Για την Αθήνα που επιμένει ανυπότακτα

Για την Αθήνα που επιμένει ανυπότακτα

Aθηναίος δεν είμαι· 32 χρόνια τώρα επαρχιώτης στα Εξάρχεια νιώθω. Όμως αυτή είναι η πόλη μου. Η πόλη αυτή είναι σε ένα μεταίχμιο. Στις πληγές που μάζεψε από τα μνημόνια, και που παραμένουν ανοιχτές, έρχονται να προστεθούν άλλες.

Παναγιώτης Σωτήρης

Από τον αγώνα δρό­μου του εκ­παι­δευ­τι­κών και των συλ­λό­γων γο­νέ­ων για να αντι­με­τω­πι­στεί ακόμη και η πα­ρα­μι­κρή ζημιά, μέχρι τα πο­τά­μια που ανα­δύ­ο­νται στην πα­ρα­μι­κρή βρο­χού­λα και τα δια­λυ­μέ­να πα­γκά­κια, οι υπο­δο­μές της πόλης απο­διαρ­θρώ­νο­νται σε μια προ­σπά­θεια να φανεί η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση ως «σω­τη­ρία».

Την ώρα που ο όγκος των σκου­πι­διών με­γα­λώ­νει, εξα­κο­λου­θού­με να ονο­μά­ζου­με «ανα­κύ­κλω­ση» τους «μπλε κά­δους», που δεν είναι ανα­κύ­κλω­ση, γιατί αυτό απαι­τεί δια­λο­γή στην πηγή και άρα πολύ δια­φο­ρε­τι­κούς κά­δους για χαρτί, γυαλί και πλα­στι­κό. Κι έτσι δια­τη­ρεί­ται ο φαύ­λος κύ­κλος που οδη­γεί στην επέ­κτα­ση της Φυλής, στο Γραμ­μα­τι­κό, στους ερ­γο­λά­βους της καύ­σης.

Σε μια πόλη που ασφυ­κτιά για πρά­σι­νο, οι λόφοι και τα πάρκα πα­ρα­μέ­νουν στην εγκα­τά­λει­ψη και όλα τα σχέ­δια περ­νά­νε μέσα από το τρί­πτυ­χο «πε­ρί­φρα­ξη – ανά­πλα­ση – εκ­με­τάλ­λευ­ση από ιδιώ­τες» και τε­λι­κά τον απο­κλει­σμό των κα­τοί­κων.

Δη­μο­τι­κές αρχές νυν και επό­με­νες μη­ρυ­κά­ζουν τη ρη­το­ρι­κή της «ασφά­λειας», λες και οι «επι­χει­ρή­σεις σκού­πα», οι κλού­βες των ΜΑΤ, ή τα τζιπ των ΟΠΚΕ θα κα­τα­πο­λε­μή­σουν τη φτώ­χεια και την εξα­θλί­ω­ση.

Με­τα­νά­στες και πρό­σφυ­γες βιώ­νουν τα προ­βλή­μα­τα αυτά ακόμη πιο έντο­να, σε μια χώρα που πα­ρό­τι υπο­τί­θε­ται ότι έλαβε τε­ρά­στια κον­δύ­λια δεν μπό­ρε­σε ποτέ να προ­σφέ­ρει αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες, ακρι­βώς γιατί ο ανο­μο­λό­γη­τος σκο­πός ήταν πάντα μια συν­θή­κη αβί­ω­τη για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται η λο­γι­κή της «Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο».

Η επέ­λα­ση των τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των συ­νε­χί­ζε­ται δια­μορ­φώ­νο­ντας μια πόλη όπου οι ζώνες εγκα­τά­λει­ψης εναλ­λάσ­σο­νται με ζώνες εντα­τι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης, και του­ρι­στι­κής ή νυ­χτε­ρι­νής «μο­νο­καλ­λιέρ­γειας, που συ­ντη­ρούν προς τα έξω την ει­κό­να της «ζω­ντα­νής πόλης», αλλά για τους κα­τοί­κους είναι απλός εκ­βια­σμός να πάνε αλλού.

Ο του­ρι­σμός αρ­χί­ζει και με­τα­τρέ­πε­ται σε απει­λή για την πόλη. Το Airbnb έχει πάψει προ πολ­λού να είναι το «πάω δια­κο­πές, νοι­κιά­ζω το σπίτι μου» και γί­νε­ται μια τε­ρά­στια επι­χεί­ρη­ση εκ­δί­ω­ξης των κα­τοί­κων από τις γει­το­νιές από επι­χει­ρή­σεις και real estate funds.

Και από κοντά οι «νέες με­γά­λες ιδέες» των ερ­γο­λά­βων: επι­λε­κτι­κές ανα­πλά­σεις που συ­γκα­λύ­πτουν ισο­πε­δώ­σεις τε­τρα­γώ­νων (πα­ρα­βλέ­πο­ντας ότι έχουν κα­τοί­κους), σχέ­δια για Mall, πε­ζο­δρο­μή­σεις που έχουν να κά­νουν απλώς με την εμπο­ρι­κή αξία ακι­νή­των.

Και μέσα σε όλα αυτά έχου­με και τους υπο­ψη­φί­ους της νε­ο­να­ζι­στι­κής συμ­μο­ρί­ας των αντι­με­τα­να­στευ­τι­κών πο­γκρόμ και των δο­λο­φο­νιών, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εκ­προ­σω­πούν τις κάθε λογής μα­φί­ες στις γει­το­νιές.

Είναι μόνο αυτά η Αθήνα;

Είναι απλώς μια ζώνη κα­τα­στρο­φής συν­δυα­σμέ­νη με μια επέ­λα­ση επεν­δυ­τών που επο­φθαλ­μιούν ταυ­τό­χρο­να τις δη­μό­σιες υπο­δο­μές αλλά και τα ίδια τα σπί­τια μας;

Είναι ο μόνο η κυ­νι­κή συ­νά­ντη­ση ανά­με­σα σε μια πο­λι­τι­κή εξου­σία πλή­ρως ευ­θυ­γραμ­μι­σμέ­νη με τις επι­λο­γές της Ε.Ε. και όλα εκεί­να τα συμ­φέ­ρο­ντα που σή­με­ρα θέ­λουν τη γε­νι­κευ­μέ­νη εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση των κοι­νω­νι­κών αγα­θών;

Όχι, υπάρ­χει και μια άλλη Αθήνα που επι­μέ­νει να αντι­στέ­κε­ται.

Είναι η Αθήνα των κι­νη­μά­των που υπε­ρα­σπί­στη­καν και υπε­ρα­σπί­ζο­νται ελεύ­θε­ρους χώ­ρους, απέ­τρε­ψαν κα­τα­στρο­φι­κές επεν­δύ­σεις σαν κι αυτή στην Ακα­δη­μία Πλά­τω­νος.

Είναι η Αθήνα των κα­τα­λή­ψε­ων στέ­γης για πρό­σφυ­γες και έκα­ναν πράξη την αλ­λη­λεγ­γύη, στο 5ο Γυ­μνά­σιο, στη Νο­τα­ρά, στο City Plaza.

Είναι η Αθήνα των πρω­το­βου­λιών κα­τοί­κων και των λαϊ­κών συ­νε­λεύ­σε­ων που χρό­νια τώρα οι­κο­δο­μούν αντι­στά­σεις, κά­νουν πράξη την αλ­λη­λεγ­γύη, φέρ­νουν πο­λι­τι­σμό στη γει­το­νιά, αντι­στέ­κο­νται στις κάθε λογής μα­φί­ες.

Είναι η Αθήνα του αντι­φα­σι­στι­κού κι­νή­μα­τος, των μι­κρών και με­γά­λων πα­ρεμ­βά­σε­ων ενά­ντια στις φα­σι­στι­κές συμ­μο­ρί­ες. Είναι η Αθήνα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον Δήμο, στα νο­σο­κο­μεία και τα σχο­λεία που χάρη στον δικό τους αγώνα και τη δική τους προ­σπά­θεια δεν έχει κα­ταρ­ρεύ­σει αυτή η πόλη.

Είναι η Αθήνα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην εστί­α­ση ενά­ντια στην ερ­γο­δο­τι­κή αυ­θαι­ρε­σία και ασυ­δο­σία.

Είναι η Αθήνα που φώ­να­ξε και φω­νά­ζει Justice for Zak/Zackie και πα­λεύ­ει ενά­ντια στην πα­τριαρ­χία και τον σε­ξι­σμό.

Αυτή είναι μια Αθήνα πο­λύ­βου­λη, πο­λύ­χρω­μη, πο­λύ­μορ­φη.

Αυτή η Αθήνα δεν χω­ρά­ει προ­φα­νώς στα προ­ε­κλο­γι­κά σπο­τά­κια των υπο­ψη­φί­ων των με­γά­λων κομ­μά­των που όλοι τους (του υπο­ψη­φί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μη εξαι­ρου­μέ­νου) εκ­πρό­σω­ποι της λι­τό­τη­τας και των ερ­γο­λά­βων.

Δεν χω­ρά­ει δυ­στυ­χώς στις κλα­σι­κές υπο­ψη­φιό­τη­τες της αρι­στε­ράς, που πα­ρα­μέ­νουν πα­ρα­τά­ξεις ιμά­ντες με­τα­βί­βα­σης της κομ­μα­τι­κής γραμ­μής και όχι ζω­ντα­νά σχή­μα­τα που να επι­κοι­νω­νούν με τα κι­νή­μα­τα και τις αντι­στά­σεις.

Αυτή η Αθήνα ζει και ανα­πνέ­ει στις γει­το­νιές και στις αντι­στά­σεις που ξε­σπούν εκεί. Και οτι­δή­πο­τε θα μπο­ρού­σε να την «εκ­προ­σω­πή­σει», εκεί θα πρέ­πει να γεν­νη­θεί.

Υπάρ­χει μια πρω­το­βου­λία που θέλει να πιά­σει αυτό το νήμα. Προ­σπά­θη­σε να βάλει τη λο­γι­κή ότι χρεια­ζό­μα­στε μια άλλη ενω­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση στην Αθήνα. Συ­νά­ντη­σε κλει­στά αφτιά σε μια ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά που πλέον εξει­δι­κεύ­ε­ται στους πα­ράλ­λη­λους μο­νο­λό­γους. Τα είδε, τα στάθ­μι­σε, τα μέ­τρη­σε και απο­φά­σι­σε να δο­κι­μά­σει να πα­ρέμ­βει στις γει­το­νιάς. Εκεί όπου η καρ­διά της Αθή­νας χτυπά και είναι ακόμη ανυ­πό­τα­κτη.

Τη λένε «Ανυ­πό­τα­κτη Αθήνα» και θέλει να βάλει πλάτη ώστε να φτια­χτεί επι­τέ­λους ο χώρος όπου θα συ­να­ντη­θούν τα κι­νή­μα­τα, οι αντι­στά­σεις και η ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή ανα­ζή­τη­ση για μπο­ρέ­σουν και οι αγώ­νες να είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κοί αλλά και να ακου­στούν πραγ­μα­τι­κά μέσα στα δη­μο­τι­κά συμ­βού­λια.

Την «Ανυ­πό­τα­κτη Αθήνα» θα τη συ­να­ντή­σε­τε στις εκλο­γές για ορι­σμέ­νες δη­μο­τι­κές κοι­νό­τη­τες της Αθή­νας και αξί­ζει να τη στη­ρί­ξε­τε.

rproject.gr