Προς το «Μεγάλο Ισραήλ»;

Προς το «Μεγάλο Ισραήλ»;

Οι ισραηλινές εκλογές έβγαλαν «απαρτχάιντ» ενώ ο Τραμπ προετοιμάζει τη «Λύση του Αιώνα»

Ο Νε­τα­νιά­χου κέρ­δι­σε τις εκλο­γές στο Ισ­ρα­ήλ και ανα­μέ­νε­ται να γίνει ο μα­κρο­βιό­τε­ρος πρω­θυ­πουρ­γός του (κυ­βέρ­νη­σε το 1996-1999 και αδιά­λει­πτα από το 2009 μέχρι σή­με­ρα). Το κόμμα του κα­τέ­λα­βε την πρώτη θέση με 26,5%. Η προ­σω­πο­ποί­η­ση της πιο ξε­διά­ντρο­πης πο­λι­τι­κής πυγ­μής απέ­να­ντι στους Πα­λαι­στί­νιους, πα­ρό­τι συ­γκλο­νί­ζε­ται από ένα κύμα σκαν­δά­λων, απο­δεί­χθη­κε ότι πα­ρα­μέ­νει δη­μο­φι­λής στην ισ­ραη­λι­νή κοι­νω­νία. Η στή­ρι­ξή του από άλλα ακρο­δε­ξιά, εθνι­κι­στι­κά ή θρη­σκευ­τι­κά κόμ­μα­τα (που αθροί­ζουν άλλο ένα 20%) του εξα­σφα­λί­ζει αρ­κε­τές έδρες για να σχη­μα­τί­σει νέα κυ­βέρ­νη­ση.

Πάνος Πέτρου 

Τη θλι­βε­ρή ει­κό­να για την αυ­ξα­νό­με­νη δεξιά με­τα­τό­πι­ση του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος του Ισ­ρα­ήλ συ­μπλη­ρώ­νουν άλλα απο­τε­λέ­σμα­τα. Ο βα­σι­κός αντί­πα­λος του Νε­τα­νιά­χου ήταν ο Μπένι Γκαντζ (26,1%), με τη νέα πο­λι­τι­κή συμ­μα­χία «Μπλε και Λευκό» (τα χρώ­μα­τα της ση­μαί­ας). Ο υπο­τι­θέ­με­νος «κε­ντρώ­ος» υπο­ψή­φιος υπήρ­ξε επι­κε­φα­λής των ενό­πλων δυ­νά­με­ων από το 2011 ως το 2015, δη­λα­δή ο υπεύ­θυ­νος της σφα­γής στη Γάζα το 2014, για την οποία πε­ρη­φα­νευό­ταν ανοι­χτά στην προ­ε­κλο­γι­κή του εκ­στρα­τεία («τους επι­στρέ­ψα­με στη λί­θι­νη εποχή»).

Είναι επί­σης εν­δει­κτι­κή η συ­νέ­χεια της πλή­ρους κα­τάρ­ρευ­σης του Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος (4,44%), του κά­πο­τε πα­νί­σχυ­ρου, που για δε­κα­ε­τί­ες ολό­κλη­ρες έλεγ­χε το ισ­ραη­λι­νό κρά­τος σε βαθμό ταύ­τι­σης μαζί του. Αυτή η κα­τάρ­ρευ­ση αφορά και εσω­τε­ρι­κές αλ­λα­γές στην ισ­ραη­λι­νή κοι­νω­νία και οι­κο­νο­μία. Αλλά σί­γου­ρα λέει πολλά και το γε­γο­νός της εξα­φά­νι­σης του κόμ­μα­τος που κά­πο­τε εξέ­φρα­ζε (υπο­κρι­τι­κά και ρη­το­ρι­κά) το δήθεν «στρα­τό­πε­δο της ει­ρή­νης», δη­λα­δή όσους προ­τι­μού­σαν να κρύ­βο­νται πίσω από διά­φο­ρα  φύλλα συκής όπως η δια­δι­κα­σία του Όσλο, ο «ει­ρη­νευ­τι­κός διά­λο­γος» κ.ο.κ. Φαί­νε­ται ότι δεν υπάρ­χει πλέον χώρος ούτε για τον λε­γό­με­νο «αρι­στε­ρό σιω­νι­σμό» που κρα­τού­σε κά­ποια προ­σχή­μα­τα.

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οδή­γη­σε τον Ισ­ραη­λι­νό αντι­σιω­νι­στή αρ­θρο­γρά­φο Γκι­ντε­όν Λεβί να σχο­λιά­σει τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εκλο­γών πριν αυτές γί­νουν.

«Το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών της Τρί­της έχει κάτι σί­γου­ρο: Πε­ρί­που 100 μέλη της επό­με­νης Κνε­σέτ [σσ: από τα 120] θα είναι υπο­στη­ρι­κτές του Απαρτ­χάιντ… Θα εκλε­γούν από ψη­φο­δέλ­τια που απο­κα­λού­νται δεξιά, αρι­στε­ρά ή κε­ντρώα, αλλά αυτό που έχουν ως κοινό επι­σκιά­ζει τις όποιες δια­φο­ρές τους: Κα­νέ­νας δεν σκο­πεύ­ει να τερ­μα­τί­σει την κα­το­χή. Η Δεξιά το λέει πε­ρή­φα­να, ενώ η κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά κα­τα­φεύ­γει σε μά­ταιες αυ­τα­πά­τες για να θο­λώ­σει την ει­κό­να, μι­λώ­ντας για “πε­ρι­φε­ρεια­κά συ­νέ­δρια” ή “ασφα­λή δια­χω­ρι­σμό”… Συ­νε­πώς, αυτές οι εκλο­γές είναι τε­λεί­ως ασή­μα­ντες… Ο λαός είναι πιο ενω­μέ­νος από ποτέ, ψη­φί­ζο­ντας υπέρ του απαρτ­χάιντ… Οπότε δεν υπάρ­χει λόγος να κρα­τά­με την ανάσα μας για τα απο­τε­λέ­σμα­τα. Οι εκλο­γές έχουν χαθεί ήδη…».

Οι μόνες επι­λο­γές ενά­ντια στην κα­το­χή και το απαρτ­χάιντ ήταν το Με­ρέτζ (σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό κόμμα, παρά τις αδυ­να­μί­ες του είναι ει­λι­κρι­νά υπέρ της ει­ρή­νης και της δη­μιουρ­γί­ας πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους) και τα δύο (κυ­ρί­ως) αρα­βι­κά ψη­φο­δέλ­τια. Τα δύο αυτά ψη­φο­δέλ­τια κι­νη­το­ποί­η­σαν εκλο­γι­κά ένα τμήμα των Πα­λαι­στι­νί­ων του Ισ­ρα­ήλ και κέρ­δι­σαν 4,5% και 3,34%. Το Με­ρέτζ κέρ­δι­σε 3,6%, με την Χά­α­ρετζ με­λε­τώ­ντας τα ποιο­τι­κά στοι­χεία, να κυ­κλο­φο­ρεί άρθρο με τον εν­δει­κτι­κό τίτλο «Πώς οι Άρα­βες του Ισ­ρα­ήλ έσω­σαν το Με­ρέτζ». Η συμ­με­το­χή της Πα­λαι­στι­νια­κής κοι­νό­τη­τας μειώ­θη­κε πά­ντως σε σχέση με το 2015. Είτε λόγω της διά­σπα­σης (το 2015 είχε υπάρ­ξει η «Ενιαία Λίστα» που κι­νη­το­ποί­η­σε τους Άρα­βες ψη­φο­φό­ρους ση­μα­ντι­κά), είτε γιατί -ει­δι­κά μετά τις τε­λευ­ταί­ες εξε­λί­ξεις- δεν βρί­σκουν λόγο να πάνε ως την κάλπη.

Αν το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα όντως δεν είχε ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, η προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος και όσα ει­πώ­θη­καν σε αυτήν είχε. Για πρώτη φορά εμ­φα­νί­στη­κε στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση τόσο πλα­τιά η προ­ο­πτι­κή προ­σάρ­τη­σης των κα­τε­χό­με­νων κι εποι­κι­σμέ­νων εδα­φών της Δυ­τι­κής Όχθης. Κα­νείς δεν αμ­φι­σβή­τη­σε τη συ­νέ­χεια των εποι­κι­σμών, ενώ αρ­κε­τοί υπο­σχέ­θη­καν την επέ­κτα­σή τους. Η ακρο­δε­ξιά ζή­τη­σε επι­τα­κτι­κά την προ­σάρ­τη­ση της Δυ­τι­κής Όχθης, ο Νε­τα­νιά­χου το συ­ζη­τά ανοι­χτά, ενώ ο «κε­ντρώ­ος» Γκανζ δια­φο­ρο­ποι­ή­θη­κε προ­τεί­νο­ντας… «το βά­θε­μα της δια­δι­κα­σί­ας δια­χω­ρι­σμού από τους Πα­λαι­στί­νιους, δια­τη­ρώ­ντας αναμ­φι­σβή­τη­τα την από­λυ­τη ελευ­θε­ρία δρά­σης του Ισ­ραη­λι­νού στρα­τού πα­ντού»!

Η συ­ζή­τη­ση αυτή, που μπο­ρεί να μοιά­ζει εξω­φρε­νι­κή με βάση τη «διε­θνή συ­ναί­νε­ση» των πε­ρα­σμέ­νων χρό­νων, έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια άλλων αντί­στοι­χων κι­νή­σε­ων. Η ανα­γνώ­ρι­ση της Ιε­ρου­σα­λήμ ως πρω­τεύ­ου­σας του Ισ­ρα­ήλ, ο Βα­σι­κός Νόμος που ψή­φι­σε η Κνε­σέτ και κα­το­χυ­ρώ­νει επί­ση­μα τον ρα­τσι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα απαρτ­χάιντ του Κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ, η ανα­γνώ­ρι­ση των κα­τε­χό­με­νων Υψι­πέ­δων του Γκο­λάν ως ισ­ραη­λι­νό έδα­φος από την κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ. Όλα στο φόντο της συ­ζή­τη­σης για τη «Λύση του Αιώνα» που ετοι­μά­ζει το επι­τε­λείο του Τραμπ.

Είναι σαφές πλέον το πε­ριε­χό­με­νο αυτής της λύσης. Ακόμα και αξιω­μα­τού­χος της PLO υπο­χρε­ώ­θη­κε να πα­ρα­δε­χτεί τη νέα κα­τά­στα­ση: «Μας επι­βάλ­λε­ται η λύση του “Με­γά­λου Ισ­ρα­ήλ”».

Δεν ήταν λοι­πόν προ­ε­κλο­γι­κό πυ­ρο­τέ­χνη­μα. Ο ισ­ραη­λι­νός αντι­σιω­νι­στής ιστο­ρι­κός Ίλαν Πάπε δή­λω­νε από το 2017 σε ομι­λία του ότι η «πε­ριο­χή C» της Δυ­τι­κής Όχθης θα προ­σαρ­τη­θεί από το Ισ­ρα­ήλ. Γνω­ρί­ζο­ντας καλά το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ, κα­τα­λά­βαι­νε τη λο­γι­κή πίσω από το κομ­μά­τια­σμα της κα­τε­χό­με­νης Δυ­τι­κής Όχθης (σε πε­ριο­χές Α, Β και C) στις «συμ­φω­νί­ες του Όσλο». Η πε­ριο­χή C είναι το με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι της Δυ­τι­κής Όχθης (60%), πε­ρι­λαμ­βά­νει την ανα­το­λι­κή Ιε­ρου­σα­λήμ, εποι­κί­ζε­ται συ­στη­μα­τι­κά και με βάση το Όσλο βρέ­θη­κε υπό τον έλεγ­χο του Ισ­ρα­ήλ (πλην υγεί­ας και παι­δεί­ας, όπου το κό­στος ανέ­λα­βε η Πα­λαι­στι­νια­κή Αρχή). Γι’ αυτό και ο έμπει­ρος ιστο­ρι­κός, ανα­φε­ρό­με­νος στην επι­κεί­με­νη προ­σάρ­τη­ση, δεν έκανε εκτί­μη­ση, κα­τέ­θε­τε βε­βαιό­τη­τα. Δεν ανα­ρω­τιό­ταν αν θα συμ­βεί, αλλά πότε.

Η «Λύση του Αιώνα» πα­τά­ει πάνω στην ήττα που υπήρ­ξαν οι συμ­φω­νί­ες του Όσλο και επι­χει­ρεί να την ολο­κλη­ρώ­σει. Και ο πιο αφε­λής υπο­στη­ρι­κτής της «ει­ρη­νευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας» οφεί­λει σή­με­ρα να ανα­γνω­ρί­σει ότι αυτή υπήρ­ξε μια κα­τα­στρο­φι­κή εξέ­λι­ξη. Ενώ και ο πιο ει­λι­κρι­νής υπο­στη­ρι­κτής της λύσης των δύο κρα­τών οφεί­λει να πάρει υπόψη ότι το υπο­τι­θέ­με­νο μο­να­δι­κό προ­τέ­ρη­μά της (ότι τάχα είναι πιο ρε­α­λι­στι­κή) χά­νε­ται κι αυτό.

Ο Λεβί κα­τα­λή­γει στο άρθρο του για τις εκλο­γές, ανα­φέ­ρο­ντας ότι η λύση των δύο κρα­τών είναι «ένα τρένο που έχει φύγει απ’ το σταθ­μό εδώ και καιρό» και προ­τεί­νει τη λύση του ενός κρά­τους ως «μόνη λύση». Η σκλη­ρή αλή­θεια είναι ότι ένα κρά­τος υπάρ­χει (πρα­κτι­κά) ήδη σε όλη την ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη –το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Ένα κρά­τος-απαρτ­χάιντ που στε­ρεί τα βα­σι­κά δι­καιώ­μα­τα σε εκα­τομ­μύ­ρια Πα­λαι­στί­νιους. Για τον Λεβί, η «επί­ση­μη νο­μι­μο­ποί­η­ση μιας κα­τά­στα­σης που από καιρό ισχύ­ει μό­νι­μα στην πράξη» έχει «ένα ελ­κυ­στι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα. Μπο­ρεί να γκρε­μί­σει για πάντα το δη­μο­κρα­τι­κό προ­σω­πείο του Ισ­ρα­ήλ και να προ­κα­λέ­σει επι­τέ­λους αντί­στα­ση και μέσα στη χώρα και διε­θνώς».

Αυτό που μας ανα­λο­γεί, είναι η αντί­στα­ση διε­θνώς. Ενά­ντια στο απαρτ­χάιντ, για ένα κρά­τος με ίσα δι­καιώ­μα­τα και τις βα­σι­κές ελευ­θε­ρί­ες για όλους, Εβραί­ους και Πα­λαι­στί­νιους, «απ’ το πο­τά­μι ως τη θά­λασ­σα».

rproject.gr