Δεν έβρεξε (πραξικόπημα για το πετρέλαιο…) στο Καράκας

Δεν έβρεξε (πραξικόπημα για το πετρέλαιο…) στο Καράκας

  • |

Το πληγωμένο (εξορυκτικό) γόητρο της Ουάσιγκτον, ο πλέον επικίνδυνος παράγοντας ανάφλεξης στη Λατινική Αμερική.

«Βρέ­χει στο Σα­ντιά­γκο». Ήταν η κω­δι­κή φρά­ση-σύν­θη­μα, προ­κει­μέ­νου να ξε­κι­νή­σει το σε­πτεμ­βρια­νό πρα­ξι­κό­πη­μα του Πι­νο­τσέτ ενα­ντί­ον της νό­μι­μης κυ­βέρ­νη­σης του Αγιέ­ντε στη Χιλή, το 1973. Στο Κα­ρά­κας, την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, δεν… έβρε­ξε. Και το πλη­γω­μέ­νο, εξο­ρυ­κτι­κό γό­η­τρο των ΗΠΑ του Τραμπ είναι πια ο πλέον επι­κίν­δυ­νος πα­ρά­γο­ντας ανά­φλε­ξης στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή.

Γιάννης Νικολόπουλος

 

Σε σχέση με τη Χιλή, του 1973, οι ΗΠΑ δεν έχουν κα­τορ­θώ­σει ακόμη να δια­βρώ­σουν τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό και να επα­να­κτή­σουν ερεί­σμα­τα στον στρα­τό, τα τόσο πο­λύ­τι­μα από την εποχή του δόγ­μα­τος Μον­ρόε και των πο­λι­τι­κών αφο­ρι­σμών του Φ.Ντ.Ρού­σβελτ, προ­κει­μέ­νου ο αμε­ρι­κα­νι­κός αετός να με­τα­χει­ρί­ζε­ται τις χώρες νο­τί­ως του Ρίο Γκρά­ντε ως λεία του.

 

Ο Μον­ρόε, θυ­μί­ζω, πως είχε δια­τυ­πώ­σει το πε­ρί­φη­μο δόγμα «μη-επέμ­βα­σης» των ευ­ρω­παϊ­κών δυ­νά­με­ων σε αμε­ρι­κα­νι­κό έδα­φος, την εποχή της με­γά­λης αφύ­πνι­σης των κρε­ο­λών Λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νών ενα­ντί­ον της ισπα­νι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Όμως, από το μπο­λι­βα­ρια­νό όραμα του Τσι­μπο­ρά­ζο για τις ελεύ­θε­ρες και αυ­τε­ξού­σιες «Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες του Νό­τιου Κώνου» έμει­νε το αδεια­νό που­κά­μι­σο μιας μι­σο­κα­τε­στραμ­μέ­νης επα­νά­στα­σης στο Αγια­κού­τσο και τα έλη της Βε­νε­ζου­έ­λας, που γέ­μι­σε τα­χύ­τα­τα με τον αλ­λη­λο­σπα­ραγ­μό των νε­α­ρών δη­μο­κρα­τιών και την επι­κυ­ριαρ­χία των ΗΠΑ και για την ακρί­βεια των εται­ρειών τους – ό,τι ήταν καλό για την General Motors, την United Fruit, την Exxon Mobil ή την American Steel, ήταν καλό και για τις ΗΠΑ από τον Ρίο Γκρά­ντε και κάτω.

 

Για τις ΗΠΑ, όχι για τους λαούς και τις ερ­γα­τι­κές τά­ξεις στη Χιλή, τη Γουα­τε­μά­λα, το Ελ Σαλ­βα­δόρ, το Εκουα­δόρ, την Κο­λομ­βία, τη Βο­λι­βία, τη Βρα­ζι­λία, την Αρ­γε­ντι­νή, τη Βο­λι­βία, το Περού. Όπου και αν τα­ξί­δε­ψε ο Ερ­νέ­στο προ­τού γίνει Τσε στα νιάτα του, η ει­κό­να της ΗΠΑ­κρα­τού­με­νης Νό­τιας Αμε­ρι­κής τον πλή­γω­σε, τον θύ­μω­σε, τον συ­νει­δη­το­ποί­η­σε και τον έκανε επα­να­στά­τη.

 

Αυτό το δόγμα αυ­το­μά­τως έθετε τη δη­μο­κρα­τία και την αυ­το­διά­θε­ση στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή στο κρε­βά­τι του Προ­κρού­στη τύπου Σο­μό­ζα – εντά­ξει, είχε απο­φαν­θεί ο νιου-ντή­λερ Φ.Ντ. Ρού­σβελτ από το ανα­πη­ρι­κό του κα­ρο­τσά­κι, εντά­ξει, κά­θαρ­μα ο Σο­μό­ζα, αλλά το δικό μας κά­θαρ­μα!

 

Το δόγμα Ρού­σβελτ περί κα­θαρ­μά­των με στρα­τιω­τι­κή στολή ή γιά­πι­κο κο­στού­μι συ­νε­χί­ζει να κινεί τα νή­μα­τα στο πο­λι­τι­κό και στρα­τιω­τι­κό πα­ρα­σκή­νιο – κά­θαρ­μα ο Γκουαϊ­δό, αλλά ΗΠΑ­δί­αι­το και CIAκι­νού­με­νο κά­θαρ­μα. Άρα, καλός για τα συμ­φέ­ρο­ντα της αμε­ρι­κα­νι­κής εται­ρειο­κρα­τί­ας και των ντό­πιων, ιδιο­κτη­τριών τά­ξε­ων, που έχα­σαν πολλά αβγά και πολλά, πε­ρισ­σό­τε­ρα κα­λά­θια μετά το Κα­ρα­κά­ζο, μετά το Αρ­γε­ντι­νά­ζο, μετά το «κύμα» ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης που ανέ­δει­ξε κυ­βερ­νή­τες, πρω­θυ­πουρ­γούς ή προ­έ­δρους, τον Τσά­βες, τον Λούλα, τον «με­τα­με­λη­θέ­ντα» Κίρ­χνερ, τον Κορέα (με όλα τα λάθη της μισής και επο­μέ­νως ανο­λο­κλή­ρω­της επα­νά­στα­σης, στα βή­μα­τα σε κι­νού­με­νη άμμο του Αγιέ­ντε)…

 

Τώρα, ΗΠΑ και Ισπα­νία (κόλ­λη­σαν και οι Ίβη­ρες νε­ο­α­ποι­κιο­κρά­τες…) ζη­τούν να πά­ρουν το αίμα τους (και το πε­τρέ­λαιο) πίσω…

 

Αν οι γιάν­κη­δες είναι μία φορά και σε­ση­μα­σμέ­νοι ξε­φτί­λες, οι Ισπα­νοί της…σο­σια­λι­στι­κής κυ­βέρ­νη­σης του Σάν­τσεθ, είναι δέκα. Βλέ­πε­τε, και εκεί ισχύ­ει το δόγμα ό,τι είναι καλό για την πε­τρε­λαϊ­κή εται­ρεία Repsol, είναι καλό για το ισπα­νι­κό κρά­τος.

 

Η Repsol είχε εκ­διω­χθεί κλω­τση­δόν από όλες τις πε­τρε­λαϊ­κές εκ­με­ταλ­λεύ­σεις στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή μετά το «κύμα» ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης της δε­κα­ε­τί­ας του 2000-με ση­μα­ντι­κό­τε­ρη ήττα και υπο­χώ­ρη­ση, εκεί­νη στην Αρ­γε­ντι­νή όπου κα­τεί­χε το 100% των πε­τρε­λαϊ­κών κοι­τα­σμά­των. Τώρα, η Μα­δρί­τη κολ­λά­ει ξανά πίσω από την Ουά­σιγ­κτον σε μια επα­νά­λη­ψη του έργου επί Αθνάρ, όταν βρέ­θη­κε πρό­θυ­μος σύμ­μα­χος των αμε­ρι­κα­νι­κών τυ­χο­διω­κτι­σμών του Ντά­μπλου­γιου Μπους στη Μέση Ανα­το­λή. Όλοι θυ­μό­μα­στε τη συ­νέ­χεια…

 

Το ζή­τη­μα σή­με­ρα είναι αν το έργο θα ανέ­βει σε λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κή βερ­σιόν. Με άλλα λόγια, και επει­δή δια­νύ­ου­με ου­σια­στι­κά προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο στις ΗΠΑ, αν ο Τραμπ θα την ακού­σει πο­λέ­μαρ­χος και θα κάνει τη δική του «Βα­σό­ρα» στο Κα­ρά­κας, προ­κει­μέ­νου να δώσει τον λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κό πό­λε­μο που τόσο γου­στά­ρει τμήμα του βα­θέ­ος κρά­τους και του ρε­που­μπλι­κα­νι­κού υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών έτσι ώστε να επα­νε­κλε­γεί πρό­ε­δρος-commander in chief.

 

Από τη στιγ­μή μά­λι­στα που η πε­ριο­χή έχει γε­μί­σει εσχά­τως πρό­θυ­μους (Μπολ­σο­νά­ρο, Μο­ρέ­νο, Μάκρι) η βο­ή­θεια για να συ­ντρι­βεί η κυ­βέρ­νη­ση Μα­δού­ρο και να επα­να­κτή­σουν οι ΗΠΑ τον έλεγ­χο στο πε­τρέ­λαιο της Βε­νε­ζου­έ­λας, μπο­ρεί να προ­κύ­ψει με ένα τη­λε­φώ­νη­μα και με­ρι­κές μο­νά­δες κα­τα­δρο­μών. Το έργο το έχουν ξα­να­δεί οι Λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νοί πριν από δια­κό­σια πε­ρί­που χρό­νια – όταν κατ ΄εντο­λή της Βρε­τα­νί­ας τότε, οι συ­να­σπι­σμέ­νες στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις της Βρα­ζι­λί­ας, της Αρ­γε­ντι­νής και της Ου­ρου­γουά­ης είχαν δια­λύ­σει την απεί­θαρ­χη κυ­βέρ­νη­ση της Πα­ρα­γουά­ης και είχαν κου­τσου­ρέ­ψει τη χώρα στα ση­με­ρι­νά της, αναι­μι­κά σύ­νο­ρα.

 

Δεν έβρε­ξε επο­μέ­νως πρα­ξι­κό­πη­μα στο Κα­ρά­κας την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα.

Αυτό δεν ση­μαί­νει όμως ότι οι ΗΠΑ δεν θα επα­νέλ­θουν ως ο κα­τε­ξο­χήν διε­θνής τρο­μο­κρά­της και μα­κε­λά­ρης-ει­δι­κά όταν το γό­η­τρο τους έχει τρω­θεί τόσο άμεσα και η χλα­πά­τσα της απο­τυ­χί­ας δεν χω­νεύ­ε­ται εύ­κο­λα.

 

Τότε εν­δε­χο­μέ­νως θα βρέ­ξει-βόμ­βες και θά­να­το εξ ου­ρα­νού.

 

Τέ­τοιες ώρες, ας μνη­μο­νεύ­σου­με και ας υπο­θέ­σου­με τού­τα-πως εται­ρεί­ες όπως η Repsol ή η Exxon Mobil έχουν πάρει τα χρυσά συμ­βό­λαια εξο­ρυ­κτι­κών ερ­γα­σιών και στις ελ­λη­νι­κές θά­λασ­σες, σε αγα­στή συ­νερ­γα­σία με τα ΕΛΠΕ. Και ότι οι διά­φο­ροι «αρι­στε­ροί» που άνοι­γαν σα­μπά­νιες και πα­νη­γύ­ρι­ζαν για την εκλο­γή του Τραμπ το 2016, έχουν βρει τρύπα να κρυ­φτούν…

/rproject.gr