Όλα τα επώνυμα και…αυτοδημιούργητα ονόματα

Όλα τα επώνυμα και…αυτοδημιούργητα ονόματα

  • |

Κράμερ εναντίον Κράμερ ή Θρύλος του Κόκκαλη εναντίον Γαύρου του Μαρινάκη.

Είναι, θα έγρα­φα, μια από τις χρυ­σές στιγ­μές του ελ­λη­νι­κού Τύπου, που έχει ανα­λά­βει να εκλαϊ­κεύ­σει και να επι­κοι­νω­νή­σει (sic) στο πό­πο­λο τις κο­ρυ­φαί­ες, πο­λι­τι­κές και ψη­φο­θη­ρι­κές επι­λο­γές του Αλέξη του Τσί­πρα και του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου. Στο τέλος βέ­βαια εν­δέ­χε­ται η κα­τά­ντια του ίδιου Τύπου να τον οδη­γή­σει στο να έχει μο­να­δι­κούς ανα­γνώ­στες, τους ερ­γο­δό­τες του, αλλά αυτό θα φανεί στην κα­τη­φο­ρι­κή πο­ρεία και την κα­τρα­κύ­λα με σπα­σμέ­να φρένα.

Γιάννης Νικολόπουλος

 

Ως γνω­στόν, το ευ­ρω­ψη­φο­δέλ­τιο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν προς στιγ­μήν τι­γκα­ρι­σμέ­νο στα επώ­νυ­μα, όσο και άγνω­στα και…αυ­το­δη­μιούρ­γη­τα ονό­μα­τα, ανε­ξαρ­τή­τως προ­γό­νων, λη­ξιαρ­χεί­ου, κοι­νω­νι­κής τάξης και οι­κο­νο­μι­κής επι­φά­νειας και με βα­θιές όσο και κομ­μέ­νες ρίζες στην ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς. Ο Πέ­τρος ο Κόκ­κα­λης θα έλει­πε από την εα­ρι­νη σύ­να­ξη και το τσι­πρι­κό προ­σκλη­τή­ριο των… παι­διών της -δι­η­γώ­ντας τα, να κου­νάς το κε­φά­λι και να κλαις – ανταρ­τι­κής Χε­λι­δό­νας; Εκεί που οι κα­πε­τα­ναί­οι κρε­μού­σαν τα άρ­μα­τα, οι…αυ­το­δη­μιούρ­γη­τοι, κρε­μά­νε τα ντα­ού­λια.

 

Η σαβ­βα­τιά­τι­κη συ­νέ­ντευ­ξη στην ΕΦΣΥΝ άρ­χι­ζε, συ­νέ­χι­ζε και ολο­κλή­ρω­νε μέσα στο πλαί­σιο της εν λόγω «αιφ­νι­δια­στι­κής» υπο­ψη­φιό­τη­τας – ένα ερυ­θρό­λευ­κο, πο­δο­σφαι­ρι­κό και επι­χει­ρη­μα­τι­κό πλαί­σιο. Ο Κόκ­κα­λης κα­τε­βαί­νει ως το αντί­πα­λον δέος στον Βαγ­γέ­λη Μα­ρι­νά­κη και την στρά­τευ­σή του, επι­χει­ρη­μα­τι­κή, μι­ντια­κή, οι­κο­νο­μι­κή, στο στρα­τό­πε­δο της ΝΔ. Στο με­γά­λο (κι­νε­ζι­κό) λι­μά­νι, τα λένε… πε­ραιώ­τι­κα και αντρί­κια. Πα­ντε­λο­νά­τα (ουπς, σε­ξι­σμός!) : Κρά­μερ ενα­ντί­ον Κρά­μερ ή ο πο­λυ­νί­κης και τρο­παιο­φό­ρος Θρύ­λος του Κόκ­κα­λη κό­ντρα στον Γαύρο του Μα­ρι­νά­κη, που όπως είπε και ο συ­ρι­ζαί­ος υπο­ψή­φιος, έχει δυο χρό­νια να πάρει πρω­τά­θλη­μα…

 

Μι­λά­με για καρφί με­γέ­θους τα­βα­νό­προ­κας.

 

Πού είναι οι χρυ­σές επο­χές όχι του ελ­λη­νι­κού Τύπου αλλά του ελ­λη­νι­κού πο­δο­σφαί­ρου, που ο πρό­ε­δρας έφερ­νε τα πρω­τα­θλή­μα­τα και τα κύ­πελ­λα, δέ­κα-δέ­κα στην πλα­τεία Αλε­ξάν­δρας και όσα πε­ρίσ­σευαν τα έρι­χναν στο Πα­σα­λι­μά­νι!; Έτσι, για γού­στο, βρε αδερ­φέ! Πού είναι οι επο­χές του Ρι­βάλ­ντο, που σή­με­ρα στη­ρί­ζει Μπολ­σο­νά­ρο; Πού είναι η Ρι­ζού­πο­λη-μία είναι η… Ρι­ζού­πο­λη; Πού είναι οι τί­τλοι του προ­έ­δρου και τα επί­ση­μα στο Κα­ραϊ­σκά­κη γε­μά­τα από ό,τι πιο δεξιό έχει ψη­φί­σει ο Πέ­τρος ο Κόκ­κα­λης, έτσι για να τους δουν και να ξέ­ρουν οι ψη­φο­φό­ροι από την Κοκ­κι­νιά έως την Κα­στέ­λα και από το Χα­λάν­δρι έως το Αι­γά­λεω, τι χρώμα φα­νέ­λα φο­ρούν οι εθνο­πα­τέ­ρες, πρά­σι­νοι, γα­λά­ζιοι, ροζ και θα­λασ­σί, κόκ­κι­νοι και φού­ξια;

 

Αυτά υπο­νό­η­σε ευ­θέ­ως ο… άγνω­στος και αυ­το­δη­μιούρ­γη­τος Πέ­τρος Κόκ­κα­λης, διεκ­δι­κώ­ντας βά­σι­μα την πρω­το­κα­θε­δρία στο θυ­μι­κό των οπα­δών του Ολυ­μπια­κού και την πρώτη θέση στην καρ­διά των κα­τοί­κων του Πει­ραιά και πάσης της ερυ­θρό­λευ­κης Ελ­λά­δος.

 

Με τέ­τοιους όρους θα διε­ξα­χθεί η εκλο­γι­κή μάχη στις ευ­ρω­ε­κλο­γές-με όρους πο­δο­σφαι­ρο­ποί­η­σης και τυ­φλού, οπα­δι­κού πά­θους, με όρους κόκ­κι­νων και λευ­κών στρα­τών ανά­με­σα στο χθες και το σή­με­ρα είτε του Ολυ­μπια­κού, είτε του ΠΑΟΚ, είτε της ΑΕΚ, είτε του Πα­να­θη­ναϊ­κού – εκτός και αν η υπο­ψη­φιό­τη­τα, πχ του Γιώρ­γου – νό­μι­μου και ηθι­κού!-Βουλ­γα­ρά­κη για τον δήμο της Αθή­νας, κό­ντρα κατ’ ου­σί­αν στον άλλον…αυ­το­δη­μιούρ­γη­το, τον Κώστα τον Μπα­κο­γιάν­νη πρέ­πει να κρι­θεί και έχει και…κρη­τι­κές δια­στά­σεις. Εί­πα­με, η λι­τό­τη­τα, ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός, η εξα­θλί­ω­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης είναι κοι­νός τόπος όλων των μνη­μο­νια­κών κομ­μά­των και υπο­ψη­φί­ων ενό­ψει όλων των εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων, οπότε η έμ­φα­ση θα δοθεί στο θέ­α­μα-και ποιο «κα­λυ­τε­ρό­τε­ρο» από το πο­δο­σφαι­ρι­κό;

 

Εξάλ­λου και ο Τσί­πρας το έχει πει, μέσα σε διά­φο­ρα άλλα απί­θα­να και τρα­γε­λα­φι­κά που έχει ξε­στο­μί­σει, αυτός ο…δη­λω­μέ­νος οπα­δός του Πα­να­θη­ναϊ­κού που είχε δει, με­τα­ξύ άλλων, διά ζώσης το ξύλο στον Ευ­θυ­μιά­δη (αξέ­χα­στο και αυτό…): Από τα Τέμπη και πάνω, είμαι ΠΑΟΚ! Προ­φα­νώς από τις Τζι­τζι­φιές και κάτω είναι και Θρύ­λος, και μά­λι­στα Θρύ­λος του Κόκ­κα­λη-του πα­τρός, όχι του… άγνω­στου και αυ­το­δη­μιούρ­γη­του. Γε­νι­κά, όταν είναι να μα­ζευ­τούν με απελ­πι­σία και πα­νι­κό τα ψη­φα­λά­κια των οπα­δών γί­νε­ται κα­νείς τα πάντα, όλα και δη­λώ­νει τα πάντα, όλα! Όπως το είχε πει και ο με­γά­λος ηθο­ποιός και γνή­σιος κα­τα­τρεγ­μέ­νος αρι­στε­ρός, Τζα­βα­λάς Κα­ρού­σος, στην Ελ­λά­δα είσαι, ό,τι δη­λώ­σεις. Και ο Τσί­πρας, με τον Πέτρο τον Κόκ­κα­λη, δη­λώ­νει σή­με­ρα Θρύ­λος! Αύριο, αν χρεια­στεί, θα δη­λώ­σει και Ντά­μπο το Ελε­φα­ντά­κι…

 

Μην έχετε αμ­φι­βο­λία ότι εφό­σον οι ευ­ρω­ε­κλο­γές διε­ξα­χθούν με σταυ­ρό και στο πλαί­σιο του ερυ­θρό­λευ­κου και…αντι­δε­ξιού με­τώ­που, ο Πέ­τρος ο Κόκ­κα­λης θα εκλε­γεί ευ­ρω­βου­λευ­τής. Για να συ­να­ντή­σει στας Βρυ­ξέλ­λας, με­ρι­κούς… αυ­το­δη­μιούρ­γη­τους του ιτα­λι­κού μπερ­λου­σκο­νι­σμού, όπως τον νο­σταλ­γό του Μου­σο­λί­νι, Αντό­νιο Τα­γιά­νι (των χρυ­σών επο­χών του ιτα­λι­κού Τύπου και αυτός…) και της ολο­κλη­ρω­τι­κής κυ­ρί­ευ­σης της πο­λι­τι­κής από τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες και την μπουρ­ζουα­ζία, που έως και ο ιδε­ο­λο­γι­κός της προ­πά­το­ρας Άνταμ Σμιθ σι­χαι­νό­ταν για το ανύ­παρ­κτο ήθος της.

 

Μην έχετε επί­σης αμ­φι­βο­λία πως όλοι αυτοί οι επώ­νυ­μοι και…αυ­το­δη­μιούρ­γη­τοι έχουν στην πίσω πλευ­ρά του μυα­λού τους τη φράση του πιο γνω­στού αυ­το­δη­μιούρ­γη­του του πλα­νή­τη.

 

«Ό,τι έχω κα­τα­φέ­ρει στη ζωή μου, το κα­τά­φε­ρα μόνος μου. Απλά ο μπα­μπάς μου, μού έδωσε και ένα εκα­τομ­μύ­ριο δο­λά­ρια για να ξε­κι­νή­σω».

 

Ο Ντό­ναλντ ο Τραμπ την έχει ξε­στο­μί­σει.

rproject.gr