Η σύγκλιση του Τσίπρα με τον Μητσοτάκη

Η σύγκλιση του Τσίπρα με τον Μητσοτάκη

  • |

Η απειλή που αντιπροσωπεύει ο Κυρ. Μητσοτάκης είναι ξεκάθαρη.

Ένας μου­τζα­χε­ντίν του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, επι­κε­φα­λής του κόμ­μα­τος της πα­ρα­δο­σια­κής Δε­ξιάς, θα προ­σπα­θή­σει να με­τα­τρέ­ψει τις απο­τυ­χί­ες του Τσί­πρα σε στρα­τη­γι­κή ήττα του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς γε­νι­κά, θα προ­σπα­θή­σει να επι­βά­λει έναν καλ­πα­σμό προς τις πο­λι­τι­κές από­λυ­της «ελευ­θε­ρί­ας» του κε­φα­λαί­ου και των αγο­ρών. Η μεί­ω­ση της φο­ρο­λό­γη­σης των κερ­δών, η μεί­ω­ση των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών, η μεί­ω­ση της απα­σχό­λη­σης στο Δη­μό­σιο, η αύ­ξη­ση της ελα­στι­κό­τη­τας στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, η από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα στα αι­τή­μα­τα των «επεν­δυ­τών» και ο πλή­ρης σε­βα­σμός στα συμ­φω­νη­θέ­ντα με τους δα­νει­στές (που, άλ­λω­στε, ται­ριά­ζουν γάντι με τις προ­θέ­σεις της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης) είναι οι πο­λε­μι­κές ση­μαί­ες της ηγε­σί­ας της ΝΔ.

Αντώνης Νταβανέλος

Που θα προ­σπα­θή­σει να με­τα­τρέ­ψει την προ­βλε­πό­με­νη εκλο­γι­κή νίκη της σε ξε­κί­νη­μα μιας μα­κράς πο­λι­τι­κής πε­ριό­δου, όπου θα κυ­ριαρ­χούν οι ιδέες της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης Δε­ξιάς. Είναι μια προ­ο­πτι­κή πραγ­μα­τι­κά επι­κίν­δυ­νη για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές δυ­νά­μεις, επι­κίν­δυ­νη για τη με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία.

Είναι όμως πλέον ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Τσί­πρα ένα «ερ­γα­λείο» που οι ερ­γα­ζό­με­νοι μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν για μια άμυνα –έστω στρε­βλή και πε­ριο­ρι­σμέ­νη– απέ­να­ντι στον κίν­δυ­νο της Δε­ξιάς; Η απά­ντη­ση οφεί­λει να είναι σαφής και ξε­κά­θα­ρα αρ­νη­τι­κή.

Οι δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζου­με σή­με­ρα δεν προ­έ­κυ­ψαν «μοι­ραία», δεν είναι απο­τέ­λε­σμα «κακής τύχης», αλλά το προ­ϊ­όν της πο­λι­τι­κής υπο­χώ­ρη­σης του Τσί­πρα και της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το κα­λο­καί­ρι του 2015. Όταν οι τε­ρά­στιοι ερ­γα­τι­κοί και λαϊ­κοί αγώ­νες που είχαν προη­γη­θεί, όταν το κύμα ερ­γα­τι­κής και λαϊ­κής αι­σιο­δο­ξί­ας και ανά­τα­σης που εκ­φρά­στη­κε στο Δη­μο­ψή­φι­σμα του ΟΧΙ, εκτο­νώ­θη­καν στην κυ­βερ­νη­τι­κή «κω­λο­τού­μπα» και αντι­στρά­φη­καν με τον ελιγ­μό του Τσί­πρα (με την υπο­στή­ρι­ξη της Μέρ­κελ και των ντό­πιων κα­θε­στω­τι­κών δυ­νά­με­ων) προς τις εκλο­γές του Σε­πτέμ­βρη του ’15 και την «κυ­βερ­νη­σι­μό­τη­τα» με βάση το μνη­μό­νιο 3. Στο έδα­φος των πε­πραγ­μέ­νων της τε­τρα­ε­τί­ας που ακο­λού­θη­σε, φυ­τρώ­νει σή­με­ρα η απει­λή του Μη­τσο­τά­κη.

Δυ­στυ­χώς όμως, ο ισχυ­ρι­σμός ότι ο Τσί­πρας στρώ­νει το χαλί για τον Μη­τσο­τά­κη δεν επι­βε­βαιώ­νε­ται μόνο ιστο­ρι­κά, αλλά και άμεσα πο­λι­τι­κά, μέσα από τις δρά­σεις και τις πα­ρεμ­βά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα. Και αυτό ισχύ­ει ακόμα και για τα μέτρα που στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θε­ω­ρούν ως προ­ο­δευ­τι­κά, ακόμα και ως φι­λο­λαϊ­κά.

Ας πά­ρου­με το πα­ρά­δειγ­μα με τις 120 δό­σεις για τη ρύθ­μι­ση χρεών προς το δη­μό­σιο. Η κυ­βέρ­νη­ση ισχυ­ρί­ζε­ται ότι απο­τε­λεί «ανάσα» για χι­λιά­δες υπερ­χρε­ω­μέ­νους αν­θρώ­πους και νοι­κο­κυ­ριά. Επι­φα­νεια­κά αυτό μοιά­ζει σωστό και εν μέρει θα λει­τουρ­γή­σει πρα­κτι­κά ως χα­λά­ρω­ση της θη­λιάς του χρέ­ους.

Όμως, αν εξε­τά­σει κα­νείς πιο προ­σε­κτι­κά την τα­ξι­κή σύν­θε­ση των οφει­λών και οφει­λε­τών προς το δη­μό­σιο, τότε προ­κύ­πτει μια πιο σύν­θε­τη ει­κό­να:

Στο σύ­νο­λο της οφει­λής, το 54,6% των οφει­λε­τών χρω­στά λι­γό­τε­ρο από 500 ευρώ(!), ενώ ακόμα ένα 32,9% των οφει­λε­τών χρω­στά λι­γό­τε­ρα από 5.000 ευρώ(!). Δη­λα­δή το 87,5% των οφει­λε­τών χρω­στά λι­γό­τε­ρα από 5.000 ευρώ ο κα­θέ­νας, ενώ σε αυτό το πο­λυά­ριθ­μο 87,5% των οφει­λε­τών αντι­στοι­χεί μόνο το 2,3% του συ­νο­λι­κού χρέ­ους προς το Δη­μό­σιο(!!!).

Αντί­θε­τα, οι 1.100 οφει­λέ­τες που χρω­στούν πάνω από 10 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ ο κα­θέ­νας, χρω­στούν συ­νο­λι­κά 29,5 δισ. ευρώ, δη­λα­δή το 28,3% του συ­νο­λι­κού χρέ­ους. Και οι 79 οφει­λέ­τες που χρω­στούν πάνω από 100 εκατ. ευρώ ο κα­θέ­νας, χρω­στούν 32,7% του χρέ­ους, κοντά στα 34,5 δισ. ευρώ!

Μπρο­στά σ’ αυτή την πραγ­μα­τι­κή ει­κό­να της τα­ξι­κής σύν­θε­σης του χρέ­ους προς το Δη­μό­σιο, η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή απο­δει­κνύ­ε­ται τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά από τις δια­κη­ρύ­ξεις της: με τις 120 δό­σεις η κυ­βέρ­νη­ση θα προ­σπα­θεί να ει­σπρά­ξει ό,τι είναι δυ­να­τόν να ει­σπρα­χθεί από τους πο­λυά­ριθ­μους μι­κρο­ο­φει­λέ­τες που πραγ­μα­τι­κά πιέ­ζο­νται από τη φτώ­χεια, ενώ ταυ­τό­χρο­να θα δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα της «ρύθ­μι­σης» με δό­σεις στους ελά­χι­στους με­γα­λο­ο­φει­λέ­τες, που μπο­ρούν έτσι να επα­νέρ­χο­νται σε «νό­μι­μη» δρα­στη­ριό­τη­τα, πλη­ρώ­νο­ντας 1-2 «δό­σεις» και γρά­φο­ντας στη συ­νέ­χεια στο σφουγ­γά­ρι τα τε­ρά­στια χρέη τους προς την εφο­ρία ή τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, με αυτόν τον τρόπο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δια­γρά­φει τη μο­να­δι­κή αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή σε αυτό το με­γά­λο ζή­τη­μα. Που θα ήταν η δια­γρα­φή του χρέ­ους των φτω­χών πο­λυά­ριθ­μων μι­κρο­ο­φει­λε­τών (δη­λα­δή μια «πα­ραί­τη­ση» από την εί­σπρα­ξη του 2,3% του χρέ­ους προς το Δη­μό­σιο) με ταυ­τό­χρο­να δρα­κό­ντεια απαί­τη­ση του τε­ρά­στιου χρέ­ους προς το Δη­μό­σιο από τους πε­ρί­που 1.200 με­γα­λο­ο­φει­λέ­τες. Όμως μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή θα προ­ϋ­πέ­θε­τε «τα­ξι­κή μο­νο­μέ­ρεια» και πρό­θε­ση ρή­ξε­ων με τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις, στοι­χεία που απου­σιά­ζουν πα­ντε­λώς από το κυ­βερ­νη­τι­κό επι­τε­λείο.

Ανά­λο­γη είναι η ει­κό­να στο ζή­τη­μα των συ­ντά­ξε­ων, το οποίο η κυ­βέρ­νη­ση κάνει ση­μαία στην πο­ρεία προς τις εκλο­γές. Θυ­μί­ζου­με ότι όλες οι «νέες» συ­ντά­ξεις (μετά την 1.1.2016) έχουν δρα­μα­τι­κά πε­ρι­κο­πεί με βάση το νόμο Κα­τρού­γκα­λου. Όσο για τις «πα­λιές» συ­ντά­ξεις, όπου το τμήμα τους που έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως «προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά» συ­νε­χί­ζει να κα­τα­βάλ­λε­ται στους δι­καιού­χους, αυτό συμ­βαί­νει με υπουρ­γι­κή από­φα­ση που οφεί­λει να ανα­νε­ώ­νε­ται ετη­σί­ως. Σε απλά ελ­λη­νι­κά, αυτό ση­μαί­νει ότι η «προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά» (άλλη μια αντι­δρα­στι­κή πα­τέ­ντα του νόμου Κα­τρού­γκα­λου) κα­τα­βάλ­λε­ται στους δι­καιού­χους κατά το προ­ε­κλο­γι­κό έτος 2019, ενώ από το 2020 θα είναι στη δια­κρι­τι­κή ευ­χέ­ρεια του τότε υπουρ­γού Ερ­γα­σία η κα­τα­βο­λή (ή όχι…) αυτού του ποσού, που δεν έχει πλέον καμία από τις προ­στα­σί­ες του υπό­λοι­που ποσού των συ­ντά­ξε­ων. Και δι­καιο­λο­γί­ες για μια τέ­τοια «στρο­φή» του υπουρ­γού Ερ­γα­σί­ας (της ΝΔ ή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ…) μπο­ρούν να βρε­θούν άφθο­νες.

Η με­τα­τρο­πή των στα­θε­ρών και ρυθ­μι­σμέ­νων ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των σε ευ­έ­λι­κτες «με­τα­βλη­τές» είναι ένα από τα γνω­ρί­σμα­τα της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής. Και στο ζή­τη­μα των συ­ντά­ξε­ων, όπως και των μι­σθών, όπως και των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, οι κυ­βερ­νή­σεις Τσί­πρα έκα­ναν ακρι­βώς αυτό: διά­βρω­σαν τη στα­θε­ρό­τη­τα των κα­τα­κτή­σε­ων και τις με­τέ­τρε­ψαν σε ζή­τη­μα καλής πρό­θε­σης, ή καλής εκτί­μη­σης, ή δυ­σμε­νούς συ­σχε­τι­σμού κ.ο.κ. επί του οποί­ου, όμως, κάθε φορά θα απο­φα­σί­ζει η κυ­βέρ­νη­ση και θα δίνει «ό,τι προ­αι­ρεί­ται». Σή­με­ρα η Αχτσιό­γλου, αύριο ο Βρού­τσης ή όποιος πάρει τη θέση του.

Ο ισχυ­ρι­σμός του Τσί­πρα ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι δύ­να­μη αντί­στα­σης στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, μετά από 4 χρό­νια μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής, μπο­ρεί να ακου­στεί μόνο ως κα­κό­γου­στο ανέκ­δο­το.

Η ολο­φά­νε­ρη πλέον προ­σπά­θεια του Τσί­πρα να εντά­ξει τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ακόμα και τυ­πι­κά, στην «οι­κο­γέ­νεια» της ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας φω­τί­ζει κα­λύ­τε­ρα αυτή την ει­κό­να.

Σε όλη την Ευ­ρώ­πη οι κυ­βερ­νή­σεις της Δε­ξιάς κατά την πρώτη προ­σπά­θεια επι­βο­λής της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής (στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’80 και στη δε­κα­ε­τία του ’90) έσπα­σαν τα μού­τρα τους πάνω στην ερ­γα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση. Ήταν οι κυ­βερ­νή­σεις της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας που κα­τόρ­θω­σαν να επι­βά­λουν τις πρώ­τες με­γά­λες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και ήταν τα παλιά σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα αυτά που ανέ­λα­βαν να στη­ρί­ξουν τη γε­νί­κευ­ση της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας σε ευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα, με τις συν­θή­κες του Μά­α­στρι­χτ και της Λι­σα­βό­νας που κα­θό­ρι­σαν τον αντερ­γα­τι­κό-αντι­κοι­νω­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα στην πο­λι­τι­κή της ΕΕ και της Ευ­ρω­ζώ­νης.

Η στρο­φή του Τσί­πρα προς την ευ­ρω­παϊ­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία ανα­δει­κνύ­ει την ολο­κλή­ρω­ση της σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρης με­τάλ­λα­ξης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ανα­δει­κνύ­ει ταυ­τό­χρο­να την πε­ριο­ρι­σμέ­νης ση­μα­σί­ας δια­φο­ρά τους με τους ακραιφ­νείς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρους, όπως η ΝΔ του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, δια­φο­ρά που αφορά κυ­ρί­ως ζη­τή­μα­τα δια­χεί­ρι­σης και τα­κτι­κής.

Γι’ αυτό και από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων η μόνη απο­τε­λε­σμα­τι­κή απά­ντη­ση είναι η έξο­δος από τα εκ­βια­στι­κά δι­λήμ­μα­τα και ο προ­σα­να­το­λι­σμός στην οι­κο­δό­μη­ση άλλης πο­λι­τι­κής, άλλου ρεύ­μα­τος, άλλης πραγ­μα­τι­κά ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

rproject.gr