Δήλωση μελών της ΠΓ της ΛΑΕ

Δήλωση μελών της ΠΓ της ΛΑΕ

Στη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την παρουσία του γραμματέα του ΠΣ της ΛΑΕ στο κανάλι «Επανελλήνισις» και στην εκπομπή «Σπαρτιάτες» δόθηκαν κάποιες αναγκαίες απαντήσεις με την απόφαση της ΠΓ της ΛΑΕ, στις 6.11.18.

Η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση κα­τέ­γρα­ψε πράγ­μα­τι αρ­κε­τές κα­κο­προ­αί­ρε­τες επι­θέ­σεις από δη­μο­σιο­γρα­φι­κά κέ­ντρα που υπο­στη­ρί­ζουν την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την πο­λι­τι­κή της. Κα­τέ­γρα­ψε όμως και σο­βα­ρούς προ­βλη­μα­τι­σμούς που δεν σχε­τί­ζο­νται μόνο με αυτό κα­θε­αυ­τό το λάθος της πα­ρου­σί­ας του γραμ­μα­τέα του ΠΣ της ΛΑΕ στην εν λόγω εκ­πο­μπή. Είναι ανα­γκαίο στη ση­με­ρι­νή πε­ρί­ο­δο να ανα­με­τρη­θού­με με ερω­τή­μα­τα που τέ­θη­καν και τί­θε­νται αντι­κει­με­νι­κά μπρο­στά μας.

Σε αυτήν την από­φα­ση πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται, κατά πλειο­ψη­φία, μια θέση περί απεύ­θυν­σης σε κά­ποιες «δη­μο­κρα­τι­κές – πα­τριω­τι­κές – αντι­μνη­μο­νια­κές δυ­νά­μεις». Mια προ­βλη­μα­τι­κή θέση όταν δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται ποιές είναι οι δυ­νά­μεις αυτές, από ποιους απο­τε­λού­νται, τι θέση παίρ­νουν στα κομ­βι­κά κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα της πε­ριό­δου.

Έχο­ντας μπει στην τε­λι­κή ευ­θεία προς μια ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­κή ανα­μέ­τρη­ση, όπου η ΛΑΕ αλλά και το σύ­νο­λο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς θα έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν το κα­θε­στω­τι­κό δί­λημ­μα «Τσί­πρας ή Μη­τσο­τά­κης» – που επι­χει­ρεί να εγκλω­βί­σει τον κόσμο μας σε επι­λο­γές εντός του μνη­μο­νια­κού πλαι­σί­ου – θε­ω­ρού­με ότι δεν υπάρ­χουν πλέον πε­ρι­θώ­ρια για τέ­τοιες απροσ­διο­ρι­στί­ες και ασά­φειες. Οι όποιες ανα­φο­ρές οφεί­λουν να είναι συ­γκε­κρι­μέ­νες για να μπο­ρούν να κρι­θούν.

Στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία ο κό­σμος μας βομ­βαρ­δί­ζε­ται από ει­δή­σεις σχε­τι­κές με την ενί­σχυ­ση της ακρο­δε­ξιάς: νίκη του Μπολ­σο­νά­ρο στη Βρα­ζι­λία, συμ­φω­νία με­τα­ξύ Σαλ­βί­νι – Λεπέν για ρα­τσι­στι­κό μέ­τω­πο στις επερ­χό­με­νες ευ­ρω­ε­κλο­γές, από­φα­ση της αυ­στρια­κής κυ­βέρ­νη­σης να απο­συρ­θεί από το σύμ­φω­νο του ΟΗΕ για τους με­τα­νά­στες – πρό­σφυ­γες κλπ. Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες γί­νε­ται υπο­χρε­ω­τι­κή η ανα­βάθ­μι­ση της αντι­πα­ρά­θε­σης με τις ρα­τσι­στι­κές, εθνι­κι­στι­κές, πα­τρι­δο­κά­πη­λες και φι­λο­πό­λε­μες από­ψεις του ακρο­δε­ξιού χώρου, η πάλη ενά­ντια στις πρω­το­βου­λί­ες του, η πλή­ρης δια­φο­ρο­ποί­η­ση από τη δική του ατζέ­ντα.   Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι αυτή η κα­τεύ­θυν­ση ενο­ποιεί το σύ­νο­λο της ΛΑΕ. Γιατί, με­τα­ξύ άλλων, η ακρο­δε­ξιά – εθνι­κι­στι­κή πο­λι­τι­κή οδη­γεί σε βα­θύ­τε­ρη πρόσ­δε­ση με τον ιμπε­ρια­λι­σμό – και κυ­ρί­ως της ΗΠΑ στην εποχή του Τραμπ – και δεν έχει καμιά σχέση με όποιας μορ­φής «ρήξη ανε­ξαρ­τη­σί­ας», όπως δη­μα­γω­γι­κά ισχυ­ρί­ζο­νται οι πα­λιοί και νέοι σχη­μα­τι­σμοί της ακρο­δε­ξιάς

Στα πλαί­σια της κρί­σης ηγε­μο­νί­ας του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και της χρε­ω­κο­πί­ας όσων αρι­στε­ρών δυ­νά­με­ων ακο­λου­θούν νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές,  δη­μιουρ­γεί­ται ένα κενό που έλκει λαϊκά στρώ­μα­τα προς τα δεξιά. Ιδίως στη χώρα μας η με­τα­τό­πι­ση του πο­λι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού σκη­νι­κού προς τα δεξιά απο­τυ­πώ­νε­ται από το συν­δυα­σμό α) της πλή­ρους υπο­τα­γής μιας κυ­βέρ­νη­σης που επι­κα­λεί­ται το όνομα της Αρι­στε­ράς στις να­τοϊ­κές επι­τα­γές και τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου, β)  της ικα­νο­ποί­η­σης των αστι­κών συμ­φε­ρό­ντων με την αύ­ξη­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας των με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων χάρη στη λι­τό­τη­τα, γ) της με­τα­τό­πι­σης της πο­λι­τι­κής ατζέ­ντας στα «εθνι­κά ζη­τή­μα­τα», δ) της στή­ρι­ξης του κυ­βερ­νη­τι­κού εταί­ρου (ΑΝΕΛ), αλλά και της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης σε εθνι­κι­στι­κές αντι­δρά­σεις που νο­μι­μο­ποιούν  ανοι­κτά φα­σι­στι­κές (Χ.Α) ή φα­σί­ζου­σες πρα­κτι­κές, ε) της αδυ­να­μί­ας της Αρι­στε­ράς να με­τα­το­πί­ζει την ατζέ­ντα στο κοι­νω­νι­κό πεδίο, τόσο σε επί­πε­δο πο­λι­τι­κών πρα­κτι­κών, όσο και σε επί­πε­δο πο­λι­τι­κού λόγου.

Το θέμα που τί­θε­ται και εδώ πράγ­μα­τι ανα­πτύσ­σο­νται διά­φο­ροι προ­βλη­μα­τι­σμοί στο εσω­τε­ρι­κό της ΛΑΕ είναι το πώς η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να αντι­με­τω­πί­σει αυτό το φαι­νό­με­νο.  Κατά τη γνώμη μας χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή για τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζου­με τις δε­ξιές με­τα­το­πί­σεις σε μια πε­ρί­ο­δο κι­νη­μα­τι­κής ύφε­σης και απο­διάρ­θρω­σης συλ­λο­γι­κών πρα­κτι­κών. Στο επί­κε­ντρο των ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κών με­ταλ­λά­ξε­ων πα­ρα­μέ­νει η λο­γι­κή του ΤΙΝΑ, η αί­σθη­ση ότι τί­πο­τα δεν μπο­ρεί να αλ­λά­ξει και ιδίως ότι το ολο­έ­να και πιο εξα­το­μι­κευ­μέ­νο μέλος των λαϊ­κών τά­ξε­ων αδυ­να­τεί να κάνει κάτι για να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα. Η ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή αυτή με­τα­βο­λή ενι­σχύ­ε­ται άλ­λω­στε από την εγ­γε­νή στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό αυ­ταρ­χι­κή με­τάλ­λα­ξη του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που με­τα­το­πί­ζει την πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή εξου­σία σε κέ­ντρα απο­στει­ρω­μέ­να από την πα­ρου­σία των διεκ­δι­κή­σε­ων των λαϊ­κών στρω­μά­των. Στο έδα­φος αυτής της αί­σθη­σης ανη­μπό­ριας η προ­βο­λή «εχθρών», συ­νή­θως εξω­τε­ρι­κών, που υπο­τί­θε­ται απει­λούν την ταυ­τό­τη­τα του ατό­μου, όπως οι λα­θρο­με­τα­νά­στες, οι Σκο­πια­νοί, οι Αλ­βα­νοί, οι Τούρ­κοι, πο­λώ­νει τμή­μα­τα των λαϊ­κών τά­ξε­ων σε συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, τα απο­μα­κρύ­νει από την Αρι­στε­ρά και βοηθά την πρόσ­δε­σή τους σε εκεί­νους τους πο­λι­τι­κούς πό­λους που μπο­ρούν να εξα­σφα­λί­σουν τη με­γα­λύ­τε­ρη «στα­θε­ρό­τη­τα» ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα σε έναν ηγέτη που «θα μας σώσει». Η Αρι­στε­ρά σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν πρέ­πει να «πάει με τα νερά» αυτών των με­τα­το­πί­σε­ων και να τις νο­μι­μο­ποι­ή­σει

Η θέση μας είναι ότι η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να ανα­δει­κνύ­ει τα πραγ­μα­τι­κά αντι­κει­με­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, τις πραγ­μα­τι­κές δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές και τα πραγ­μα­τι­κά δια­κυ­βεύ­μα­τα για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τα λαϊκά στρώ­μα­τα: την ακύ­ρω­ση των λαϊ­κών κα­τα­κτή­σε­ων και δι­καιω­μά­των, την κα­τα­λή­στευ­ση του με­ρι­δί­ου του κοι­νω­νι­κού πλού­του που καρ­πώ­νο­νται αυτοί που τον πα­ρά­γουν, τη χει­ρο­τέ­ρευ­ση των συν­θη­κών ζωής των λαϊ­κών στρω­μά­των με το ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, την υπο­βάθ­μι­ση των κοι­νω­νι­κών πα­ρο­χών, την αντι­πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή νο­μο­θε­σία που επι­βάλ­λε­ται για να διευ­κο­λυν­θούν τα πε­ρι­θώ­ρια κέρ­δους. Η Αρι­στε­ρά εν τέλει οφεί­λει να κα­τα­δει­κνύ­ει τους πραγ­μα­τι­κούς εχθρούς: τα σχέ­δια των ιμπε­ρια­λι­στών και το ρόλο των αστών. Και βέ­βαια ρόλος της είναι να ενι­σχύ­ει την εμπλο­κή των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών στρω­μά­των σε συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες που αί­ρουν ψεύ­τι­κους δια­χω­ρι­σμούς και δια­μορ­φώ­νουν την ανα­γκαία κρί­σι­μη μάζα για την διεκ­δί­κη­ση κα­τα­κτή­σε­ων και την άνοδο της τα­ξι­κής συ­νεί­δη­σης. Απέ­να­ντι δε στα ιμπε­ρια­λι­στι­κά σχέ­δια, τον τυ­χο­διω­κτι­σμό της αστι­κής τάξης της χώρας της και την πι­θα­νή επι­θε­τι­κό­τη­τα άλλων αστι­κών τά­ξε­ων, να δια­μορ­φώ­νει κι­νή­μα­τα για την προ­ώ­θη­ση της ει­ρή­νης, της φι­λί­ας των λαών και την απε­μπλο­κή της χώρας από επι­κίν­δυ­να ιμπε­ρια­λι­στι­κά ή υποϊ­μπε­ρια­λι­στι­κά παι­χνί­δια.

Η κοι­νω­νι­κή απεύ­θυν­ση της ΛΑΕ οφεί­λει να πα­ρα­μεί­νει αυ­στη­ρά προ­ση­λω­μέ­νη στις ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές δυ­νά­μεις απο­φεύ­γο­ντας την απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή πα­γί­δα ανα­φο­ράς σε ένα κά­ποιο ευ­ρύ­τε­ρο, αλλά απροσ­διό­ρι­στο, «εθνι­κό ακρο­α­τή­ριο». Αλ­λω­στε το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα φι­λο­λαϊ­κής ερ­γα­τι­κής διε­ξό­δου από την κρίση που προ­τεί­νει η ΛΑΕ έρ­χε­ται σε πλήρη σύ­γκρου­ση με στρώ­μα­τα που έλ­κουν συμ­φέ­ρο­ντα και εξου­σία από τη δια­τή­ρη­ση του μνη­μο­νια­κού κα­θε­στώ­τος. Αυτή η επι­λο­γή ση­μαί­νει ότι το κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα είναι το κέ­ντρο στην πο­λι­τι­κή μας, είναι η ψυχή στη δράση μας. Στο ζή­τη­μα των πο­λι­τι­κών συμ­μα­χιών αυτή η επι­λο­γή ση­μαί­νει ότι η ΛΑΕ οφεί­λει να συ­γκε­ντρω­θεί στα κα­θή­κο­ντα συ­γκρό­τη­σης του με­τώ­που της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, επι­μέ­νο­ντας στην προ­σπά­θεια για την πο­λι­τι­κή και προ­γραμ­μα­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία του, επι­μέ­νο­ντας στην προ­σπά­θεια για να καμ­φθούν οι σε­χτα­ρι­στι­κές αντιρ­ρή­σεις, όπως και αδιέ­ξο­δες γε­νι­κο­λο­γί­ες περί κα­τα­φυ­γής στο «κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα» που υπο­τι­μούν τις ανα­γκαιό­τη­τες του πο­λι­τι­κού αγώνα. Σε αυτήν την προ­σπά­θεια, που τα απο­τε­λέ­σμα­τά της δεν έχουν ακόμη κρι­θεί, θα πρέ­πει να απο­φευ­χθεί ως σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος, κάθε τάχα ευ­ρύ­τε­ρη απεύ­θυν­ση που βάζει σε αμ­φι­σβή­τη­ση το στόχο για τη συ­γκρό­τη­ση του με­τώ­που της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς.

Αυτή η πο­λι­τι­κή πρέ­πει να υπη­ρε­τη­θεί με ανά­λο­γη τα­κτι­κή μέσα στο μα­ζι­κό κί­νη­μα, αλλά και με πο­λι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες που έχουν σαφώς προσ­διο­ρι­σμέ­νους απο­δέ­κτες: τον χώρο της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, τις δυ­νά­μεις που απο­σπά­στη­καν από το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2015 σε σύ­γκρου­ση με την μνη­μο­νια­κή στρο­φή του, άλλες ορ­γα­νώ­σεις και πρό­σω­πα που δρουν μέσα στο ερ­γα­τι­κό λαϊκό κί­νη­μα ενά­ντια στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη μνη­μο­νια­κή αστι­κή πο­λι­τι­κή. Αυτή η πο­λι­τι­κή πρέ­πει να υπο­στη­ρι­χτεί με συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα ενί­σχυ­σης της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, της δη­μο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας, της ανα­νέ­ω­σης και του πλου­ρα­λι­σμού, μέσα στις πα­ρεμ­βά­σεις και την πο­λι­τι­κή πα­ρου­σία μας.

Τα ζη­τή­μα­τα αυτά θα πρέ­πει, κατά τη γνώμη μας, να τε­θούν στο κέ­ντρο της προ­σο­χής του ΠΣ της ΛΑΕ που θα πρέ­πει άμεσα να κλη­θεί για να επε­ξερ­γα­στεί ενω­τι­κές και προ­ω­θη­τι­κές απα­ντή­σεις.

Ντα­βα­νέ­λος Αντώ­νης

Σα­ρα­φια­νός Δη­μή­τρης

Του­λιά­τος Χρή­στος

rproject.gr