Ο Τσίπρας και το Μουντιάλ του 2030

Ο Τσίπρας και το Μουντιάλ του 2030

  • |

Τι λείπει από την Νοτιανατολική Ευρώπη και τη χερσόνησο του Αίμου; Ένα βρώμικο Μουντιάλ…

Δεν δά­γκω­να τη γλώσ­σα μου κα­λύ­τε­ρα. Δεν έτρω­γα τα δά­χτυ­λά μου σαν άλλος Ερυ­σί­χθων. Με αφορ­μή το Μου­ντιάλ της Ρω­σί­ας και την ανά­θε­ση του Μου­ντιάλ του 2026 στην «τρι­με­ρή» των ΗΠΑ, του Με­ξι­κού και του Κα­να­δά, έγρα­φα στη φι­λό­ξε­νη γωνιά του rproject το εξής : «Για φα­ντα­στεί­τε πχ ένα Μου­ντιάλ ‘’της Με­σο­γεί­ου­’’ με 48 ή 52 ομά­δες να αγω­νί­ζο­νται δια­δο­χι­κά και εναλ­λάξ στα γή­πε­δα της Ιτα­λί­ας, του Μα­ρό­κου, της Ισπα­νί­ας ή ακόμη και της Ελ­λά­δας; Εκτός και αν πι­στεύ­ουν ορι­σμέ­νοι ότι τα γή­πε­δα στα οποία σπα­τα­λού­νται σή­με­ρα και κρα­τι­κά χρή­μα­τα για να πε­ρά­σουν στα χέρια της νε­ο­ελ­λη­νι­κής ολι­γαρ­χί­ας, θα προ­ο­ρί­ζο­νται στο μέλ­λον μόνο για τις εγ­χώ­ριες διορ­γα­νώ­σεις, που θα φθί­νουν χρόνο με τον χρόνο,οι­κο­νο­μι­κά και πο­δο­σφαι­ρι­κά, μπρο­στά στις ορ­γα­νώ­σεις – δει­νο­σαύ­ρους της διε­θνούς του πο­δο­σφαί­ρου».

Γιάννης Νικολόπουλος

 

Δεν πέ­ρα­σαν παρά ελά­χι­στοι μήνες και ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέ­ξης Τσί­πρας, από κοι­νού με τους ομο­λό­γους του της Ρου­μα­νί­ας και της Βουλ­γα­ρί­ας και τον πρό­ε­δρο της Σερ­βί­ας, την αμό­λη­σε την οβίδα: Μου­ντιάλ του 2030, στα Βαλ­κά­νια της «τε­τρα­με­ρούς»!

 

Οφεί­λου­με να εκ­θειά­σου­με τον… προ­γραμ­μα­τι­σμό και τις… προ­τε­ραιό­τη­τες που θέ­τουν οι ηγε­τί­σκοι των Νο­τια­να­το­λι­κών Βαλ­κα­νί­ων, ει­δι­κά σε μια εποχή, που οι κοι­νω­νί­ες τους στε­νά­ζουν και συν­θλί­βο­νται από τη βαριά λι­τό­τη­τα και την κα­πι­τα­λι­στι­κή, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αντε­πα­νά­στα­ση. Ένα δη­μο­κρα­το­ρι­κό, διε­φθαρ­μέ­νο, βρώ­μι­κο και κο­στο­βό­ρο Μου­ντιάλ, είναι ακρι­βώς αυτό το κε­ρα­σά­κι στην τούρ­τα που λεί­πει από την πο­λύ­πα­θη γει­το­νιά του Αίμου.

 

Τι τους λεί­πει των ψω­ριά­ρη­δων ηγε­τί­σκων της πο­λι­τι­κής που έχει πα­ρα­δο­θεί ολο­κλη­ρω­τι­κά στην αγορά; Φού­ντα με μαρ­γα­ρι­τά­ρι… Και τι μαρ­γα­ρι­τά­ρι! Αξίας, δη­λα­δή κό­στους του­λά­χι­στον 11 δις ευρώ – τόσο κό­στι­σε στα χαρ­τιά το Μου­ντιάλ της Ρω­σί­ας. Και 14 δις εκεί­νο της Βρα­ζι­λί­ας. Και του Κατάρ στο­χεύ­ει τα 14-15 και ανε­βαί­νει. Πόσα θα κο­στί­σει το… βαλ­κα­νι­κό, άραγε;

 

Ολο­φά­νε­ρα, επί­σης, η… σκέψη του Αλέξη Τσί­πρα είναι εξό­χως σύν­θε­τη και εν­δια­φέ­ρου­σα.

 

Πρώτα από όλα επει­δή υπο­δη­λώ­νει πως «λεφτά (για πέ­τα­μα) υπάρ­χουν» και ότι η τσι­πρι­κώς υπε­σχη­μέ­νη ελ­πί­δα μπο­ρεί να μην ήλθε, ή για την ακρί­βεια και σε ό,τι αφορά στον ΤΣΙ­ΠΡΙ­ΖΑ, να δο­λο­φο­νή­θη­κε πο­λι­τι­κά το κα­λο­καί­ρι του 2015, αλλά η «ανά­πτυ­ξη» βρί­σκε­ται κα­θο­δόν. Ποια ανά­πτυ­ξη θα μου πείτε; Μα, η κα­τε­ξο­χήν ανά­πτυ­ξη που κλη­ρο­δό­τη­σε η επά­ρα­τη κα­ρα­μαν­λο­κρα­τία και η αλ­λα­γή ακρο­δε­ξιάς και νε­ο­φα­σι­στι­κής σκυ­τά­λης επί χού­ντας για να συ­νε­χι­στεί αδια­τά­ρα­κτη επί ΠΑ­ΣΟ­Κα­ρί­ας, η ανά­πτυ­ξη του τσι­μέ­ντου, της άναρ­χης δό­μη­σης, της κα­τα­πά­τη­σης και του μπα­ζώ­μα­τος. Ζή­τω­σαν το αθά­να­το, μι­κρο­ελ­λα­δι­κό τσι­μέ­ντο και η αντι­πα­θέ­στα­τη κάστα των ερ­γο­λά­βων (ου μη και των πο­λι­τι­κών μη­χα­νι­κών),εις την οποί­αν, βε­βαί­ως,βε­βαί­ως, ανή­κει επαγ­γελ­μα­τι­κά και συ­ντε­χνια­κά και ο ση­με­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός.

 

Σου λέει, πρω­θυ­πουρ­γός δεν πρό­κει­ται να είμαι για πολύ ακόμη, δεν ρίχνω την ιδέα για μια διορ­γά­νω­ση, θε­α­μα­τι­κή, μια διορ­γά­νω­ση λα­ο­φι­λή, μια διορ­γά­νω­ση με­γά­λων πλα­νη­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών δια­στά­σε­ων, μια διορ­γά­νω­ση τέλος πά­ντων, που θα δώσει ώθηση «με προ­δια­γρα­φές FIFA» στην κα­τα­σκευή και την ανα­κα­τα­σκευή γη­πέ­δων και των υπό­λοι­πων υπο­δο­μών (δρό­μοι, αε­ρο­δρό­μια, ιδιω­τι­κοί στρα­τοί ασφα­λεί­ας) για τις οποί­ες οι πάσης φύ­σε­ως ερ­γο­λά­βοι θα κα­τα­σπα­ρά­ξουν το ζεστό χρήμα, όπως έγινε χον­δρι­κά και με τους ολυ­μπια­κούς αγώ­νες του 2004;

 

Μια διορ­γά­νω­ση, που σί­γου­ρα, θα το­νώ­σει την επι­χει­ρη­μα­τι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα στο τσι­μέ­ντο και τις μπε­το­νιέ­ρες; Μια διορ­γά­νω­ση, ατμο­μη­χα­νή του πα­γκό­σμιου τζό­γου στο πο­δο­σφαι­ρι­κό στοί­χη­μα; Μια διορ­γά­νω­ση από την οποία θα έχει, εν­δε­χο­μέ­νως,λαμ­βά­νειν και ως επαγ­γελ­μα­τί­ας ο αυ­ρια­νός, από­μα­χος πρω­θυ­πουρ­γός, όταν ανοί­ξει ξανά το γρα­φείο του πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού-και κοντά σε αυτόν, διά­φο­ροι άλλοι «γί­γα­ντες με πή­λι­να πόδια» των εγ­χώ­ριων ερ­γο­λα­βιών;

 

Επί­σης, κάπως πρέ­πει να συ­ντη­ρη­θούν και τα Κο­λοσ­σαία που έχουν δώσει οι προη­γού­με­νοι, οι νυν και εν­δε­χο­μέ­νως θα δώ­σουν και οι επό­με­νοι, σε κάθε πρό­ε­δρα-εφο­πλι­στή-βιο­μή­χα­νο-ρω­σό­φι­λο-αμε­ρι­κα­νό­φι­λο-ιδιο­κτή­τη ΠΑΕ σε βάθος δε­κα­ε­τί­ας. Με την μι­κρο­πο­δο­σφαι­ρι­κή, ημε­δα­πή λίγκα, τα Κο­λοσ­σαία δεν συ­ντη­ρού­νται και χρειά­ζο­νται οπα­δούς, θε­α­τές και επαγ­γελ­μα­τί­ες του­ρί­στες του πο­δο­σφαί­ρου με πολύ, πιο γερό πορ­το­φό­λι από τους ση­με­ρι­νούς πε­λά­τες των κερ­κί­δων, για να μην κα­ταρ­ρεύ­σουν οι­κο­νο­μι­κά τα γή­πε­δα-εται­ρεί­ες και γίνει και το…λάθος να βά­λουν οι ιδιο­κτή­τες τους το χέρι στην τσέπη προ­κει­μέ­νου να τα δια­τη­ρή­σουν.

 

Το μι­κρο­ελ­λα­δι­κό (παρα)κρά­τος θα βάλει βαθιά και ξανά το χέρι στην τσέπη των υπο­ζυ­γί­ων του δη­μό­σιου και σι­σύ­φειου, φο­ρο­λο­γι­κού βά­ρους, τους μι­σθω­τούς και τους συ­ντα­ξιού­χους, έτσι ώστε τα Κο­λοσ­σαία να προ­σφέ­ρουν πο­δο­σφαι­ρι­κά θε­ά­μα­τα, σε βαλ­κα­νι­κές κοι­νω­νί­ες που θα ζη­τια­νεύ­ουν τον άρτο.

 

Αλλά, εί­πα­με, υπάρ­χουν προ­τε­ραιό­τη­τες-φι­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κές και μα­κρο­πρό­θε­σμες. Βέ­βαια, μια υπο­ψη­φιό­τη­τα για το 2030, πρέ­πει να κα­τα­τε­θεί και να εξε­τα­στεί έως το 2022, όταν θα παρ­θεί η σχε­τι­κή από­φα­ση από τους πα­ρά­γο­ντες της FIFA στο πε­ρι­θώ­ριο του, απο­λύ­τως σά­πιου, Μου­ντιάλ που θα διε­ξα­χθεί στο Κατάρ.

 

Με άλλα λόγια, η πρό­τα­ση Τσί­πρα και των υπό­λοι­πων, βαλ­κά­νιων ηγε­τί­σκων, έχει τρία χρό­νια προ­θε­σμία για να πάρει σάρκα και οστά κα­ταρ­χάς ως επί­ση­μη πρό­τα­ση και κατά δεύ­τε­ρον ως μια πρό­τα­ση που στα χε­ρά­κια όσων την κα­τα­θέ­σουν θα με­τα­φέ­ρο­νται, βα­λι­τσού­λες μαύ­ρου χρή­μα­τος ώστε οι πα­ρά­γο­ντες και οι «κρα­τού­ντες» της FIFA να την «εξε­τά­σουν σο­βα­ρά» την ώρα της ψη­φο­φο­ρί­ας.

 

Και αυτές οι «διευ­θε­τή­σεις» χρειά­ζο­νται τον χρόνο τους, όπως έχει απο­δει­χθεί ήδη από το 1998 και την τότε ανά­θε­ση του Μου­ντιάλ του 2006 στη Γερ­μα­νία, όταν έσπα­σε για πρώτη φορά η εσω­τε­ρι­κή ομερ­τά στη FIFA για τις με­θό­δους επη­ρε­α­σμού και ψη­φο­φο­ρί­ας των μελών της και τον τρόπο που πραγ­μα­τι­κά ανα­τί­θε­νται οι διορ­γα­νώ­σεις. Και μετά, ήρθαν δια­δο­χι­κά η Νότια Αφρι­κή, η Βρα­ζι­λία, η Ρωσία και επί­κει­ται το Κατάρ, με το όργιο δια­φθο­ράς και δια­κί­νη­σης μαύ­ρου χρή­μα­τος, από και προς τους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς των μελών της FIFA, προ­έ­δρων με­γά­λων ευ­ρω­παϊ­κών ΠΑΕ και αρά­βων πα­ρα­γό­ντων, να έχει ξε­πε­ρά­σει κα­θε­τί προη­γού­με­νο.

 

Όποιος επο­μέ­νως προ­τεί­νει μου­ντια­λι­κές φιέ­στες και τάζει λα­γούς με εθνι­κές, πο­δο­σφαι­ρι­κές φα­νέ­λες για το 2030, ας ξε­κα­θα­ρί­σει προ­κα­τα­βο­λι­κά πώς και με ποια κε­φά­λαια θα διεκ­δι­κή­σει αυτή την διορ­γά­νω­ση που έχει στιγ­μα­τι­στεί από τη δια­φθο­ρά, το άθλιο πα­ρα­σκή­νιο, την ει­σβο­λή της FIFA στα εσω­τε­ρι­κά, πο­λι­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά πράγ­μα­τα των διορ­γα­νω­τριών χωρών, την κα­τα­σπα­τά­λη­ση πο­λύ­τι­μων, δη­μό­σιων και κοι­νω­νι­κών πόρων για γή­πε­δα, στά­δια, ξε­νο­δο­χεία, δρό­μους, ελι­κο­δρό­μια και στρα­τούς σω­μα­το­φυ­λά­κων, που επι­στρα­τεύ­ο­νται για να προ­στα­τεύ­σουν τις στε­λε­χά­ρες της διε­θνούς, πο­δο­σφαι­ρι­κής ομο­σπον­δί­ας και τους ζά­πλου­τους χο­ρη­γούς της, από τη λαϊκή οργή και τις κοι­νω­νι­κές αντι­δρά­σεις.

 

Στην απευ­κταία πε­ρί­πτω­ση που δοθεί (και) στην Ελ­λά­δα ξανά «η τιμή και η ευ­θύ­νη», όπως είχε πει και ο χου­ντο­φραν­κι­κός Σά­μα­ρανκ το 1997, για τους ολυ­μπια­κούς αγώ­νες, να συν­διορ­γα­νώ­σει Μου­ντιάλ, τότε και εφό­σον δεν έχουν με­σο­λα­βή­σει πολ­λές άλλες, συ­γκρου­σια­κές πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές ευ­και­ρί­ες, που σί­γου­ρα θα έχουν υπάρ­ξει, ένας δια­βαλ­κα­νι­κός συ­ντο­νι­σμός ανά­με­σα στις ερ­γα­τι­κές τά­ξεις των τεσ­σά­ρων χωρών ενά­ντια στην διορ­γά­νω­ση θα ήταν απα­ραί­τη­τος. Στα χνά­ρια των Βρα­ζι­λιά­νων που ανα­με­τρή­θη­καν για δυο ολό­κλη­ρα χρό­νια με την τότε κυ­βέρ­νη­ση του Κόμ­μα­τος των Ερ­γα­τών, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας και πο­λε­μώ­ντας στους δρό­μους και τις δια­δη­λώ­σεις την εξω­φρε­νι­κά δα­πα­νη­ρό­τε­ρη διορ­γά­νω­ση των 14 δις δο­λα­ρί­ων και όλων των μέχρι σή­με­ρα αντί­στοι­χων διορ­γα­νώ­σε­ων.

*Σκί­τσο του Τάσου Ανα­στα­σί­ου

rproject.gr