Τόνυ Τσίπρας και Κυριάκος Πινοτσετάκης

Τόνυ Τσίπρας και Κυριάκος Πινοτσετάκης

Κρίμα που δεν ζουν η Μάργκαρετ και ο Αουγκούστο για να τους καμαρώσουν…

Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 2000, κά­ποιοι βρε­τα­νοί δη­μο­σιο­γρά­φοι είχαν ρω­τή­σει την κακιά μά­γισ­σα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, Μάρ­γκα­ρετ Θά­τσερ, ποιο ήταν το με­γα­λύ­τε­ρο, πο­λι­τι­κό της επί­τευγ­μα. Εκεί­νη είχε πάρει το γνω­στό ύφος της βα­θιάς κα­τά­ψυ­ξης και χα­μο­γε­λώ­ντας σαρ­δό­νια είχε απα­ντή­σει : Ο Τόνυ Μπλερ. Κρίμα, Μάρ­γκα­ρετ, που δεν ζεις για να κα­μα­ρώ­σεις τον νέο Τόνυ της Ευ­ρώ­πης, το χρυσό αγόρι της αμε­ρι­κα­νο­δου­λεί­ας και του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Τον Τόνυ Τσί­πρα.

Γιάννης Νικολόπουλος

Μετά το διπλό σόου, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη όπου κα­λω­σό­ρι­σε τα παλιά αμε­ρι­κα­νά­κια τα εντρε­πρε­νε­ρού­δι­κα και στο Στρα­σβούρ­γο, όπου κα­λω­σό­ρι­σε τη νέα Ευ­ρώ­πη της άγριας λι­τό­τη­τας και των διά ρο­πά­λου αυ­ταρ­χι­κών λύ­σε­ων, ο Τόνυ Τσί­πρας άνοι­ξε ου­σια­στι­κά τα φτερά του για άλλες, πο­λι­τι­κές πο­λι­τεί­ες. Να μου το θυ­μη­θεί­τε, αυτό το παιδί δεν θα χαθεί μετά τις εθνι­κές εκλο­γές. Χά­νο­νται τέ­τοια κε­λε­πού­ρια; Σπα­νί­ζουν στις μέρες μας, τα παι­διά του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σω­λή­να που κα­τόρ­θω­σαν να κά­νουν το μαύρο, πιο μαύρο και το άσπρο, πο­δή­λα­το. Ο Τόνυ, ο αυ­θε­ντι­κός, ο του Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος, ο πρώ­τος δι­δά­ξας του να βλέ­πει πριν από το βαθύ αμε­ρι­κα­νι­κό κρά­τος τα χη­μι­κά και πυ­ρη­νι­κά όπλα του Σα­ντάμ, εκεί όπου δεν υπήρ­χαν , έχει απο­κτή­σει το ακρι­βές αντί­γρα­φό του, τον πιστό κλώνο του, εκεί­νον που βλέ­πει ανά­πτυ­ξη με αμε­ρι­κα­νι­κά κε­φά­λαια και κυ­ρί­ως με αμε­ρι­κα­νι­κά όπλα εκεί όπου υπάρ­χουν φτώ­χεια και εξα­θλί­ω­ση και μια ζο­φε­ρή εξάρ­τη­ση της χώρας που μόνο δεινά πο­λέ­μου και αί­μα­τος μπο­ρεί να προ­μη­νύ­ει. Λες και δεν έχου­με ξα­να­δεί το έργο να ανε­βαί­νει με σχε­τι­κή απο­τυ­χία. Γιατί όπως έγρα­φε και ο Κέ­ρουακ, τα με­γά­λα πορ­το­φό­λια κά­νουν τον πό­λε­μο για να πεί­σουν τους μι­κρούς να πάνε να πο­λε­μή­σουν. Beautiful oil, nice guns, ένα πράγ­μα.

Τόσο σάλιο και τόσο γλεί­ψι­μο στον αμε­ρι­κα­νι­κό πα­ρά­γο­ντα, θα έκανε κα­νο­νι­κή τσου­λή­θρα την Αρι­στο­τέ­λους. Ούτε εκατό κα­θα­ρί­στριες με τις σφουγ­γα­ρί­στρες τους δεν θα μπο­ρού­σαν να μα­ζέ­ψουν τα υγρά των κυ­βερ­νη­τι­κών, σιε­λο­γό­νων αδέ­νων, που δού­λε­ψαν υπε­ρω­ρί­ες το προη­γού­με­νο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο. Κα­θα­ρί­στριες κα­νο­νι­κές, μά­χι­μες, της δου­λειάς, όχι φέηκ τύπου νο­το­πού­λου (ουπς! σε­ξι­σμός). Αυτά στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, επα­να­λαμ­βά­νω που έχει μαύρη και δο­λο­φο­νι­κή ιστο­ρία του τι ση­μαί­νει αμε­ρι­κα­νο­κρα­τία και υπο­τέ­λεια, πα­ρα­κρά­τος και μαύρο δο­λά­ριο κάτω από το τρα­πέ­ζι. Τρί­κυ­κλα και σκο­τει­νοί κύ­κλοι στην αστυ­νο­μία και τον στρα­τό. Στα­κτό­που­λος και Χα­τζηα­πο­στό­λου. Αρι­στε­ρή ιστο­ρία, Τσί­πρα. Αλλά εί­πα­με, ο Τόνυ της Βαλ­κα­νι­κής είναι μο­να­δι­κός στον ρόλο του. Ακόμη και όταν ξε­χνά­ει και πο­δο­πα­τά­ει την ιστο­ρία της πο­λι­τι­κής μή­τρας που τον γέν­νη­σε.

Κάτι τέ­τοια είδαν και στην Νου­Δού­λα και είπαν να ανε­βά­σουν τον πήχη στις εκ­κρί­σεις σιε­λο­γό­νων αδέ­νων προς κάθε νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και ιμπε­ρια­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Τόνυ Μπλερ ο Τσί­πρας και θα­τσε­ρι­σμός από τα υπό­γεια του Μα­ξί­μου; Ρίξε μια αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­τη χού­ντα στην ασφα­λι­στι­κή πιά­τσα να δεις τι γί­νε­ται…

Το γε­γο­νός και μόνο ότι το κα­ρα­γκού­νι που πέ­τα­ξε την οβίδα περί Πι­νο­τσέτ και ασφα­λι­στι­κού πα­ρα­μέ­νει στη θέση του και λο­γι­κά θα διεκ­δι­κή­σει και βου­λευ­τι­κή ού μη και υπουρ­γι­κή έδρα στην κυ­βέρ­νη­ση των… αρί­στων αχρή­στων του Μη­τσο­τά­κη, δεί­χνει πως όντως στην Πει­ραιώς ευ­δο­κι­μεί συ­γκε­κρι­μέ­νη σχολή χυ­δαιό­τη­τας και βλα­κεί­ας (σκέ­ψης, δεν την πε­ρι­γρά­φεις με τί­πο­τα…) που αντλεί έμπνευ­ση από κάθε κα­ρυ­διάς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο και ολο­κλη­ρω­τι­κό κα­θε­στώς είδε η οι­κου­μέ­νη τις τέσ­σε­ρις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, με στόχο την τα­ξι­κή κα­τά­πνι­ξη της ερ­γα­σί­ας. Βέ­βαια, δεν είναι οι μόνοι, δεν είναι και οι πρώ­τοι. Εξάλ­λου φι­λι­κά προ­σκεί­με­νοι προς τη ΝΔ και το πε­ρι­βάλ­λον του αρ­χη­γού της, «δη­μο­σιο­γρά­φοι», «δια­νοη­τές» και «ιστο­ρι­κοί» έχουν δώσει ανά­λο­γα δείγ­μα­τα φι­λο­δι­κτα­το­ρι­κής γρα­φής στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν. Από κα­ψο­κα­λύ­βες μέχρι ράμ­φους, είχε ο μπα­ξές, για να μην ξε­χνιό­μα­στε.

Αλλά με Πι­νο­τσέτ στην πιά­τσα, ε, δεν πιά­σα­με απλώς πά­το-άνοι­ξε γκρε­μός και μά­λι­στα πάνω στην μαύρη επέ­τειο του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος.

Το αμέ­σως φο­βε­ρό­τε­ρο βέ­βαια ήταν ότι βρέ­θη­καν «αρι­στε­ροί» «ει­δι­κοί» που προ­σπά­θη­σαν να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σουν στο γή­πε­δο της Νου­Δού­λας. Κάτι του στυλ, «ΟΚ χού­ντα», αλλά το ασφα­λι­στι­κό απέ­τυ­χε. Ρε κα­νά­γιες, είναι δυ­να­τό να μι­λά­τε και να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί­τε περί…ασφα­λι­στι­κού επί των πτω­μά­των της χι­λια­νής δη­μο­κρα­τί­ας και των χι­λιά­δων δο­λο­φο­νη­μέ­νων!; Πόσα θέ­λε­τε για να μας τρε­λά­νε­τε εντε­λώς, «αρι­στε­ροί» και «ει­δι­κοί» του πρω­κτού!;

Συ­γνώ­μη για τα «γαλ­λι­κά», αλλά και η υπο­μο­νή έχει τα όρια της.

Πά­ντως, αν στη Νου­Δού­λα συ­νε­χί­σουν στο ίδιο μο­τί­βο και κα­τε­βά­σουν και άλλες φα­ει­νές «ιδέες» από τα made in USA πρα­ξι­κο­πή­μα­τα, ας θυ­μη­θού­με ότι η χι­λια­νή δι­κτα­το­ρία, με­τα­ξύ άλλων, είχε επι­βλη­θεί για να επα­να­φέ­ρει την ερ­γο­δο­τι­κή ασυ­δο­σία και τις εξο­ρυ­κτι­κές εται­ρεί­ες χαλ­κού και ότι οι αρι­στε­ροί αγω­νι­στές φυ­λα­κί­στη­καν, βα­σα­νί­στη­καν και δο­λο­φο­νή­θη­καν μα­ζι­κά στα πο­δο­σφαι­ρι­κά γή­πε­δα της χώρας.

Από εξο­ρύ­ξεις, Τσί­πρας και Μη­τσο­τά­κης έχουν τάξει στους πά­ντες, Αμε­ρι­κα­νούς, Γάλ­λους, Κα­να­δούς, τα πάντα, πε­τρέ­λαια, Χαλ­κι­δι­κή, χρυσό και χαλκό. Και από γή­πε­δα δεν πάμε πί­σω-και ο ΠΑΟΚ, δη­λα­δή ο Σαβ­βί­δης θα πάρει για να έχει με δη­μό­σιο χρήμα, ιδιω­τι­κό Κο­λοσ­σαίο. Εξάλ­λου, ο ιπ­πό­δρο­μος στην Καλ­λι­θέα δεν υπάρ­χει πια και ποιος να θυ­μά­ται άραγε σή­με­ρα τον Πα­να­γιώ­τη Ελή.

Τόνυ, εσύ τον θυ­μά­σαι; Καλά ο Κού­λης δεν θα τον ξέρει σί­γου­ρα, εξάλ­λου, ποιον εν­δια­φέ­ρουν σή­με­ρα ένας Γρη­γό­ρης Λα­μπρά­κης ή ένας Πα­να­γιώ­της Ελής;

Ενώ μια Μάρ­γκα­ρετ και ένας Αου­γκού­στο είναι πολύ της μόδας. Σε ένα κα­θε­στώς αν­δρει­κέ­λων που συ­νω­μο­τεί με σύν­θη­μα «Βρέ­χει στην Αθήνα».

rproject.gr