Για τους Σπαρτιάτες, είλωτας. Και για τους είλωτες, Σπαρτιάτης

Για τους Σπαρτιάτες, είλωτας. Και για τους είλωτες, Σπαρτιάτης

  • |

Η σύλληψη-απαγωγή του Ασάνζ δεν χωράει «ναι, μεν, αλλά…» και είναι ένα πλήγμα στην αλήθεια και την ελευθεροτυπία.

Το πρό­σω­πο του ικέτη και εκεί­νου που αι­τεί­ται άσυλο είναι απα­ρα­βί­α­στο και χρή­ζει προ­στα­σί­ας, κάτω από συ­γκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες και προ­ϋ­πο­θέ­σεις που συν­δέ­ο­νται με τις ενέρ­γειες και τις πρά­ξεις του. Από τα αρ­χαία χρό­νια, από τον Παυ­σα­νία έως τον Κύ­λω­να, τα μέτρα των κοι­νω­νιών δο­κι­μά­στη­καν μπρο­στά στον ικέτη των θεών και τον προ­σπέ­φτο­ντα των αν­θρώ­πων.

Γιάννης Νικολόπουλος

Στην πε­ρί­πτω­ση της σύλ­λη­ψης και της, ου­σια­στι­κά, απα­γω­γής του Τζού­λιαν Ασάνζ από την πρε­σβεία του Εκουα­δόρ στο Λον­δί­νο δο­κι­μά­ζο­νται και απο­κα­λύ­πτο­νται «σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση», πάρα πολλά. Η πα­ντο­δυ­να­μία του αμε­ρι­κα­νι­κού κα­τε­στη­μέ­νου και η έφο­δος ξανά στην «πίσω αυλή» της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής. Η εκ­δι­κη­τι­κή μανία που προ­κά­λε­σαν στην Ουά­σιγ­κτον πρώτα του Ομπά­μα και μετά του Τραμπ οι απο­κα­λύ­ψεις του Σνό­ου­ντεν και της Μά­νινγκ για τα μαύρα κου­τιά του πο­λι­τι­κο­στρα­τιω­τι­κού συ­μπλέγ­μα­τος ισχύ­ος, την πο­λε­μι­κή κρε­α­το­μη­χα­νή στη Μέση Ανα­το­λή για τα πε­τρέ­λαια και τον Με­γά­λο Αδερ­φό των αμε­ρι­κα­νι­κών, μυ­στι­κών υπη­ρε­σιών που εν­δε­χο­μέ­νως δια­βά­ζει μαζί μας αυτό το κεί­με­νο. Και ας έδωσε ο Ομπά­μα, στην τε­λευ­ταία πράξη της προ­ε­δρί­ας του, χάρη στη Μά­νινγκ… Δο­κι­μά­ζε­ται και η ανοχή των πο­λι­τών στη κρα­τι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή βία, όταν προ πολ­λού ο εχθρός που βρί­σκε­ται μέσα στις ίδιες μας τις χώρες έχει εκα­το­ντά­δες σκε­λε­τούς να κρύ­ψει ακόμη στις ντου­λά­πες του.

 

Εν προ­κει­μέ­νω, η Ουά­σιγ­κτον δεν ξεχνά.

 

Την ώρα που το εν­δια­φέ­ρον της τρα­μπι­κής προ­ε­δρί­ας (επαν)έρ­χε­ται στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή είτε με τις φε­η­κνιουζ­γραμ­μέ­νες και «πο­νη­ρές» εκλο­γές τύπου Μπολ­σο­νά­ρο, είτε με τα με­τα­μο­ντέρ­να πρα­ξι­κο­πή­μα­τα τύπου Γκουαϊ­δό, είτε, τέλος και με πιο μο­νε­τα­ρι­στι­κές ερ­πύ­στριες, με την επά­νο­δο του ΔΝΤ πρώτα στην Αρ­γε­ντι­νή του ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου Μάκρι και αύριο, στο Εκουα­δόρ του ακραία «τσι­πρί­ζο­ντος» Λένιν (ήμαρ­τον, δη­λα­δή!) Μο­ρέ­νο. Τόσο μα­κριά από τον Θεό, τόσο κοντά στις ΗΠΑ οι λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές χώρες ξα­να­ζούν το χι­λιο­παιγ­μέ­νο έργο, αυτή τη φορά ως νέο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης κυ­ρί­ως στο πλαί­σιο του ψυ­χρο­πο­λε­μι­κού σκη­νι­κού που έχει στη­θεί με το «πίβοτ στον Ει­ρη­νι­κό» και την ανα­χαί­τι­ση της Κίνας. Αλλά αυτά, χρή­ζουν άλλου εί­δους κεί­με­νο.

 

Το θέμα μας είναι η απα­γω­γή του Ασάνζ σε επι­χεί­ρη­ση βγαλ­μέ­νη λες από τα εγ­χει­ρί­δια βρώ­μι­κου πο­λέ­μου της CIA, αυτή τη φορά «σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση». Ένα πλήγ­μα στην αλή­θεια, την ελευ­θε­ρο­τυ­πία, την κα­θα­ρή, χωρίς χρω­στι­κές, συ­ντη­ρη­τι­κά και δη­μό­σιες σχέ­σεις δη­μο­σιο­γρα­φία. Ιδού, άπι­στοι και εθε­λο­τυ­φλού­ντες Θω­μά­δες των με­τα­δη­μο­κρα­τιών της Αμε­ρι­κής και της Ευ­ρώ­πης, εθε­λο­τυ­φλού­ντες κα­τα­να­λω­τές και χρε­ω­μέ­νοι έως τον λαιμό στις τρά­πε­ζες μι­κρο­α­στοί ιδιο­κτή­τες, τα έγ­γρα­φα, τα ντο­κου­μέ­ντα, τα στοι­χεία. Ιδού ο τύπος των αυ­το­κρα­το­ρι­κών ήλων, στο σώμα των νε­κρών του Ιράκ ή στα μάτια των απο­βλα­κω­μέ­νων χρη­στών του δια­δι­κτύ­ου και των υπη­ρε­σιών κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, φί­μω­σης, απο­προ­σα­να­το­λι­σμού και κα­τα­σκό­πευ­σης. Ιδού η φρίκη, ιδού η σφαγή, ιδού η σπα­τά­λη δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για τους πε­τρε­λαιά­δες, ιδού ο θά­να­τος, ιδού η ανύ­παρ­κτη ιδιω­τι­κό­τη­τα και προ­στα­σία της ζωής από το πα­νο­πτι­κόν του Με­γά­λου, αμε­ρι­κα­νού και ευ­ρω­παί­ου, Αδελ­φού. Ο πό­λε­μος είναι ει­ρή­νη. Η ελευ­θε­ρία είναι σκλα­βιά. Η άγνοια είναι δύ­να­μη.

 

Ο Ασάνζ με τα Wikileaks ξα­να­έ­βα­λε τα πράγ­μα­τα στη θέση τους – ο πό­λε­μος είναι υπό­θε­ση συμ­φε­ρό­ντων και πο­λι­τι­κής ισχύ­ος και προ­κα­λεί θρήνο, κα­τα­στρο­φή και αίμα με­τρη­μέ­να σε χρήμα, η ελευ­θε­ρία είναι σκλα­βιά μόνο για τους εθε­λό­δου­λους και η άγνοια είναι δύ­να­μη μόνο για τους βλά­κες. Η δη­μο­σιο­γρα­φία στα κα­λύ­τε­ρα της προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση και με κάθε αντι­κεί­με­νο έρευ­νας. Χωρίς τα «ναι, μεν, αλλά…» των αφυ­δα­τω­μέ­νων ασπόν­δυ­λων ισορ­ρο­πι­στών του με­σαί­ου χώρου της συ­στη­μι­κής με­τριο­κρα­τί­ας. Γιατί ο πό­λε­μος δεν είναι ει­ρή­νη για τον υπερ­κο­ρε­σμό και την υπερ­χρέ­ω­ση των αμε­ρι­κα­νών και ευ­ρω­παί­ων γκα­τζε­τού­χων κα­τα­να­λω­τών, η ελευ­θε­ρία από τη συ­στη­μι­κή και τη συ­στη­μα­τι­κή προ­πα­γάν­δα δεν είναι σκλα­βιά και η άγνοια των βα­σι­κών, πο­λι­τι­κών, στρα­τιω­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών αξό­νων που κι­νούν τον κόσμό μας είναι δύ­να­μη μόνο για τους ασή­μα­ντους και τους ηλί­θιους.

 

Αυτά τα μέτρα, της χυ­δαί­ας και πνι­γη­ρής αση­μα­ντό­τη­τας, ξε­πέ­ρα­σαν ο Σνό­ου­ντεν, η Μά­νινγκ και ο Ασάνζ, ανε­ξάρ­τη­τα το πώς θα κα­τα­λή­ξει η υπό­θε­ση της απα­γω­γής του από την πρε­σβεία του Εκουα­δόρ. Χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρους-όπως χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρη και με­γα­λύ­τε­ρη εγρή­γορ­ση και επα­γρύ­πνη­ση μπρο­στά στην επί­δει­ξη ισχύ­ος και την φαι­δρό­τη­τα των πρό­θυ­μων συ­νο­δοι­πό­ρων της αυ­το­κρα­το­ρί­ας, είτε της αμε­ρι­κα­νι­κής, είτε της ευ­ρω­ε­νω­σια­κής, είτε της κι­νε­ζι­κής, αύ­ριο-με­θαύ­ριο. Είτε στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, είτε στη γει­το­νιά μας, είτε πα­ντού στον κόσμο.

 

Χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρους, αν αφυ­πνι­στούν και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Ή του­λά­χι­στον εκεί­νες οι κρί­σι­μες «μειο­ψη­φί­ες» που δί­νουν το έναυ­σμα των επα­να­στα­τι­κών δια­δι­κα­σιών. Για την ει­ρή­νη, την ελευ­θε­ρία, τη γνώση.

 

Μέχρι τότε και πά­ντο­τε, ορι­σμέ­νοι θα είναι στη γκρί­ζα ζώνη εκεί­νη όπου έχο­ντας ξε­πε­ρά­σει τα μέτρα της επο­χής τους, δεν θα κα­τα­τάσ­σο­νται εύ­κο­λα στα κα­λού­πια της κοι­νής γνώ­μης. Για τους Σπαρ­τιά­τες, θα είναι εί­λω­τες. Και για τους εί­λω­τες, Σπαρ­τιά­τες.

 

Το πρό­σω­πο του ικέτη και εκεί­νου που αι­τεί­ται άσυλο είναι απα­ρα­βί­α­στο και χρή­ζει προ­στα­σί­ας, κάτω από συ­γκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες και προ­ϋ­πο­θέ­σεις που συν­δέ­ο­νται με τις ενέρ­γειες και τις πρά­ξεις του. Από τα αρ­χαία χρό­νια, από τον Παυ­σα­νία έως τον Κύ­λω­να, τα μέτρα των κοι­νω­νιών δο­κι­μά­στη­καν μπρο­στά στον ικέτη των θεών και τον προ­σπέ­φτο­ντα των αν­θρώ­πων.

 

Στην πε­ρί­πτω­ση της σύλ­λη­ψης και της, ου­σια­στι­κά, απα­γω­γής του Τζού­λιαν Ασάνζ από την πρε­σβεία του Εκουα­δόρ στο Λον­δί­νο δο­κι­μά­ζο­νται και απο­κα­λύ­πτο­νται «σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση», πάρα πολλά. Η πα­ντο­δυ­να­μία του αμε­ρι­κα­νι­κού κα­τε­στη­μέ­νου και η έφο­δος ξανά στην «πίσω αυλή» της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής. Η εκ­δι­κη­τι­κή μανία που προ­κά­λε­σαν στην Ουά­σιγ­κτον πρώτα του Ομπά­μα και μετά του Τραμπ οι απο­κα­λύ­ψεις του Σνό­ου­ντεν και της Μά­νινγκ για τα μαύρα κου­τιά του πο­λι­τι­κο­στρα­τιω­τι­κού συ­μπλέγ­μα­τος ισχύ­ος, την πο­λε­μι­κή κρε­α­το­μη­χα­νή στη Μέση Ανα­το­λή για τα πε­τρέ­λαια και τον Με­γά­λο Αδερ­φό των αμε­ρι­κα­νι­κών, μυ­στι­κών υπη­ρε­σιών που εν­δε­χο­μέ­νως δια­βά­ζει μαζί μας αυτό το κεί­με­νο. Και ας έδωσε ο Ομπά­μα, στην τε­λευ­ταία πράξη της προ­ε­δρί­ας του, χάρη στη Μά­νινγκ… Δο­κι­μά­ζε­ται και η ανοχή των πο­λι­τών στη κρα­τι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή βία, όταν προ πολ­λού ο εχθρός που βρί­σκε­ται μέσα στις ίδιες μας τις χώρες έχει εκα­το­ντά­δες σκε­λε­τούς να κρύ­ψει ακόμη στις ντου­λά­πες του.

 

Εν προ­κει­μέ­νω, η Ουά­σιγ­κτον δεν ξεχνά.

 

Την ώρα που το εν­δια­φέ­ρον της τρα­μπι­κής προ­ε­δρί­ας (επαν)έρ­χε­ται στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή είτε με τις φε­η­κνιουζ­γραμ­μέ­νες και «πο­νη­ρές» εκλο­γές τύπου Μπολ­σο­νά­ρο, είτε με τα με­τα­μο­ντέρ­να πρα­ξι­κο­πή­μα­τα τύπου Γκουαϊ­δό, είτε, τέλος και με πιο μο­νε­τα­ρι­στι­κές ερ­πύ­στριες, με την επά­νο­δο του ΔΝΤ πρώτα στην Αρ­γε­ντι­νή του ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου Μάκρι και αύριο, στο Εκουα­δόρ του ακραία «τσι­πρί­ζο­ντος» Λένιν (ήμαρ­τον, δη­λα­δή!) Μο­ρέ­νο. Τόσο μα­κριά από τον Θεό, τόσο κοντά στις ΗΠΑ οι λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές χώρες ξα­να­ζούν το χι­λιο­παιγ­μέ­νο έργο, αυτή τη φορά ως νέο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης κυ­ρί­ως στο πλαί­σιο του ψυ­χρο­πο­λε­μι­κού σκη­νι­κού που έχει στη­θεί με το «πίβοτ στον Ει­ρη­νι­κό» και την ανα­χαί­τι­ση της Κίνας. Αλλά αυτά, χρή­ζουν άλλου εί­δους κεί­με­νο.

 

Το θέμα μας είναι η απα­γω­γή του Ασάνζ σε επι­χεί­ρη­ση βγαλ­μέ­νη λες από τα εγ­χει­ρί­δια βρώ­μι­κου πο­λέ­μου της CIA, αυτή τη φορά «σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση». Ένα πλήγ­μα στην αλή­θεια, την ελευ­θε­ρο­τυ­πία, την κα­θα­ρή, χωρίς χρω­στι­κές, συ­ντη­ρη­τι­κά και δη­μό­σιες σχέ­σεις δη­μο­σιο­γρα­φία. Ιδού, άπι­στοι και εθε­λο­τυ­φλού­ντες Θω­μά­δες των με­τα­δη­μο­κρα­τιών της Αμε­ρι­κής και της Ευ­ρώ­πης, εθε­λο­τυ­φλού­ντες κα­τα­να­λω­τές και χρε­ω­μέ­νοι έως τον λαιμό στις τρά­πε­ζες μι­κρο­α­στοί ιδιο­κτή­τες, τα έγ­γρα­φα, τα ντο­κου­μέ­ντα, τα στοι­χεία. Ιδού ο τύπος των αυ­το­κρα­το­ρι­κών ήλων, στο σώμα των νε­κρών του Ιράκ ή στα μάτια των απο­βλα­κω­μέ­νων χρη­στών του δια­δι­κτύ­ου και των υπη­ρε­σιών κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, φί­μω­σης, απο­προ­σα­να­το­λι­σμού και κα­τα­σκό­πευ­σης. Ιδού η φρίκη, ιδού η σφαγή, ιδού η σπα­τά­λη δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για τους πε­τρε­λαιά­δες, ιδού ο θά­να­τος, ιδού η ανύ­παρ­κτη ιδιω­τι­κό­τη­τα και προ­στα­σία της ζωής από το πα­νο­πτι­κόν του Με­γά­λου, αμε­ρι­κα­νού και ευ­ρω­παί­ου, Αδελ­φού. Ο πό­λε­μος είναι ει­ρή­νη. Η ελευ­θε­ρία είναι σκλα­βιά. Η άγνοια είναι δύ­να­μη.

 

Ο Ασάνζ με τα Wikileaks ξα­να­έ­βα­λε τα πράγ­μα­τα στη θέση τους – ο πό­λε­μος είναι υπό­θε­ση συμ­φε­ρό­ντων και πο­λι­τι­κής ισχύ­ος και προ­κα­λεί θρήνο, κα­τα­στρο­φή και αίμα με­τρη­μέ­να σε χρήμα, η ελευ­θε­ρία είναι σκλα­βιά μόνο για τους εθε­λό­δου­λους και η άγνοια είναι δύ­να­μη μόνο για τους βλά­κες. Η δη­μο­σιο­γρα­φία στα κα­λύ­τε­ρα της προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση και με κάθε αντι­κεί­με­νο έρευ­νας. Χωρίς τα «ναι, μεν, αλλά…» των αφυ­δα­τω­μέ­νων ασπόν­δυ­λων ισορ­ρο­πι­στών του με­σαί­ου χώρου της συ­στη­μι­κής με­τριο­κρα­τί­ας. Γιατί ο πό­λε­μος δεν είναι ει­ρή­νη για τον υπερ­κο­ρε­σμό και την υπερ­χρέ­ω­ση των αμε­ρι­κα­νών και ευ­ρω­παί­ων γκα­τζε­τού­χων κα­τα­να­λω­τών, η ελευ­θε­ρία από τη συ­στη­μι­κή και τη συ­στη­μα­τι­κή προ­πα­γάν­δα δεν είναι σκλα­βιά και η άγνοια των βα­σι­κών, πο­λι­τι­κών, στρα­τιω­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών αξό­νων που κι­νούν τον κόσμό μας είναι δύ­να­μη μόνο για τους ασή­μα­ντους και τους ηλί­θιους.

 

Αυτά τα μέτρα, της χυ­δαί­ας και πνι­γη­ρής αση­μα­ντό­τη­τας, ξε­πέ­ρα­σαν ο Σνό­ου­ντεν, η Μά­νινγκ και ο Ασάνζ, ανε­ξάρ­τη­τα το πώς θα κα­τα­λή­ξει η υπό­θε­ση της απα­γω­γής του από την πρε­σβεία του Εκουα­δόρ. Χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρους-όπως χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρη και με­γα­λύ­τε­ρη εγρή­γορ­ση και επα­γρύ­πνη­ση μπρο­στά στην επί­δει­ξη ισχύ­ος και την φαι­δρό­τη­τα των πρό­θυ­μων συ­νο­δοι­πό­ρων της αυ­το­κρα­το­ρί­ας, είτε της αμε­ρι­κα­νι­κής, είτε της ευ­ρω­ε­νω­σια­κής, είτε της κι­νε­ζι­κής, αύ­ριο-με­θαύ­ριο. Είτε στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, είτε στη γει­το­νιά μας, είτε πα­ντού στον κόσμο.

 

Χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρους, αν αφυ­πνι­στούν και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Ή του­λά­χι­στον εκεί­νες οι κρί­σι­μες «μειο­ψη­φί­ες» που δί­νουν το έναυ­σμα των επα­να­στα­τι­κών δια­δι­κα­σιών. Για την ει­ρή­νη, την ελευ­θε­ρία, τη γνώση.

 

Μέχρι τότε και πά­ντο­τε, ορι­σμέ­νοι θα είναι στη γκρί­ζα ζώνη εκεί­νη όπου έχο­ντας ξε­πε­ρά­σει τα μέτρα της επο­χής τους, δεν θα κα­τα­τάσ­σο­νται εύ­κο­λα στα κα­λού­πια της κοι­νής γνώ­μης. Για τους Σπαρ­τιά­τες, θα είναι εί­λω­τες. Και για τους εί­λω­τες, Σπαρ­τιά­τες.

/rproject.gr