Ελλάδα : Η ανύπαρκτη «επιστροφή στη κανονικότητα » με φόντο την ιστορική χρεωκοπία της αριστεράς της !

Ελλάδα : Η ανύπαρκτη «επιστροφή στη κανονικότητα » με φόντο την ιστορική χρεωκοπία της αριστεράς της !

Σχεδόν ομόφωνα, τόσο τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ όσο και οι ηγέτες των κυριότερων ελληνικών κομμάτων σχολίασαν τα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης Ιουλίου πανηγυρίζοντας για «την επιστροφή στην κανονικότητα» της χώρας η κρίση της οποίας πρωταγωνίστησε στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα την τελευταία δεκαετία. Επιστροφή λοιπόν στην κανονικότητα καθώς το άθροισμα των αποτελεσμάτων της Νέας Δημοκρατίας (39.9%) και του Σύριζα (31,4%) δίνει ένα συντριπτικό 71,3 % υπέρ του δικομματισμού που δείχνει να επιστρέφει δριμύτερος μετά από ένα διάλειμμα που είδε μάζες πολιτών να εγκαταλείπουν τα κόμματα του παλιού παραδοσιακού τους δικομματισμού και να μεταναστεύουν από τη μια μέχρι την άλλη άκρη του πολιτικού χάρτη σε χρόνους ρεκόρ! Και επίσης, τίποτα δεν συνηγορεί καλύτερα υπέρ αυτής της επιστροφής στην κανονικότητα από την απουσία βουλευτών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής στο νεοεκλεγμένο Κοινοβούλιο, γεγονός που θα μπορούσε να προαναγγέλλει και το τέλος(;) αυτού του γνήσιου τέκνου μιας ταραγμένης αλλά πια τελειωμένης περιόδου…

Γιώργος Μητραλιάς

Λοι­πόν, « επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα » ; Ναι, σί­γου­ρα, αλλά μόνο φαι­νο­με­νι­κά. Κα­τ’αρ­χή, επει­δή η ιστο­ρι­κή (οι­κο­νο­μι­κή αλλά και κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή) κρίση που γέν­νη­σε μιαν Ελ­λά­δα που έμοια­ζε σαν δυο στα­γό­νες νερό με τη Γερ­μα­νία της Βαϊ­μά­ρης, είναι πάντα εδώ, αδια­φο­ρώ­ντας για τους ξορ­κι­σμούς και τους ευ­σε­βείς πό­θους που της απευ­θύ­νουν κα­θη­με­ρι­νά εκεί­νοι ακρι­βώς οι Έλ­λη­νες και οι ξένοι που την προ­κά­λε­σαν και την εξέ­θρε­ψαν. Επει­δή, για πα­ρά­δειγ­μα και πρω­τί­στως, το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο χρέος, που όλοι έχουν απο­κα­λέ­σει δί­καια « μη­τέ­ρα όλων των δει­νών », δεν έχει εξα­φα­νι­στεί και συ­νε­χί­ζει να στραγ­γα­λί­ζει, να δη­λη­τη­ριά­ζει και να εκ­βιά­ζει τη χώρα ενόσω εκεί­νοι που την κυ­βερ­νούν (δε­ξιοί και αρι­στε­ροί) δεν κά­νουν τί­πο­τα το συ­γκε­κρι­μέ­νο για να αντι­με­τω­πί­σουν το πρό­βλη­μα στη ρίζα του και αρ­νού­νται πει­σμα­τι­κά να ελέγ­ξουν αυτό το χρέος προ­κει­μέ­νου να ακυ­ρώ­σουν το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του που είναι πα­σι­φα­νώς άνομο.

Ωστό­σο, θα μπο­ρού­σαν να μας αντι­κρού­σουν, οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες αυτής της ιστο­ρι­κής κρί­σης μοιά­ζουν να έχουν εξα­φα­νι­στεί ή του­λά­χι­στον να έχουν κα­τα­στεί ακίν­δυ­νες, με πρώτη και κα­λύ­τε­ρη εκεί­νη της Χρυ­σής Αυγής. Ναι, βε­βαί­ως η απει­λή της Χρυ­σής Αυγής φαί­νε­ται να απο­μα­κρύ­νε­ται για τα καλά και ο άμε­σος αντα­γω­νι­στής της στο ρα­τσι­στι­κό και νε­ο­φα­σι­στι­κό χώρο που είναι η Ελ­λη­νι­κή Λύση βρί­σκε­ται ήδη σε κρίση και μοιά­ζει αρ­κε­τά ασή­μα­ντη και γε­λοία για να την πά­ρου­με στα σο­βα­ρά. Όμως, θα ήταν πολύ αφε­λής εκεί­νος που θα έβγα­ζε το συ­μπέ­ρα­σμα ότι η ελ­λη­νι­κή άκρα δεξιά εξα­φα­νί­στη­κε ως δια μα­γεί­ας. Στη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, είναι πάντα εδώ, πα­ρού­σα και επι­κίν­δυ­νη, αλλά ίσως λι­γό­τε­ρο ορατή από ό,τι στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν επει­δή κρύ­βε­ται στο εσω­τε­ρι­κό της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας της οποί­ας απο­τε­λεί μια πολύ ση­μα­ντι­κή πτέ­ρυ­γα.

Και πράγ­μα­τι, αυτή ακρο­δε­ξιά πτέ­ρυ­γα στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο σε προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως ο Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης ή ο Μάκης Βο­ρί­δης, που είναι ήδη ση­μα­ντι­κοί υπουρ­γοί της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη, και των οποί­ων το βίαιο φα­σι­στι­κό και σκλη­ρό ρα­τσι­στι­κό πα­ρελ­θόν θα τους έκανε να μην είναι ευ­πρόσ­δε­κτοι ούτε ακόμα και από τον Σαλ­βί­νι, την Λε Πεν ή τον Όρ­μπαν. Δυ­στυ­χώς, αυτή η ακρο­δε­ξιά πτέ­ρυ­γα είναι πολύ ευ­ρύ­τε­ρη και πε­ρι­λαμ­βά­νει χι­λιά­δες στε­λέ­χη και μέλη αυτού του κόμ­μα­τος, που είχαν ήδη ευ­και­ρί­ες να δη­μο­σιο­ποι­ή­σουν θέ­σεις και συ­μπε­ρι­φο­ρές αντά­ξιες μελών ακόμα και της Χρυ­σής Αυγής ! Κατά συ­νέ­πεια, το κρί­σμο ερώ­τη­μα που μπαί­νει είναι αν, πότε και πώς αυτή η ακρο­δε­ξιά « ευαι­σθη­σία » θα μπο­ρέ­σει και θα θε­λή­σει να εκ­δη­λω­θεί ανοι­χτά για να βα­ρύ­νει αυ­τό­νο­μα πάνω στη πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας. Μια αρχή απά­ντη­σης μας δίνει το προη­γού­με­νο του ισπα­νι­κού Λαϊ­κού κόμ­μα­τος (ΡΡ) που, μετά το τέλος του φραν­κι­σμού, « φι­λο­ξέ­νη­σε » το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ισπα­νι­κής ακρο­δε­ξιάς. Ενόσω βα­σί­λευε η « κα­νο­νι­κό­τη­τα » στην πο­λι­τι­κή ζωή του Ισπα­νι­κού Κρά­τους, αυτή η « φι­λο­ξε­νία » μπο­ρού­σε να συ­νε­χί­ζε­ται σχε­δόν χωρίς πρό­βλη­μα. Όμως, τα πάντα άλ­λα­ξαν όταν το γε­ρα­σμέ­νο ΡΡ έδει­ξε ανί­κα­νο να αντι­με­τω­πί­σει με­γά­λες κρί­σεις όπως π.χ. εκεί­νη που δη­μιούρ­γη­σε η πάλη του κα­τα­λα­νι­κού λαού για την ανε­ξαρ­τη­σία του : H νεο-φραν­κι­κή και ακρο­δε­ξιά « ευαι­σθη­σία » που μέχρι τότε πα­ρέ­με­νε πε­ρί­που αό­ρα­τη στο εσω­τε­ρι­κό του ΡΡ, αυ­το­νο­μή­θη­κε ενι­σχύ­ο­ντας ένα μικρό κόμμα όπως το VOX, που σε χρόνο ρεκόρ είδε τα εκλο­γι­κά του απο­τε­λέ­σμα­τα να εκτι­νάσ­σο­νται από το 0,4 % ή 0,5 % σε πάνω από 10 %!

2019 07 10 02 tsipras mitsotakisΛοι­πόν, είναι δυ­να­τό να υπάρ­ξει ένα ελ­λη­νι­κό Vox ; Με δε­δο­μέ­νο το βάθος της ιστο­ρι­κής κρί­σης που επι­μέ­νει, τον ελά­χι­στο εν­θου­σια­σμό που προ­κα­λεί η νέα δεξιά κυ­βέρ­νη­ση, τα δυ­σε­πί­λυ­τα προ­βλή­μα­τα (τα λε­γό­με­να « εθνι­κά » που αφο­ρούν τις σχέ­σεις με τις γει­το­νι­κές χώρες, το ζή­τη­μα των με­τα­να­στών, κλπ) που αντι­με­τω­πί­ζει και τα οποία θα θέ­σουν σε με­γά­λη δο­κι­μα­σία την -ήδη εύ­θραυ­στη- ενό­τη­τα του κόμ­μα­τος, η ύπαρ­ξη ενός ισχυ­ρού ακρο­δε­ξιού ρεύ­μα­τος στο εσω­τε­ρι­κό της ΝΔ απο­τε­λεί μια πραγ­μα­τι­κή ωρο­λο­για­κή βόμβα. Και αυτό την ώρα που η ευ­ρω­παϊ­κή και πα­γκό­σμια συ­γκυ­ρία που ση­μα­δεύ­ε­ται από την με­γά­λη άνοδο μιας επι­θε­τι­κής άκρας δε­ξιάς, ευ­νο­εί την αυ­το­νό­μη­ση αυτών των ρευ­μά­των και τη με­τε­ξέ­λι­ξή τους σε κόμ­μα­τα στα δεξιά της πα­ρα­δο­σια­κής δε­ξιάς. Κατά συ­νέ­πεια, ένα ελ­λη­νι­κό Vox είναι όχι μόνο εφι­κτό αλλά και πι­θα­νό…

Φυ­σι­κά, πολλά θα εξαρ­τη­θούν από το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, αλλά ο Σύ­ρι­ζα (Συ­να­σπι­σμός Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς) που δεν έχει πια τί­πο­τα το ρι­ζο­σπα­στι­κό, ετοι­μά­ζε­ται, σύμ­φω­να με τις πρώ­τες με­τε­κλο­γι­κές δη­λώ­σεις του προ­έ­δρου του Αλέξη Τσί­πρα, να ανα­διορ­γα­νω­θεί ρι­ζι­κά για να απα­ντή­σει σε δυό απαι­τή­σεις της ηγε­σί­ας του : Κα­τ’αρ­χή, να μειώ­σει το χάος που χω­ρί­ζει τον αριθ­μό των ψη­φο­φό­ρων του, που είναι εκα­τομ­μύ­ρια, από τον αριθ­μό των μελών του, που δεν ξε­περ­νούν τις με­ρι­κές χι­λιά­δες. Και κα­τό­πιν, να κα­το­χυ­ρώ­σει την στρο­φή -που ήδη έχει γίνει και προ­α­ναγ­γελ­θεί- προς τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία. (1)

Δεν υπάρ­χει καμιά αμ­φι­βο­λία ότι ο κ. Τσί­πρας θα ξε­κι­νή­σει πολύ σύ­ντο­μα τη με­ταλ­λα­γή του Σύ­ρι­ζα, ή μάλ­λον την ίδρυ­ση ενός νέου κόμ­μα­τος, αλλά το εγ­χεί­ρη­μα είναι τε­ρά­στιο και η επι­τυ­χία του θα πάρει χρόνο και δεν είναι εξα­σφα­λι­σμέ­νη από τα πριν. Στο με­τα­ξύ, ο Σύ­ρι­ζα θα πα­ρα­μεί­νει ένα κόμμα εκλο­γι­κί­στι­κο, χωρίς ορ­γα­νω­μέ­νη βάση και στε­ρη­μέ­νο από τα υλικά μέσα που απαι­τού­νται για να ελέγ­χει τις μάζες των Ελ­λή­νων που δεν πι­στεύ­ουν πια σε τί­πο­τα και σε κα­νέ­να, και που θα μπο­ρού­σαν να με­τα­τρέ­ψουν ανά πάσα στιγ­μή την απο­γο­ή­τευ­σή τους (απο­τέ­λε­σμα αλ­λε­πάλ­λη­λων ιστο­ρι­κών ηττών στα τε­λευ­ταία 8-9 χρό­νια) σε βίαιη οργή που ξε­σπά­ει με χαώδη τρόπο ! Αυτό δεν ση­μαί­νει πως ο Σύ­ρι­ζα δεν είναι σή­με­ρα σε πολύ κα­λύ­τε­ρη κα­τά­στα­ση από ό,τι πριν από ένα, δυό ή τρία χρό­νια, αφού πέ­τυ­χε ένα πραγ­μα­τι­κό εκλο­γι­κό άθλο, βελ­τιώ­νο­ντας μέσα σε λίγες βδο­μά­δες το απο­τέ­λε­σμά του κατά 8 μο­νά­δες (!), δη­λα­δή μόλις 3 % λι­γό­τε­ρο από το θριαμ­βευ­τι­κό του απο­τέ­λε­σμα του 2015.

Θα αρ­κέ­σει όμως αυτός ο εκλο­γι­κός άθλος για να μπο­ρέ­σει ο Σύ­ρι­ζα τε­λευ­ταί­ας εσο­δεί­ας να επω­μι­στεί με επι­τυ­χία το με­ρί­διο των ευ­θυ­νών που του αντι­στοι­χούν σε αυτό το ανα­γεν­νη­μέ­νο δι­κομ­μα­τι­σμό, που εξα­σφα­λί­ζει την τόσο πο­θη­τή « επι­στρο­φή στη κα­νο­νι­κό­τη­τα », που ο ίδιος ο κ. Τσί­πρας έσπευ­σε να εγκω­μιά­σει την επο­μέ­νη των εκλο­γών ; Η απά­ντη­ση δεν μπο­ρεί να είναι παρά αρ­νη­τι­κή αν λά­βου­με υπόψη ότι ο εκλο­γι­κός άθλος του Σύ­ρι­ζα δεν μπο­ρεί να κρύ­ψει τις τε­ρά­στιες αδυ­να­μί­ες του που είναι : Το απί­στευ­το πο­λι­τι­κό συ­νον­θύ­λευ­μα της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής του ομά­δας όπου συ­νυ­πάρ­χουν ευ­ρω­κομ­μου­νι­στές, σο­σια­λι­στές, σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες, συ­ντη­ρη­τι­κοί, φι­λε­λεύ­θε­ροι ή ακόμα και σω­βι­νι­στές εθνι­κι­στές και ακρο­δε­ξιοί ρα­τσι­στές. Η τρο­με­ρή έλ­λει­ψη έμπει­ρων στε­λε­χών, καθώς και η ανυ­παρ­ξία συ­ναι­σθη­μα­τι­κών και ορ­γα­νω­τι­κών δε­σμών της με­γά­λης πλειο­νό­τη­τας των ψη­φο­φό­ρων του με το κόμμα και το πρό­γραμ­μά του. Και κυ­ρί­ως, δεν μπο­ρεί να κρύ­ψει το γε­γο­νός ότι αυτός ο άθλος του οφεί­λε­ται σε πολύ με­γά­λο βαθμό στην απου­σία μιας στοι­χειω­δώς αξιό­πι­στης και ικα­νής πο­λι­τι­κής εναλ­λα­κτι­κής λύσης στα αρι­στε­ρά του…

Πράγ­μα­τι, μπο­ρού­με από εδώ και πέρα δί­καια να θε­ω­ρού­με ότι οι εκλο­γές της 7ης Ιου­λί­ου σφρά­γι­σαν την ορι­στι­κή χρε­ω­κο­πία των σχη­μα­τι­σμών που δη­μιουρ­γή­θη­καν πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια, για να δια­χω­ρί­σουν τη θέση τους από τη δεξιά στρο­φή του Τσί­πρα και να προ­σφέ­ρουν μια αρι­στε­ρή εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση απέ­να­ντι στον Σύ­ρι­ζα. Τα εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τά τους -σε ελεύ­θε­ρη πτώ­ση- είναι πα­ρα­πά­νω από εύ­γλωτ­τα : 0,28 % για τη Λαϊκή Ενό­τη­τα των υπουρ­γών της πρώ­της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα (Λα­φα­ζά­νης, Στρα­τού­λης, Ήσυ­χος), 1,4 % για το κόμμα της πρώην προ­έ­δρου της ελ­λη­νι­κής Βου­λής Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου. Και επί­σης, μόνο 0,41 % για το συ­να­σπι­σμό της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς Ανταρ­σύα, που όμως υπάρ­χει από το 2009 και δεν είχε ποτέ την πα­ρα­μι­κρή συ­μπά­θεια για τον Σύ­ρι­ζα. Με τη (με­ρι­κή) εξαί­ρε­ση της Ανταρ­σύα, όλοι οι άλλοι σχη­μα­τι­σμοί προ­φα­νώς πλή­ρω­σαν ακρι­βά το γε­γο­νός ότι δεν αντι­στά­θη­καν στους σω­βι­νι­στι­κούς ή και ξε­νο­φο­βι­κούς και ρα­τσι­στι­κούς πει­ρα­σμούς που σά­ρω­σαν τη χώρα. Έτσι, ενώ η Κα Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου επι­χει­ρού­σε να μπεί επι­κε­φα­λής εκεί­νων που υπό­σχο­νταν την « κρε­μά­λα στους προ­δό­τες που που­λά­νε τη Μα­κε­δο­νία μας στους Σκο­πια­νούς, τη Θράκη μας και το Αι­γαίο στους Τούρ­κους και -ακό­μα και- τη Βό­ρεια Ήπει­ρο στους Αλ­βα­νούς » και τρα­βού­σε μέχρι τέρμα τη « λο­γι­κή » της αρ­νού­με­νη εφε­ξής να το­πο­θε­τεί­ται στα αρι­στε­ρά (το κε­ντρι­κό της σύν­θη­μα είναι « ούτε αρι­στε­ρά, ούτε δεξιά, κοι­τά­με μπρο­στά »), η Λαϊκή Ενό­τη­τα -όπως εξάλ­λου και το ΚΚΕ- ανα­ζη­τού­σε τη σω­τη­ρία στη προ­νο­μια­κή συμ­μα­χία « του έθνους μας με τη Ρωσία » του Πού­τιν. Γε­γο­νός που την έκανε να κα­τε­βαί­νει στους δρό­μους για να υπο­στη­ρί­ξει…τον Άσαντ ή για να χα­ρα­κτη­ρί­σει την κλι­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή « με­γα­λύ­τε­ρη απάτη του ιμπε­ρια­λι­σμού » ! Και όλα αυτά ενώ το αναρ­χι­κό κί­νη­μα, που στην Ελ­λά­δα είναι ιδιαί­τε­ρα ισχυ­ρό στη νε­ο­λαία, περ­νού­σε το χρόνο του ανα­δι­πλω­μέ­νο στον εαυτό του, εφευ­ρί­σκο­ντας λαϊ­κές εξε­γέρ­σεις που υπήρ­χαν μόνο στη φα­ντα­σία του…(2)

Ο απο­λο­γι­σμός της ελ­λη­νι­κής αρι­στε­ράς όλων των ρευ­μά­των και όλων των απο­χρώ­σε­ων, την επο­μέ­νη των εκλο­γών της 7ης Ιου­λί­ου και κυ­ρί­ως, 10 χρό­νια μετά από το ξέ­σπα­σμα μιας κρί­σης που είδε τον ελ­λη­νι­κό λαό να εξε­γεί­ρε­ται μα­ζι­κά και να εγκα­τα­λεί­πει τα πα­ρα­δο­σια­κά του κόμ­μα­τα πριν ανε­βά­σει στην εξου­σία « την πρώτη αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση της ιστο­ρί­ας της χώρας », μπο­ρεί να συ­μπυ­κνω­θεί σε δυο λέ­ξεις : Πήγε χα­ρά­μι !

Πήγε κα­ταρ­χή χα­ρά­μι όλη αυτή η πα­γκο­σμί­ως μο­να­δι­κή εμπει­ρία της διαρ­κούς συμ­μα­χί­ας μιας ντου­ζί­νας ορ­γα­νώ­σε­ων της άκρας αρι­στε­ράς με ένα μικρό ευ­ρω­κομ­μου­νι­στι­κό κόμμα για να ιδρύ­σουν μαζί τον Σύ­ρι­ζα. Και πήγε επί­σης χα­ρά­μι αυτή « η πρώτη κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς » η ηγε­σία της οποί­ας πρό­δω­σε όχι μόνο το απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος της 5ης Ιου­λί­ου 2015, με­τα­τρέ­πο­ντας το μα­ζι­κό Όχι του ελ­λη­νι­κού λαού στα μνη­μό­νια των πι­στω­τών σε ένα δου­λο­πρε­πές Ναι, αλλά και την εμπι­στο­σύ­νη εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων στην Ευ­ρώ­πη και σε ολά­κε­ρο το πλα­νή­τη, που είχαν επεν­δύ­σει τις ελ­πί­δες τους για ένα κα­λύ­τε­ρο και πιο αν­θρώ­πι­νο κόσμο, χωρίς λι­τό­τη­τα, ρα­τσι­στές και φα­σί­στες, στους Έλ­λη­νες του Σύ­ρι­ζα. Πα­ρό­λο που έχου­με δει να επα­να­λαμ­βά­νε­ται χι­λιά­δες φορές εδώ και ένα αιώνα -στην Ελ­λά­δα και πα­ντού αλ­λού- η τρα­γω­δία εκεί­νων των ηγε­σιών της αρι­στε­ράς που σπεύ­δουν να υπο­κλι­θούν στον τα­ξι­κό αντί­πα­λο και να πα­ρα­δω­θούν σε αυτόν, δεν μπο­ρού­με τώρα να μην νοιώ­σου­με αγα­να­κτι­σμέ­νοι, πλη­γω­μέ­νοι αλλά και εξε­γερ­μέ­νοι μπρο­στά στην έκτα­ση αυτής της κα­τα­στρο­φής…

Ση­μειώ­σεις

1. Βλέπε και το άρθρο μας που γρά­φτη­κε εν θερμώ λίγες ώρες μετά από την θλι­βε­ρή με­τα­στρο­φή του κ. Τσί­πρα στις 13 Ιου­λί­ου 2015: http://​www.​cadtm.​org/​Journees-​funestes-​du-​4-​aout-​1914

2. Το ΚΙΝΑΛ, το κόμμα που δη­μιουρ­γή­θη­κε με τα απο­μει­νά­ρια του ΠΑΣΟΚ, πέ­τυ­χε το αξιο­πρό­σε­κτο πο­σο­στό το 8,1%, αλλά η επι­τυ­χία του Σύ­ρι­ζα το κα­τα­δι­κά­ζει σε ρόλο κο­μπάρ­σου, γε­γο­νός που προ­κα­λεί ήδη εντά­σεις στο εσω­τε­ρι­κό του και την απο­χώ­ρη­ση με­ρι­κών από τους ηγέ­τες του.

Όσο για το Με­ΡΑ­25 του κ. Βα­ρου­φά­κη, πα­νη­γύ­ρι­σε δί­καια την εί­σο­δό του στη Βουλή, αλλά θα χρεια­στεί πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα από τις θριαμ­βο­λο­γί­ες, το προ­γραμ­μα­τι­κό φλου και τις ανα­κο­λου­θί­ες του ηγέτη του για να παί­ξει το ρόλο του ρυθ­μι­στή που τόσο επι­θυ­μεί.

* Το πα­ρα­πά­νω κεί­με­νο με­τα­φρά­στη­κε από τα γαλ­λι­κά (http://​www.​cadtm.​org/​Grece-​L-​introuvable-​retour-​a-​la-​normalite-​sur-​fond-…)

rproject.gr/