Ο φασισμός της άλλης ηπείρου

Ο φασισμός της άλλης ηπείρου

  • |

Το οικονομικό και μιντιακό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού έβγαλε τα τροπικά τερατάκια του από τους πειραματικούς σωλήνες.

Το να γρά­ψου­με για τον Νότιο Κώνο με αφορ­μή την επι­κρά­τη­ση του Ζαΐρ Μπολ­σο­νά­ρο (ορ­θό­τε­ρα στα πορ­το­γα­λι­κά, Ζαΐχ Μπο­ουλ­σο­νά­ρου) και να επι­ση­μά­νου­με την ρα­γδαία άνοδο των νε­ο­φα­σι­στών ηγε­τών στην άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού, σε ένα βαθμό, δεί­χνει εθε­λο­τυ­φλία για όσα εξί­σου δρα­μα­τι­κά, αντι­πο­λι­τι­κά και νε­ο­φα­σι­στι­κά, συ­ντε­λού­νται στη δική μας ήπει­ρο.

Γιάννης Νικολόπουλος

Όμως, ας μην ξε­χνά­με, ότι η αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρος ήταν εκεί­νη που απο­τέ­λε­σε το πρώτο, πει­ρα­μα­τι­κό ερ­γα­στή­ριο της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης, κα­πι­τα­λι­στι­κής αντε­πα­νά­στα­σης από τη δε­κα­ε­τία του 1970, όταν – οποία έκ­πλη­ξις! – οι με­γά­λες πλη­θυ­σμια­κά οι­κο­νο­μί­ες και κοι­νω­νί­ες της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής, κα­τα­δυ­να­στεύ­ο­νταν από στυ­γνές, αι­μα­το­βαμ­μέ­νες και μα­κρο­χρό­νιες δι­κτα­το­ρί­ες – Βρα­ζι­λία του Συμ­βου­λί­ου των Αξιω­μα­τι­κών, Αρ­γε­ντι­νή του Βι­ντέ­λα, Χιλή του Πι­νο­τσέτ, Ου­ρου­γουάη και πάει λέ­γο­ντας. Μας τα είπαν και κάτι… κα­ρα­γκού­νια εσχά­τως για το… ανα­σφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα του Πι­νο­τσέτ, αν και, το ανα­σφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα της ση­με­ρι­νής κυ­βερ­νη­σά­ρας δεν απέ­χει και πολύ από τα λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κά και σι­κα­γο-μπόις-μιλ­τον­φρι­ντμα­νι­κά πρό­τυ­πα.

Η Βρα­ζι­λία που απέ­κτη­σε πρό­ε­δρο από την Κυ­ρια­κή το βράδυ, τον, πολ­λών, με­λα­νών και σκο­τει­νών, κο­σμη­τι­κών επι­θέ­των, πρώην στρα­τιω­τι­κό και γε­ρου­σια­στή, Μπολ­σο­νά­ρο, είναι η Βρα­ζι­λία που την πε­ρα­σμέ­νη δε­κα­ε­τία, ψή­φι­ζε και στή­ρι­ζε το Κόμμα των Ερ­γα­τών του Λούλα και της Ρού­σεφ.

Το πόσο (δεν) άλ­λα­ξε τη Βρα­ζι­λία αυτή η δια­κυ­βέρ­νη­ση, το πόσο εν­σω­μα­τώ­θη­κε η πάλαι ποτέ ρι­ζο­σπα­στι­κή και αντι­δι­κτα­το­ρι­κή πο­λι­τι­κή και ερ­γα­τι­κή φωνή της «άλλης» Βρα­ζι­λί­ας στο πε­ρι­φε­ρεια­κό και πα­γκό­σμιο οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα, τα πόσα λάθη αν όχι εγκλή­μα­τα έκανε στην κα­θη­με­ρι­νή «δια­χεί­ρι­ση», στο αν και κατά πόσο η πίστη στους θε­σμούς και την ορ­γά­νω­ση της ομο­σπον­δια­κής χώρας κατά τα πρό­τυ­πα που εν πολ­λοίς κλη­ρο­δό­τη­σαν οι προη­γού­με­νοι ωφέ­λη­σε ή έβλα­ψε την υπό­θε­ση των ερ­γα­τών και των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, το πόσο δεν συ­γκρού­στη­κε με την κα­θε­στη­κυία τάξη και της μα­φί­ας του πο­δο­σφαί­ρου, που λυ­μαί­νε­ται την CBF, το πόσο στη­μέ­νες ή όχι ήταν οι διώ­ξεις και οι δίκες για την απο­μό­νω­ση και την απο­διορ­γά­νω­ση του Κόμ­μα­τος των Ερ­γα­τών και τη φυ­λά­κι­ση του Λούλα, όταν έφτα­σαν ση­με­ρι­νοί υπο­στη­ρι­κτές του Μπολ­σο­νά­ρο να απει­λούν με ανοι­χτό πρα­ξι­κό­πη­μα(!) τους δι­κα­στές αν αυτοί απο­φυ­λά­κι­ζαν τον φυ­σι­κό ηγέτη του κόμ­μα­τος ώστε να πάρει μέρος στην προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία ως υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος και ποιο εν­δε­χο­μέ­νως θα ήταν το απο­τέ­λε­σμα σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση, είναι κου­βέ­ντες και συ­ζη­τή­σεις που κου­κου­λώ­νουν τα βα­θύ­τε­ρα αίτια για τα φαι­νό­με­να Μπολ­σο­νά­ρο στη Βρα­ζι­λία, Τραμπ στις ΗΠΑ, Όρ­μπαν στην Ουγ­γα­ρία, Βίλ­ντερς στην Ολ­λαν­δία, κα­θο­λι­κο­α­κρο­δε­ξιάς κυ­βέρ­νη­σης στην Πο­λω­νία, Σαλ­βι­νο­ντι­μάιοι στην Ιτα­λία, Εναλ­λα­κτι­κής στη Γερ­μα­νία, της πο­λυ­πρό­σω­πης και «δια­κομ­μα­τι­κής» ακρο­δε­ξιάς και της νε­ο­να­ζι­στι­κής ορ­γά­νω­σης – κόμ­μα­τος στην Ελ­λά­δα.

Ο Μπολ­σο­νά­ρο δεν ήταν και­νούρ­γιο φρού­το για το πο­λι­τι­κό θερ­μο­κή­πιο της Βρα­ζι­λί­ας- ως τάχα μου δήθεν «φρέ­σκο» και «αντι­συ­στη­μι­κό» πλα­σα­ρί­στη­κε. Ει­κο­σιε­πτά χρό­νια μέλος της Βου­λής των Αντι­προ­σώ­πων και γε­ρου­σια­στής της πο­λι­τεί­ας του Ρίο ντε Τζα­νέι­ρο, ήταν τα­κτι­κός θα­μώ­νας των τη­λε­ο­πτι­κών κα­να­λιών εκεί­νης της μι­ντιο­κρα­τί­ας στην οποία επέν­δυ­σαν βιο­μή­χα­νοι, κα­τα­σκευα­στές και κε­φα­λαιού­χοι της Βρα­ζι­λί­ας (ακόμη και…Γερ­μα­νοί που ου­σια­στι­κά κρα­τούν τα κλει­διά της βιο­μη­χα­νί­ας σε πό­λεις όπως το Σάο Πάολο), που με τη σειρά της επέν­δυ­σε στον κι­τρι­νι­σμό, την κλει­δα­ρό­τρυ­πα, την φε­η­κνιουζ­γρα­φία, το μίσος και την πα­ρα­πλη­ρό­φο­ρη­ση, για να φτά­σουν οι.. ιδέες και οι αντι­λή­ψεις του Μπολ­σο­νά­ρο να γί­νουν πρι­μο­δο­τη­μέ­νη πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα στην κάλπη της Κυ­ρια­κής.

Σή­με­ρα, ανα­κα­λύ­πτει η υφή­λιος τους «Μπολ­σο­νά­ρο»,όταν αυτοί έπια­ναν στα­σί­δι στα τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ (και την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία, στο δια­δί­κτυο…) και έβρι­ζαν και απει­λού­σαν και υπό­σχο­νταν θα­να­τι­κές κα­τα­δί­κες στους ομο­φυ­λό­φι­λους, τους μαύ­ρους, τους φτω­χούς ή τους συν­δι­κα­λι­στές, ήταν… μέρα Πα­ρα­σκευή και έπρε­πε να ακου­στεί… η αντί­θε­τη άποψη! Έτσι μας έλε­γαν και στην Ελ­λά­δα, κάτι κνώ­δα­λα της «δη­μο­σιο­γρα­φί­ας», που άνοι­γαν τα μι­κρό­φω­να σε τη­λε­ο­ρά­σεις και ρα­διό­φω­να, στον κάθε πι­κρα­μέ­νο πα­νά­θλιο κο­μπλε­ξι­κό κρυ­πτο­φα­σί­στα και μετά… αγα­να­κτού­σαν υπο­κρι­τι­κά επει­δή, λέει, η κοι­νω­νία φα­σι­στι­κο­ποιεί­ται.

Άμα της έχεις κάνει πλύση εγκε­φά­λου της κοι­νω­νί­ας και της ζητάς ανά­με­σα σε δε­κα­πέ­ντε δια­φη­μί­σεις κα­τα­να­λω­τι­κών δα­νεί­ων και δέκα εκ­πο­μπές «μα­γει­ρέψ­τε για τα ζώδια» να σου πα­ρα­δώ­σει τον μη­χα­νι­σμό κρι­τι­κής σκέ­ψης και ανα­λυ­τι­κής ικα­νό­τη­τάς της, πλα­σά­ρο­ντάς της ως κάλ­πι­κα πρό­τυ­πα τους υπο­ψή­φιους δο­λο­φό­νους και τους ημια­γράμ­μα­τους συ­νω­μο­σιο­λό­γους του κ…λου, δεν θέλει και πολύ η ίδια κοι­νω­νία να πάρει την εντε­λώς κάτω βόλτα.

Και ελάτε μετά, αρι­στε­ροί, ρι­ζο­σπά­στες, άν­θρω­ποι του μό­χθου ή άνερ­γοι και κα­τα­διω­κό­με­νοι στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας σας να κά­νου­με ένα αντι­φα­σι­στι­κό μέ­τω­πο, αφού όμως πρώτα σβή­σε­τε από τα κι­τά­πια σας την… ξύ­λι­νη γλώσ­σα της Αρι­στε­ράς και τα… πε­ρί­ερ­γα όνει­ρα για έναν άλλο κόσμό που (δεν) είναι εφι­κτός και κα­μα­ρώ­στε και τους Τσί­πρες της υφη­λί­ου να ψη­φί­ζο­νται για το άλφα, να πράτ­τουν το βήτα και να κά­νουν κω­λο­τού­μπα για το γάμα! Μα, και αντι­φα­σι­στι­κό μέ­τω­πο και ΤΙΝΑ, πάει; Δεν πάει, ρε μά­γκες, όταν ο κάθε Μπολ­σο­νά­ρο είναι το κα­τε­ξο­χή υπο­προ­ϊ­όν της ΤΙΝΑ σας! Και το κα­μα­ρώ­νε­τε κιό­λας ως χρυσή εφε­δρεία σας!

Τα ίδια και με τον Τραμπ. «Άγνω­στος» και… «αντι­συ­στη­μι­κός» ο Τραμπ! Ο άν­θρω­πος που έχει κάνει κα­ριέ­ρα ως επαγ­γελ­μα­τί­ας δια­σω­ζό­με­νος από τις δια­δο­χι­κές χρε­ο­κο­πί­ες των επι­χει­ρή­σε­ων του με τα χρή­μα­τα των ίδιων Αμε­ρι­κα­νών, που δεν χάνει ευ­και­ρία να τους μέμ­φε­ται σε κάθε ευ­και­ρία, είναι.. το πο­λι­τι­κό πρό­τυ­πο της νέας επο­χής! Τέσ­σε­ρις συν δυό φορές σώ­θη­κε ο Τραμπ με τα χρή­μα­τα των φο­ρο­λο­γου­μέ­νων των ΗΠΑ μέσα σε τρια­ντα­πέ­ντε χρό­νια, από την χρε­ο­κο­πία, τη φυ­λα­κή και την ανυ­πο­λη­ψία. Στην υγεία των κο­ρόι­δων έγινε ευ­υ­πό­λη­πτος επι­χει­ρη­μα­τί­ας, τη­λε­πα­ρου­σια­στής και πρό­ε­δρος των ΗΠΑ. Με τις κοι­νές πλά­τες πρώτα των Δη­μο­κρα­τι­κών (χρη­μα­το­δό­της και της Κλί­ντον, πα­λιό­τε­ρα) και μετά των Ρε­που­μπλι­κά­νων. Κερ­δά­με, κα­πι­τα­λι­στές, αδέρ­φια μου, αλή­τες, που­λιά και οιω­νοί του νέου φα­σι­σμού, όπως εν­δε­χο­μέ­νως θα έλεγε και ο Γουό­ρεν Μπά­φετ. Κερ­δά­με!

Αλλά, εί­πα­με, μια πτήση στην άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού, εμπε­ριέ­χει ένα στοι­χείο εθε­λο­τυ­φλί­ας και πα­ρα­γνώ­ρι­σης των όσων αρ­νη­τι­κών, με­λα­νών και αντι­πο­λι­τι­κών συ­ντε­λού­νται στη δική μας ήπει­ρο. Οφεί­λου­με να αγω­νι­ζό­μα­στε ενα­ντί­ον των Μπολ­σο­νά­ρο όλης της οι­κου­μέ­νης και στη γει­το­νιά μας έχου­με ήδη δει να φυ­τρώ­νουν πάρα πολ­λοί, δυ­στυ­χώς, πάρα πολ­λοί όμοιοί του, ακόμη και αν δεν έχουν κα­τα­λά­βει καί­ριες, πο­λι­τι­κές και πο­λι­τεια­κές θέ­σεις και αξιώ­μα­τα. Και, φυ­σι­κά, δεν χρειά­ζε­ται και δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρι­μέ­νου­με να συμ­βεί κάτι τέ­τοιο.

Οπότε, τι να κά­νου­με, που έλεγε και ένας κά­ποιος Βλα­δί­μη­ρος;

Ακρι­βώς, όλα όσα έχει αφή­σει η Αρι­στε­ρά να θα­φτούν κάτω από τον κουρ­νια­χτό της «μετά της πτώ­σης του Τεί­χους» ιστο­ρί­ας λες και η επα­νά­στα­ση και ο κομ­μου­νι­σμός απο­τε­λούν τρε μπα­νάλ υπο­θέ­σεις απλώς φι­λο­σο­φι­κού ανα­στο­χα­σμού. Γιατί καλή η ανα­ρώ­τη­ση και η διαρ­κής «απο­λο­γία» για τα «λάθη» και τις «ήττες» του κομ­μου­νι­σμού, αλλά, παί­δες, ο κα­πι­τα­λι­σμός και οι αστοί του από τα… λάθη και με τα… λάθη τους ζουν, ανα­πνέ­ουν και μα­κροη­με­ρεύ­ουν…

Και τα λάθη τους πλη­ρώ­νου­με, από τη Βρα­ζι­λία έως την Ολ­λαν­δία και την Ελ­λά­δα, τα λάθη τους στην λε­η­λα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος,

τα λάθη τους στην κα­τα­στρο­φή των κοι­νω­νιών μας,

τα λάθη τους στην εσω­τε­ρι­κή διά­βρω­ση της δη­μο­κρα­τί­ας,

τα λάθη τους στην μι­ντιο­κρα­τι­κή επέ­λα­ση του κα­τα­να­λω­τι­κού και ατο­μι­κι­στι­κού ψευ­το­ευ­δαι­μο­νι­σμού,

τα λάθη τους στους αλ­γό­ριθ­μους του ΔΝΤ και τα επι­τό­κια της ΕΚΤ,

τα λάθη τους στις δια­σώ­σεις των τρα­πε­ζών και τη βιο­μη­χα­νία των οπλι­κών συ­στη­μά­των,

τα λάθη τους στη συ­στη­μι­κά ορ­γα­νω­μέ­νη δια­φθο­ρά και την ανά­δυ­ση των νε­ο­μα­φιό­ζων βα­ρό­νων του τζό­γου και των ναρ­κω­τι­κών.

Τα λάθη τους στα αστι­κά κόμ­μα­τα και τους κρα­τι­κούς θε­σμούς, τον στρα­τό και την εκ­κλη­σία, το σχο­λείο και το ερ­γο­στά­σιο, τους κο­λοσ­σούς του δια­δι­κτύ­ου και των σό­σιαλ μή­ντια. Τα λάθη τους και στον πό­λε­μο και στην ει­ρή­νη.

Ο κα­πι­τα­λι­σμός δεν απο­λο­γεί­ται για τα λάθη του, δεν με­τα­νιώ­νει για τα λάθη του, δεν προ­βλη­μα­τί­ζε­ται και δεν ομ­φα­λο­σκο­πεί για τα λάθη του. Γιατί τα επα­να­λαμ­βά­νει, τα γου­στά­ρει, τα θέλει. Γιατί είναι το ίδιο το σύ­στη­μα ένα λάθος – απάν­θρω­πο και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κό, σάπιο και κα­τα­στρο­φι­κό. Κοντά πε­νή­ντα χρό­νια πλέον δο­κι­μά­ζει και πει­ρα­μα­τί­ζε­ται στα ερ­γα­στή­ρια του, και σή­με­ρα, στην εποχή μας, ανήλ­θαν στα ύπατα,πο­λι­τεια­κά αξιώ­μα­τα της υφη­λί­ου τα χει­ρό­τε­ρα τε­ρα­τά­κια του, μετά την εποχή του με­σο­πο­λέ­μου και της κρί­σης του ΄29.

Και μετά ας ανα­λύ­σου­με τις αφορ­μές και τις αι­τί­ες για την άνοδο του Μπολ­σο­νά­ρο και την πο­ρεία προς τον νε­ο­φα­σι­στι­κό και πο­λε­μι­κό Άδη που μας ετοι­μά­ζουν ο νέος πρό­ε­δρος της Βρα­ζι­λί­ας και οι όμοιοί του στον πλα­νή­τη.

/rproject.gr/