­ο­ντας ακόµη πε­ρισ­σό­τε­ρο ένα τµήµα κό­σµου που ήδη είχε καεί αρ­κε­τά από την «ανά­θε­ση» της λύσης των προ­βλη­µά­των στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Με αυτή την ητ­το­πα­θή τα­κτι­κή κα­τα­γε­γρα­µµέ­νη στη συ­νεί­δη­ση της πλειο­ψη­φί­ας των ερ­γα­ζο­µέ­νων είναι αδύ­να­το, όταν η γρα­φειο­κρα­τία ξε­µπρο­στιά­ζε­ται, να βγει κερ­δι­σµέ­νη, όπως θα έπρε­πε, η Αρι­στε­ρά. Αυτό συ­νέ­βη και µε την Οµο­σπον­δία Ιδιω­τι­κών Υπαλ­λή­λων Ελ­λά­δας (ΟΙΥΕ).

Οµο­σπον­δία Ιδιω­τι­κών Υπαλ­λή­λων

Το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο 23 και 24 Φλε­βά­ρη ήταν προ­γρα­µµα­τι­σµέ­νο το συ­νέ­δριο της ΟΙΥΕ, από το απο­τέ­λε­σµα του οποί­ου θα κρι­θούν έδρες στο µε­τέ­πει­τα συ­νέ­δριο της ΓΣΕΕ. Η κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία (οµάδα Βα­σι­λό­που­λου) έδει­ξε ότι τί­πο­τα και­νούρ­γιο δεν φέρ­νει στο συν­δι­κα­λι­σµό. Με πα­λιές τα­κτι­κές (όπως κα­ταγ­γέλ­λε­ται από όλες τις άλλες δυ­νά­µεις της Αρι­στε­ράς), µε µπρά­βους και τσι­ρά­κια της ερ­γο­δο­σί­ας, µε τρα­µπου­κι­σµούς και από­πει­ρα νό­θευ­σης του συ­νε­δρί­ου, προ­σπά­θη­σαν να εξα­σφα­λί­σουν τις θέ­σεις τους στην Οµο­σπον­δία και κά­ποιες πα­ρα­πά­νω ψή­φους στη ΓΣΕΕ. Το µόνο που κα­τά­φε­ραν ήταν να δια­λύ­σουν το συ­νέ­δριο, το οποίο επα­να­λα­µβά­νε­ται την Τε­τάρ­τη 6 και την Πέ­µπτη 7 Μάρτη.

Το ΠΑΜΕ ορθώς κά­λε­σε σε συ­γκέ­ντρω­ση στο χώρο διε­ξα­γω­γής του συ­νε­δρί­ου, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας τη στάση της πλειο­ψη­φί­ας. Όµως χωρίς πρό­τα­ση ευ­ρύ­τε­ρης συ­νερ­γα­σί­ας µε την υπό­λοι­πη Αρι­στε­ρά που να έχει δου­λευ­τεί από καιρό στους χώ­ρους δου­λειάς, χωρίς δη­λα­δή εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση για την πλειο­ψη­φία της Οµο­σπον­δί­ας και για ρήξη µε τη γρα­φειο­κρα­τία της ΓΣΕΕ, η συ­γκέ­ντρω­ση κα­τέ­λη­ξε να είναι «κο­µµα­τι­κή» µε προ­σπά­θεια επι­βο­λής σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις του νόµου του πιο ισχυ­ρού, όπως µαρ­τυ­ρούν τα βί­ντεο που κυ­κλο­φο­ρούν. Χά­νο­ντας έτσι το δίκιο που σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ήταν µε το µέρος του (στο πα­ρελ­θόν δυ­στυ­χώς έχουν κα­τα­γρα­φεί αντί­στοι­χες κα­ταγ­γε­λί­ες σε σω­µα­τεία και για το ΠΑΜΕ).

Πρω­το­βου­λί­ες ανα­συ­γκρό­τη­σης

Είναι γε­γο­νός ότι στην υπάρ­χου­σα πε­ρί­ο­δο τη λε­γό­µε­νη «µε­τα­µνη­µο­νια­κή», το ερ­γα­τι­κό κί­νη­µα µπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει και να ξα­να­κερ­δί­σει µια σειρά χα­µέ­να δι­καιώ­µα­τα. Για να το κα­τα­φέ­ρει, χρειά­ζε­ται να ξε­φύ­γει από το τέλµα όπου το έχουν οδη­γή­σει πρα­κτι­κές εκτός του συν­δι­κα­λι­σµού όπως οι προ­σφυ­γές στη δι­καιο­σύ­νη για διο­ρι­σµό διοι­κή­σε­ων. Πρα­κτι­κές που υπο­κρύ­πτουν τη συ­µφι­λί­ω­ση και τη συ­ναλ­λα­γή µε τους ερ­γο­δό­τες. Πρα­κτι­κές που απα­ξιώ­νουν τους συν­δι­κα­λι­στές και τον συν­δι­κα­λι­σµό στα µάτια των ερ­γα­ζο­µέ­νων.

Οι πα­ρα­τά­ξεις της Αρι­στε­ράς χρειά­ζε­ται να πά­ρουν άµεσα κοι­νές πρω­το­βου­λί­ες, άσχε­τα από το απο­τέ­λε­σµα του συ­νε­δρί­ου της ΓΣΕΕ, που θα ξε­κι­νά­νε από τα αυ­το­νό­η­τα, όπως η δη­µιουρ­γία κοι­νών σω­µα­τεί­ων σε δύ­σκο­λους χώ­ρους του ιδιω­τι­κού τοµέα. Επι­τρο­πές για τη δη­µιουρ­γία σω­µα­τεί­ων όπου χρεια­στεί. Ή η δη­µιουρ­γία ενιαί­ων σω­µα­τεί­ων στις ΔΕΚΟ για µό­νι­µους, συ­µβα­σιού­χους και ερ­γο­λα­βι­κούς ερ­γα­ζό­µε­νους. Και να συ­νε­χί­σουν τις προ­σπά­θειες να γί­νο­νται σε όλα τα σω­µα­τεία συ­νε­λεύ­σεις µια φορά το µήνα, όπου θα δί­νε­ται πρα­γµα­τι­κά ο λόγος στα µέλη της βάσης τους και θα ενη­µε­ρώ­νο­νται οι ερ­γα­ζό­µε­νοι για όλα τα ζη­τή­µα­τα.

Οι πα­ρα­τά­ξεις της Αρι­στε­ράς οφεί­λουν να συ­νε­χί­σουν τις πρω­το­βου­λί­ες, δί­νο­ντας και κε­ντρι­κά µάχες για µε­γά­λες αυ­ξή­σεις στους µι­σθούς, πλήρη επα­να­φο­ρά των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πρα­γµα­τεύ­σε­ων κ.ά. µε κλι­µα­κού­µε­νες κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Είναι κι­νή­σεις κο­µβι­κές για τη δη­µιουρ­γία όρων ανα­συ­γκρό­τη­σης του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­µα­τος, για την ανα­ζω­ο­γό­νη­ση των σω­µα­τεί­ων, για να ξα­να­νιώ­σει ο κό­σµος της ερ­γα­σί­ας ότι µπο­ρεί συλ­λο­γι­κά και ορ­γα­νω­µέ­να να αγω­νί­ζε­ται και να πε­τυ­χαί­νει νίκες.

rproject.gr