Δώρα στα αφεντικά και περικοπές κοινωνικών δαπανών, αλλά με εθνική υπερηφάνεια

Δώρα στα αφεντικά και περικοπές κοινωνικών δαπανών, αλλά με εθνική υπερηφάνεια

Πίσω από το ιταλικό δράμα της σύγκρουσης με την ΕΕ

Το τε­λε­σί­γρα­φο της Κο­μι­σιόν πέ­ρα­σε, η Ρώμη επι­μέ­νει στο προ­σχέ­διο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της και το ιτα­λι­κό «δράμα» θα συ­νε­χί­σει να απα­σχο­λεί. Όχι με την έν­νοια δρα­μα­τι­κών συ­γκρού­σε­ων, αλλά με πα­ρα­τε­τα­μέ­να πα­ζά­ρια και λε­ο­ντα­ρι­σμούς. Η λε­γό­με­νη «δια­δι­κα­σία υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος» αν ενερ­γο­ποι­η­θεί και υιο­θε­τη­θεί από τα κρά­τη-μέ­λη, μάλ­λον από Γε­νά­ρη, δίνει κά­ποιους μήνες χρόνο στην Ιτα­λία «να συμ­μορ­φω­θεί» (βάλτε μέσα και τις ευ­ρω­ε­κλο­γές του Μάη στις οποί­ες επεν­δύ­ει πολλά ο Σαλ­βί­νι), για να φανεί αν θα κα­τα­λή­ξει τε­λι­κά στην εσχά­τη των ποι­νών: την επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων. Ρώμη και Βρυ­ξέλ­λες έχουν αρ­κε­τούς μήνες μπρο­στά τους για να επι­δο­θούν σε αντε­γκλή­σεις προς πο­λι­τι­κή κα­τα­νά­λω­ση, πριν φτά­σουν σε σο­βα­ρές απο­φά­σεις. 

Πάνος Πέτρου

Όσοι στον αστι­κό οι­κο­νο­μι­κό Τύπο (και τον διε­θνή, αλλά και στο όρ­γα­νο του ιτα­λι­κού ΣΕΒ) κα­τα­λα­βαί­νουν ότι το ζή­τη­μα αφορά «πο­λι­τι­κά μη­νύ­μα­τα» πρω­τί­στως, ανα­δει­κνύ­ουν την οι­κο­νο­μι­κή αση­μα­ντό­τη­τα της δια­φω­νί­ας. «Μην προ­κα­λεί­τε πα­νι­κό», λέει η Confidustria (ο ιτα­λι­κός ΣΕΒ) στους ξε­σα­λω­μέ­νους κε­ντρο­α­ρι­στε­ρούς ευ­ρω­παϊ­στές του PD (Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα) που προ­βλέ­πουν κα­τα­στρο­φές, αν δεν υπο­χω­ρή­σει η ιτα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση. «Αφή­στε την Ιτα­λία να νι­κή­σει», ομο­νο­ούν ο πρώην αρ­χι­συ­ντά­κτης του «Economist» και η αρ­θρο­γρα­φία στο «Foreign Policy».

Η αση­μα­ντό­τη­τα της οι­κο­νο­μι­κής δια­φο­ράς και η δυ­σα­νά­λο­γη πο­λι­τι­κή έντα­ση έχει με­γά­λη ση­μα­σία.

Αφε­νός λέει πολλά για τον πο­λι­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό, αλλά και τη λει­τουρ­γία της ΕΕ. Η ιτα­λι­κή πρό­τα­ση για 2,4% έλ­λειμ­μα είναι εντός των ευ­ρω­παϊ­κών ορίων του 3%. Δέ­χε­ται τόσο σκλη­ρή επί­θε­ση από τις Βρυ­ξέλ­λες, γιατί ανα­θε­ω­ρεί τις δε­σμεύ­σεις της προη­γού­με­νης κυ­βέρ­νη­σης (για 0,8%) και γιατί υπάρ­χουν δια­φω­νί­ες στις εκτι­μή­σεις για την ανά­πτυ­ξη. Νέα ήθη στους ευ­ρω­παϊ­κούς «δη­μο­σιο­νο­μι­κούς κα­νό­νες»… Αν ανα­κι­νη­θεί η άνευ προη­γου­μέ­νου δια­δι­κα­σία επι­βο­λής ποι­νών, η Ιτα­λία θα κλη­θεί να πλη­ρώ­σει πρό­στι­μο το 0,2% του ΑΕΠ της. Άλλη μια ευ­ρω­παϊ­κή ομορ­φιά, όπου όταν δεν πε­ριο­ρί­ζεις ικα­νο­ποι­η­τι­κά το έλ­λειμ­μα, στο φορ­τώ­νουν με άλλο ένα 0,2%. Σε τέ­τοιο πα­ρα­λο­γι­σμό έχει βυ­θι­στεί η ΕΕ στο όνομα της «υπε­ρά­σπι­σης της ευ­ρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης» εν μέσω κρί­σης, που παί­ζει τέ­τοια παι­χνί­δια με την τρίτη με­γα­λύ­τε­ρη οι­κο­νο­μία της ευ­ρω­ζώ­νης, ενώ αντι­με­τω­πί­ζει «πταί­σμα»…

Αφε­τέ­ρου λέει πολλά για το πρό­γραμ­μα Σαλ­βί­νι-Ντι Μάιο. Η «συ­μπά­θεια» του αστι­κού οι­κο­νο­μι­κού Τύπου δεν αφορά μόνο το μέ­γε­θος της οι­κο­νο­μί­ας της Ιτα­λί­ας κι άρα μια έγνοια για την απο­φυ­γή μιας γε­νι­κευ­μέ­νης κα­τα­στρο­φής. Αφορά και το γε­γο­νός ότι είναι ένα πρό­γραμ­μα που δεν αμ­φι­σβη­τεί τις κα­πι­τα­λι­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες στο ελά­χι­στο. Γι’ αυτό και δεν επι­κρα­τεί ένα κλίμα «συ­ντρίψ­τε τους», αντί­στοι­χο με εκεί­νο με το οποίο αντι­με­τω­πί­στη­κε η άνο­δος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ακόμα και με το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Ο Σαλ­βί­νι υπο­στη­ρί­ζει το έλ­λειμ­μα για να ικα­νο­ποι­ή­σει τον πυ­ρή­να της κοι­νω­νι­κής του βάσης και τη βα­σι­κή του προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση σε αυτή: Φο­ρο­α­παλ­λα­γές στα αφε­ντι­κά –μικρά, με­σαία και με­γά­λα– και μια  του­λά­χι­στον αμ­φι­λε­γό­με­νη φο­ρο­λο­γι­κή αμνη­στία για τα προη­γού­με­να χρό­νια, που δεν αφορά τους μι­σθω­τούς που έτσι κι αλ­λιώς αδυ­να­τούν να γλι­τώ­σουν από την εφο­ρία.

Η πιο δη­μο­φι­λής πτυχή του ελ­λείμ­μα­τος είναι το «επί­δο­μα υπη­κο­ό­τη­τας», η βα­σι­κή προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση των Πέντε Αστέ­ρων στη δική τους πιο φτωχή κοι­νω­νι­κή βάση. Το «καλό» μέτρο πα­ρου­σιά­ζε­ται ως αντι­γρα­φή της «flexicurity» που επι­κρα­τεί στη Δανία, δί­νο­ντας ένα επί­δο­μα σε εκεί­νους τους ανέρ­γους που «ψά­χνουν ενερ­γά για δου­λειά», κα­τα­γρά­φο­νται και ακο­λου­θούν τις οδη­γί­ες των το­πι­κών Κέ­ντρων Ευ­ρέ­σε­ως Ερ­γα­σί­ας. Ει­δι­κά στο ση­με­ρι­νό ερ­γα­σια­κό τοπίο που δεν αμ­φι­σβη­τεί­ται από την ιτα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση, εν­νο­ού­νται όσοι είναι πρό­θυ­μοι να απο­δε­χτούν όποιο ψω­ρο­με­ρο­κά­μα­το του τρό­μου ή και απλή­ρω­τη «κοι­νω­νι­κή ερ­γα­σία» τους προ­σφερ­θεί. Ένα επί­δο­μα που επί­σης θα είναι… «μόνο για Ιτα­λούς». Ένα επί­δο­μα που τε­λι­κά, σύμ­φω­να με τον κα­θη­γη­τή στο πα­νε­πι­στή­μιο Σα­πιέν­τζα Ματία Ντι­λέ­τι, έχει ήδη κου­τσου­ρευ­τεί δρα­μα­τι­κά: «Λι­γό­τε­ρα χρή­μα­τα για λι­γό­τε­ρους αν­θρώ­πους», πολύ πίσω από τις προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λί­ες Ντι Μάιο για ένα «κα­θο­λι­κό κα­τώ­τα­το ει­σό­δη­μα» ή έστω εκεί­νες του Σε­πτέμ­βρη για «εξύ­ψω­ση 6 εκατ. αν­θρώ­πων από τη φτώ­χεια»…

Ενώ η κα­τάρ­γη­ση του νόμου Φορ­νέ­ρο (για τις συ­ντά­ξεις) έγινε «τρο­πο­ποί­η­ση», με μια πι­θα­νή μεί­ω­ση του χρό­νου συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης, που χωρίς να συ­νο­δεύ­ε­ται από πα­ρεμ­βά­σεις στην ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία, γί­νε­ται τρό­πος για τους ερ­γο­δό­τες να απαλ­λα­γούν από τις «πα­λιές» συμ­βά­σεις χωρίς να απο­λύ­σουν, για να προ­σλά­βουν εκεί­νους τους νέους που, για να πά­ρουν το επί­δο­μα, «θα δε­χτούν όποια δου­λειά» με τις νέες άθλιες ερ­γα­σια­κές συμ­βά­σεις.

Αυτό το ετε­ρο­βα­ρές μίγμα υπέρ των αφε­ντι­κών και ψί­χου­λων στους φτω­χό­τε­ρους (ο Σαλ­βί­νι δεν έχει επι­βά­λει την πο­λι­τι­κή του μόνο στο με­τα­να­στευ­τι­κό, όπου η υπό­κλι­ση του Ντι Μάιο προ­κα­λεί ντρο­πή στα πιο «αρι­στε­ρό­στρο­φα» στε­λέ­χη του κόμ­μα­τός του, αλλά και στην οι­κο­νο­μία) επι­βα­ρύ­νει το έλ­λειμ­μα. Αλλά οι κυ­βερ­νη­τι­κοί εταί­ροι βρή­καν λύ­σεις για να μην επι­βα­ρυν­θεί επι­πλέ­ον το έλ­λειμ­μα, με τις δρα­στι­κές πε­ρι­κο­πές στη στέ­γα­ση-φι­λο­ξε­νία των με­τα­να­στών, με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που θα φτά­σουν το 1% του ΑΕΠ και με την πε­ρι­κο­πή πάνω από 7 δισ. σε κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες.

Το έλ­λειμ­μα ενι­σχύ­ε­ται κι από κά­ποιες επι­λο­γές, αντί­θε­τες με τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις του Ντι Μάιο. Η αντί­θε­ση στα «Με­γά­λα Έργα», που έχουν προ­κα­λέ­σει άγριες κοι­νω­νι­κές συ­γκρού­σεις ει­δι­κά στο Βορρά, έγι­ναν «επεν­δύ­σεις στις υπο­δο­μές» (εκεί­νο το είδος δη­μο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων που ο Μάριο Μόντι πά­ντο­τε έλεγε ότι πρέ­πει να εξαι­ρεί­ται από τους ευ­ρω­παϊ­κούς κα­νό­νες, και ίσως ει­σα­κου­στεί). Η μεί­ω­ση των στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών και το μπλο­κά­ρι­σμα της αγο­ράς των F35 μα­ταιώ­θη­κε: τα F35 θα αγο­ρα­στούν κα­νο­νι­κά και τα οπλι­κά συ­στή­μα­τα της Ιτα­λί­ας θα εκ­συγ­χρο­νι­στούν.

Τι μένει για τον Σαλ­βί­νι να που­λή­σει, για να διευ­ρύ­νει την επιρ­ροή πέρα από τα μι­κρο­με­σαία αφε­ντι­κά της βό­ρειας Ιτα­λί­ας; Ο οι­κο­νο­μι­κός εθνι­κι­σμός, ο ρα­τσι­σμός και η «αντί­στα­ση στην ΕΕ». Τι μένει στον Ντι Μάιο, του οποί­ου η κοι­νω­νι­κή βάση είναι αρι­στε­ρό­στρο­φη πλειο­ψη­φι­κά και τον βλέ­πει να με­τα­τρέ­πε­ται σε θλι­βε­ρό «μικρό εταί­ρο» της ακρο­δε­ξιάς (σε πεί­σμα των αρ­χι­κών εκλο­γι­κών συ­σχε­τι­σμών, οι οποί­οι ανα­τρέ­πο­νται γρή­γο­ρα σε βάρος του τους τε­λευ­ταί­ους μήνες); Να που­λή­σει «εθνι­κή αντί­στα­ση». Στο με­τα­ξύ αυτός και οι πιο αρι­στε­ρό­στρο­φοι(;) συ­νερ­γά­τες του έχουν με­τα­τρα­πεί σε φύλο συκής της ακρο­δε­ξιάς για (πρώην και νυν) αρι­στε­ρούς ψη­φο­φό­ρους.

Οι κυ­βερ­νη­τι­κοί εταί­ροι γνω­ρί­ζουν ότι μια «εθνι­κά πε­ρή­φα­νη» λι­τό­τη­τα μπο­ρεί να που­λη­θεί πιο εύ­κο­λα στην κοινή γνώμη. Αν κά­νουν πίσω κι από αυτά στα οποία κα­τέ­λη­ξαν στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, «θα είναι αυ­το­κτο­νία» (με τα λόγια του Ντι Μάιο). Η Κο­μι­σιόν όμως φο­βά­ται ότι, αν ανε­χθεί έστω αυτά, θα στεί­λει λάθος σήμα «χα­λά­ρω­σης» στους υπό­λοι­πους.

Με αυτές τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες υπόψη, οι σο­βα­ροί οι­κο­νο­μι­κοί ανα­λυ­τές ση­μειώ­νουν ότι «ο κοι­νός τόπος είναι εμ­φα­νής, αλλά η πο­λι­τι­κή έντα­ση το κάνει πιο δύ­σκο­λο να βρε­θεί». Με αυτές τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες υπόψη, οι σύ­ντρο­φοί μας της Sinistra Anticapitalista στην Ιτα­λία κα­λούν στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των συν­δι­κά­των βάσης προ­βάλ­λο­ντας το σύν­θη­μα: «Ούτε με την κυ­βέρ­νη­ση, ούτε με τις Βρυ­ξέλ­λες! Όχι άλλα δώρα στα αφε­ντι­κά! Όχι νέες πε­ρι­κο­πές στις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες!».

Το σύν­θη­μα τα λέει όλα για τον «πυ­ρή­να» του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Σαλ­βί­νι. Η στάση των συ­ντρό­φων της μα­χό­με­νης Αρι­στε­ράς μπο­ρεί σή­με­ρα να είναι «ενά­ντια στο ρεύμα» (του μήνα του μέ­λι­τος της κυ­βέρ­νη­σης με τις μάζες), αλλά απο­τε­λεί μια κρί­σι­μη προ­σπά­θεια να γυ­ρί­σει αυτό το επι­κίν­δυ­νο ρεύμα. Καλά θα κά­νουν και τμή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σουν τα πραγ­μα­τι­κά επί­δι­κα, που δεν είναι αν ο Σαλ­βί­νι «θα συ­γκρου­στεί με την ΕΕ μέχρι τέ­λους» για να υπε­ρα­σπι­στεί το πρό­γραμ­μά του. Αλλά ότι το ίδιο το πρό­γραμ­μα του Σαλ­βί­νι είναι εχθρι­κό προς την ερ­γα­τι­κή τάξη και την Αρι­στε­ρά…

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από το φ. 421 της Ερ­γα­τι­κής Αρι­στε­ράς, που κυ­κλο­φό­ρη­σε πριν αρ­χί­σει το νέο «πα­ζά­ρι» Ρώ­μης-Βρυ­ξελ­λών για συ­ναι­νε­τι­κή λύση

rproject.gr