Η ΛΑΕ σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Η ΛΑΕ σε κρίσιμο σταυροδρόμι

  • |

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία προς την ερχόμενη καθοριστικής σημασίας πολιτική και εκλογική αναμέτρηση.

Η «επό­με­νη μέρα», μετά την ψευ­δε­πί­γρα­φη λήξη του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος, αλλά με τη δια­τή­ρη­ση όλων των μνη­μο­νια­κών νόμων και ρυθ­μί­σε­ων που επέ­βα­λαν τη βάρ­βα­ρη λι­τό­τη­τα όπως και τη δια­τή­ρη­ση της «ενι­σχυ­μέ­νης επο­πτεί­ας» από τους δα­νει­στές ως το 2060, θα είναι μια πε­ρί­ο­δος συ­νέ­χειας της κρί­σης. Όποιος αμ­φι­βάλ­λει, ας δει το τοπίο στις τρά­πε­ζες, όπου οι 3 από τις 4 «συ­στη­μι­κές» είναι στα πρό­θυ­ρα να κη­ρυ­χθούν επι­σή­μως ως κου­φά­ρια.

Μέσα σε αυτή την κα­τά­στα­ση, παρά τα επι­φαι­νό­με­να του πο­λι­τι­κά­ντι­κου αντα­γω­νι­σμού, δια­μορ­φώ­νε­ται μια «συ­νεν­νό­η­ση» για τις βα­σι­κές αρχές της κα­θε­στω­τι­κής πο­λι­τι­κής. Τσί­πρας και Μη­τσο­τά­κης, παρά τον αντα­γω­νι­σμό τους, συμ­φω­νούν στα εξής: α) Θα τη­ρη­θούν τα συ­μπε­φω­νη­μέ­να με τους δα­νει­στές, ενώ τα όποια μέτρα «χα­λά­ρω­σης» συ­ζη­τιό­νται μόνο με την προ­ϋ­πό­θε­ση της έγκρι­σης από την τρόι­κα. β) Στην επό­με­νη πε­ρί­ο­δο, από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα θα είναι η ενί­σχυ­ση της «ανά­πτυ­ξης» με μέτρα ενί­σχυ­σης της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της προ­σέλ­κυ­σης ξένων επεν­δύ­σε­ων (ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, μεί­ω­ση φο­ρο­λό­γη­σης κερ­δών και ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών). γ) Μετά τα μέτρα ενί­σχυ­σης των επι­χει­ρή­σε­ων, προ­τε­ραιό­τη­τα θα είναι η ενί­σχυ­ση των ανώ­τε­ρων με­σο­στρω­μά­των και ει­δι­κό­τε­ρα των συν­δε­δε­μέ­νων με τον σκλη­ρό πυ­ρή­να του κρά­τους (δι­κα­στές, στρα­τιω­τι­κοί, αστυ­νο­μι­κοί κ.ο.κ.). Ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας θα πρέ­πει, λέει, να πε­ρι­μέ­νει να υπάρ­ξει η ανά­πτυ­ξη για να δει την αύ­ξη­ση στο δικό του με­ρί­διο της «εθνι­κής πίτας».

Ταυ­τό­χρο­να, παρά τα επι­φαι­νό­με­να της μα­κε­δο­νο­μα­χί­ας (όπου οι δρα­στη­ριό­τη­τες των Μη­τσο­τά­κη-Μπα­κο­γιάν­νη-Σπυ­ρά­κη απέ­δει­ξαν πόσο δη­μα­γω­γι­κή είναι η, τάχα, δια­φω­νία τους με την πο­λι­τι­κή Τσί­πρα), δια­μορ­φώ­νε­ται «συ­νεν­νό­η­ση» σε σχέση με τη γε­ω­πο­λι­τι­κή στρα­τη­γι­κή: Η πλή­ρης ταύ­τι­ση με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ του Τραμπ, ο «άξο­νας» με το Ισ­ρα­ήλ και την Αί­γυ­πτο, οι εξο­πλι­σμοί και η διεκ­δί­κη­ση της ανα­βάθ­μι­σης του ρόλου του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και τα Βαλ­κά­νια, γί­νο­νται αναμ­φι­σβή­τη­τες «στα­θε­ρές» της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής.

Για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές μάζες αυτά ση­μαί­νουν ότι η επό­με­νη πε­ρί­ο­δος θα είναι πε­ρί­ο­δος έντα­σης των επι­θέ­σε­ων «εφ’ όλης της ύλης»: από το ει­σό­δη­μα και τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, μέχρι την ενί­σχυ­ση του αυ­ταρ­χι­σμού, την έντα­ση του ρα­τσι­σμού και τον κίν­δυ­νο πο­λε­μι­κών πε­ρι­πε­τειών.

Σε αυτές τις συν­θή­κες, η ανα­σύ­ντα­ξη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς είναι εφι­κτή, μόνο με την προ­ϋ­πό­θε­ση κα­θα­ρών επι­λο­γών.

«Ακρο­α­τή­ριο» ανα­φο­ράς αυτής της προ­σπά­θειας είναι οι ερ­γα­ζό­με­νοι και η νε­ο­λαία. Και αυτό ση­μαί­νει από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα στο κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα. Η συ­στη­μα­τι­κή πάλη για το μισθό, τη σύ­ντα­ξη, τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, τις κοι­νω­νι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες, θα κρί­νει το εάν και σε τι με­γέ­θη θα υπάρ­ξει ξανά μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά.

Όσοι συ­νε­χί­ζουν να ανα­ζη­τούν ένα γε­νι­κευ­μέ­νο «εθνι­κό ακρο­α­τή­ριο» και προς τούτο συ­νε­χί­ζουν να ανα­ζη­τούν δια­τα­ξι­κές με­γά­λες «αφη­γή­σεις» οφεί­λουν να επα­να­προ­σα­να­το­λι­στούν. Αυτές οι πο­λι­τι­κές ποτέ δεν ήταν σω­στές, αλλά σή­με­ρα είναι πα­ντε­λώς άστο­χες. Δεν εί­μα­στε πλέον στο κα­λο­καί­ρι του 2015, δεν τί­θε­ται το ερώ­τη­μα του ποιος θα δια­χει­ρι­στεί πο­λι­τι­κά τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία του Δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, δεν είναι ακόμα ανοι­χτό το «πα­ρά­θυ­ρο» μιας ιστο­ρι­κής αστά­θειας του συ­στή­μα­τος. Εί­μα­στε μπρο­στά στο κα­θή­κον συ­γκρό­τη­σης κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, συ­γκέ­ντρω­σης δυ­νά­με­ων, διεκ­δί­κη­σης συ­γκε­κρι­μέ­νων στό­χων για τον κόσμο μας.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που οι διε­θνείς εξε­λί­ξεις προ­σθέ­τουν κα­θή­κο­ντα:

Όταν το σύ­νο­λο των δυ­τι­κών ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων έπεσε με τα μού­τρα πάνω στο λαό και τις πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις στη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας, απαι­τώ­ντας την έγκρι­ση της συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών, δεν είναι δυ­να­τόν ένα τμήμα της ΛΑΕ να στέ­κε­ται στους δια­βό­η­τους «αλυ­τρω­τι­σμούς», να ανα­βαθ­μί­ζει σαν την πλειο­ψη­φία των εθνι­κι­στών τα ζη­τή­μα­τα της γλώσ­σας και της ιθα­γέ­νειας (την ώρα που ο κό­σμος εκεί… απέρ­ρι­ψε τη συμ­φω­νία) και να βάζει ως κε­ντρι­κό ένα ζή­τη­μα ασφά­λειας και εγ­γύ­η­σης των συ­νό­ρων. Αυτή η επι­λο­γή είναι υπο­χώ­ρη­ση από την ελά­χι­στη βάση μιας αρι­στε­ρής το­πο­θέ­τη­σης: εχθροί δεν είναι οι γει­το­νι­κοί λαοί –εχθρός είναι ο ιμπε­ρια­λι­σμός, οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις και οι κυ­βερ­νή­σεις τους.

Μετά τη νίκη του Μπολ­σο­νά­ρο στη Βρα­ζι­λία, μετά το σύμ­φω­νο Σαλ­βί­νι-Λε­πέν υπό τις ευ­λο­γί­ες του γκου­ρού του Τραμπ, Στιβ Μπά­νον, μετά τα έξαλ­λα αντι­προ­σφυ­γι­κά μέτρα του Ορ­μπάν και την από­συρ­ση της Αυ­στρια­κής κυ­βέρ­νη­σης από το Σύμ­φω­νο του ΟΗΕ για τους με­τα­νά­στες, έχει γίνει σα­φέ­στε­ρος από ποτέ ο κίν­δυ­νος της εθνι­κι­στι­κής και ρα­τσι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς. Στις ερ­χό­με­νες ευ­ρω­ε­κλο­γές η αντι­με­τώ­πι­ση αυτού του κιν­δύ­νου θα είναι ένα από τα πιο «καυτά» ζη­τή­μα­τα για τη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες η πα­ρου­σία του κε­ντρι­κού εκ­φρα­στή της ΛΑΕ στην κρυ­πτο­φα­σι­στι­κή Web TV «Epanellinisis»(!) και στην εκ­πο­μπή «Σπαρ­τιά­τες»(!!) ήταν ένα σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος. Η δη­μα­γω­γία των κρυ­πτο­φα­σι­στών σχε­τι­κά με το ευρώ, σχε­τι­κά με την «αντι­πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση», σχε­τι­κά με την αντί­θε­σή τους στην ΕΕ από τη σκο­πιά της επι­στρο­φής στην «Ευ­ρώ­πη των κυ­ρί­αρ­χων εθνών», η υπο­στή­ρι­ξή τους στον Πού­τιν κ.ο.κ. δεν είναι δυ­να­τόν να τυ­φλώ­νουν στο βαθμό που να υπο­τι­μά­ται η πάγια εκτί­μη­ση ότι οι δυ­νά­μεις αυτές απο­τε­λούν θα­νά­σι­μο εχθρό για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και κάθε εκ­δο­χή της Αρι­στε­ράς. Αντί­θε­τα όλοι μας –συλ­λο­γι­κά και ατο­μι­κά– θα κρι­θού­με στην επό­με­νη πε­ρί­ο­δο, ανά­με­σα σε άλλα, και από την επάρ­κειά μας στο κα­θή­κον να φρά­ξου­με το δρόμο στην ακρο­δε­ξιά.

Υπάρ­χει πλέον αρ­κε­τή πείρα διε­θνώς, για να απο­δει­χθεί ότι η με­τα­τό­πι­ση προς την ατζέ­ντα της άκρας Δε­ξιάς όχι μόνο δεν φρά­ζει το δρόμο στους νε­ο­φα­σί­στες διεκ­δι­κώ­ντας τα δικά τους ακρο­α­τή­ρια, αλλά αντί­θε­τα τους ενι­σχύ­ει. Το πιο πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα ήταν στη Γερ­μα­νία: Η με­τα­τό­πι­ση της Σάρα Βά­γκεν­χετ και των φίλων της (που κά­πο­τε διεκ­δι­κού­σαν το ρόλο της ρι­ζο­σπα­στι­κής πτέ­ρυ­γας μέσα στο Linke) προς την αντι­προ­σφυ­γι­κή ρη­το­ρι­κή της «εθνι­κής προ­τε­ραιό­τη­τας» δεν προ­κά­λε­σε κα­νέ­να πρό­βλη­μα στο AfD. Αντί­θε­τα πα­ρέ­λυ­σε το Linke και άφησε στους Πρά­σι­νους (του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου «κέ­ντρου») ανοι­χτό το πεδίο για να διεκ­δι­κή­σουν την αντι-ακρο­δε­ξιά ψήφο και πο­λι­τι­κή.

Ο επα­να­προ­σα­να­το­λι­σμός επι­βάλ­λε­ται και επεί­γει. Και όπως έλε­γαν οι πα­λιό­τε­ροι: ο τρώ­σας και ιά­σε­ται…

Το πεδίο όπου απο­δει­κνύ­ε­ται η «αλή­θεια» για κάθε πο­λι­τι­κή είναι το πεδίο των συμ­μα­χιών. Εδώ, επί­σης, κά­ποιες πα­λιό­τε­ρες αυ­τα­πά­τες έχουν θρυμ­μα­τι­στεί: το «αντι­μνη­μο­νια­κό» ΕΠΑΜ δεν αντέ­χει ούτε τον εαυτό του, ενώ άλλες «αντι­μνη­μο­νια­κές» προ­σω­πι­κό­τη­τες του λε­γό­με­νου πα­τριω­τι­κού χώρου έχουν γίνει φτερά στον άνεμο των εξε­λί­ξε­ων. Από την πλευ­ρά μας, επα­να­λαμ­βά­νου­με: η μόνη πο­λι­τι­κή συμ­μα­χιών που έχει νόημα στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, που έχει ταυ­τό­χρο­να πραγ­μα­τι­κή εκλο­γι­κή δυ­να­μι­κή, είναι το «τρί­γω­νο»: ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-Άλ­λες δυ­νά­μεις που απο­σπά­στη­καν από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2015. Γιατί οι πλευ­ρές του πε­ρι­γρά­φουν το «στοί­χη­μα» της ανα­συ­γκρό­τη­σης μιας μα­ζι­κής, σο­βα­ρής και απο­τε­λε­σμα­τι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Αυτή η προ­ο­πτι­κή πρέ­πει να διεκ­δι­κη­θεί ενά­ντια στους πει­ρα­σμούς της σε­χτα­ρι­στι­κής αυ­το­α­να­φο­ρι­κό­τη­τας. Όμως, ταυ­τό­χρο­να, πρέ­πει να διεκ­δι­κη­θεί με τις ανα­γκαί­ες διορ­θώ­σεις στην πο­λι­τι­κή της ΛΑΕ και με μια λει­τουρ­γία που για να γί­νε­ται πει­στι­κή, οφεί­λει να είναι πιο συλ­λο­γι­κή, πιο πλου­ρα­λι­στι­κή, πιο ανα­νε­ω­μέ­νη, πε­ρισ­σό­τε­ρο στη­ριγ­μέ­νη στη βάση του εγ­χει­ρή­μα­τος.

Και όλα αυτά πρέ­πει να γί­νουν γρή­γο­ρα.

rproject.gr